తెలుగు

ఉపసంహారం — మరణం, పునీతురాలిగా ప్రకటించడం మరియు చిన్న పుష్పం పట్ల భక్తి

ఇంతకుముందు ఉన్న 99 పాఠాలు సోదరి తెరేస్ రాసిన మూడు చేతిరాత ప్రతుల నుండి తీసుకోబడ్డాయి. ఈ ప్రతులే ఒక ఆత్మ కథలోని ప్రధాన భాగం.  అయితే, తరువాతి పుటల్లో వివరించనున్నట్లుగా, చేతిరాత ప్రతి C పూర్తికాలేదు. అందువల్ల ఈ మూడు ప్రతులలో చెప్పబడిన ఆమె కథ అసంపూర్ణంగానే ఉంది.  

ఇతర వివిధ మార్గాల్లో, ముఖ్యంగా ఆమె సోదరీమణులు ఎంతో శ్రద్ధగా నమోదు చేసిన కథ ముగింపును మీకు అందించడమే ఈ ఉపసంహార భాగం ఉద్దేశం.  ఈ విధంగా, ఆమె భూమిపై గడిపిన చివరి నెలల వివరాలను పంచుకుంటూ, బాలయేసు మరియు పవిత్ర వదనపు పునీత తెరేస్ అందమైన కథను ముగిస్తున్నాము.

 

అవలోకనం

1896 జనవరి 20న, చివరికి ఒక ఆత్మ కథగా రూపుదిద్దుకోబోయే మూడు చేతిరాత ప్రతులలో మొదటిదాన్ని (చేతిరాత ప్రతి A) సోదరి తెరేస్ పూర్తిచేశారు.  దాన్ని యేసు అగ్నెస్ మాతృశ్రీకి సమర్పించిన తరువాత, ఆమె మామూలుగానే మఠసోదరిగా తన జీవితాన్ని కొనసాగించారు.  1896 ఏప్రిల్ 2, పవిత్ర గురువారం నాడు, దగ్గినప్పుడు చేతిరుమాలులో రక్తం పడటంతో సోదరి తెరేస్‌కు తన అనారోగ్యం, మరణం గురించిన “మొదటి ప్రకటన” అందింది.  ఏప్రిల్ 3, పవిత్ర శుక్రవారం నాడు మళ్లీ అలాగే జరిగింది. సోదరి తెరేస్ దాన్ని “వరుని రాక సమీపించిందని తెలియజేసే సుదూర మర్మర ధ్వని”గా వర్ణించారు.  వరుని రాక సమీపించడంతోపాటు ఒక కొత్త, అత్యంత తీవ్రమైన వేదన కూడా వచ్చింది. ఏప్రిల్ 5న (పాస్కా ఆదివారం), సోదరి తెరేస్ విశ్వాసపు అంధకార రాత్రిలోకి ప్రవేశించారు. దీనివల్ల ఆమె అంతరంగంలోని ఓదార్పంతా, పరలోకం వాస్తవమనే అనుభూతి అంతా తొలగిపోయాయి.  ఆమె అంతరంగమంతా “ఆకాశమంత ఎత్తుకు లేచి, నక్షత్రాలతో నిండిన ఆకాశం కనిపించకుండా చేసే ఒక గోడ”లా అయింది.  తరువాతి పద్దెనిమిది నెలలు, తన మరణం వరకు, ఆమె ఈ అంధకార రాత్రిలోనే ఉండిపోయారు.  కానీ ఈ అంధకార రాత్రి ఒక వరమని ఆమె బాగా అర్థం చేసుకున్నారు. దానివల్ల, తాను దేవునికి దగ్గరగా ఉన్నట్లు అనిపించడం వల్ల కాకుండా, ఆయన తన ప్రేమనంతటినీ పొందడానికి యోగ్యుడు కాబట్టి, ఆయనను మరింత స్వేచ్ఛగా, మరింత గాఢంగా ప్రేమించగలిగారు.  ఈ చీకటి ఆమె వర్ణించగలిగినదానికంటే ఎక్కువ బాధాకరంగా ఉన్నప్పటికీ, ఆమె తన ఆంతరంగిక శాంతిని ఎన్నడూ కోల్పోలేదు; ప్రతి బాధనూ మధురంగా అనుభవించడం మొదలుపెట్టారు.

1896 సెప్టెంబరులో సోదరి తెరేస్, తన సోదరి అయిన దివ్యహృదయ మరీ సోదరికి ఒక లేఖ రూపంలో ఒక ఆత్మ కథలోని రెండవ చేతిరాత ప్రతిని (చేతిరాత ప్రతి B) రాశారు.  ఆ ప్రతి ఈ పుస్తకంలోని పదవ అధ్యాయంలో పొందుపరచబడింది.  

1896 ఏప్రిల్–నవంబరు నెలల మధ్య సోదరి తెరేస్ దగ్గుతో బాధపడుతూ, క్షయవ్యాధి లక్షణాలను కనబరుస్తూనే ఉన్నారు.  నవంబరులో, హనోయిలోని మిషన్ కార్మెలు మఠానికి ఆమె వెళ్లడం గురించి చర్చ జరిగింది; అక్కడి సోదరీమణులు ఆమె రావాలని ఎంతో ఆశించారు.  తన అనారోగ్యం నయం కావాలని కోరుతూ సోదరి తెరేస్, వందనీయ తియోఫాన్ వెనార్‌కు తొమ్మిది రోజుల ప్రార్థన ప్రారంభించారు. ఈ వేదసాక్షి జీవితం గురించి ఆమెకు ఇటీవలే తెలిసింది.  అయితే, కోలుకోవడానికి బదులుగా ఆమె పరిస్థితి మరింత దిగజారింది; ఆ తరువాతి సంవత్సరంలో ఆమె ఆరోగ్యం క్రమంగా క్షీణిస్తూనే పోయింది. కొన్ని వారాలు కాస్త బాగానే ఉన్నప్పటికీ, చివరికి 1897 సెప్టెంబరు 30న, తన సోదరీమణులు, తన మఠసమాజంలోని వారందరూ చుట్టూ ఉండగా, సోదరి తెరేస్ ఒక “ప్రేమ వేదసాక్షి”గా తన ప్రియమైన వరుని సన్నిధిలోని నివాసానికి చేరుకున్నారు.  మరణ సమయంలో ఆమె పలికిన చివరి మాటలు: “ఓ!… నేను ఆయనను ప్రేమిస్తున్నాను!… నా దేవా, నేను… నిన్ను… ప్రేమిస్తున్నాను!”

