“ఓ మూర్ఖుడా, ఈ రాత్రే నీ ప్రాణాన్ని నీ నుండి అడుగుతారు; అప్పుడు నీవు సిద్ధం చేసుకున్నవి ఎవరికి చెందుతాయి?” (లూకా 12:20).
ఇవి ధనికుడైన మూర్ఖుని ఉపమానంలో చిత్రించినట్లుగా సర్వశక్తిమంతుడైన దేవుని మాటలు. ఒకరిని దేవుడు “మూర్ఖుడా” అని పిలవడం, ఆ వ్యక్తి స్వార్థపూరితమైన ఒంటరితనం, నిరాశ, సంపూర్ణ నష్టం నిత్యమూ ఉండే స్థితిలోకి జారిపడే ముందు, ఆయన చూపే చివరి, అత్యున్నత ప్రేమకార్యం. ఆ స్థితినే మనం నిత్యశిక్ష—నరకం అని పిలుస్తాం.
ఒక ధనికునికి తన ధాన్యాగారాల్లో కూడా నిల్వ చేయలేనంత సమృద్ధిగా పంట పండిందని ఈ ఉపమానం చెబుతుంది. ఆ పంట రాబోయే ఎన్నో సంవత్సరాలపాటు తనకు సంపదను సమకూరుస్తుందని అతనికి అనిపించింది. అందుకే అతడు తనలో తాను ఇలా అనుకున్నాడు:
“నేను ఇలా చేస్తాను: నా ధాన్యాగారాలను పడగొట్టి, వాటికంటే పెద్దవి కట్టిస్తాను. అక్కడ నా ధాన్యమంతటినీ, ఇతర వస్తువులనూ నిల్వ చేస్తాను. అప్పుడు నాలో నేను ఇలా అనుకుంటాను: ‘ఇప్పుడు నీకోసం ఎన్నో సంవత్సరాలకు సరిపడా మంచి వస్తువులు నిల్వ ఉన్నాయి. విశ్రాంతి తీసుకో, తిను, త్రాగు, ఆనందించు!’” (లూకా 12:18–19).
దానికి దేవుడు, “ఓ మూర్ఖుడా!” అంటారు.
ఈ సమృద్ధియైన పంటను పోగుచేసి దాచుకోవడాన్ని యేసు తీవ్రమైన పాపంగా స్పష్టంగా గుర్తిస్తున్నారు. దేవుడు ఆ వ్యక్తిని మూర్ఖుడని పిలిచి, ఆ రాత్రే అతని ప్రాణాన్ని అతని నుండి అడుగుతారని తెలియజేసిన తరువాత, తన ఉపమానాన్ని వింటున్న ప్రజలతో యేసు ఇలా అంటారు: “తనకోసం నిధిని కూడబెట్టుకొని, దేవుని దృష్టిలో విలువైన విషయాల్లో సంపన్నుడు కానివానికి ఇలాగే జరుగుతుంది” (లూకా 12:21).
పాపం మూర్ఖత్వమే—కేవలం భౌతిక వస్తువులపట్ల దురాశ అనే పాపమే కాదు, ప్రతి పాపమూ మూర్ఖత్వమే. ఎందుకంటే అది దేవుని జ్ఞానాన్ని తిరస్కరించి, ఆయనను తెలుసుకోవడం, ప్రేమించడం, మహిమపరచడం అనే జీవితపు నిజమైన ఉద్దేశాన్ని వక్రీకరిస్తుంది. పవిత్ర గ్రంథం ఇలా ప్రకటిస్తుంది: “మూర్ఖుడు తన హృదయంలో, ‘దేవుడు లేడు’ అనుకుంటాడు” (కీర్తన 14:1). ప్రతి పాపమూ ఏదో ఒక విధంగా ఆచరణలో దేవుని నిరాకరించడమే—దేవునికంటే తక్కువైన దేనినో దేవునికంటే ఎక్కువగా ఎంచుకోవడమే. మనం మూర్ఖులవలె ప్రవర్తించినప్పుడు, సమస్తాన్నీ కోల్పోతాం.
యేసు ఉపమానం మనల్ని దిగ్భ్రాంతికి గురిచేయడానికే ఉద్దేశించబడింది—అయితే కేవలం దిగ్భ్రాంతి కలిగించడం కోసమే కాదు; పాపం ఎంత తీవ్రమైనదో మనకు తెలియజేసి, మనల్ని పశ్చాత్తాపానికి పిలవడం కోసం. ఒక వ్యక్తి పాపాన్ని అంటిపెట్టుకొని, దానిని సమర్థించుకుంటూ, దాని గురించి ఆనందిస్తూ కూడా (“విశ్రాంతి తీసుకో, తిను, త్రాగు, ఆనందించు!”), క్రమంగా అందులో కూరుకుపోతున్నప్పుడు, దేవుని ప్రేమ ఆ వ్యక్తిని దిగ్భ్రాంతికి గురిచేసే ఖండన, తీర్పు రూపంలో చేరుతుంది; ఆ తరువాత పశ్చాత్తాపపడమనే దైవ ఆహ్వానం వస్తుంది.
ఈ ఉపమానం దురాశలోని మూర్ఖత్వాన్నే కాక, ప్రతి పాపంలోని మూర్ఖత్వాన్ని కూడా వెల్లడిస్తుంది. ధనికుడు భౌతిక సంపదను కూడబెట్టుకున్నట్లే, మనమూ మనకు క్షమాపణ అవసరమని అంగీకరించడానికి నిరాకరిస్తూ, మన పాపాలనే ఆధ్యాత్మిక ఋణాలను కూడబెట్టుకుంటాం. పాపం జ్ఞానాన్ని తిరస్కరించడం, దేవుని న్యాయానికి విరుద్ధంగా అపరాధం చేయడం. మన మూర్ఖత్వం వినాశనంతోనే ముగియవలసిన అవసరం లేదని ప్రభువు ప్రార్థన మనకు గుర్తుచేస్తుంది; దేవునితో మన సంబంధాన్ని పునరుద్ధరించే మార్గంగా దేవుడు క్షమాపణను అందిస్తున్నారు.
లక్ష్యాన్ని చేరుకోవడానికి సాధనంగా క్షమాపణ
ఈ అధ్యాయంలో మనం పరిశీలించే విన్నపాన్ని సరిగ్గా అర్థం చేసుకోవాలంటే, పాపంలోని మూర్ఖత్వాన్ని, సమాధానానికి అవసరమైన మార్గంగా తండ్రి క్షమాపణను దృష్టిలో ఉంచుకోవాలి. “మాకు విరోధంగా అపరాధాలు చేసినవారిని మేము క్షమించినట్లే, మా అపరాధాలను క్షమించు” అని ప్రార్థించినప్పుడు, మనం మూర్ఖంగా ప్రవర్తించి, దేవుని ఎదుట ఆధ్యాత్మిక ఋణంలో పడ్డామని వినయంగా అంగీకరిస్తున్నాం.
అయితే క్షమాపణ అంతిమ లక్ష్యం కాదు. అది మరెంతో గొప్పదానిని చేరుకోవడానికి ఒక సాధనం. మన పాపం వల్ల మనపై ఉన్న ఋణానికి క్షమాపణ లభించడం, అత్యున్నత లక్ష్యాన్ని చేరుకోవడానికి ఒక సాధనం. ఆ లక్ష్యం దేవుని ఆరాధనలో నిత్యమూ పాలుపంచుకోవడమే. దేవునికి చెందవలసిన ఆరాధనను ఆయనకు అర్పించే మన సామర్థ్యాన్ని పాపం వక్రీకరిస్తుంది; క్షమాపణ మన నిజమైన ఉద్దేశాన్ని నెరవేర్చగల స్థితికి మనల్ని తిరిగి తీసుకువస్తుంది.
