తెలుగు

యేసు చిన్న పుష్పమైన సోదరి తెరేస్ లేఖలు

సోదరి తెరేస్ తన సోదరి సెలీన్‌కు రాసిన లేఖలు

I
J.M.J.T.

మే 8, 1888.

అత్యంత ప్రియమైన సెలీన్,—నేను నిజంగా కార్మెల్ మఠంలోనే ఉన్నానా అని ఆశ్చర్యపడే క్షణాలు ఉన్నాయి; కొన్నిసార్లు దీనిని నమ్మడమే కష్టంగా ఉంటుంది. దేవుడు నాపై ఇన్ని అనుగ్రహాలను కురిపించడానికి నేను ఆయన కోసం ఏమి చేశాను?

మనం విడిపోయి ఒక నెల పూర్తిగా గడిచిపోయింది; కానీ విడిపోయామని నేనెందుకు అంటున్నాను? విశాలమైన సముద్రమే మన మధ్య ఉన్నా, మన ఆత్మలు ఒక్కటిగానే ఉంటాయి. అయినా, నేను మీ చెంత లేకపోవడం మీకు నిజమైన బాధ అని నాకు తెలుసు. నా మనసు మాట వింటే, మీకు బదులుగా ఆ విచారాన్ని నన్ను భరించనిమ్మని యేసును అడిగేదాన్ని! మీరు చూస్తున్నట్లుగా, నేను ఆ మాట వినడం లేదు; మేలైన భాగాన్ని—అంటే బాధను—నాకోసం కోరుకోవడం స్వార్థమవుతుందేమోనని భయపడతాను. మీరు చెప్పింది నిజమే—జీవితం తరచుగా భారంగానూ చేదుగానూ ఉంటుంది. శ్రమతో నిండిన రోజును ప్రారంభించడం బాధాకరం, ముఖ్యంగా యేసు మన ప్రేమకు అందకుండా దాగి ఉన్నప్పుడు. ఈ మధుర మిత్రుడు ఏమి చేస్తున్నాడు? మన వేదన, మనల్ని కుంగదీసే భారం ఆయనకు కనిపించడం లేదా? ఆయన వచ్చి మనల్ని ఎందుకు ఓదార్చడు?

భయపడకండి. . . . ఆయన ఇక్కడే సమీపంలో ఉన్నాడు. ఆయన గమనిస్తున్నాడు; ఈ బాధను, ఈ కన్నీటిని మన దగ్గర యాచించేది ఆయనే. . . . ఆత్మల కోసం, మన ఆత్మల కోసం అవి ఆయనకు అవసరం; మనకు అద్భుతమైన ప్రతిఫలాన్ని ఇవ్వాలని ఆయన తపిస్తున్నాడు. మనల్ని చేదు అనుభవాలతో నింపడం ఆయనకు ఎంతో బాధ కలిగిస్తుందని మీకు నిశ్చయంగా చెబుతున్నాను. అయితే, ఆయన తనను తాను ఎరిగినట్లే మనమూ ఆయనను ఎరగడానికి, మనమే దివ్యులమవడానికి మనల్ని సిద్ధం చేసే ఏకైక మార్గం ఇదేనని ఆయనకు తెలుసు! మన ఆత్మ నిజంగా గొప్పది, మన గమ్యం మహిమాన్వితమైనది. గతించిపోయే సమస్తానికి అతీతంగా మనల్ని మనం పైకెత్తుకుందాం, భూసంబంధమైన వాటికి ఎంతో దూరంగా ఉందాం! ఆ పైన గాలి ఎంతో స్వచ్ఛంగా ఉంటుంది. . . . యేసు దాగి ఉండవచ్చు, కానీ ఆయన అక్కడ ఉన్నాడని మనకు తెలుసు.

II

అక్టోబరు 20, 1888.

నా అత్యంత ప్రియమైన సోదరీ,—మీ బలహీనత మిమ్మల్ని దుఃఖపెట్టనివ్వకండి. ఉదయాన్నే సద్గుణాలను ఆచరించడానికి మనకు ధైర్యమూ బలమూ లేనట్లు అనిపించినప్పుడు, అది నిజానికి ఒక అనుగ్రహం: యేసుపైనే ఆధారపడి, “చెట్టు వేరు దగ్గర గొడ్డలి పెట్టడానికి”[1] అదే సమయం. మనం పడిపోయినా, ప్రేమతో చేసే ఒక కార్యం అన్నిటినీ సరిచేస్తుంది, యేసు చిరునవ్వు చిందిస్తాడు. సహాయం చేస్తున్నట్లు కనిపించకుండానే ఆయన మనకు సహాయం చేస్తాడు; పాపులు ఆయన చేత కార్పించే కన్నీటిని మన దీనమైన, బలహీనమైన ప్రేమ తుడిచివేస్తుంది. ప్రేమ అన్నిటినీ చేయగలదు. అసాధ్యాతి అసాధ్యమైన పనులు కూడా ప్రేమకు సులభంగానూ మధురంగానూ అనిపిస్తాయి. మన ప్రభువు మనం చేసే పనుల గొప్పతనాన్ని గానీ, వాటిలోని కష్టాన్ని గానీ అంతగా చూడకుండా, మనం వాటిని ఎంత ప్రేమతో చేస్తున్నామో చూస్తాడని మీకు బాగా తెలుసు. అలాంటప్పుడు మనం దేనికి భయపడాలి?

మీరు పరిశుద్ధురాలు కావాలని కోరుకుంటున్నారు; ఇది మితిమీరిన ప్రయత్నం కాదా అని నన్ను అడుగుతున్నారు. సెలీన్, అత్యంత విశేషానుగ్రహాలు పొందిన ఆత్మల సెరాఫీయమైన పరిశుద్ధతను లక్ష్యంగా పెట్టుకోమని నేను మీకు చెప్పను; దానికి బదులుగా, “మీ పరలోక తండ్రి పరిపూర్ణుడైనట్లే పరిపూర్ణులుగా ఉండమని”[2] చెబుతాను. మీ కల—మన కలలు, మన కోరికలు—ఊహలు కావని మీరు గ్రహించవచ్చు; ఎందుకంటే వాటిని నెరవేర్చడాన్ని యేసే మనకు ఆజ్ఞగా విధించాడు.

III

జనవరి, 1889.

నా ప్రియమైన చిన్నారి సెలీన్,—యేసు మీకు సిలువను, ఎంతో బరువైన సిలువను అందిస్తున్నాడు; కుంగిపోకుండా దానిని మోయలేనేమోనని మీరు భయపడుతున్నారు. ఎందుకు? మన ప్రియతముడే కల్వరి మార్గంలో మూడుసార్లు పడిపోయాడు; అలాంటప్పుడు మన దివ్యవరుణ్ణి మనం ఎందుకు అనుకరించకూడదు? యేసు ప్రసాదించిన ఎంతటి అనుగ్రహం ఇది! ఇంత గొప్ప దుఃఖాన్ని మనకు పంపుతున్నాడంటే ఆయన మనల్ని ఎంతగా ప్రేమిస్తూ ఉండాలి! దానికోసం ఆయనను స్తుతించడానికి నిత్యత్వం కూడా సరిపోదు. అత్యంత గొప్ప పునీతులపై కురిపించినట్లే ఆయన మనపై తన అనుగ్రహాలను కురిపిస్తున్నాడు. మరి, మన ఆత్మల కోసం ఆయనకున్న ప్రేమపూర్వకమైన సంకల్పాలేమిటి? అది “ప్రభువు మన కన్నీటినన్నిటినీ తుడిచివేసే”[3] రోజున, మన పరలోక గృహంలో మాత్రమే మనకు వెల్లడయ్యే రహస్యం.