 

ఏప్రిల్–మే 1897

ఒక సంవత్సరం పూర్తిగా క్షయవ్యాధి ప్రభావాలతో బాధపడిన సోదరి తెరేస్ పరిస్థితి 1897 ఏప్రిల్‌లో మళ్లీ విషమించింది.  1897 ఏప్రిల్ 6న, సోదరి అగ్నెస్, సోదరి తెరేస్‌తో తన సంభాషణలను ఒక పసుపు రంగు నోటుపుస్తకంలో రాయడం ప్రారంభించారు.  తరువాత ఈ నోటుపుస్తకం ఆమె చివరి సంభాషణలు అనే శీర్షికతో ప్రచురించబడింది.  రాబోయే నెలల్లో తన సోదరి పలికే మాటలను నమోదు చేయాల్సిన అవసరం ఉందని దైవప్రేరణవల్ల సోదరి అగ్నెస్ అంతరంగంలో గ్రహించారు.  ఆ దైవప్రేరణను ఆమె అనుసరించారు. ఇలా నమోదు చేసిన మాటల ద్వారా, ఈ చిన్న పునీతురాలి చివరి వేదనలో ఆమెతో కలిసి నడవమని సోదరి అగ్నెస్ మనందరినీ ఆహ్వానిస్తున్నారు.

కాలం గడుస్తూ, సోదరి తెరేస్ పరిస్థితి మరింత క్షీణిస్తుండటంతో, ఆమె ఎక్కువ కాలం జీవించకపోవచ్చని సోదరీమణులకు అర్థమైంది.  ఒక సోదరి ఆమె గురించి ఇలా అనడం వినబడింది: “సోదరి తెరేస్ ఎక్కువ కాలం జీవించరు. నిజంగా, ఆమె చనిపోయినప్పుడు మన మఠాధిపతి మాతృశ్రీకి ఆమె గురించి చెప్పడానికి ఏముంటుందా అని కొన్నిసార్లు నాకు అనిపిస్తుంది.  ఆవిడకు అది చాలా కష్టమవుతుంది. ఎందుకంటే, ఈ చిన్న సోదరి ఎంత స్నేహశీలి అయినప్పటికీ, చెప్పుకోదగిన పని ఏదీ ఎప్పుడూ చేయలేదు.”  సోదరి తెరేస్ ఒకరోజు కతోలిక సభ పండితురాలు అవుతారని, ఇప్పటివరకు జీవించిన అత్యంత గొప్ప పునీతులలో ఒకరిగా కీర్తించబడతారని ఆ సోదరి ఏమాత్రం గ్రహించలేదు.

 

జూన్–జూలై 1897

జూన్ 3న, సోదరి అగ్నెస్ అభ్యర్థన మేరకు, మరీ దె గొంజాగ్ మాతృశ్రీ సోదరి తెరేస్‌ను తన ఆత్మకథను పూర్తిచేయమని ఆజ్ఞాపించారు.  ఆమె రాసిన మొదటి చేతిరాత ప్రతి అంతకుముందు సంవత్సరం జనవరిలో పూర్తయింది. అయితే అందులో ఆమె బాల్యం నుండి మఠసోదరిగా వ్రతసమర్పణ చేసే వరకు మాత్రమే ఉంది.  సోదరి అగ్నెస్ ఇంకా ఎక్కువ కోరుకున్నారు.  అందువల్ల, ఆరోగ్యం బాగాలేకపోయినా, మఠసోదరిగా తన జీవితం గురించి రాయమని సోదరి తెరేస్‌కు ఆజ్ఞ ఇవ్వబడింది (చేతిరాత ప్రతి C).  మళ్లీ, దీనికి కారణం ఆమె ప్రియమైన సోదరి, రెండవ తల్లి అయిన పోలీన్—అంటే యేసు అగ్నెస్ సోదరి—ప్రేమపూర్వక ఆధ్యాత్మిక అంతర్దృష్టే.

ఇంతకుముందు చెప్పినట్లుగా, ఈ వ్రాతప్రతి గురించి ఈ పుస్తకంలోని తొమ్మిదవ అధ్యాయంలో చర్చించబడింది. ఆమె ఆత్మకథలోని ఈ భాగం ఆమె చిన్న మార్గం గురించి, దేవునిపట్ల ఆమె ప్రేమ గురించి, తన “చిన్న గొర్రెపిల్లల” పట్ల ఆమె చూపిన మాతృవాత్సల్యం గురించి ఎంతో తెలియజేసినా, ఒక విషయం మాత్రం స్పష్టంగా కనిపించదు. సోదరి తెరేస్ తీవ్ర అనారోగ్యంతో మంచానికే పరిమితమై ఉండగా ఈ వ్రాతప్రతిని రాస్తున్నారనే సూచన ఇందులో ఎక్కడా కనిపించదు. అప్పటి ఆమె అనారోగ్యం ఆమె రచనపై ఏ ప్రభావమూ చూపనట్లే ఉంది. బదులుగా, ఆమె దేవునికోసం, కేవలం దేవునికోసమే రాశారు. దేవుడు ఆమెలోనూ, ఆమె ద్వారానూ చేసినదంతా పంచుకుంటూ, ముఖ్యంగా తాను కనుగొన్న తన చిన్న మార్గాన్ని వివరించారు.

జూలై 15 సాయంత్రం, మరుసటి రోజు కర్మెల్ మాత మహోత్సవాన దివ్యసత్ప్రసాదాన్ని స్వీకరించడానికి సన్నాహంగా ఉపయోగించేందుకు, సోదరి తెరేస్ మన ప్రభువుకు ఈ క్రింది అందమైన ప్రేమగీతాన్ని రచించారు:

ప్రభువా, నా ఆత్మ అల్పత్వం నీకు తెలుసు, అయినా నా వద్దకు దిగివచ్చి నాలో ప్రవేశించడానికి నీవు వెనుకాడవు. ఆరాధనీయ దివ్యసత్ప్రసాదమా, నా హృదయంలోకి రమ్ము! నా హృదయంలోకి రమ్ము . . . అది నిన్ను మాత్రమే కోరుకుంటోంది! నీవు వచ్చిన వెంటనే, నీపై గల అపారమైన ప్రేమతోనే నా ప్రాణం విడిచేలా చేయుము; ఈ వరాన్ని ప్రసాదించుము! ఓ యేసూ, నా దీన విన్నపాన్ని ఆలకించుము: నా హృదయంలోకి రమ్ము!