దేవుడు కేవలం మన ఋణాన్ని తుడిచివేసి, ఆధ్యాత్మికంగా తటస్థ స్థితిలో మనల్ని వదిలేయరు. మన ఋణం తొలగిపోయిన తరువాత, ఆయన తన కృపను సమృద్ధిగా కుమ్మరించి, మనల్ని తన రాజ్యానికి వారసులుగా రూపాంతరం చెందిస్తారు. అక్కడ మనం నిత్యమూ, “సర్వశక్తిమంతుడైన ప్రభువగు దేవుడు పరిశుద్ధుడు, పరిశుద్ధుడు, పరిశుద్ధుడు!” అని ఎలుగెత్తి పలుకుతాం. మన నిజమైన గౌరవస్థితిని తిరిగి పొందడమే అంతిమ లక్ష్యం—అంటే దేవుని దృష్టిలో విలువైన విషయాల్లో సంపన్నులమై, దేవుని రాజ్యపు నిత్యసంపదలలో ప్రవేశించడం.
కాబట్టి, మనల్ని క్షమించమని దేవుణ్ణి అడిగినప్పుడు, కేవలం శిక్ష నుండి విముక్తినే కాక, దైవకారుణ్యపు పరిపూర్ణతను కోరుకుంటున్నాం—తద్వారా మనం ఆయనవలె మారి, ఆయన పరిశుద్ధతకు అనుగుణంగా రూపొంది, నూతన ఆకాశాలకు, నూతన భూమికి సిద్ధపడగలగాలని కోరుకుంటున్నాం.
సంపూర్ణ క్షమాపణ కోసం వేడుకోవడం, దానిని కోరుకోవడం
మత్తయి సువార్తలోని ప్రభువు ప్రార్థనలో “ఋణాలు” అనే అర్థంలో వాడిన గ్రీకు పదం ఒఫైలేమటా. ఇది చెల్లించవలసినదానిని, చట్టపరమైన లేదా నైతిక బాధ్యతను, లేదా తిరిగి చెల్లించవలసిన ఋణాన్ని సూచిస్తుంది. ఈ పదం ముఖ్యమైనది. ఎందుకంటే ఇది పాపాన్ని కేవలం పొరపాటుగా లేదా అపరాధంగా మాత్రమే కాకుండా, దేవుని న్యాయానికి మనం నిజంగా చెల్లించవలసిన ఋణంగా చూపిస్తుంది—మన సొంత శక్తితో తీర్చలేని ఋణం అది.
లూకా సువార్తలో, దానికి బదులుగా పాపాలు అని అర్థమిచ్చే హమార్తియాస్ అనే పదం వాడబడింది. పాపం మనలను దేవుని ఎదుట రుణగ్రస్తులుగా చేస్తుందని, క్షమాపణ పొందడానికి ఆయన కరుణ అవసరమని ఇది మరింత స్పష్టం చేస్తుంది. “క్షమించు” అని అనువదించిన అఫెస్ అనే గ్రీకు క్రియ, అయోరిస్ట్ ఆజ్ఞార్థక రూపంలో ఉంది. అది గంభీరమైన, దృఢమైన వేడుకోలు: “క్షమించు!!!”—వెంటనే, నిశ్చయంగా, సంపూర్ణంగా క్షమించమనే ప్రార్థన. దానికి “విడుదల చేయడం,” “దూరంగా పంపివేయడం” లేదా “రుణాన్ని మాఫీ చేయడం” అని అర్థం. కాబట్టి, క్షమాపణ అంటే ఏమీ చేయకుండా కేవలం మరచిపోవడం కాదు; అది మన ఆధ్యాత్మిక రుణాన్ని రద్దుచేసి, మనలను తిరిగి అనుగ్రహస్థితికి చేర్చే దైవకారుణ్యపు శక్తిమంతమైన కార్యం. మన తప్పులను చూసీచూడనట్లు వదిలేయమని మనం అడగడం లేదు—మనకు విముక్తి కలిగించమని వేడుకుంటున్నాం.
“మాకు విరోధంగా అపరాధం చేసినవారిని మేము క్షమించినట్లే” అనే మాటలు గ్రీకు భాషలో హోస్ కై హేమైస్ అఫియెమెన్ తోయిస్ ఒఫైలెతైస్ హేమోన్ అని ఉన్నాయి. హోస్ అనే పదానికి “వలె” లేదా “అదే విధంగా” అని అర్థం. మనం ఇతరులను క్షమించే తీరే, మనలను క్షమించమని దేవుణ్ణి అడిగేటప్పుడు మనం పెట్టే కొలమానమని ఇది సూచిస్తుంది. “మేము క్షమిస్తున్నాము” లేదా “మేము విడుదల చేస్తున్నాము” అని అర్థమిచ్చే అఫియెమెన్ అనే క్రియ వర్తమానకాల కర్తరి ప్రయోగంలో ఉంది. అది ఒకేసారి జరిగే సంఘటనను కాకుండా, నిరంతరం, అలవాటుగా కొనసాగే కార్యాన్ని సూచిస్తుంది. అలాగే, ఒఫైలెతైస్ అంటే “రుణస్తులు.” ఇతరులు మనకు ఏదో బాకీ ఉన్నారని మనం అంగీకరిస్తూనే, మన ఇష్టపూర్వకంగా వారిని ఆ రుణం నుండి విడుదల చేస్తామని దీని అర్థం—మన రుణం నుండి మనలను విడుదల చేయమని దేవుణ్ణి అడిగినట్లే.
ఈ విన్నపం కేవలం దేవుని కరుణను కోరడం మాత్రమే కాదు; కరుణ చూపుతామనే నిబద్ధత కూడా. మనం క్షమించడానికి నిరాకరిస్తే, నిజానికి దేవుడు కూడా మనపై తన కరుణను చూపవద్దని అడుగుతున్నట్లే. కాబట్టి, నిజమైన క్షమాపణ మన ఇష్టానుసారం ఎంచుకునే విషయం కాదు—దైవకారుణ్యాన్ని పొందడానికి అది ఒక షరతు.
రుణంలో ఉండటం
రుణంలో ఉండాలని ఎవరూ కోరుకోరు. భౌతిక దృష్టితో చూస్తే, అప్పు అనేది రాత్రింబగళ్లు మనిషిని నలిపే భారం. అప్పు పెద్దదైతే, ఆ భారం కూడా ఎక్కువగా ఉంటుంది. కానీ చివరికి అప్పు పూర్తిగా తీరిపోయినప్పుడు, ఉపశమనం, కొత్తగా లభించిన స్వేచ్ఛ అనుభవమవుతాయి. ఉదాహరణకు, ఇంటి తనఖా రుణాన్ని తీర్చడానికి ఏళ్ల తరబడి కష్టపడే వ్యక్తికి భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచించడం కష్టంగా అనిపించవచ్చు. కానీ అప్పు తీరిపోయిన తరువాత, నిబ్బరంగా పొదుపు చేయడం, ప్రణాళికలు వేసుకోవడం ప్రారంభించవచ్చు.
ఆర్థిక బాధ్యతలు భౌతిక రుణాన్ని కలిగించినట్లే, పాపం దేవుని ఎదుట ఆధ్యాత్మిక రుణాన్ని కలిగిస్తుంది. ప్రతి పాపం దేవుని పరిపూర్ణ న్యాయానికి విరుద్ధమైన అపరాధం. దేవుడు అనంతంగా న్యాయవంతుడు కాబట్టి, ప్రతి పాపానికీ పరిహారం చెల్లించవలసి ఉంటుంది. పాపపు రుణం క్షమించబడకపోతే, దానిని పూర్తిగా తీర్చవలసిందే. అందుకే పవిత్ర గ్రంథం పాపాన్ని తరచుగా రుణంతో పోల్చి వివరిస్తుంది; ముఖ్యంగా క్షమించని సేవకుని ఉపమానంలో అలా చూస్తాము (మత్తయి 18:23–35).