ఇప్పుడు ఈ భూమిపై మనం ఆశించడానికి మరేమీ లేదు—”చల్లని సాయంత్రాలు గడిచిపోయాయి”[4]—మనకు మిగిలింది బాధ మాత్రమే! మన భాగ్యం ఇతరులు కోరుకోదగినది; పరలోకంలోని సెరాఫీములు మన సంతోషాన్ని చూసి అసూయపడుతున్నారు.

మొన్న నాకు ఈ హృదయాన్ని తాకే వాక్యాలు కనిపించాయి: “దేవుని చిత్తాన్ని అంగీకరించి భరించడం, దేవుని చిత్తంతో ఏకమవడం ఒకటి కావు; సంయోగానికీ ఏకత్వానికీ ఉన్న తేడాయే వీటి మధ్య కూడా ఉంది; సంయోగంలో ఇంకా రెండు ఉంటాయి, ఏకత్వంలో ఒక్కటే ఉంటుంది.”[5] అవును, ఈ జీవితంలోనే మనం దేవునితో ఒక్కటిగా ఉందాం; ఇందుకోసం మనం కేవలం అంగీకరించి భరించడానికే పరిమితం కాకుండా, సిలువను ఆనందంతో ఆలింగనం చేసుకోవాలి.

IV

ఫిబ్రవరి 28, 1889.

నా ప్రియమైన చిన్న సోదరీ,—యేసు “రక్త వరుడు.”[6] మన హృదయాలలోని రక్తమంతటినీ ఆయన తనకోసం కోరుకుంటున్నాడు. మీరు చెప్పింది నిజమే—ఆయన అడిగేది ఆయనకు ఇవ్వడానికి మనం ఎంతో మూల్యం చెల్లించాలి. కానీ అలా మూల్యం చెల్లించవలసి రావడమే ఎంతటి ఆనందం! మన సిలువలను మోయడం, అలా మోస్తున్నప్పుడు మన బలహీనతను అనుభవించడం సంతోషకరం.

సెలీన్, మన ప్రభువు మనకు పంపుతున్న ఈ సిలువ గురించి ఆయనకు ఫిర్యాదు చేయడం అటుంచి, మనతో ఈ విధంగా వ్యవహరించేలా ఆయనను ప్రేరేపించిన అనంతమైన ప్రేమను నేను అర్థం చేసుకోలేకపోతున్నాను. మన ప్రియమైన తండ్రిగారికి ఇంతటి బాధలు అనుగ్రహించబడ్డాయంటే, నిశ్చయంగా దేవుడు ఆయనను ఎంతగానో ప్రేమిస్తూ ఉండాలి. అవమానాల ద్వారానే పునీతులుగా రూపొందగలమని నాకు తెలుసు; అలాగే మనకు ఎదురైన ఈ పరీక్ష, మనం సద్వినియోగం చేసుకోవలసిన ఒక బంగారు గని అని కూడా నాకు తెలుసు. కేవలం ఒక చిన్న ఇసుక రేణువును మాత్రమే అయిన నాకు ధైర్యమూ బలమూ లేకపోయినా, పనికి పూనుకోవాలని కోరుకుంటున్నాను. ఈ శక్తిలేమియే ఇప్పుడు నా పనిని సులభం చేస్తుంది, ఎందుకంటే నేను ప్రేమ కోసమే పనిచేయాలనుకుంటున్నాను. మన వేదసాక్షిత్వం మొదలవుతోంది . . . ప్రియమైన సోదరీ, కలిసి బాధలను అనుభవించడానికి ముందుకు సాగుదాం; ఆత్మల రక్షణ కోసం మన బాధలను యేసుకు అర్పిద్దాం.

V

మార్చి 12, 1899.

. . . నేను ఈ లోకాన్ని మరచిపోవాలి. ఇక్కడ ప్రతిదీ నాకు విసుగు కలిగిస్తోంది—బాధను అనుభవించడంలో తప్ప మరెక్కడా నాకు ఆనందం కనిపించడం లేదు. ఇంద్రియాలకు సంబంధించినది కాని ఈ ఆనందం, అన్ని ఆనందాలకన్నా మిన్న. జీవితం గడిచిపోతోంది, నిత్యత్వం దగ్గరపడుతోంది. త్వరలో మనం దేవుని జీవాన్నే జీవిస్తాం. సమస్త చేదుతనానికి మూలమైన ఊట దగ్గర మనం నిండుగా తాగిన తరువాత, సమస్త మాధుర్యానికి మూలమైన ఊట దగ్గరే మన దాహం తీరుతుంది.

“ఈ లోకపు రూపం గతించిపోతోంది”[7]—త్వరలో మనం నూతన ఆకాశాలను చూస్తాం—మరింత తేజోవంతమైన సూర్యుడు తన కాంతితో స్ఫటిక సముద్రాలను, అనంతమైన దిగంతాలను వెలిగిస్తాడు. ప్రవాస భూమిలో మనం ఇక ఖైదీలుగా ఉండము; అంతా గతించిపోతుంది, మన పరలోక వరునితో కలిసి అపారమైన సముద్రాలపై పయనిస్తాం. ఇప్పుడు, “బబులోను నదుల పక్కన పెరిగే నీరువంజి చెట్లకు మన వీణలు వేలాడుతున్నాయి,”[8] కానీ మన విముక్తి దినాన అవి ఎంతటి మధుర స్వరాలను పలికిస్తాయో, వాటి తంత్రులన్నిటినీ మనం ఎంత ఆనందంగా మీటుతామో! ఇప్పుడు, “సీయోనును తలచుకుంటూ మనం కన్నీరు కారుస్తున్నాం; ఎందుకంటే ప్రవాస భూమిలో ప్రభువు గీతాలను ఎలా పాడగలం?”[9] మన గీతంలోని ప్రధాన భావం బాధే. యేసు మనకు ఎంతో చేదైన పాత్రను అందిస్తున్నాడు. దాని నుండి మన పెదవులను వెనక్కి తీసుకోకుండా, శాంతితో బాధను అనుభవిద్దాం. శాంతి అని అనడమంటే ఆనందం, కనీసం ఇంద్రియాలకు అనుభూతమయ్యే ఆనందం అని అనడం కాదు: శాంతితో బాధను అనుభవించడానికి, మన ప్రభువు కోరుకునే వాటన్నిటినీ మనస్ఫూర్తిగా కోరుకోవడం చాలు. బాధ లేకుండా ప్రేమను పొందగలమని అనుకోవద్దు; ఎందుకంటే మన మానవ స్వభావం అలాగే ఉంటుంది, దానిని పరిగణనలోకి తీసుకోవాలి; అయితే బాధ గొప్ప నిధులను మనకు అందుబాటులో ఉంచుతుంది. నిజంగా బాధయే మన జీవనాధారం; అది ఎంత అమూల్యమైనదంటే, దానిని పొందడానికే యేసు ఈ భూమిపైకి దిగివచ్చాడు. ఉదారంగా, ఉదాత్తంగా బాధను అనుభవించాలని మనం కోరుకుంటాం; ఎన్నడూ పడిపోకూడదని కోరుకుంటాం. ఎంతటి భ్రమ! ప్రతి క్షణం నేను పడిపోయినా నాకేమిటి! ఆ విధంగా నా బలహీనతను గుర్తిస్తాను, దానివల్ల నాకు మేలు కలుగుతుంది. నా దేవా, నీవు నన్ను నీ చేతులలో ఎత్తుకొని ఉన్నప్పుడే నేను ఎంత కొద్దిపాటి మేలు చేయగలనో నీవు చూస్తున్నావు; నీవు నన్ను ఒంటరిగా విడిచిపెడితే, నేను నేలపై పడి ఉండడం చూడటం నీకు ఇష్టం కాబట్టే అలా చేస్తున్నావు. మరి నేను ఎందుకు కలవరపడాలి?