జూలై నెల చివరికల్లా ఆమె పరిస్థితి ఎంతగా క్షీణించిందంటే, జూలై 30న ఆమె అంత్య అభ్యంగన సంస్కారాన్ని (అంత్యకాల సంస్కారాలను) స్వీకరించారు. ఈ సంస్కారాన్ని స్వీకరించడం ఆమెను గొప్ప ఆనందంతో నింపింది; ఎందుకంటే, అది తన పరలోక గృహానికి చేసే చివరి ప్రయాణానికి సిద్ధపాటని ఆమెకు తెలుసు.

నా చీకటి చెరసాల తలుపు కొద్దిగా తెరచి ఉంది. నేను ఆనందంలో మునిగిపోయాను; ముఖ్యంగా, జ్ఞానస్నానం పొందిన చిన్నబిడ్డ ఆత్మవలె ఈ రోజు నా ఆత్మ ఉందని మా పెద్ద గురువుగారు నాకు భరోసా ఇచ్చినందుకు.

సోదరి తెరేస్ తన యేసును కలుసుకోవడానికి సిద్ధంగా ఉన్నప్పటికీ, ఆమె మరో రెండు నెలలు బాధపడవలసి వచ్చింది. ఆమె మరియమాతను ఇలా ప్రార్థించారు: “…సువార్తలలో తనకు తానే ఆపాదించుకున్న దొంగ అనే పేరును తన యేసుకు గుర్తుచేయమని మాత్రమే నేను మరియమాతను వేడుకుంటున్నాను; అలా ఆయన వచ్చి నన్ను తీసుకెళ్లడం మరచిపోరు.” పరలోక జీవితంలో పూర్తిగా లీనమవ్వాలని ఆమె ఎంతగా తపించారో!

జూలై 6 నుంచి ఆగస్టు 5 మధ్య ఆమెకు ఇరవైసార్లు దగ్గుతో రక్తం పడింది. దాని కారణంగా జూలై 8న ఆమెను రోగుల సంరక్షణ గదికి తరలించారు; మరణించేవరకు ఆమె అక్కడే ఉన్నారు. జూలై ప్రారంభంలో సోదరి తెరేస్ తన కలాన్ని పక్కనపెట్టారు; ఆమె చివరి వ్రాతప్రతి అసంపూర్తిగానే మిగిలిపోయింది. రచనను కొనసాగించలేనంతగా ఆమె అనారోగ్యం పాలయ్యారు. అందువల్ల, ఇక ఆమె కథను ఆమె బాధలే చెప్పవలసి వచ్చింది; ఆమె సహోదరీలు, ముఖ్యంగా సోదరి ఆగ్నెస్, నమోదు చేసిన మాటలే దానిని తెలియజేయవలసి వచ్చింది. అయినప్పటికీ, జూలై, ఆగస్టు నెలల్లో తన కుటుంబానికి, మిషనరీ గురువులైన తన సహోదరులకు, ఇతర కర్మెల్ సభ సభ్యులకు పద్దెనిమిది ఉత్తరాలు రాయడానికి ఆమెకు శక్తి చేకూరింది.

 

ఆగస్టు 1897

ఆగస్టు నెల మరింత బాధను తీసుకొచ్చింది. “ఓ! మరణవేదనలో ఉన్నవారి కోసం ప్రార్థించడం ఎంత అవసరమో! ఆ సంగతి అందరికీ తెలిసివస్తే ఎంత బాగుంటుంది!” అని సోదరి తెరేస్ పదేపదే అనడం వినిపించేది. ఆమె తీవ్రమైన బాధను అనుభవించినా, దేవుని కృపపై నమ్మకం ఉంచడం ఎన్నడూ మానలేదు; తన బాధలను యేసుతో ఏకం చేయడమూ ఎన్నడూ మానలేదు. ఒక రాత్రి, దుష్టునివల్ల అంతరంగంలో ఎన్నో వేదనలు అనుభవించిన తరువాత, తనను చూసుకుంటున్న సోదరిని తన మంచంపై పవిత్ర జలాన్ని చల్లమని ఆమె వేడుకున్నారు. ఆ సోదరి అలా చేసి, ఆశీర్వదించిన ఒక కొవ్వొత్తిని కూడా వెలిగించగా, ఆ దాడులు తొలగిపోయాయి.

అపవాది నన్ను ముట్టడించాడు. అతడు నాకు కనిపించడం లేదు, కానీ అతని ఉనికి నాకు తెలుస్తోంది; అతడు నన్ను హింసిస్తూ, రవ్వంత ఓదార్పు కూడా నాకు దొరకకుండా ఉక్కుపట్టుతో నన్ను బంధిస్తున్నాడు; నేను నిరాశలో పడిపోయేలా నా వేదనలను మరింత పెంచుతున్నాడు. . . . నేను ప్రార్థించలేకపోతున్నాను. మన ధన్యమాతవైపు చూసి, “యేసూ!” అని మాత్రమే అనగలుగుతున్నాను. రాత్రి ముగింపు ప్రార్థనలో మనం చేసే ఆ ప్రార్థన ఎంత అవసరమో: ‘కలలు, రాత్రివేళ భయపెట్టే రూపాలు దూరమగుగాక!’ (“రాత్రివేళ భయపెట్టే రూపాలనుండి మమ్మల్ని విడిపించుము.”) నా అంతరంగంలో ఏదో రహస్యమైనది జరుగుతోంది. నేను నా కోసం కాదు, మరొక ఆత్మ కోసం బాధపడుతున్నాను; అందుకే సాతాను కోపంతో ఉన్నాడు.

ఆగస్టు 5 నుంచి 15 మధ్య ఆమె ఆరోగ్యం కొంత మెరుగుపడింది; దానివల్ల పలు ఉత్తరాలు రాయడం సాధ్యమైంది. అయితే, ఆగస్టు 25 నాటికి ఆమె ఆరోగ్యం మళ్లీ క్షీణించింది; ఇక ఆమె ఏమీ రాయలేదు. ఆమె సమయమంతా దాదాపుగా మౌనంలోనూ బాధలోనూ గడిచింది.