ఆ ఉపమానంలో, రాజుకు “భారీ మొత్తం” బాకీ ఉన్న ఒక రుణస్తుణ్ణి రాజు ఎదుటకు తీసుకొచ్చారని మనకు చెప్పబడింది. అంతేకాదు, ఆ రుణస్తునికి “దానిని తిరిగి చెల్లించే మార్గమే లేదు.” మన స్థితి కూడా ఇదే. దేవుని పరిపూర్ణ న్యాయం ఎదుట, మన పాపాలవల్ల మనకు కలిగిన రుణాన్ని తీర్చడానికి మనం ఏమీ చేయలేము. ఈ విన్నపంలో మనం అర్థం చేసుకోవలసిన మొదటి, ప్రాథమిక సత్యం ఇదే. ఈ సత్యాన్ని గ్రహించకపోతే, మన పాపాలు అల్పమైనవని లేదా మన స్వంత ప్రయత్నాలతో మన రుణాన్ని తీర్చుకోగలమని పొరబడవచ్చు—ఈ రెండు భావనలూ దేవుని అనంత పవిత్రత, న్యాయం అనే వాస్తవానికి విరుద్ధమైనవే.
అలాంటి దృక్పథం దేవుని పరిపూర్ణతను, మనం కూడా తన పరిపూర్ణతలో పాలుపొందాలనే ఆయన కోరికను అర్థం చేసుకోదు: “కాబట్టి, మీ పరలోక తండ్రి పరిపూర్ణుడై ఉన్నట్లే మీరూ పరిపూర్ణులుగా ఉండండి” (మత్తయి 5:48). పరిపూర్ణత అంటే రుణం లేకపోవడం మాత్రమే కాదు; అనుగ్రహ పరిపూర్ణత కూడా—అంటే దేవుని ప్రియమైన పిల్లలుగా ఆయన దివ్యజీవితంలో మనం పాలుపొందడం.
పాపానికి చెల్లించవలసిన మూల్యం
పాపం వల్ల దేవుని ఎదుట మనకు కలిగే రుణాన్ని అర్థం చేసుకోవడం కష్టంగా ఉంటే, మానవ సంబంధంలో పాపం కలిగించే పరిణామాలను పరిశీలించండి. వ్యభిచారం చేసే ఒక పురుషుణ్ణి ఊహించుకోండి. భర్త చేసిన నమ్మకద్రోహం భార్యకు తెలిసినప్పుడు, అతను తన తప్పును ఒప్పుకోవడం మాత్రమే సరిపోదు—నిజాయితీగా పశ్చాత్తాపపడి, పాపం నుండి మరలాలి. అంటే క్షమాపణ అడగడమే కాకుండా, తన ప్రవర్తనను మార్చుకొని, నమ్మకాన్ని తిరిగి నెలకొల్పడానికి ప్రయత్నించాలి. నమ్మకద్రోహం చేసిన ఆ వ్యక్తి నిర్లక్ష్యంగా, “అయితే ఏమిటి? ఇక దాన్ని వదిలేయి!” అని సమాధానమిస్తే, ఆ దాంపత్యం బాగుపడదు; ఆ బంధం దెబ్బతిన్న స్థితిలోనే ఉంటుంది. అతను అడగకుండానే భార్య “నిన్ను క్షమిస్తున్నాను” అని చెప్పినా, ఆ క్షమాపణను పూర్తిగా స్వీకరించడానికి, ఆ బంధం నిజంగా పునరుద్ధరించబడడానికి భర్త ఇంకా పశ్చాత్తాపపడి, పాపం నుండి మరలవలసిందే.
అదే విధంగా, పాపం దేవునితో మనకున్న సంబంధంలో చీలికను కలిగిస్తుంది. క్షమించడానికి ఆయన ఎల్లప్పుడూ సిద్ధంగా ఉంటాడు. అయితే మనం సంపూర్ణంగా పశ్చాత్తాపపడి, పాపం నుండి మరలకపోతే, పూర్తి క్షమాపణను పొందలేము; ఆయనతో సంపూర్ణ సహవాసంలోకి తిరిగి చేరలేము.
క్షమించని సేవకుని ఉపమానం కొనసాగుతుండగా, భారీ రుణం ఉన్న ఆ సేవకుణ్ణి చెరసాలలో వేయించడమే రాజు తొలి ప్రతిస్పందన అని మనకు తెలుస్తుంది. “నా పట్ల ఓపిక చూపండి; మీకు చెల్లించవలసినదంతా పూర్తిగా చెల్లిస్తాను” అని ఆ సేవకుడు వేడుకున్నప్పుడు, రాజు అపారమైన కరుణతో అతని రుణాన్నంతటినీ మాఫీ చేశాడు.
దేవుడు మన పాపాలను కేవలం మరచిపోవడం వల్ల మన జీవితాల్లో ఇది జరగదు. పాపపు ఋణం తీర్చబడాలని దేవుని న్యాయం కోరుతుంది; మనం ఆయనతో సయోధ్య పొందాలని ఆయన కరుణ ఆకాంక్షిస్తుంది. అందుకే క్రీస్తు మన ఋణాన్ని తనపై వేసుకున్నారు—నిజమైన పశ్చాత్తాపం ద్వారా మనం పాపం నుండి విముక్తి పొంది, దేవుని కృపాసంపదలను తిరిగి పొందేలా చేయడానికే: “ఎందుకంటే పాపానికి జీతం మరణం, కానీ దేవుని వరం మన ప్రభువైన క్రీస్తు యేసులో నిత్యజీవం” (రోమీయులకు 6:23).
సయోధ్య సంస్కారం
దేవుని కరుణ లేకపోతే, పాపపు ఋణం అనే వాస్తవం మనల్ని ఆధ్యాత్మిక దారిద్ర్యంలోనే ఉంచేది. శుభవార్త ఏమిటంటే, క్రీస్తు స్వయంగా మన పాపాలకు వెల చెల్లించి, సయోధ్యకు ఒక మార్గాన్ని మనకు అందించారు. యేసు తన శ్రమలు, మరణం ద్వారా మన ఋణభారాన్ని పూర్తిగా తనపై వేసుకొని, మనకు ఉచితంగా క్షమాపణ లభించేలా ద్వారం తెరిచారు—అయితే నిజమైన హృదయపూర్వక పాపపశ్చాత్తాపంతో, పాపాన్ని విడిచి దేవునివైపు తిరుగుతూ ఆ క్షమాపణను మనం కోరితేనే అది లభిస్తుంది.
అందుకే క్రీస్తు సయోధ్య సంస్కారాన్ని స్థాపించారు. అందులో ఆయన కరుణ ప్రతి ఆత్మకు వ్యక్తిగతంగా, ప్రత్యక్షంగా అనుగ్రహించబడుతుంది. మనం గురువు సమక్షంలో మన పాపాలను ఒప్పుకున్నప్పుడు, కేవలం తప్పులను వివరించడం గానీ మానవ సలహా కోరడం గానీ చేయడం లేదు. బదులుగా, దేవుని ఎదుట మన పాపాల ఋణాన్ని అంగీకరిస్తూ, క్రీస్తు సేవకునికి ఉన్న అధికారం ద్వారా పాపవిమోచనాన్ని పొంది, తిరిగి కృపాస్థితిలోకి వస్తున్నాము.