నీ పట్ల నీకు సంతృప్తి లేకపోవడమనే పరీక్షను శాంతితో భరించడానికి నీవు సిద్ధపడితే, దివ్య గురువుకు నీ హృదయంలో నివాసాన్ని అందిస్తున్నట్లే. నీవు బాధపడతావన్నది నిజమే, ఎందుకంటే నీ సొంత ఇంట్లోనే నీకు పరాయిగా అనిపిస్తుంది; కానీ భయపడకు—నీవు ఎంత పేదరికంలో ఉంటే, యేసు నిన్ను అంత ఎక్కువగా ప్రేమిస్తాడు. పూలు పరచిన దారిపై పట్టపగటి వెలుగులో నీవు నడవడం కంటే, రాళ్లతో నిండిన దారిపై రాత్రివేళ తడబడుతూ నడవడాన్ని చూడటమే ఆయనకు మరింత సంతోషాన్నిస్తుందని నాకు తెలుసు; ఎందుకంటే ఆ పూలు నీ ముందడుగుకు అడ్డుపడవచ్చు.

VI

జూలై 14, 1889.

నా ప్రియాతిప్రియమైన సోదరీ,—ఆత్మలో నేను ఎల్లప్పుడూ నీతోనే ఉన్నాను. అవును, ఈ భూమిపై జీవించడం చాలా కష్టం; కానీ రేపు, కొద్ది సమయంలోనే, మనం విశ్రాంతిని పొందుతాం. ఓ నా దేవా, అప్పుడు మనం ఏమి చూస్తాం? అంతమే లేని ఈ జీవితం ఎలాంటిది? మన ప్రభువు మన ఆత్మకు ఆత్మగా ఉంటాడు. ఓ శోధించి తెలుసుకోలేని రహస్యమా! “తనను ప్రేమించేవారి కోసం దేవుడు సిద్ధం చేసినవాటిని కన్ను చూడలేదు, చెవి వినలేదు, మానవ హృదయం కూడా ఊహించలేదు.”[10] మనం యేసును గాఢంగా ప్రేమిస్తే, ఇదంతా త్వరలోనే—అతి త్వరలోనే—జరుగుతుంది. ఒక ఆత్మలో తన ప్రేమ కార్యాన్ని పరిపూర్ణం చేయడానికి దేవునికి సంవత్సరాలు అవసరం లేదని నాకు అనిపిస్తోంది. ఆయన హృదయం నుండి వచ్చే ఒక్క కిరణం, ఒక్క క్షణంలోనే ఆయన పుష్పాన్ని ఎన్నటికీ వాడిపోకుండా వికసింపజేయగలదు. . . . సెలీన్, మనకు మిగిలి ఉన్న ఈ క్షణభంగురమైన సమయంలో ఆత్మలను రక్షిద్దాం! మన వరుడు మనల్ని ఆత్మల కోసం—అన్నిటికన్నా ముఖ్యంగా గురువుల ఆత్మల కోసం—అడుగుతున్నాడని నాకు అనిపిస్తోంది. . . . ఈ విషయం నీకు చెప్పమని నన్ను ఆదేశిస్తున్నది ఆయనే.

ఈ భూలోకంలో చేయవలసింది ఒక్కటే: యేసును ప్రేమించడం, ఆయన మరింతగా ప్రేమించబడేలా ఆయన కోసం ఆత్మలను రక్షించడం. ఆయనకు ఆనందం కలిగించే అతి చిన్న అవకాశాన్ని కూడా మనం జారవిడుచుకోకూడదు. ఆయనకు దేనినీ నిరాకరించకూడదు. ఆయనకు ప్రేమ అంతగా అవసరమై ఉంది.

మనం ఆయన ఎన్నుకున్న లిల్లీ పుష్పాలం. ఆయన మన మధ్య రాజుగా నివసిస్తున్నారు—తన రాజమహిమకు చెందిన గౌరవాలలో మనకూ భాగమిస్తున్నారు—ఆయన దివ్యరక్తం మన రేకులను మంచుబిందువుల్లా తడుపుతోంది—ఆయన ముళ్లు మనలను గాయపరుస్తూ, మన ప్రేమ పరిమళాన్ని నలుదిక్కులా వ్యాపింపజేస్తున్నాయి.

VII

అక్టోబరు 22, 1889.

నా అత్యంత ప్రియమైన సెలీన్,—నీకు పవిత్ర వదనపు చిత్రాన్ని పంపుతున్నాను. ఈ దివ్య వదనాన్ని ధ్యానించడం నా చెల్లెలికి, నిజంగా నా ఆత్మకు సహోదరియైన నీకు, ప్రత్యేకంగా తగినదని నాకు అనిపిస్తోంది. తన ఏకైక ప్రేమ అయిన యేసు రక్తాన్నీ కన్నీటినీ పూర్తిగా తుడిచివేసే మరో వెరోనికాగా ఆమె మారుగాక! ఆమె ఆయనకు ఆత్మలను సమర్పించుగాక! ఆయన చెంతకు చేరడానికి సైనికులను—అంటే లోకాన్ని—ఛేదించుకుంటూ ముందుకు సాగుగాక. . . . తన పరలోక వరుని దాహాన్ని తీర్చిన ఆ నిగూఢ పానీయం ఎంత విలువైనదో పరలోకంలో చూసినప్పుడు ఆమె ఎంత సంతోషిస్తుంది! ఒకప్పుడు తీవ్రమైన దాహంతో ఎండిపోయిన ఆయన పెదవులు, ప్రేమ అనే ఆ ఒక్క శాశ్వత వాక్యాన్నీ, అంతులేని కృతజ్ఞతలనూ తనతో పలకడం చూసినప్పుడు ఆమె ఎంత సంతోషిస్తుంది! . . .

వీడ్కోలు, ప్రియమైన చిన్నారి వెరోనికా;[11] రేపు నీ ప్రియుడు తప్పకుండా మరో కొత్త త్యాగాన్ని, తన దాహానికి మరికొంత ఉపశమనాన్ని అడుగుతారు . . . అయినా, “మనం కూడా వెళ్లి ఆయనతో కలిసి మరణిద్దాం!”

VIII

జూలై 18, 1890.