 

సెప్టెంబరు 1897

సోదరి తెరేస్ పూజనీయ వేదసాక్షి తియోఫాన్ వెనార్ గురించి చదివి, స్వస్థత కోసం ఆయనకు తొమ్మిది రోజుల ప్రార్థన చేసి దాదాపు ఒక సంవత్సరం అయింది. ఆమెకు ఆయనపట్ల గాఢమైన భక్తి కొనసాగింది; రోగుల సంరక్షణ గదిలో ఆయన చిత్రాన్ని ఉంచుకున్నారు. ఆయన పవిత్ర అవశేషాన్ని పొందాలని కూడా ఆమె ఎంతో కోరుకున్నారు. కానీ అది లభించకపోవడంతో, దానిని దేవుని చిత్తంగా అంగీకరించారు. సెప్టెంబరు 6న మదర్ మరీ ఆమె ఎంతగానో కోరుకున్న ఆ పవిత్ర అవశేషాన్ని తీసుకొచ్చినప్పుడు ఆ పరిస్థితి మారింది. సోదరి తెరేస్ దానిని పదేపదే ముద్దుపెట్టుకుని, ఆయనను తాను ఎందుకు అంతగా ప్రేమిస్తున్నారో వివరించారు.

థియోఫాన్ వెనార్ ఒక చిన్న పునీతుడు; ఆయన జీవితంలో అసాధారణమైన సంఘటనలేవీ లేవు. మన నిష్కళంక మాతపట్ల ఆయనకు ప్రగాఢమైన భక్తి, తన కుటుంబంపట్ల ఆప్యాయమైన ప్రేమ ఉండేవి.  నేను కూడా నా కుటుంబాన్ని ఆప్యాయంగా ప్రేమిస్తున్నాను; నా భావాలను పంచుకోని పునీతులను నేను అర్థం చేసుకోలేకపోతున్నాను. వీడ్కోలు కానుకగా, ఆయన చివరిసారిగా ఇంటికి రాసిన ఉత్తరాల్లోని కొన్ని భాగాలను మీకోసం నకలు రాశాను. ఆయన ఆత్మకూ నా ఆత్మకూ ఎన్నో పోలికలున్నాయి; ఆయన మాటలు నా ఆలోచనలనే ప్రతిధ్వనిస్తున్నాయి.

వందనీయ రక్తసాక్షి థియోఫాన్ వెనార్ చివరి ఉత్తరాల నుంచి సిస్టర్ థెరేస్ నకలు రాసుకున్న భాగాలు ఇవి.  ఈ ఉత్తరాలు సిస్టర్ థెరేస్ హృదయంలో ఉన్న భావాలనే వ్యక్తపరుస్తున్నాయి. అందుకే ఆమెకు ఆయనపట్ల అంత భక్తి ఉండేది.

నాకు నిజమైన సంతోషాన్ని ఇవ్వగలదేదీ ఈ భూమిపై కనబడటం లేదు; నా హృదయ వాంఛలు ఎంతో విశాలమైనవి. లోకం సంతోషమని పిలిచే వాటిలో ఏదీ నా హృదయాన్ని సంతృప్తిపరచలేదు. త్వరలో నాకు కాలమనేదే ఉండదు; నా ఆలోచనలు నిత్యత్వంపై నిలిచి ఉన్నాయి. ప్రశాంతమైన సరస్సులా, మేఘాలు లేని ఆకాశంలా నా హృదయం శాంతితో నిండి ఉంది. ఈ భూలోక జీవితాన్ని విడిచిపెడుతున్నందుకు నాకు విచారం లేదు. నిత్యజీవ జలాలకోసం నేను దాహపడుతున్నాను.

ఇంకొద్ది కాలంలోనే నా ఆత్మ ఈ భూమిని విడిచిపెట్టి ఉంటుంది, తన ప్రవాసాన్ని ముగించి ఉంటుంది, తన పోరాటాన్ని పూర్తిచేసి ఉంటుంది. నేను పరలోకానికి వెళ్తున్నాను. ధన్యుల నివాసంలోకి ప్రవేశించబోతున్నాను—కన్ను ఎన్నడూ చూడనివాటిని చూడటానికి, చెవి ఎన్నడూ విననివాటిని వినటానికి, మానవ హృదయం ఊహించనివాటిని ఆస్వాదించటానికి . . . మనమందరం ఎంతో ఆరాటంతో కోరుకున్న ఘడియకు నేను చేరుకున్నాను. ఈ లోకంలోని గొప్పవారిని అయోమయపరచటానికి మన ప్రభువు చిన్నవారిని ఎన్నుకుంటారనేది నిజంగా సత్యం. నేను నా సొంత బలంపై కాక, సిలువపై నరక శక్తులను జయించిన ఆయనపై ఆధారపడుతున్నాను.

దివ్య గురువు తన ఆనందంకోసం కోసుకునే వసంత పుష్పాన్ని నేను. మనమందరం ఈ భూమిపై నాటబడిన పుష్పాలమే; దేవుడు తనకు తగిన సమయాన మనలను సేకరిస్తారు—కొందరిని ముందుగా, మరికొందరిని తరువాత . . . ఒక్కరోజు మాత్రమే వికసించే చిన్న పువ్వునైన నేనే ముందుగా కోయబడుతున్నాను! కానీ మనం పరలోక సౌభాగ్యంలో మళ్లీ కలుసుకుంటాం; అక్కడ శాశ్వతానందం మన భాగ్యమవుతుంది.

దేవదూతవంటి రక్తసాక్షి థియోఫాన్ వెనార్ మాటలను ఉపయోగిస్తూ, బాలయేసు సిస్టర్ తెరేసా.”