యేసు తన అపొస్తలులతో ఇలా చెప్పినప్పుడు ఈ సంస్కారాన్ని స్థాపించారు: “మీరు ఎవరి పాపాలను క్షమిస్తారో, వారి పాపాలు క్షమించబడతాయి; మీరు ఎవరి పాపాలను నిలిపి ఉంచుతారో, వారి పాపాలు నిలిచి ఉంటాయి” (యోహాను 20:23). ఆ క్షణంలో క్రీస్తు తన నామంలో పాపాలను క్షమించే అధికారాన్ని తన సభకు అప్పగించి, ప్రతి తరానికీ ఈ దైవకారుణ్య నిధి అందుబాటులో ఉండేలా చేశారు. ఉపమానంలోని సేవకుడు రాజు ఎదుట తన ఋణాన్ని అంగీకరించవలసి వచ్చినట్లే, మనమూ దేవుని ఎదుట మనల్ని మనం తగ్గించుకొని, మన పాపాలను ఒప్పుకొని, క్రీస్తు స్వయంగా స్థాపించిన మార్గంలో క్షమాపణ కోరాలి.
కాబట్టి, “మా ఋణాలను క్షమించు” అనే విన్నపం కేవలం సాధారణ కరుణ కోసం చేసే వేడుకోలు కంటే ఎంతో ఎక్కువ—అది మన అంతరాత్మలను పరిశీలించుకొని, పాపపశ్చాత్తాపంతో దేవునివైపు తిరిగి, ఆయన అందించిన సంస్కార మార్గం ద్వారా ఆయన దైవకారుణ్యాన్ని పొందాలనే పిలుపు.
మనం క్షమించినట్లే
“ప్రభువా, నా సోదరుడు నాకు వ్యతిరేకంగా పాపం చేస్తే, నేను అతనిని ఎన్నిసార్లు క్షమించాలి? ఏడుసార్ల వరకా?” అని అడిగిన పేతురుకు సమాధానంగా యేసు క్షమించని సేవకుని ఉపమానాన్ని చెబుతారు. తాను ఉదారంగా వ్యవహరిస్తున్నానని పేతురు బహుశా భావించి ఉంటారు. కానీ యేసు సమాధానం ఆయనను ఆశ్చర్యపరచి ఉండాలి: “నేను నీతో చెప్పేది ఏడుసార్లు కాదు, డెబ్బై ఏడుసార్లు” (మత్తయి 18:22).
“డెబ్బై ఏడుసార్లు” అనే గ్రీకు పదబంధాన్ని (హెబ్దొమెకొంటాకిస్ హెప్టా) “డెబ్బై సార్లు ఏడు” (490 సార్లు) అని కూడా అనువదించవచ్చు. యేసు ఇచ్చిన సమాధానం బహుశా ఆదికాండము 4:24ను సూచించి ఉండవచ్చు. అక్కడ కయీను వంశస్థుడైన లెమెకు ఇలా గొప్పలు చెప్పుకుంటాడు: “కయీను కోసం ఏడురెట్లు ప్రతీకారం తీర్చుకుంటే, లెమెకు కోసం డెబ్బై ఏడురెట్లు తీర్చుకోవాలి.” లెమెకు ప్రతీకారంతో హత్య చేసి, తన ప్రతీకారానికి హద్దులు ఉండవని ప్రకటించాడు. అయితే యేసు ఈ సూత్రాన్ని తలకిందులు చేస్తారు: అపరిమిత ప్రతీకారానికి బదులుగా, అపరిమిత క్షమాపణకు దేవుడు మనల్ని పిలుస్తున్నారు. లెమెకు పాపం వినాశనాన్ని కొనసాగించినట్లే, హద్దుల్లేని, ఎడతెగని క్షమాపణ ద్వారా క్రీస్తు కరుణ లోకమంతటా వ్యాపించాలి. దేవుడు మనపట్ల ఇలాగే వ్యవహరిస్తారు కాబట్టి, మనమూ అలాగే చేయాలి.
మనం అడగకముందే దేవుడు మనకు అపరిమిత క్షమాపణను ముందుగా అందించి, మన పాపపు ఋణాన్ని తీర్చారు కాబట్టి, ఇతరులు అడగకముందే వారిని క్షమించడానికి మనం పిలువబడుతున్నాము. క్షమించడానికి నిరాకరించినా, పగ పెంచుకున్నా, ఇతరులకు కఠినంగా తీర్పు తీర్చినా, మనపైకి దేవుని న్యాయతీర్పును మనమే ఆహ్వానించుకుంటాము: “మీకు తీర్పు తీర్చబడకుండా ఉండేందుకు, తీర్పు తీర్చడం మానుకోండి. ఎందుకంటే మీరు ఏ విధంగా తీర్పు తీరుస్తారో, మీకూ అదే విధంగా తీర్పు తీర్చబడుతుంది; మీరు ఏ కొలతతో కొలుస్తారో, అదే కొలతతో మీకూ కొలిచి ఇవ్వబడుతుంది” (మత్తయి 7:1–2).
క్షమించని సేవకుని ఉపమానం దీనిని చక్కగా వివరిస్తుంది. తన సేవకుడు తనకు చెల్లించవలసిన అపారమైన ఋణాన్ని రాజు మాఫీ చేసిన తరువాత, ఆ సేవకుడు బయటకు వెళ్లి, తనకు ఎంతో చిన్న మొత్తం బాకీ ఉన్న తోటి సేవకుణ్ణి చూశాడు. కరుణ చూపడానికి బదులు, వెంటనే అప్పు తీర్చాలని అతనిని నిలదీశాడు; ఆ తోటి సేవకుడు తీర్చలేకపోయినప్పుడు, అతనిని చెరసాలలో వేయించాడు.
ఇది విన్న రాజు, తాను ఇంతకుముందు క్షమించిన సేవకుణ్ణి పిలిపించి ఇలా అన్నాడు: “నేను నీపై జాలి చూపినట్లే, నీవూ నీ తోటి సేవకునిపై జాలి చూపవలసింది కాదా?” అప్పుడు ఆ యజమాని కోపంతో, అప్పు అంతా తీర్చేవరకు అతనిని హింసించేవారికి అప్పగించాడు (మత్తయి 18:33–34). యేసు ఈ హెచ్చరికతో ఉపమానాన్ని ముగిస్తారు: “మీలో ప్రతి ఒక్కరూ తమ సోదరుణ్ణి హృదయపూర్వకంగా క్షమించకపోతే, నా పరలోక తండ్రి కూడా మీకు అలాగే చేస్తారు” (మత్తయి 18:35).
అందువల్ల, క్షమించడం మన ఇష్టానికి వదిలివేయబడినది కాదు; దైవకారుణ్యాన్ని పొందడానికి అది షరతు. పైపైగా గానీ అయిష్టంగా గానీ కాకుండా, దేవుని నుండి మనం పొందిన అదే ఉదారతతో హృదయపూర్వకంగా క్షమించాలని యేసు మనకు ఆజ్ఞాపిస్తున్నారు.
అయితే, క్షమించడం ఎంత అవసరమో గుర్తిస్తూనే, హద్దులు లేకుండా క్షమించడం ఎంత కష్టమో కూడా మనం అంగీకరిస్తాము—ముఖ్యంగా గాయాలు లోతుగా ఉన్నప్పుడు.
హద్దులు లేకుండా క్షమించడంలో ఎదురయ్యే కష్టాలు
ఒకరిని ఒక్కసారి క్షమించడమే కష్టంగా ఉండవచ్చు. యేసు ఆజ్ఞాపించినట్లుగా హద్దులు లేకుండా క్షమించడం మరింత కష్టం. గాయాలు లోతుగా ఉన్నప్పుడు, అపరాధాలు మళ్లీ మళ్లీ జరుగుతున్నప్పుడు, లేదా తప్పు చేసినవారు ఏమాత్రం పశ్చాత్తాపం చూపనప్పుడు, క్షమించడం అసాధ్యంగా అనిపించవచ్చు.