నా ప్రియమైన చెల్లీ,—నీకు ఓదార్పునిచ్చే యెషయా గ్రంథంలోని ఒక భాగాన్ని పంపుతున్నాను. ఇప్పుడు మన ఆత్మలు నిండినట్లే, ఎంతో కాలం క్రితం ఆ ప్రవక్త ఆత్మ కూడా దివ్య వదనపు నిగూఢ సౌందర్యాలను గురించిన తలపుతో నిండిపోయింది. అప్పటినుంచి ఎన్నో శతాబ్దాలు గడిచిపోయాయి. అసలు కాలం అంటే ఏమిటో అని నాకు ఆశ్చర్యం కలుగుతోంది. కాలం కేవలం ఒక ఎండమావి, ఒక కల. దేవుడు ఇప్పటికే మనలను మహిమలో చూస్తున్నారు, మన నిత్యానందాన్ని చూసి సంతోషిస్తున్నారు. ఈ తలపు నాకు ఎంత మేలు చేస్తుందో! మనం బాధపడటానికి ఆయన ఎందుకు అనుమతిస్తారో ఇప్పుడు నాకు అర్థమవుతోంది.

మన ప్రియుడు “ఒంటరిగానే ద్రాక్షతొట్టిని తొక్కారు,”[12] ఆ ద్రాక్షతొట్టినుంచే ఆయన మనకు త్రాగడానికి ఇస్తున్నారు గనుక—మన వంతుగా మనం రక్తంతో తడిసిన వస్త్రాలను ధరించడానికిగానీ, యేసు దాహాన్ని తీర్చగల కొత్త ద్రాక్షారసాన్ని ఆయనకోసం తొక్కి తీయడానికిగానీ నిరాకరించవద్దు! “ఆయన తన చుట్టూ చూసినప్పుడు,” ఇక “తాను ఒంటరిగా ఉన్నానని”[13] చెప్పలేరు—ఆయనకు సహాయపడటానికి మనం అక్కడ ఉంటాం.

“ఆయన వదనం మరుగుపరచబడినట్లుగా ఉంది.”[14] అయ్యో! ఈనాటికీ అలాగే ఉంది; ఆయన కన్నీటిని ఎవరూ అర్థం చేసుకోవడం లేదు. “నా సహోదరీ, నా వధువా, నాకు తలుపు తెరువు,” అని ఆయన మనతో అంటున్నారు, “ఎందుకంటే నా తల మంచుతోను, నా కురులు రాత్రి మంచుబిందువులతోను నిండిపోయాయి.”[15] అందరూ తనను విడిచిపెట్టి మరచిపోయినప్పుడు యేసు మన ఆత్మలతో ఇలా తన బాధను చెప్పుకుంటారు . . . మరచిపోబడటం. ఇదే ఆయనకు అన్నిటికన్నా ఎక్కువ వేదన కలిగిస్తుందని నేను అనుకుంటున్నాను.

మరి మన ప్రియమైన నాన్నగారు!—ఇది హృదయవిదారకమే, కానీ మన ప్రభువునే “దేవునిచేత కొట్టబడి, బాధింపబడినవానిగా”[16] భావించినప్పుడు మనం ఎలా వాపోగలం? ఈ గొప్ప దుఃఖంలో మనలను మనం మరచిపోయి, యాజకుల కోసం ప్రార్థించాలి—మన జీవితాలను పూర్తిగా వారికోసమే అంకితం చేయాలి. నీ నుంచీ నా నుంచీ తాను కోరేది ఇదేనని మన దివ్య గురువు నాకు అంతకంతకూ ఎక్కువగా అనుభవింపజేస్తున్నారు.

IX

సెప్టెంబరు 23, 1890.

ఓ సెలీన్, నాలో జరుగుతున్నదంతా నీకు ఎలా చెప్పగలను? నాకు ఎంతటి గాయమైందో! అయినా ప్రేమగల హస్తమే, దివ్యమైన ఈర్ష్యగల హస్తమే, ఆ గాయాన్ని చేసిందని నాకు అనిపిస్తోంది.

నా ఆధ్యాత్మిక వివాహానికి అంతా సిద్ధమైంది;[17] అయినా ఆ వేడుకలో ఇంకా ఏదో లోటు ఉందని నీకు అనిపించడం లేదా? నిజమే, యేసు అప్పటికే ఎన్నో ఆభరణాలతో నన్ను సుసంపన్నం చేశారు; అయినా సాటిలేని సౌందర్యంగల ఒక ఆభరణం మాత్రం ఇంకా లోపించిందనడంలో సందేహం లేదు; ఆ అమూల్యమైన వజ్రాన్ని ఆయన ఈ రోజు నాకు ఇచ్చారు . . . నాన్నగారు రేపు ఇక్కడ ఉండరు! సెలీన్, నేను వెక్కివెక్కి ఏడ్చానని ఒప్పుకుంటున్నాను. . . . ఇప్పటికీ ఏడుస్తూనే ఉన్నాను; కలాన్ని కూడా సరిగా పట్టుకోలేకపోతున్నాను.

మన అత్యంత ప్రియమైన నాన్నగారిని మళ్లీ చూడాలని నేను ఎంత తీవ్రంగా తపించానో నీకు తెలుసు; కానీ ఆయన నా వేడుకలో ఉండకూడదన్నదే దేవుని చిత్తమని ఇప్పుడు నాకు అనిపిస్తోంది. కేవలం మన ప్రేమను పరీక్షించడానికే దేవుడు దీనిని అనుమతించారు. నేను అనాథగా ఉండాలని యేసు కోరుతున్నారు . . . ఒంటరిగా, కేవలం ఆయనతోనే ఉండాలని కోరుతున్నారు; అలా ఆయన నాతో మరింత సన్నిహితంగా ఏకమవగలరు. ఎంతో సముచితంగా కోరుకున్నా, ఈ భూమిపై ఆయన నాకు నిరాకరించిన ఈ ఆనందాన్ని పరలోకంలో తిరిగి నాకు ఇవ్వాలని కూడా ఆయన కోరుతున్నారు.

ఈ నాటి పరీక్ష అర్థం చేసుకోవడం కష్టమైన దుఃఖాలలో ఒకటి: ఎంతో సహజమైనదీ, సులభంగా పొందగలిగినదీ అయిన ఒక ఆనందం మన ఎదుట ఉంచబడింది. మనం చేతులు చాచాం . . . అంతలో మనం ఎంతో కోరుకున్న ఆ ఆనందం వెనక్కి తీసివేయబడింది. కానీ ఈ పని చేసింది మానవ హస్తం కాదు—ఇది దేవుని కార్యం. సెలీన్, నీ తెరేస్‌ను అర్థం చేసుకో; మనకు అందించబడిన ముల్లును మనం సంతోషంగా స్వీకరిద్దాం. రేపటి వేడుక కన్నీటి వేడుక అవుతుంది, అయినా యేసుకు ఎంతో ఓదార్పు కలుగుతుందని నాకు అనిపిస్తోంది. . . .

X

అక్టోబరు 14, 1890.