పునీత థియోఫాన్ వెనార్ ఇండోచైనాలో సేవచేసిన ఫ్రెంచి మిషనరీ.  1860 నవంబర్ 30న వియత్నాంలో ఆయనను అరెస్టు చేశారు. ఆ తరువాత కొద్దికాలానికే మతప్రచారం చేసినందుకు ఆయనను దోషిగా తేల్చారు.  1861 ఫిబ్రవరి 2న వియత్నాంలోని టోంకిన్‌లో, 31 ఏళ్ల వయస్సులో ఆయనను శిరచ్ఛేదం చేసే వరకు ఆయన చెరసాలలోనే ఉన్నారు.  చెరసాలలో ఉన్నప్పుడు, డిసెంబర్, జనవరి నెలల్లో థియోఫాన్ తన కుటుంబ సభ్యులకూ ఇతరులకూ ఎన్నో అందమైన ఉత్తరాలు రాశారు.  పైన సిస్టర్ థెరేస్ ప్రస్తావించినవి ఈ ఉత్తరాలే.  ఆయనను మరణశిక్ష అమలుచేసే చోటికి తీసుకువెళ్తుండగా, ఆయన త్వరగా చనిపోయేలా చేస్తే తనకేమి ఇస్తారని తలారి అడిగాడు.  ఆ పునీతుడు, “అది ఎంత ఎక్కువసేపు కొనసాగితే, అంత మంచిది” అని సమాధానమిచ్చారు.  1909లో పదవ పయస్ పాపుగారు ఆయనను ధన్యునిగా ప్రకటించారు; 1988 జూన్ 19న రెండవ జాన్ పాల్ పాపుగారు ఆయనను పునీతునిగా ప్రకటించారు.

సెప్టెంబర్ చివరినాటికి సిస్టర్ థెరేస్ బాధ ఎంతగా పెరిగిందంటే, ఆమె కదలడమూ మాట్లాడడమూ దాదాపు అసాధ్యమయ్యాయి.  అయినా, అంత తీవ్రమైన నొప్పిలోనూ, ఒక రాత్రి రోగుల పరిచర్య చేసే సిస్టర్ ఆమె గదిలోకి వెళ్లినప్పుడు, ఆమె పరలోకంవైపు చేతులు ఎత్తి పడుకొని కనిపించారు.  ఆమె నిద్రపోవాలని ఆ సిస్టర్ వెంటనే చెప్పారు.  అందుకు ఆమె, “నా వల్ల కావడం లేదు, సిస్టర్, నేను చాలా బాధపడుతున్నాను, అందుకే ప్రార్థిస్తున్నాను. . . .” అని సమాధానమిచ్చారు. అప్పుడు ఆ సిస్టర్, “మరి మీరు యేసుతో ఏమి చెబుతున్నారు?” అని అడిగారు. సిస్టర్ థెరేస్, “నేనేమీ చెప్పడం లేదు—ఆయనను ప్రేమిస్తున్నాను, అంతే!” అని సమాధానమిచ్చారు.

ఆమె చివరిగా రాసిన చిన్న ఉత్తరాల్లో ఒకటి మదర్ మేరీకి రాసినది.  ఆ రోజు అంతకుముందే తన అంతరంగాన్ని ఆమెకు వెల్లడించాలని కోరుకున్నారు, కానీ చేయలేకపోయారు.  చివరికి తన హృదయంలో ఉన్నదాన్ని రాయడానికి ఆమెకు శక్తి లభించింది.

ఓ నా దేవా! నీ కరుణామయ ప్రేమకు చిన్న బలియైన నాపట్ల నీవు ఎంత మంచివాడవు! ఇప్పుడు, నా ఆత్మ వేదనలకు ఈ శరీర బాధలను నీవు జతచేస్తున్నా, “మరణ వేదన నన్ను చుట్టుముట్టింది” అని నేను అనలేకపోతున్నాను (చూ. కీర్త. 17[18]:5).  బదులుగా కృతజ్ఞతతో ఇలా మొరపెడుతున్నాను: “నేను మరణచ్ఛాయల లోయలోకి దిగివెళ్లాను, అయినా ఏ కీడుకూ భయపడను, ఎందుకంటే ప్రభువా, నీవు నాకు తోడుగా ఉన్నావు” (చూ. కీర్త. 22[23]:4).

సెప్టెంబర్ 30, 1897

సిస్టర్ థెరేస్ చివరి రోజు గురించిన ఈ క్రింది వృత్తాంతం, రెవరెండ్ టి.ఎన్. టేలర్ సంపాదకత్వంలో ఒక ఆత్మ కథ గ్రంథం లిసియెకు చెందిన సిస్టర్ థెరేస్ అనే శీర్షికతో 1912లో వెలువడిన ప్రచురణలోని ఉపసంహారం నుంచి పూర్తిగా తీసుకోబడింది (లండన్: బర్న్స్, ఓట్స్ & వాష్‌బోర్న్, 1912; 8వ ముద్రణ, 1922).

చివరికి నిత్యమైన దినం ఉదయించింది. అది 1897 సెప్టెంబర్ 30, గురువారం. ఆ ఉదయం, మధురమైన ఆ బలియర్పితురాలు మన మాత విగ్రహంపై చూపు నిలిపి, భూమిపై తన చివరి రాత్రి గురించి ఇలా చెప్పారు: “ఆహా! నేనెంత భక్తితీవ్రతతో ఆమెను ప్రార్థించానో! . . . అయినా ఓదార్పు కిరణమంటూ ఏదీ లేకుండా, అదంతా కేవలం తీవ్రమైన వేదనగానే గడిచింది. . . . భూలోకపు గాలి నాకు సరిపోవడం లేదు: పరలోకపు గాలిని నేను ఎప్పుడు పీల్చుకుంటాను?”

కొన్ని వారాలుగా ఆమె మంచంపై తనంతట తాను లేచి కూర్చోలేకపోయింది. కానీ మధ్యాహ్నం రెండున్నర గంటలకు ఆమె లేచి కూర్చుని ఇలా అంది: “ప్రియమైన మాతా, పాత్ర నిండి పొంగిపొర్లుతోంది! ఇంత తీవ్రమైన బాధను అనుభవించడం సాధ్యమని నేనెన్నడూ నమ్మి ఉండేదాన్ని కాదు. . . . ఆత్మలను రక్షించాలనే నా తీవ్రమైన కోరికే దీనికి కారణమని నేను చెప్పగలను. . . .” మరికొద్దిసేపటి తరువాత ఆమె ఇలా అంది: “అవును, బాధపడాలనే నా దాహం గురించి నేను వ్రాసినదంతా నిజంగా సత్యమే! నన్ను నేను ప్రేమకు సమర్పించుకున్నందుకు నాకు ఏ విచారమూ లేదు.”