అవధులు లేకుండా క్షమించాలన్న యేసు ఆజ్ఞ కేవలం ఉన్నతమైన ఆదర్శం మాత్రమే కాదని, అది నైతికంగా తప్పనిసరి అని అర్థం చేసుకోవడం ముఖ్యం. అంటే, యేసు క్షమించే విధంగానే క్షమించడానికి మనం ఆచరణాత్మకమైన చర్యలు తీసుకోవాలి. ఈ చర్యలు సులభమైనవి కావు. అయితే క్షమించడం అంటే ఏమిటో, ఏది కాదో అర్థం చేసుకుంటే, వాటిని ఆచరించడం కొంత సులభమవుతుంది.
అవధులు లేకుండా క్షమించడం అంటే తప్పు అసలు జరగనట్టుగా నటించడం కాదు. అది జరిగినదాన్ని నిరాకరించడం కాదు. వాస్తవానికి అది దానికి పూర్తి విరుద్ధం. క్షమించవలసిన అవసరం ఉన్నదానినే మనం “క్షమించగలం.” క్షమించడమనే చర్య, వాస్తవంగా పాపమైన ఒక కార్యాన్ని గుర్తించి, దానికి క్షమాపణ అవసరమని అంగీకరించి, ఆ తరువాత స్వేచ్ఛగా క్షమించాలని నిర్ణయించుకుంటుంది.
కారుణ్యంలో పరిపూర్ణతను చేరుకోవడానికి మనం ప్రయత్నించే ఈ చైతన్యపూర్వకమైన, ఆచరణాత్మకమైన చర్య, తప్పు చేసినవారికి మాత్రమే కాక క్షమించేవారికి కూడా ఆశీర్వాదంగా ఉంటుంది. అది గాయపడినవారిని ప్రతీకార వాంఛ, కసి, ద్వేషం అనే అణచివేసే భారాల నుండి విముక్తులను చేసి, ఎలాంటి శిక్షనైనా న్యాయం చేయగల ఏకైక దేవునికే అప్పగిస్తుంది. జరిగిన అన్యాయానికి ప్రతిగా మనం తీర్చుకోవాలనుకునే ఏ “ప్రతీకారమైనా” చివరికి వ్యర్థమే. ఎందుకంటే అది న్యాయాన్ని పునరుద్ధరించదు; తప్పు చేసినవారికీ, ఆ తప్పువల్ల బాధపడినవారికీ గాయాన్ని కొనసాగిస్తుందంతే.
క్షమించడం అంటే సయోధ్య చేసుకోవడం కూడా కాదు. సయోధ్యకు అవసరమైన షరతుగా క్షమించడం ముందుగా ఉండాలి; అయితే సయోధ్య అంతకంటే ఎంతో ముందుకు వెళ్తుంది. సయోధ్య జరగాలంటే, తప్పు చేసినవారు తమ తప్పును ఒప్పుకోవాలి, క్షమాపణ కోరాలి, అందించిన క్షమాపణను స్వీకరించాలి, నమ్మకాన్ని పునరుద్ధరించడానికి కృషి చేయాలి. అలా జరిగినప్పుడు, సయోధ్యతో పునరుద్ధరించబడిన బంధం మునుపటికంటే బలపడుతుంది. చెడు నుండి కూడా మేలును తీసుకురాగల దేవుని శక్తికి అది సాక్ష్యమిస్తుంది.
కొన్ని గాయాలు ఎంత లోతుగా ఉంటాయంటే, క్షమించడం అసాధ్యమనిపిస్తుంది. నమ్మకద్రోహం ఎంత తీవ్రమైతే, బాధ అంత ఎక్కువగా ఉంటుంది; మనసులోని పగను విడిచిపెట్టడానికి మనం అంతగా పోరాడవలసి రావచ్చు. అయినా, సరిగ్గా ఇలాంటి క్షణాల్లోనే క్రీస్తు ఆజ్ఞ మనలను అత్యంత లోతుగా మార్చివేస్తుంది.
క్రీస్తు సిలువను ఆలోచించండి. యేసు తన జీవితమంతా పరిపూర్ణమైన ప్రేమతో ప్రేమించాడు. హెబ్రీయులకు రాసిన లేఖ మనకు ఇలా చెబుతుంది: “ఆయన కుమారుడైనప్పటికీ, తాను అనుభవించిన బాధల ద్వారా విధేయతను నేర్చుకున్నాడు; పరిపూర్ణుడిగా చేయబడిన తరువాత, తనకు విధేయులయ్యే వారందరికీ నిత్య రక్షణకు మూలమయ్యాడు…” (హెబ్రీయులకు 5:8).
యేసు తన బాధల ద్వారా “విధేయతను నేర్చుకున్నాడు,” “పరిపూర్ణుడిగా చేయబడ్డాడు” అని చెప్పడం అంటే, తన శ్రమానుభవానికి ముందే ఆయన విధేయుడిగా, పరిపూర్ణుడిగా లేడని కాదు. దాని అర్థం ఏమిటంటే, ఆయన అనుభవించిన బాధ—మానవ పాపం వల్ల అన్యాయంగా ఆయనపై మోపబడిన బాధ—తన మానవ స్వభావంలో తన ప్రేమను పరిపూర్ణంగా వెల్లడించడానికి ఆయనకు అవకాశం ఇచ్చింది. సిలువపై నుండి యేసు, “తండ్రీ, వీరిని క్షమించు; తాము ఏమి చేస్తున్నారో వీరికి తెలియదు” అని బిగ్గరగా పలికినప్పుడు ఇది అత్యంత స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది (లూకా 23:34).
తాను అనుభవించిన క్రూరత్వాన్ని మనసులో కసి పెంచుకోవడానికి కారణంగా యేసు చూడలేదు. దానిని భరించి, కేవలం దైవకారుణ్యంతోనే ప్రతిస్పందించడం ద్వారా చెడును నాశనం చేయగల తన జీవితపు పరాకాష్ఠ క్షణంగా ఆయన దానిని చూశాడు. ఆయన బాధ నిజమైనదే, ఆయన అనుభవించిన నమ్మకద్రోహం తీవ్రంగా గాయపరిచింది. అయినా క్షమించాలని ఆయన చైతన్యపూర్వకంగా, ప్రగాఢమైన ప్రేమతో తీసుకున్న నిర్ణయం పాపాన్నే జయించింది.
తాను స్వయంగా చేయనిదేదీ చేయమని యేసు మనలను అడగడు. దేవుడూ మానవుడూ అయిన యేసు మన కళ్లలోకి నేరుగా చూస్తూ ఇలా చెప్పగలడు: “ఆ బాధ నాకు అర్థమవుతుంది. నేను చేసినట్లే చేయండి; మీరు విముక్తి పొందుతారు. క్షమించండి, క్షమించండి, క్షమించండి.” శుభవార్త ఏమిటంటే, మనం దీన్ని ఒంటరిగా చేయవలసిన అవసరం లేదు. దేవుడు క్షమించినట్లు క్షమించాలని మనం చైతన్యపూర్వకంగా నిర్ణయించుకున్నప్పుడు, కృప అపారంగా ప్రవహిస్తుంది. క్రీస్తు క్షమించే కార్యంలోనే పాలుపంచుకోవడం ద్వారా ఆయనను అనుకరించడానికి మనం బలాన్ని పొందుతాం.