నా ప్రియమైన సోదరీ,—నీవు అనుభవిస్తున్న బాధలన్నీ నాకు బాగా తెలుసు. నీ వేదన నాకు తెలుసు, అందులో నేనూ పాలుపంచుకుంటున్నాను. ఆహా! నా అత్యంత చేదు కన్నీళ్ల మధ్య యేసు నా ఆత్మలో నింపిన శాంతిని నీకు అందించగలిగితే ఎంత బాగుండును! ఓదార్పు పొందు—అన్నీ గతించిపోతాయి. నిన్నటి మన జీవితం గడిచిపోయింది; మరణం కూడా వచ్చి వెళ్లిపోతుంది. ఆ తరువాత మనం జీవంలో, నిజమైన జీవంలో, లెక్కలేనన్ని యుగాలు, నిరంతరం ఆనందిస్తాము. ఈలోగా మన మధుర రక్షకుడు వచ్చి విశ్రాంతి తీసుకునేలా మన హృదయాన్ని ఆనందాల తోటగా మలచుకుందాం. అక్కడ లిల్లీ పుష్పాలను మాత్రమే నాటుదాం, సిలువ గల పునీత యోహానుతో కలిసి ఇలా పాడుదాం:

“అక్కడ గాఢ విస్మృతిలో నిలిచిపోయాను, నేను ప్రేమించువానిపై నా తల ఆనించి, నన్నూ సమస్తాన్నీ మరచిపోయాను! నా చింతలను దూరంగా విసిరివేసి, వాటిని పట్టించుకోకుండా లిల్లీ పుష్పాల మధ్య పడి ఉండనిచ్చాను.”[18]

XI

ఏప్రిల్ 26, 1891.

నా ప్రియమైన చిన్ని సోదరీ,—మూడేళ్ల క్రితం మన హృదయాలకు ఇంకా గాయాలు తగలలేదు; జీవితం ఒక ఆనందభరితమైన చిరునవ్వుగా ఉండేది. అప్పుడు యేసు మనవైపు చూశాడు, సమస్తమూ కన్నీటి సముద్రంగా మారిపోయింది . . . అయితే అదే సమయంలో కృపా ప్రేమల సముద్రంగా కూడా మారింది. మనం ఎంతో ఆప్యాయంగా ప్రేమించిన వ్యక్తిని దేవుడు మన నుండి తీసుకున్నాడు—”పరలోకమందున్న మా తండ్రీ” అని మనం మునుపెన్నటికంటే మరింత యథార్థంగా చెప్పగలగడానికే కాదా? ఈ దివ్య వాక్యం ఎంత ఓదార్పునిస్తుంది! మన ముందెంత విశాలమైన దృశ్యాలను తెరుస్తుంది!

నా ప్రియమైన సెలీన్, మనం చిన్నపిల్లలుగా ఉన్నప్పుడు నన్ను ఎన్నో ప్రశ్నలు అడిగిన నీవు, “దేవుడు నన్ను దేవదూతగా ఎందుకు సృష్టించలేదు?” అని ఎప్పుడూ ఎందుకు అడగలేదో నాకు ఆశ్చర్యంగా ఉంది. సరే, ఇప్పుడు నేను నీకు చెబుతాను. పరలోకంలో ఉన్నట్లే ఇక్కడ భూమిపైనా తన ఆస్థానం ఉండాలని మన ప్రభువు కోరుకుంటున్నాడు; దేవదూతలవంటి వేదసాక్షులు, దేవదూతలవంటి అపొస్తలులు ఉండాలని ఆయన కోరుకుంటున్నాడు. ఆయన నిన్ను పరలోకంలో దేవదూతగా సృష్టించకపోవడానికి కారణం, తన ప్రేమకోసం నీవు బాధలు అనుభవించగలిగేలా, నీవు భూమిపై దేవదూతగా ఉండాలని ఆయన కోరుకోవడమే.

అత్యంత ప్రియమైన సోదరీ, నీడలు త్వరలోనే తొలగిపోతాయి; నిత్య సూర్యుని కిరణాలు శీతకాలపు మంచును కరిగిస్తాయి. . . . మరికొంత కాలమే, ఆ తరువాత మనం మన నిజమైన స్వదేశంలో ఉంటాము; మన బాల్యపు ఆనందాలు—ఆ ఆదివారం సాయంత్రాలు, మనసు విప్పి పంచుకున్న ఆ అనుభవాలు—మనకు శాశ్వతంగా తిరిగి లభిస్తాయి!

XII

ఆగస్టు 15, 1892.

నా ప్రియమైన చిన్ని సోదరీ,—ఈ రోజు నీకు రాయడానికి మన ప్రభువుకు చెందవలసిన సమయంలో కొంత దొంగిలించక తప్పడం లేదు. మనం కలిసి మాట్లాడుకోబోయేది ఆయన గురించే కాబట్టి ఆయన క్షమిస్తాడు. నీ ఎదుట విస్తరించే విశాలమైన ఏకాంత ప్రదేశాలు, మనోహరమైన దృశ్యాలు నీ ఆత్మను ఉన్నత స్థితికి చేర్చాలి. నేను వాటిని చూడటం లేదు; సిలువ గల పునీత యోహాను తన ఆధ్యాత్మిక గీతంలో చెప్పిన మాటలను నేనూ అంటూ తృప్తిపడుతున్నాను:

క్రీస్తులో నాకు పర్వతాలు ఉన్నాయి, ప్రశాంతమైన, చెట్లతో నిండిన లోయలు ఉన్నాయి.

ఈ మధ్య ఆత్మల రక్షణ కోసం నేను ఏమి చేయగలనని ఆలోచిస్తున్నాను; సువార్తలోని ఈ సరళమైన మాటలు నాకు వెలుగునిచ్చాయి. పండిన ధాన్యపు పొలాలను చూపిస్తూ, యేసు ఒకసారి తన శిష్యులతో ఇలా అన్నాడు: “మీ కన్నులెత్తి పొలాలను చూడండి, అవి అప్పుడే కోతకు సిద్ధమై తెల్లబడి ఉన్నాయి”;[19] మరొకసారి: “పంట నిజంగా విస్తారంగా ఉంది, కానీ పనివారు కొద్దిమందే; కాబట్టి తన కోతకు పనివారిని పంపమని పంట యజమానిని ప్రార్థించండి.”[20]

ఇది నిజంగా ఒక రహస్యం! యేసు సర్వశక్తిమంతుడు కాడా? సృష్టిప్రాణులు వాటిని సృష్టించిన ఆయనకే చెందవా? “తన కోతకు పనివారిని పంపమని పంట యజమానిని ప్రార్థించండి” అని చెప్పడానికి ఆయన ఎందుకు దిగివస్తున్నాడు? ఎందుకంటే మనపట్ల ఆయనకున్న ప్రేమ ఎంత అగాధమైనదీ, ఎంత ఆప్యాయమైనదీ అంటే, తాను చేసే ప్రతిదానిలో మనమూ పాలుపంచుకోవాలని ఆయన కోరుకుంటున్నాడు. తన రక్తాన్ని వెలగా చెల్లించి విమోచించిన ఒక దీనమైన చిన్న ఆత్మ ప్రార్థన కోసం విశ్వసృష్టికర్త ఎదురుచూస్తున్నాడు—అలాగే విమోచించబడిన మరెన్నో ఆత్మలను రక్షించడానికి.