ఆమె ఈ చివరి మాటలను చాలాసార్లు పలికింది. కొద్దిసేపటి తరువాత ఇలా అంది: “మాతా, మంచి మరణానికి నన్ను సిద్ధం చేయండి.” ఆ సద్గుణవతియైన మఠాధ్యక్షురాలు ఈ మాటలతో ఆమెను ప్రోత్సహించారు: “నా బిడ్డా, దేవుని సన్నిధిలో నిలవడానికి నీవు పూర్తిగా సిద్ధంగా ఉన్నావు. ఎందుకంటే వినయమనే సద్గుణాన్ని నీవు ఎల్లప్పుడూ అర్థం చేసుకున్నావు.” అప్పుడు తెరేస్ గాఢమైన ఈ మాటలతో తన గురించి తాను సాక్ష్యమిచ్చింది:

“అవును, అది నాకు తెలుస్తోంది; నా ఆత్మ ఎల్లప్పుడూ సత్యాన్నే వెదికింది. . . . హృదయ వినయాన్ని నేను అర్థం చేసుకున్నాను!”

. . . . . . .

నాలుగున్నర గంటలకు ఆమె మరణవేదన ప్రారంభమైంది—ఈ “దైవప్రేమకు బలియైన ఆత్మ” మరణవేదన.  మఠ సమాజమంతా ఆమె చుట్టూ చేరినప్పుడు, ఆమె ఎంతో మధురమైన చిరునవ్వుతో వారికి కృతజ్ఞత తెలిపింది. ఆ తరువాత, ప్రేమకూ బాధకూ తనను తాను పూర్తిగా అర్పించుకొని, బలహీనపడుతున్న తన చేతులలో సిలువ స్వరూపాన్ని గట్టిగా పట్టుకొని, ఆమె చివరి పోరాటంలోకి ప్రవేశించింది. మరణస్వేదం ఆమె నుదుటిపై దట్టంగా అలముకుంది . . . ఆమె వణికిపోయింది . . . అయినా, ఓడరేవుకు చేరువలో ఉన్న నావికుడు తుఫాను ఉగ్రతకు భయపడనట్లే, విశ్వాసంలో దృఢంగా ఉన్న ఈ ఆత్మ పరలోకపు దారిచూపే దీపాలు సమీపంలోనే ఉన్నాయని చూసి, తీరాన్ని చేరడానికి ధైర్యంగా తన శక్తినంతా వినియోగించింది.

సాయంత్రపు దేవదూత జపానికి మఠపు గంటలు మ్రోగుతుండగా, ఆమె సముద్రతార అయిన నిర్మల కన్యమాత స్వరూపంపై వర్ణించలేని చూపును నిలిపింది. తన అందమైన ఈ ప్రార్థనను మళ్లీ పలకడానికి అది తగిన క్షణం కాదా?

“ఓ నా జీవితపు వేకువలో నన్ను చూసి చిరునవ్వు చిందించడానికి వచ్చిన తల్లీ, మరొక్కసారి వచ్చి చిరునవ్వు చిందించు, ఎందుకంటే ఇప్పుడు సంధ్యవేళ అయింది!” [సోదరి తెరేస్ చివరి కవిత నుండి.]

ఏడు గంటలు దాటిన కొన్ని నిమిషాలకు, మఠాధ్యక్షురాలి వైపు తిరిగి, ఆ దీనురాలైన చిన్న వేదసాక్షి ఇలా అడిగింది: “మాతా, ఇది మరణవేదన కాదా? . . . నేను చనిపోబోతున్నాను కదా?”  “అవును, నా బిడ్డా, ఇది మరణవేదనే. కానీ ఇది మరికొన్ని గంటలు కొనసాగాలని యేసు బహుశా కోరుకుంటున్నాడేమో.”  మధురమైన, వేదనతో నిండిన స్వరంతో ఆమె ఇలా జవాబిచ్చింది: “ఆహా, అయితే చాలా మంచిది . . . చాలా మంచిది . . . నా బాధ తగ్గాలని నేను కోరుకోవడం లేదు!”

తరువాత, తన సిలువ స్వరూపాన్ని చూస్తూ ఇలా అంది:

“ఓ! . . . నేను ఆయనను ప్రేమిస్తున్నాను! . . . నా దేవా, నేను . . . నిన్ను . . . ప్రేమిస్తున్నాను!”

ఇవే ఆమె చివరి మాటలు. ఆమె ఆ మాటలు పలికీ పలకగానే, మాకు ఎంతో ఆశ్చర్యం కలిగించేలా, అకస్మాత్తుగా వెనుకకు వాలిపోయింది. ఆమె తల కొద్దిగా కుడివైపుకు వంగింది. ఖడ్గానికి తమను తాము అర్పించుకునే కన్యా వేదసాక్షుల భంగిమలో ఆమె కనిపించింది; లేదా, మరింత సముచితంగా చెప్పాలంటే, దైవ విలుకాని నుండి వచ్చే అగ్నిబాణం కోసం ఎదురుచూస్తున్న ప్రేమ బలిగా కనిపించింది; ఆ బాణంతోనే మరణించాలని ఆమె తహతహలాడుతోంది.

అకస్మాత్తుగా, ఏదో నిగూఢమైన స్వరం పిలిచినట్లుగా ఆమె లేచింది; వర్ణించలేని ఆనందశాంతులతో ప్రకాశిస్తున్న తన కన్నులను తెరిచి, మన మాత స్వరూపానికి కొద్దిగా పైగా తన చూపును నిలిపింది. సుమారు ఒక విశ్వాస ప్రమాణం పలికేంత సేపు ఆమె అలా ఉండిపోయింది. అప్పుడు, “దైవ గరుత్మంతునికి” చిక్కిన ఆమె ధన్యాత్మ పరలోకపు ఉన్నతాలకు కొనిపోబడింది.

. . . . . . .