క్షమించడం మనకు కష్టంగా ఉంటే, ప్రభువు ప్రార్థనను నేర్పిన వెంటనే యేసు పలికిన మాటలను మనం గుర్తుచేసుకోవాలి: “ఇతరుల అపరాధాలను మీరు క్షమిస్తే, మీ పరలోక తండ్రి మిమ్మల్ని క్షమిస్తాడు. అయితే మీరు ఇతరులను క్షమించకపోతే, మీ తండ్రి కూడా మీ అపరాధాలను క్షమించడు” (మత్తయి 6:14–15). అవధులు లేకుండా క్షమించడం మన నైతిక కర్తవ్యం.
మరింత ఉన్నతమైన గమ్యానికి ఒక సాధనం
ఇతరులను క్షమించడం కష్టంగా అనిపిస్తే, క్షమించడమే అంతిమ గమ్యం కాదని గుర్తుచేసుకోండి. క్షమించడం అనేది ఎంతో ఉన్నతమైన గమ్యానికి ఒక సాధనం: దేవుని మహిమ, ఆయన రాజ్యంలో మన భాగస్వామ్యం. ఉదాహరణకు, ఏదో తప్పు చేశారని మీపై అన్యాయంగా నింద మోపిన వ్యక్తికి $100 చెల్లించమని ఒక న్యాయమూర్తి మిమ్మల్ని ఆదేశించారని ఊహించుకోండి. అయితే, మీరు ఆ $100ను ఉదారంగా, ఏమాత్రం వెనుకాడకుండా చెల్లిస్తే, మీ జీవితాంతం అపరిమితమైన నిధులున్న ఒక బ్యాంకు ఖాతాను ఉపయోగించుకునే అవకాశం మీకు లభిస్తుందని ఆ న్యాయమూర్తి వాగ్దానం చేశారనుకోండి. ప్రతిఫలం అనంతమైనదైనప్పుడు, మూర్ఖత్వంతో మాత్రమే ఎవరైనా ఆ $100ను పట్టుకుని వదలకుండా ఉంటారు.
యేసు మనలను అడిగేది ఇదే. న్యాయం విషయంలో మన వ్యక్తిగత భావనను, ప్రతీకారం తీర్చుకోవాలనే మన కోరికను, మనకు వ్యతిరేకంగా జరిగిన అపరాధాలకు పరిహారం పొందే హక్కు మనకు ఉందనే భావనను కూడా విడిచిపెట్టమని ఆయన మనలను పిలుస్తున్నాడు. మనం వదులుకునే దేనికంటేనైనా ఎంతో గొప్ప ప్రతిఫలాన్ని పొందాలనే ఇవన్నీ. ఇతరులను హృదయపూర్వకంగా క్షమించడంలో, మనం కేవలం ఒక ఆజ్ఞను పాటించడం మాత్రమే కాదు; దేవుని కారుణ్యంలోనే పాలుపంచుకుంటున్నాం. ఆ భాగస్వామ్యం మనలను మార్చివేస్తుంది. అది మన హృదయాలను ఆయన హృదయంలా మలుస్తుంది, ప్రేమించగల మన సామర్థ్యాన్ని విస్తరింపజేస్తుంది, పరలోకానికి మనలను సిద్ధం చేస్తుంది—అక్కడ కారుణ్యమూ ప్రేమా పరిపూర్ణతను చేరుకుంటాయి.
దేవుడు అయిష్టంగా క్షమించడు. ఆయన స్వభావమే ప్రేమ; ఆయన క్షమాపణ ఆ స్వభావం నుండే ప్రవహిస్తుంది. మనం ఇతరులను క్షమించినప్పుడు, దేవుణ్ణి అనుకరిస్తాము. పగకు బదులు కరుణను, ప్రతీకారానికి బదులు కనికరాన్ని ఎంచుకుంటూ, మన కార్యాలలో దేవునిలా అవుతాము. దేవుణ్ణి ఇలా అనుకరించడం మనలను పవిత్రపరుస్తుంది—ఆయనతో మరింత గాఢమైన ఐక్యతలోకి మనలను నడిపిస్తుంది; భూమిపై ఆయన రాజ్యం నెలకొనడానికి తోడ్పడుతుంది.
క్షమించడం దేవుని కారుణ్యాన్ని పొందే మార్గం మాత్రమే కాదు; మనం దేవుణ్ణి మహిమపరిచే విధానం కూడా. మనం క్షమించినప్పుడు, ముఖ్యంగా అందుకోసం ఏదైనా త్యాగం చేయవలసి వచ్చినప్పుడు, దేవుని కారుణ్యాన్ని కంటికి కనిపించేలా, అనుభవంలోకి వచ్చేలా మహిమపరుస్తాము. దైవకారుణ్యం నిజమైనదనీ, పాపం కంటే కృప బలమైనదనీ, ఈ లోకంలో మనదే న్యాయమని నిరూపించుకోవడం కంటే నిత్యజీవం ఎంతో విలువైనదనీ లోకానికి ప్రకటిస్తాము.
ఇలా సంపూర్ణంగా క్షమించడం ఎన్నడూ నష్టం కాదు. అది ఎల్లప్పుడూ లాభమే; మన అత్యున్నత పిలుపును, అంతిమ గమ్యాన్ని నెరవేర్చుకోవడానికి అది తోడ్పడుతుంది. నిజానికి, ఈ ఐదవ విన్నపం నెరవేరడం మొదటి విన్నపాన్ని తిరిగి సూచిస్తూ, అది సంపూర్ణంగా నెరవేరడానికి సహాయపడుతుంది. మన హృదయాలలో ఉండవలసిన అత్యంత గాఢమైన ఆకాంక్ష కూడా అదే: నీ నామము పవిత్రపరచబడునుగాక.
పవిత్రాత్మ వరం: సదాలోచన
పవిత్రాత్మ ఏడు వరాలలో ఒకటైన సదాలోచన వరంతో “మా ఋణాలను క్షమించు…” అనే విన్నపాన్ని పునీత అగస్టీను, పునీత థామస్ అక్వైనస్ అనుసంధానిస్తారు. ఈ దివ్యవరం ఆత్మను ప్రకాశింపజేసి, సరైన నిర్ణయాలు తీసుకునేలా మనలను నడిపిస్తుంది—ముఖ్యంగా మనం కరుణను ఎలా చూపుతాము, ఎలా స్వీకరిస్తాము అనే విషయాలలో. న్యాయానికీ కరుణకూ మధ్య ఉన్నట్లు కనిపించే వైరుధ్యాన్ని ఎదుర్కోవడంలో ఇది సహాయపడుతూ, దేవుడు క్షమించినట్లే మనమూ క్షమించేలా నడిపిస్తుంది.
సదాలోచన వరం వివేక సద్గుణాన్ని పరిపూర్ణం చేసి, మనం ఈ విధంగా చేయడానికి తోడ్పడుతుంది:
- దేవుని చిత్తానికి అనుగుణంగా నిర్ణయాలు తీసుకోవడం.
- ఎప్పుడు, ఎలా కరుణ చూపాలో గుర్తించడం.
- వినయంతో, పశ్చాత్తాపంతో దేవుని కరుణను సరిగ్గా ఎలా స్వీకరించాలో తెలుసుకోవడం.
క్షమించే విషయంలో ఇది ఎంతో ముఖ్యమైనది—దేవుని క్షమాపణను కోరడంలోనూ, ఇతరులను క్షమించడంలోనూ.
సదాలోచన ఈ విషయాలలో మనకు సహాయపడుతుంది:
- పాపం ఎంత తీవ్రమైనదో, దాని పరిణామాలు ఏమిటో గుర్తించడం.
- దేవుని అనంతమైన కారుణ్యాన్ని అంగీకరించడం.