బయటకు వెళ్లి మన తండ్రి పొలాల్లో పంట కోయడం మన పిలుపు కాదు. “క్రిందకు చూసి పంట కోయండి” అని యేసు మనతో అనడం లేదు. మనకు అప్పగించిన కార్యం ఇంకా మహోన్నతమైనది. “మీ కన్నులెత్తి చూడండి,” అని మన దివ్య బోధకుడు అంటున్నాడు, “పరలోకంలో ఖాళీ సింహాసనాలు ఎలా ఉన్నాయో చూడండి. వాటిని నింపవలసింది మీరే. . . . మీరు పర్వతంపై ప్రార్థిస్తున్న మోషేవలె ఉన్నారు; కాబట్టి పనివారిని పంపమని నన్ను అడగండి, వారు పంపబడతారు. నేను ఎదురుచూసేది ఒక్క ప్రార్థన కోసం, ఒక్క నిట్టూర్పు కోసం మాత్రమే! ఒక విధంగా చెప్పాలంటే—మాట ద్వారా చేసే అపొస్తలిక సేవకంటే ప్రార్థనా అపొస్తలిక సేవ ఉన్నతమైనది కాదా? సువార్తలోని శుభవార్తను వ్యాప్తి చేసి, లెక్కలేనన్ని ఆత్మలను రక్షించే పనివారిని ప్రార్థన ద్వారా తీర్చిదిద్దవలసింది మనమే—ఆ ఆత్మలకు మనం ఆధ్యాత్మిక తల్లులమవుతాము. అలాంటప్పుడు, ప్రభువు యాజకులను చూసి మనం అసూయపడవలసినది ఏముంది?

XIII

నా ప్రియమైన సోదరీ,—మన బాల్యదినాల అనురాగం ఇప్పుడు మనసులను, హృదయాలను అత్యంత సన్నిహితంగా ఏకం చేసే బంధంగా మారింది. యేసు మనిద్దరినీ తనవైపు ఆకర్షించుకున్నాడు; నీవు ఇప్పటికే ఆయనకు చెందినదానవు కదా? ఆయన లోకాన్ని మన పాదాల క్రింద ఉంచాడు. జక్కయ్యలాగే మనమూ ఆయనను చూడటానికి ఒక చెట్టు ఎక్కాము—అది సమస్తానికంటే ఎంతో ఎత్తుకు మనలను తీసుకెళ్లే రహస్యమయమైన చెట్టు. అక్కడినుంచి మనం ఇలా చెప్పవచ్చు: “అన్నీ నావే, అన్నీ నాకోసమే: భూమీ ఆకాశాలూ నావే, దేవుడే నా సొంతం, నా దేవుని తల్లి కూడా నాకోసమే ఉంది.”[21]

ఆ పవిత్ర తల్లి గురించి చెబుతూ, నా సరళమైన అలవాట్లలో ఒకదాన్ని నీకు చెప్పాలి. కొన్నిసార్లు నాకు తెలియకుండానే ఆమెతో ఇలా అంటుంటాను: “అత్యంత ప్రియమైన అమ్మా, నీకంటే నేనే ఎక్కువ సంతోషంగా ఉన్నానని నాకనిపిస్తుంది. నీవు నాకు తల్లిగా ఉన్నావు; కానీ ప్రేమించడానికి నీకు పవిత్ర కన్యమాత ఎవరూ లేరు. . . . నిజమే, నీవు యేసు తల్లివి; కానీ ఆయనను నాకిచ్చావు. ఆయన సిలువపై నుంచి నిన్ను మా తల్లిగా ఇచ్చాడు—అందువల్ల నీకంటే మేమే సంపన్నులం! ఎప్పుడో నీ వినయంతో, దేవమాతకు ఒక చిన్న పరిచారిక కావాలని నీవు కోరుకున్నావు; కానీ నేను—ఈ దీనమైన అల్పప్రాణిని—నీ పరిచారికను కాదు, నీ బిడ్డను! నీవు యేసు తల్లివి, అలాగే నీవు కూడా నా తల్లివే!”

నా సెలీన్, యేసులో మనకు కలిగిన ఘనత నిజంగా అద్భుతమైనది. నేను పైన చెప్పిన ఆ ఆధ్యాత్మిక చెట్టును మనచేత ఎక్కించి, ఆయన మనకు ఎన్నో రహస్యాలను వెల్లడించాడు. మరి ఇప్పుడు ఆయన మనకు ఏ జ్ఞానాన్ని బోధించబోతున్నాడు? మనం ఆయననుంచి అన్నీ నేర్చుకోలేదా?

“త్వరగా దిగిరా, ఈ రోజు నేను నీ ఇంటిలో ఉండాలి.”[22] యేసు మనలను దిగిరమ్మంటున్నాడు. అయితే మనం ఎక్కడికి వెళ్లాలి? యూదులు ఆయనను ఇలా అడిగారు: “బోధకుడా, నీవు ఎక్కడ నివసిస్తున్నావు?”[23] అందుకు ఆయన, “నక్కలకు బొరియలు ఉన్నాయి, ఆకాశపక్షులకు గూళ్లు ఉన్నాయి; కానీ మనుష్యకుమారునికి తల వాల్చుకోవడానికి కూడా చోటు లేదు” అని జవాబిచ్చాడు.[24] మనం యేసు నివాసస్థలంగా ఉండాలంటే, ఈ స్థాయికి కూడా దిగిరావాలి—మన తలలు వాల్చుకోవడానికి కూడా చోటులేనంత నిరుపేదలుగా ఉండాలి.

నా ఆధ్యాత్మిక సాధన దినాలలో ఈ జ్ఞానవెలుగు అనే కృప నాకు లభించింది. మన ప్రభువు మన హృదయాలలోకి ఆయనను స్వీకరించాలని కోరుకుంటున్నాడు; నిస్సందేహంగా వాటిలో సృష్టిప్రాణులపట్ల మమకారం లేదు. అయ్యో! నా హృదయం మాత్రం స్వీయమమకారం నుంచి విముక్తి పొందలేదు; అందుకే ఆయన నన్ను దిగిరమ్మంటున్నాడు. యేసు తన దివ్య శిరస్సును విశ్రాంతిగా వాల్చుకోవడానికి నా హృదయంలో ఒక చోటును కనుగొనేలా, కనీసం అక్కడైనా తనను ప్రేమిస్తున్నారనీ అర్థం చేసుకుంటున్నారనీ ఆయన భావించేలా, నేను నేలమట్టం వరకూ దిగివస్తాను.

XIV

ఏప్రిల్ 25, 1893.

నా చిన్నారి సెలీన్,—నీ ఆత్మ విషయంలో యేసు కోరికలను నీకు తెలియజేయడానికి నేను రావాలి. ఆయన ఇలా అనలేదని గుర్తుంచుకో: “నేను తోటలలోని పుష్పాన్ని, ఎంతో శ్రద్ధగా పెంచిన గులాబీని”; కానీ, “నేను పొలాలలోని పుష్పాన్ని, లోయలలోని కలువను” అన్నాడు.[25] కాబట్టి నీవు ఎల్లప్పుడూ ఈ అందమైన లోయ కలువ హృదయంలో దాగిన ఒక మంచుబిందువులా ఉండాలి.

మంచుబిందువు—దానికంటే సరళమైనది ఏముంటుంది, దానికంటే నిర్మలమైనది ఏముంటుంది? అది మేఘాల బిడ్డ కాదు; నక్షత్రాలతో నిండిన ఆకాశం క్రింద పుడుతుంది, ఒక్క రాత్రి మాత్రమే జీవిస్తుంది. సూర్యుడు తన తీక్షణ కిరణాలను ప్రసరింపజేయగానే, ప్రతి గడ్డిపరకనూ అలంకరించే ఆ సున్నితమైన ముత్యాలు త్వరగా అతి తేలికైన ఆవిరిగా మారిపోతాయి. . . . ఇదిగో నా చిన్నారి సెలీన్ చిత్రరూపం! ఆమె ఒక మంచుబిందువు, తన నిజమైన నివాసమైన పరలోకం నుంచి పుట్టిన బిడ్డ. ఈ జీవితం అనే రాత్రిలో ఆమె పొలంలోని పుష్పపు బంగారు పుష్పపాత్రలో దాగి ఉండాలి; ఆమె నివాసాన్ని ఏ కన్నూ కనుగొనకూడదు.