తన మరణానికి కొన్ని రోజుల ముందు ఈ చిన్న పునీతురాలు ఇలా చెప్పింది: “నేను ఎంతగానో కోరుకునే ప్రేమ మరణం, సిలువపై యేసు పొందిన మరణమే.” ఆమె ప్రార్థన పూర్తిగా నెరవేరింది. చీకటి ఆమెను చుట్టుముట్టింది, ఆమె ఆత్మ వేదనలో మునిగిపోయింది. అయినప్పటికీ, దైవప్రేమాగ్నిచే దహించబడిన ఆత్మల గురించి సిలువ యోహాను పునీతుడు చెప్పిన ఆ మహోన్నత ప్రవచనాన్ని ఆమెకూ అన్వయించవచ్చు కదా: “వారు ప్రేమ దాడులకు బలై, పరవశానందంలో మరణిస్తారు—మరణం సమీపిస్తున్న కొద్దీ తన గానం మరింత మధురమయ్యే హంసవలె. అందుకే కీర్తనకారుడు ఇలా ప్రకటించాడు: ‘ప్రభువు దృష్టిలో ఆయన పునీతుల మరణం అమూల్యమైనది’ (కీర్తన 115[116]:15).  ఎందుకంటే అప్పుడే ఆత్మ నుండి ప్రేమనదులు ఉప్పొంగి ప్రవహించి దైవప్రేమ సాగరంలో లీనమవుతాయి.”

ఆమె నిష్కళంకమైన ఆత్మ ఎగిరివెళ్లిన వెంటనే, ఆ చివరి పరవశానందం ఆమె నుదుటిపై ముద్రపడింది; ప్రకాశవంతమైన చిరునవ్వు ఆమె ముఖాన్ని వెలిగించింది. మేము ఆమె చేతిలో ఒక ఖర్జూర మట్టను ఉంచాము; మరణంలో ఆమెను అలంకరించిన లిల్లీ పువ్వులూ గులాబీలూ, ఆమె ప్రేమ వేదసాక్షిత్వం వల్ల ఎరుపెక్కిన జ్ఞానస్నానపు తెల్లని వస్త్రానికి ప్రతీకలుగా నిలిచాయి.

శనివారం, ఆదివారం పెద్ద జనసమూహం “యేసు చిన్న పుష్పం” భౌతికకాయాన్ని చూడటానికి సన్యాసినుల ప్రార్థనాలయపు కటకటాల ముందు నుండి వెళ్లింది. తన చివరి నిద్రలో విజయశోభతో విశ్రమిస్తున్న ఆ “చిన్న రాణి”కి తాకించడానికి వందలాది పతకాలనూ జపమాలలనూ తీసుకువచ్చారు.

. . . . . . .

అంత్యక్రియలు జరిగిన అక్టోబరు 4 న, కార్మెలు ప్రార్థనాలయంలో గణనీయమైన సంఖ్యలో గురువులు సమావేశమయ్యారు. ఆ పవిత్ర పదవికి పిలువబడిన వారి కోసం అంతటి ఆర్తితో ప్రార్థించిన ఆమెకు ఈ గౌరవం నిశ్చయంగా తగినదే. చివరి ఘనమైన ఆశీర్వాదం తరువాత, ఈ అమూల్యమైన గోధుమగింజను పవిత్ర తల్లిసభ తన చేతులతో నేల చాలులో నాటింది.

అప్పటి నుండి ఎన్ని పండిన వెన్నులు మొలిచాయో, ఇంకా ఎన్ని పంటకట్టలు రానున్నాయో ఎవరు చెప్పగలరు? “ఆమేన్, ఆమేన్, నేను మీతో చెబుతున్నాను, గోధుమ గింజ నేలలో పడి చనిపోకపోతే, అది ఒంటరిగానే ఉండిపోతుంది. కానీ అది చనిపోతే, సమృద్ధిగా ఫలిస్తుంది” (యోహాను 12:24, 25). మరోసారి దివ్య కోతకారి వాక్కు అద్భుతంగా నెరవేరింది.

 

“భూమిపై మేలు చేస్తూ నా స్వర్గజీవితాన్ని గడుపుతాను”

సిస్టర్ తెరేస్ తన ప్రియతముని వద్దకు వెళ్లిపోయారు. ఆమె అంధకార రాత్రి, బాధలు ముగిశాయి. కానీ ఆమె ప్రేషితకార్యం మాత్రం అప్పుడే మొదలైంది. తన మరణానికి ముందే, భూమిపై మేలు చేస్తూ తన స్వర్గజీవితాన్ని గడుపుతానని సిస్టర్ తెరేస్ నమ్మారు. దేవుడు చేయబోయే పని గురించి తన హృదయంలో స్పష్టత పొందిన తరువాత, ఒక సాయంత్రం ఆమె ఈ ప్రేషితకార్యాన్ని సిస్టర్ ఆగ్నెస్‌కు వెల్లడించారు.

అమ్మా! దూరాన జరుగుతున్న ఒక సంగీత కచేరీలోని కొన్ని స్వరాలు ఇప్పుడే నా చెవులకు చేరాయి. త్వరలోనే పరలోకపు అద్భుత మధురగానాలను వింటాననే ఆలోచనను అవి నాలో కలిగించాయి. అయితే ఆ ఆలోచన నాకు ఇచ్చిన ఆనందం ఒక్క క్షణమే నిలిచింది—ఒక్క నిరీక్షణ మాత్రమే నా హృదయాన్ని వేగంగా కొట్టుకునేలా చేస్తోంది: నేను పొందబోయే ప్రేమ, నేను ఇవ్వగలిగే ప్రేమ!

నా ప్రేషితకార్యం త్వరలోనే ప్రారంభం కానున్నదని నాకు అనిపిస్తోంది—నేను దేవుణ్ణి ప్రేమించినట్లే ఇతరులు కూడా ఆయనను ప్రేమించేలా చేయడం . . . ఆత్మలకు నా చిన్న మార్గాన్ని నేర్పడం . . .

చైనాకు రాసిన తన లేఖలలో ఒకదానిలో ఆమె ఇలా రాశారు:

స్వర్గంలో నేను ఏ పనీ చేయకుండా ఉండిపోనని నాకు పూర్తి నమ్మకం ఉంది; సభ కోసం, ఆత్మల కోసం నా పనిని కొనసాగించాలన్నదే నా కోరిక. నేను దేవుణ్ణి ఇదే అడుగుతున్నాను, ఆయన నా ప్రార్థనను ఆలకిస్తారని నాకు దృఢవిశ్వాసం ఉంది. నేను ఇంత త్వరగా యుద్ధరంగాన్ని విడిచిపెడుతున్నానంటే, అది విశ్రాంతి కావాలనే స్వార్థపూరిత కోరికతో కాదని మీరు గ్రహించగలరు. చాలాకాలంగా ఈ భూమిపై బాధలే నాకు స్వర్గంగా ఉన్నాయి. దుఃఖంతో కలవని ఆనందం మాత్రమే ఉండే లోకానికి నేను ఎలా అలవాటుపడగలనో ఊహించుకోవడం కూడా నాకు కష్టంగా ఉంది. యేసు తప్పకుండా నా ఆత్మను పూర్తిగా మార్చవలసిందే—లేకపోతే పరలోకపు పరవశానందాలను నేను ఎన్నటికీ తట్టుకోలేను.