- నిజమైన పశ్చాత్తాపం ఎంత అవసరమో అర్థం చేసుకోవడం.
ఈ దివ్యవరం మనలను సమాధాన సయోధ్య సంస్కారం వైపు ఆకర్షిస్తుంది. ఆ సంస్కారంలో:
- మనం మన పాపాలను ఒప్పుకుంటాము.
- దేవుని క్షమాపణను పొందుతాము.
- మన జీవితాలను సరిదిద్దుకోవడానికి కృపను పొందుతాము.
ఇతరులను క్షమించడంలో క్రీస్తును అనుకరించేలా కూడా సదాలోచన మనలను నడిపిస్తుంది. ఈ విషయాలలో అది మనకు సహాయపడుతుంది:
- పగను, ప్రతీకార వాంఛను విడిచిపెట్టడం.
- కేవలం మాటలతో కాక, హృదయపూర్వకంగా క్షమించడం.
- దేవుని కారుణ్యాన్ని పొందడానికి ఇతరులను క్షమించడం ఒక షరతు అని అర్థం చేసుకోవడం.
సదాలోచన వరం మనం ఈ విధంగా చేయడానికి తోడ్పడుతుంది:
- దివ్యజ్ఞాన దృష్టితో క్షమాపణను చూడడం.
- దానికి అనుగుణంగా కనికరంతో, విచక్షణతో వ్యవహరించడం.
- కరుణ న్యాయాన్ని విస్మరించదనీ, దౌర్జన్యాన్ని సహించదనీ గ్రహించడం.
- మన జీవితాలలో కరుణను కోరుతూ, ఇతరుల జీవితాలలోనూ అది ఉండాలని ఆకాంక్షిస్తూ—మన మనస్సులను, సంకల్పాలను మరింత ఉన్నతమైన మేలు వైపు ఎత్తడం.
ధన్యవచనం: “కరుణగలవారు ధన్యులు”
ప్రభువు ప్రార్థనలోని ఐదవ విన్నపాన్ని పునీత అగస్టీను, పునీత థామస్ అక్వైనస్ ఐదవ ధన్యవచనంతో అనుసంధానిస్తారు: “కరుణగలవారు ధన్యులు, ఎందుకంటే వారిపై కరుణ చూపబడుతుంది” (మత్తయి 5:7). ప్రభువు ప్రార్థనలో మనం దేవుణ్ణి అడిగేదానికి ఒక షరతును జోడించే ఏకైక విన్నపం ఈ ఐదవ విన్నపమే: మేము ఇతరులను క్షమించినట్లే మమ్మల్ని క్షమించు. ఈ సత్యం ఈ ధన్యవచనంలో ప్రతిబింబిస్తుంది: మనం ఇతరులపై కరుణ చూపినప్పుడే దేవుడు మనపై కరుణ చూపుతాడు.
ఇది ఒక ధన్యవచనం కాబట్టి, ఇతరులపై కరుణ చూపడం, దేవుని నుండి కరుణ పొందడం మన అత్యున్నత ఆనందానికి మూలమని మనం అర్థం చేసుకుంటాము. మనకు ఆనందం—ధన్యత—కావాలంటే, ఆ గమ్యాన్ని చేరుకునే సాధనాన్ని కూడా మనం కోరుకోవాలి. అదే దైవకారుణ్యాన్ని ఇతరులకు అందించడం, దానిని స్వీకరించడం.
మన కోరికలను అనుగుణంగా మలచుకోవడం
“మా రుణస్థులను మేము క్షమించినట్లే, మా రుణములను క్షమించు” అని ప్రార్థించడం అంటే మన హృదయాలను దేవుని కరుణామయ హృదయానికి అనుగుణంగా మలచుకోవడమే. అంటే, మన కోరికలను గర్వం, ప్రతీకారం, మనమే నీతిమంతులమనే భావన నుంచి వినయం, కనికరం, దైవప్రేమ వైపు మళ్లించి, సరిచేయడానికి ఆయన కారుణ్యాన్ని అనుమతించడమే.
మీరు దేవుని కారుణ్యాన్ని కోరుకుంటున్నారా అని ధ్యానించడంతో ప్రారంభించండి. దేవుని నిత్య జ్ఞానపు వెలుగులో ఈ ప్రశ్నను పరిశీలించండి. ముందుగా మనకు కారుణ్యం అవసరమని గుర్తిస్తేనే దానిని కోరుకుంటాము. మన పాపం వల్ల మనం పడిన రుణాన్ని గుర్తిస్తేనే మనకు కారుణ్యం అవసరమని గ్రహిస్తాము.
- ఆ రుణాన్ని మీరు గుర్తిస్తున్నారా? లేక పాపపు తీవ్రతను, దాని పర్యవసానాలను తేలికగా తీసుకుంటున్నారా?
లయోలాకు చెందిన పునీత ఇగ్నేషియస్ రూపొందించిన ముప్పై రోజుల ఆధ్యాత్మిక సాధన విధానంలో, సాధన చేసేవారు మొదటి వారాన్ని పాపం, మరణం, నరకం ఎంత తీవ్రమైనవో స్పష్టంగా, సజీవంగా ధ్యానిస్తూ గడపాలి. పాపం, మరణం, నరకం గురించి ఒక వారమంతా ధ్యానించడం మనల్ని ఉలిక్కిపడేలా చేయవచ్చు. కానీ దాని ఉద్దేశం అదే. పశ్చాత్తాపపడని పాపంలో ఉన్న మూర్ఖత్వాన్ని, భయానకతను స్పష్టంగా చూడడానికి మనం తరచుగా అలా ఉలిక్కిపడవలసి ఉంటుంది.
- నేను దేవుని క్షమాపణను కోరుకుంటున్నానా, లేక నా పాపాన్ని తక్కువ చేసి చూస్తున్నానా?
- నేను పూర్తిగా శుద్ధి పొంది, పునరుద్ధరించబడాలని తపిస్తున్నానా, లేక పైపై పశ్చాత్తాపంతోనే సరిపెట్టుకుంటున్నానా?
- జీవితాన్ని రూపాంతరం చేసే సయోధ్య సంస్కారపు శక్తి కోసం నేను తపిస్తున్నానా, లేక ఆ సంస్కారాన్ని తప్పించుకుంటున్నానా?
మన పాపాన్ని గుర్తించి, దేవుని కారుణ్యం కోసం తపించే స్థితికి చేరుకున్న తరువాత, దేవుడు అందించే అపరిమిత క్షమాపణకు ఉన్న షరతును పరిశీలిస్తాము: “మాకు వ్యతిరేకంగా అపరాధం చేసినవారిని మేము క్షమించినట్లే.” మీకు క్షమాపణ లభించాలని ఎంతగా కోరుకుంటున్నారో, అంతగా ఇతరులను క్షమించాలని కూడా కోరుకుంటున్నారా?
మన కోరికలు సరైన క్రమంలో లేనప్పుడు, ఇతరులను క్షమించడానికి మనం వెనుకాడతాము. మనకు జరిగిన అపరాధాలను మళ్లీ మళ్లీ తలచుకుంటాము, జరిగిన అన్యాయాలకు ప్రతిఫలం కోరుకుంటాము, మన కటుత్వాన్ని సమర్థించుకుంటాము. కానీ మన కోరికలు దేవుని కోరికలకు అనుగుణంగా ఉన్నప్పుడు, క్షమించడం బలహీనత కాదని, ఆయన శక్తిలో పాలుపంచుకోవడమని చూస్తాము. మనం కారుణ్యాన్ని పొందాము కాబట్టి కారుణ్యాన్ని కోరుకుంటాము. క్రీస్తులో మనం స్వయంగా రుచి చూసినదాన్ని ఇతరులు కూడా అనుభవించాలని తపిస్తాము.