దేవునికి మాత్రమే తెలిసిన ఆనందభరితమైన మంచుబిందువా, ఈ లోకంలోని ఉద్ధృత ప్రవాహాల గురించి ఆలోచించకు! పచ్చికబయళ్ల మధ్య మెలికలు తిరుగుతూ సాగే స్ఫటికస్వచ్ఛమైన సెలయేటిని చూసి కూడా అసూయపడకు. దాని నీటి గలగలలు నిజంగా మధురమైనవే, కానీ అవి సృష్టిప్రాణులకు వినిపిస్తాయి. అంతేకాదు, పొలంలోని పుష్పం దానిని తన పుష్పపాత్రలో ఎన్నటికీ ఇముడ్చుకోలేదు. యేసుకు దగ్గర కావాలంటే ఎంతో చిన్నవారిగా ఉండాలి; చిన్నవారిగా, ఎవరికీ తెలియనివారిగా ఉండాలని ఆశించే ఆత్మలు చాలా కొద్దిమంది మాత్రమే. “మంచుబిందువుకంటే నదీ వాగూ ఎక్కువ ఉపయోగకరమైనవి కావా?” అని వారు వాదిస్తారు. “దానివల్ల ప్రయోజనమేమిటి? ఏదో ఒక దీనమైన చిన్న పొలపు పుష్పానికి ఒక్క క్షణం సేదదీర్చడమే దాని ఏకైక ఉద్దేశం.”

ఆహా! నిజమైన పొలంలోని పుష్పం గురించి వారికి ఎంత తక్కువ తెలుసు! ఆయనను వారు ఎరిగి ఉంటే, మన ప్రభువు మార్తాను మందలించిన మాటలను మరింత బాగా అర్థం చేసుకునేవారు. మన ప్రియతమునికి మన గొప్ప కార్యాలూ అవసరం లేదు, మన అందమైన ఆలోచనలూ అవసరం లేదు. ఆయన ఉన్నతమైన భావాల కోసం వెదుకుతుంటే, ఆయన దూతలు ఆయనకు లేరా? వారి జ్ఞానం భూమిపై అత్యంత గొప్ప మేధావి జ్ఞానానికంటే అనంతంగా మిన్న కదా? మనలో బుద్ధిబలాన్నిగానీ ఇతర ప్రతిభలనుగానీ వెదకడానికి ఆయన రాలేదు. . . . సరళతను తానెంతగా ప్రేమిస్తున్నాడో చూపించడానికి ఆయన పొలంలోని పుష్పం అయ్యాడు.

లోయలోని కలువ కోరేది ఒక్క మంచుబిందువును మాత్రమే. అది ఒక రాత్రిపాటు, మానవులెవరి కంటికీ కనిపించకుండా, ఆ పుష్పపు గిన్నెలో విశ్రమిస్తుంది. అయితే నీడలు తొలగిపోవడం మొదలైనప్పుడు, పొలంలోని పుష్పం న్యాయసూర్యునిగా[26] మారినప్పుడు, ఆయన ప్రవాసంలో వినమ్రంగా పాలుపంచుకున్న ఆ మంచుబిందువు ప్రేమ ఆవిరిగా ఆయన చెంతకు ఎగసిపోతుంది. ఆయన తన వెలుగు కిరణాన్ని దానిపై ప్రసరింపజేస్తారు; అప్పుడు పరలోక సభ అంతటి సమక్షంలో అది అమూల్యమైన ముత్యంలా, దివ్యసూర్యుని ప్రతిబింబించే మిరుమిట్లుగొలిపే అద్దంలా నిత్యం ప్రకాశిస్తుంది.

XV

ఆగస్టు 2, 1893.

నా ప్రియమైన సెలీన్,—మీరు వ్రాసిన విషయాలు నాకు ఎంతో ఆనందాన్ని కలిగిస్తున్నాయి; మీరు రాజమార్గంలో పయనిస్తున్నారు. పరమగీతంలోని వధువు విశ్రాంతి సమయంలో తన ప్రియుణ్ణి కనుగొనలేక, ఆయనను వెదుకుతూ నగరంలోకి వెళ్లింది. కానీ ప్రయోజనం లేకపోయింది . . . ప్రాకారాల వెలుపల మాత్రమే ఆమె ఆయనను కనుగొంది. విశ్రాంతిలోని మాధుర్యంలో మనం తన ఆరాధనీయ సాన్నిధ్యాన్ని కనుగొనాలని యేసు కోరుకోవడం లేదు. ఆయన తనను తాను దాచుకొని, చీకటితో కప్పుకుంటారు. నిజమే, జనసమూహంతో ఆయన ఇలా ప్రవర్తించలేదు; ఎందుకంటే ఆయన వారితో మాట్లాడగానే ప్రజలందరూ మంత్రముగ్ధులయ్యారని మనం చదువుతాము.

శోధనలు, పరీక్షలు ఎదురయ్యే రోజున బలంగా నిలిచేలా చేయాలనే ఉద్దేశంతో, బలహీనమైన ఆత్మలను ఆయన తన దివ్య వాక్చాతుర్యంతో ఆకట్టుకున్నారు. కానీ తనకు తీర్పు చెప్పేవారి సమక్షంలో “ఆయన మౌనంగా ఉన్న”[27] ఆ రోజున, ఆయనకు నమ్మకమైన మిత్రులు కొద్దిమందే ఉన్నారు. ఆ దివ్య గురువు మౌనం నా హృదయానికి మధురమైన సంగీతం!

ఒక పేదవానికి ఇచ్చినట్లు మనం తనకు భిక్ష ఇవ్వాలని ఆయన కోరుకుంటారు; ఒక విధంగా చెప్పాలంటే, తనను తాను మన దయకు అప్పగించుకుంటారు. సంతోషంగా ఇవ్వనిదేదీ ఆయన తీసుకోరు; అతి చిన్న వస్తువైనా ఆయన దివ్య దృష్టిలో అమూల్యమైనదే. కొద్దిపాటి ప్రేమను అందుకోవడానికి ఆయన తన చేయి చాపుతారు. అలా, తీర్పు దినపు కాంతిలో ఆయన మనతో చెప్పనలవికాని మాధుర్యంగల ఈ మాటలు పలుకుతారు: “నా తండ్రిచేత ఆశీర్వదించబడినవారలారా, రండి; ఎందుకంటే నేను ఆకలితో ఉన్నాను, మీరు నాకు త్రాగడానికి ఇచ్చారు; నేను పరదేశిగా ఉన్నాను, మీరు నన్ను చేర్చుకున్నారు; నేను రోగిగా ఉన్నాను, మీరు నన్ను పరామర్శించారు; నేను చెరసాలలో ఉన్నాను, మీరు నా దగ్గరకు వచ్చారు.”[28]