పునీత తెరేస్ స్వర్గంలో ఏ పనీ చేయకుండా ఉండిపోలేదు. ఆమె ప్రేమపూర్వకమైన చిన్న మార్గాన్ని వ్యాప్తి చేయడానికి దేవుడు ఆమెను అతి త్వరలోనే ఉపయోగించుకున్నారు. మార్చి 7, 1898న, బయె బిషప్పు హుగోనిన్, ఒక ఆత్మ కథ తొలి ముద్రణకు అనుమతి ఇచ్చారు. ఆ తరువాతి సంవత్సర కాలంలో రెండు వేల ప్రతులు ముద్రించి పంపిణీ చేశారు. అక్టోబర్ 1899లో, రెండవ ముద్రణగా 4,000 ప్రతులను ముద్రించి పంపిణీ చేశారు. ఫ్రాన్స్ అంతటా, ఐరోపా వ్యాప్తంగా ప్రజలు పునీత తెరేస్ రచనలను చదువుతూ, ఆమెను ప్రేమించడం వేగంగా విస్తరించింది.

ఆ తరువాతి కొన్ని దశాబ్దాలలో, పునీత తెరేస్ పట్ల భక్తి వేగంగా పెరిగింది. జనవరి 1909లో, ఆమె వీరోచిత సద్గుణాలను, పవిత్రతను పరిశీలించడం ప్రారంభించేందుకు, పునీతపదవి ప్రక్రియ కోసం రోమ్‌లో ఒక ప్రధాన ప్రతినిధిని, ఒక ఉప ప్రతినిధిని నియమించారు. ఆమె దినచర్య గ్రంథం సుదూర ప్రాంతాలకు చేరుతుండగా, లిసియూలోని కార్మెల్ మఠానికి అద్భుతమనిపించేంత పెద్ద సంఖ్యలో లేఖలు రాసాగాయి. 1914లో, ఆమె కథను చదివి, ఆమె చిన్న మార్గం ద్వారా ప్రేరణ పొందిన విశ్వాసుల నుండి ప్రతిరోజూ దాదాపు 200 లేఖలు వచ్చేవి. 1918లో, లిసియూ కార్మెల్ మఠానికి రోజుకు 500కు పైగా లేఖలు వచ్చేవి. 1923 నాటికి, పునీత తెరేస్‌ను కొనియాడుతూ ప్రతిరోజూ 1,000 వరకు లేఖలు లిసియూలోని ఆ సద్గుణవతులైన సిస్టర్లకు అందేవి.

1914లో, ఆమె మరణించిన కేవలం పదిహేడు సంవత్సరాల తరువాత, ఆమెకు ధన్యపదవిని ప్రకటించే ప్రక్రియను ప్రారంభించే ఉత్తర్వుపై పదవ పయస్ పాపుగారు సంతకం చేశారు. ఆ సమయంలో ఆయన వ్యక్తిగతంగా, “సిస్టర్ తెరేస్ ఆధునిక కాలంలోని అత్యంత గొప్ప పునీత” అని అన్నట్లు చెప్పబడింది. ఆగస్టు 14, 1921న ఆమె గౌరవనీయ దైవసేవకురాలిగా ప్రకటించబడ్డారు. ఏప్రిల్ 29, 1923న పదకొండవ పయస్ పాపుగారు ఆమెను ధన్యురాలిగా ప్రకటించారు.

మే 17, 1925 అనే ఆ గొప్ప రోజున, పదకొండవ పయస్ పాపుగారు ధన్య తెరేస్‌ను పునీతురాలిగా ప్రకటించారు. అలా ఆమె బాలయేసు మరియు పవిత్ర వదనపు పునీత తెరేస్ అయ్యారు. ఆమె పునీతపదవి ప్రకటనకు పునీత పేతురు మహాదేవాలయంలో 60,000 మంది హాజరయ్యారు. ఆ సాయంత్రం ప్రార్థించి, వేడుక జరుపుకోవడానికి దాదాపు 500,000 మంది పునీత పేతురు ప్రాంగణానికి వచ్చారు.

అక్టోబర్ 19, 1997న, పునీత రెండవ జాన్ పాల్ పాపుగారు ఆమెను సభ పండితురాలిగా ప్రకటించారు.

జూలై 2, 2015న ఆమె సోదరి లియోనీకి గౌరవనీయ లియోనీ మార్టిన్ అనే బిరుదు ఇవ్వబడి, ఆమె ధన్యపదవి ప్రక్రియ ప్రారంభమైనప్పుడు, తెరేస్ ఆధ్యాత్మిక వారసత్వం కొనసాగింది. అదే సంవత్సరం, అక్టోబర్ 18, 2015న, పునీత తెరేస్ తల్లిదండ్రులను కలిసి పునీతులుగా ప్రకటించారు. అలా వారు కలిసి పునీతులుగా ప్రకటించబడిన తొలి భార్యాభర్తలు, అప్పటికే పునీతురాలిగా ప్రకటించబడిన వ్యక్తికి తల్లిదండ్రులై పునీతపదవి పొందిన తొలి దంపతులు అయ్యారు.

పునీత తెరేస్ చిన్న మార్గాన్ని అనేకులు అర్థం చేసుకొని, ప్రేమించి, ఆచరింతురు గాక. ఆమె నిజంగా మన కాలంలోని అత్యంత గొప్ప పునీతులలో ఒకరు. భూమిపై మేలు చేస్తూ తన స్వర్గజీవితాన్ని గడిపే ప్రేషితకార్యాన్ని ఆమె కొనసాగిస్తారు.

పునీత తెరేస్, మా కొరకు ప్రార్థించండి!


విషయ సూచిక

ఈ-పుస్తకంగా, మెత్తని అట్టతో కూడిన ముద్రిత పుస్తకంగా అందుబాటులో ఉంది!

అమెజాన్ పేపర్‌బ్యాక్ – అమెజాన్ కిండిల్ – గూగుల్ ప్లే – ఐట్యూన్స్ – బార్న్స్ & నోబుల్