- ఇతరులు కారుణ్యాన్ని పొందాలని నేను కోరుకుంటున్నానా, లేక ప్రతీకారాన్ని కోరుకుంటున్నానా?
- నా హృదయం నుంచి పరిమితి లేకుండా క్షమిస్తున్నానా, లేక పగను, తీర్పు తీర్చే వైఖరిని పట్టుకొని ఉంటున్నానా?
- ప్రజలందరూ దేవునితోను, ఇతరులతోను సంపూర్ణంగా సయోధ్య పొందాలని నేను ప్రార్థిస్తున్నానా, లేక వారికి శిక్షావిధి కలగాలని కోరుకుంటున్నానా?
ఈ ప్రశ్నలు మనకు విముక్తి కలిగించడానికే ఉద్దేశించబడ్డాయి. మన కోరికలు శుద్ధి చేయబడి, దేవుడు కోరుకునేదానినే మనమూ కోరుకున్నప్పుడే నిజమైన స్వేచ్ఛ లభిస్తుంది. ఆయన మన కోసమూ, మనకు వ్యతిరేకంగా పాపం చేసినవారితో సహా ప్రతి ఒక్కరి కోసమూ కోరుకునేవి ఇవే: సయోధ్య, స్వస్థత, ప్రేమలో నిత్య సహవాసం.
ఇతరులకు కారుణ్యం చూపాలనే మన కోరిక, మనకు క్షమాపణ లభించాలనే కోరికకు సమానంగా ఉండాలి. దైవకారుణ్యం కోసం మన తపన ఎంత పెరుగుతుందో, మనం కూడా అంతగా కరుణ చూపాలని తపించాలి. ఈ రెండు కోరికలను విడదీయలేము. “కరుణ చూపేవారు ధన్యులు, ఎందుకంటే వారికి కరుణ చూపబడుతుంది” అనే ధన్యతావచనపు సారం ఇదే. తన కారుణ్యం అపరిమితంగా మనలోకి ప్రవహించడమే కాక, మన ద్వారా కూడా ప్రవహించాలని దేవుడు కోరుకుంటున్నాడు.
మీ కోరికలు దేవుని కోరికలకు అనుగుణంగా లేవని గుర్తిస్తే, నిరుత్సాహపడకండి. పశ్చాత్తాపపడాలని, ఆ తరువాత మనం క్షమించబడినట్లే ఇతరులను క్షమించాలని మనం సంకల్పించగానే, దేవుడు తన కృపను మనపై ఉచితంగా కుమ్మరిస్తాడు. ఇది కష్టమనిపిస్తే, సిలువపై యేసు పలికిన ఈ మాటలను పదేపదే ప్రార్థించడానికి ప్రయత్నించండి:
“తండ్రీ, వీరిని క్షమించు, తాము ఏమి చేస్తున్నారో వీరికి తెలియదు” (లూకా 23:34).
ఆ మాటలతో ప్రార్థిస్తున్నప్పుడు, మీరు ఎవరిని క్షమించడానికి కష్టపడుతున్నారో ఆ వ్యక్తిని గుర్తు చేసుకోండి. ఆ వ్యక్తి క్రీస్తు సిలువ ఎదుట ఉన్నట్లు చూడండి; ఆ వ్యక్తి గురించి యేసు ఆ మాటలు పలకడం వినండి. ఆయన ప్రార్థనలో మీరూ పాలుపంచుకోండి. మొదట్లో, అలాంటి ప్రార్థన దివ్య జ్ఞానానికి అనుగుణంగా చేసే సంకల్ప కార్యం మాత్రమే.
ఆ మాటలతో ప్రార్థిస్తున్నప్పుడు, మీ భావాలను, కోరికలను కూడా పరిశీలించండి. ఆ కోరికలు, భావాలు మొండిగా ఆ ప్రార్థనకు అనుగుణంగా మారడానికి నిరాకరిస్తే ఆశ్చర్యపడకండి. సంకల్పపూర్వకంగా క్షమించాలని దృఢంగా నిశ్చయించుకోవడం ద్వారా వాటిని అదుపులోకి తీసుకోండి. ఆ తరువాత మీ భావాలను, కోరికలను క్రీస్తు పరిపూర్ణ ప్రేమకు, కారుణ్యానికి అనుగుణంగా మలచే కృప కోసం ప్రార్థించండి.
ఈ సరళమైన కార్యం మిమ్మల్ని దేవుని రాజ్యంలో సంపన్నులను చేస్తుంది; మీ జీవితంలో ఆయన కారుణ్య మహిమను చాటడం ద్వారా దేవునికి మహిమ కలిగిస్తుంది.
మనం ప్రార్థిద్దాం:
దేవుని కారుణ్యం, క్షమాపణ కోసం కోరికను పెంపొందించుకోవడానికి సహాయంగా, పశ్చాత్తాప ప్రార్థనతో ప్రారంభిద్దాం. ఈ ప్రార్థనకూ, ప్రతి ప్రార్థనకూ కీలకమైనది దానిని అర్థం చేసుకొని, ఎంతో శ్రద్ధతో, తపనతో ప్రార్థించడమే. ఈ ప్రార్థనలోని ప్రతి వాక్యాన్ని ధ్యానిస్తూ, దీనిని కేవలం ఒక ప్రార్థనగా కాక, మీ సొంత ప్రార్థనగా చేసుకుంటూ, దీర్ఘకాలం ప్రార్థించడాన్ని పరిశీలించండి:
ఓ నా దేవా, నిన్ను నొప్పించినందుకు నేను హృదయపూర్వకంగా పశ్చాత్తాపపడుతున్నాను. నీ న్యాయమైన శిక్షల కారణంగా నా పాపాలన్నిటినీ అసహ్యించుకుంటున్నాను. అయితే, అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా, అవి సంపూర్ణ మంచితనముగలవాడవూ, నా ప్రేమనంతటినీ పొందడానికి అర్హుడవూ అయిన నిన్ను నొప్పిస్తున్నందుకు వాటిని అసహ్యించుకుంటున్నాను. నీ వరప్రసాద సహాయంతో ఇక పాపం చేయకూడదని, పాపానికి దారితీసే సమీప సందర్భాలకు దూరంగా ఉండాలని దృఢంగా నిశ్చయించుకుంటున్నాను. ఆమేన్.
మీరు దేవుని కారుణ్యాన్ని కోరుకున్నప్పుడు, దేవుడు క్షమించేంతగా మీరూ క్షమించాలనే ఆవశ్యక షరతును గుర్తు చేసుకోండి. ముఖ్యంగా మీరు ఎవరిపట్లనైనా పగను పెంచుకుంటుంటే, వారిని గుర్తు చేసుకుంటూ, రోజంతటా ఈ ప్రార్థనను పదేపదే చేయండి:
“తండ్రీ, వీరిని క్షమించు, తాము ఏమి చేస్తున్నారో వీరికి తెలియదు.”
“తండ్రీ, వీరిని క్షమించు, తాము ఏమి చేస్తున్నారో వీరికి తెలియదు.”
“తండ్రీ, వీరిని క్షమించు, తాము ఏమి చేస్తున్నారో వీరికి తెలియదు.”
ఈ ప్రార్థనను డెబ్బది ఏళ్ల మార్లు—అంటే పరిమితి లేకుండా—ప్రార్థించండి.
ఎనిమిదవ అధ్యాయం: “మమ్మల్ని నడిపించకుము…”

కాగితపు అట్ట పుస్తకం – కిండిల్ ఈ-పుస్తకం – ఆడిబుల్ – గూగుల్ ప్లే – ఆపిల్ బుక్స్ – ఇంకా మరిన్ని!