అత్యంత ప్రియమైన సెలీన్, మనకు లభించిన భాగ్యాన్ని బట్టి ఆనందిద్దాం! ఇస్తూనే ఉందాం, మళ్లీ మళ్లీ ఇద్దాం, ఉదారంగా ఇద్దాం. మన ప్రియుడు దాగి ఉన్న నిధి అనీ, ఆయనను ఎలా కనుగొనాలో తెలిసిన ఆత్మలు కొద్దిమందేననీ ఎన్నడూ మరచిపోవద్దు. దాగి ఉన్నదానిని కనుగొనాలంటే, అది దాగి ఉన్న చోట మనమూ దాగి ఉండాలి. కాబట్టి మన జీవితమూ మరుగున ఉన్న జీవితంగా ఉండనిద్దాం. క్రీస్తు అనుసరణం రచయిత మనకు ఇలా చెబుతున్నారు:

“నిజంగా ప్రయోజనకరమైనదేదైనా తెలుసుకొని నేర్చుకోవాలని కోరుకుంటే, ఎవరికీ తెలియకుండా ఉండటాన్ని, ఏమీ కానివారిగా ఎంచబడటాన్ని ప్రేమించండి . . . [29] సమస్తాన్నీ త్యజించిన తరువాత, మనిషి తనను తాను కూడా త్యజించాలి. . . [30] ఒకరు దీనిని బట్టి, మరొకరు దానిని బట్టి గొప్పలు చెప్పుకోనివ్వండి; మీరైతే దీనిలోనూ దానిలోనూ కాక, మిమ్మల్ని మీరు అల్పులుగా ఎంచుకోవడంలో ఆనందించండి.”[31]

XVI

నా ప్రియమైన సెలీన్,—నా ఉత్తరాలు మీకు మేలు చేస్తున్నాయని మీరు చెబుతున్నారు. నాకు నిజంగా సంతోషమే. అయితే ఈ విషయంలో నాకు ఎలాంటి అపోహా లేదని మీకు హామీ ఇస్తున్నాను: “ప్రభువు ఇల్లు కట్టనియెడల, దానిని కట్టేవారు వ్యర్థంగా శ్రమిస్తారు.”[32] హృదయాన్ని స్పృశించే ఆ కృప లేకుండా, ఎంత గొప్ప వాక్చాతుర్యమైనా ఒక్క ప్రేమకార్యాన్ని కూడా పుట్టించలేదు.

లేత గులాబీ వన్నెతో అందంగా మెరిసే ఒక పీచు పండును ఊహించుకోండి. దాని రుచి ఎంత మధురమంటే, మానవ నైపుణ్యమేదీ అలాంటి అమృతాన్ని సృష్టించలేదు. సెలీన్, చెప్పండి, కంటికి అంత మనోహరంగా కనిపించే ఆ రంగును, తాకితే అంత మెత్తగా ఉండే ముఖమల్ వంటి పైపొరను దేవుడు ఆ పీచు పండు కోసమే సృష్టించారా? దాని కోసమే దానికి అంతటి తీపిని ఇచ్చారా? కాదు, మన కోసమే. పూర్తిగా దానిదైనది, దాని ఉనికికి అవసరమైనది ఒక్కటే—దానిలోని గట్టి టెంక; అంతకు మించి దానికి సొంతమైనదేమీ లేదు.

అలాగే, మరికొన్ని ఆత్మలను తనవైపు ఆకర్షించడానికి కొన్ని ఆత్మలపై తన వరాలను సమృద్ధిగా కుమ్మరించడం యేసుకు ప్రీతికరం. తన కారుణ్యంతో ఆయన వారిని అంతరంగంలో వినమ్రులుగా చేస్తారు; తమ అల్పత్వాన్ని, తన సర్వశక్తిని గుర్తించేలా వారిని సున్నితంగా నిర్బంధిస్తారు. ఈ వినయభావం కృప అనే బీజం వంటిది. ఒక ధన్యమైన రోజున వారు నశించని సౌందర్యాన్ని ధరించి, ఎలాంటి ప్రమాదమూ లేకుండా పరలోకపు విందు బల్లపై ఉంచబడేలా, దేవుడు ఆ బీజాన్ని త్వరితంగా పెంపొందిస్తారు. ప్రియమైన చిన్ని సోదరీ, నా ఆత్మకు మధుర ప్రతిధ్వనీ, ఈ క్షణంలో తెరేసు ఆధ్యాత్మిక ఉత్సాహపు శిఖరాలకు ఎంతో దూరంగా ఉంది. అయితే ఈ ఆధ్యాత్మిక శుష్కతలో ఉండి, ప్రార్థించలేక, సద్గుణాన్ని ఆచరించలేకపోతున్నప్పుడు, నా యేసును సంతోషపెట్టడానికి చిన్న చిన్న అవకాశాల కోసం, అతి స్వల్పమైన విషయాల కోసం వెదుకుతాను: ఉదాహరణకు, మౌనంగా ఉండాలనిపించినప్పుడు లేదా నాకు విసుగుగా ఉందని చూపించాలనిపించినప్పుడు, ఒక చిరునవ్వు చిందించడం లేదా ఒక దయగల మాట పలకడం. అలాంటి అవకాశం ఏదీ రాకపోతే, కనీసం నేను ఆయనను ప్రేమిస్తున్నానని పదే పదే చెప్పడానికి ప్రయత్నిస్తాను. ఇది కష్టమేమీ కాదు; ఇది నా హృదయంలోని అగ్నిని సజీవంగా ఉంచుతుంది. ప్రేమాగ్ని ఆరిపోయినట్లు అనిపించినా, ఆ బూడిదపై నా చిన్న గడ్డిపరకలను వేస్తూనే ఉంటాను; అది మళ్లీ ప్రజ్వలిస్తుందనే నమ్మకం నాకు ఉంది.

నేను ఎల్లప్పుడూ విశ్వసనీయంగా ఉండనన్నది నిజమే, కానీ ఎన్నడూ ధైర్యం కోల్పోను. నన్ను నేను మన ప్రభువు బాహువులలో ఉంచుకుంటాను. నాలో ఆయనకు కనిపించే మంచినుండీ చెడునుండీ, అన్నిటినుండీ ప్రయోజనం పొందడం ఆయన నాకు నేర్పిస్తారు.[33] ప్రేమ అనే బ్యాంకులో పెట్టుబడులు పెట్టడం ఆయన నాకు నేర్పిస్తారు; నిజానికి, నా తరఫున పెట్టుబడులు పెట్టేది ఆయనే. అదెలా చేస్తున్నారో ఆయన నాకు చెప్పరు—అది ఆయన పని, నాది కాదు. నన్ను నేను ఆయనకు పూర్తిగా సమర్పించుకోవడం ఒక్కటే నేను చేయవలసింది; ఏదీ దాచుకోకుండా, దానివల్ల నాకు ఏమి లభిస్తోందో తెలుసుకోవడంలోని తృప్తిని కూడా ఆశించకుండా సమర్పించుకోవాలి. . . . ఏమైనా, నేను దుబారా చేసి తిరిగివచ్చిన బిడ్డను కాను; నా కోసం విందు ఏర్పాటు చేయాలని యేసు శ్రమపడనక్కరలేదు, ఎందుకంటే నేను ఎల్లప్పుడూ ఆయనతోనే ఉన్నాను.[34]

మంచి కాపరి తన మందలోని విశ్వసనీయమైన గొర్రెలను ఎడారిలో విడిచిపెట్టి, తప్పిపోయిన గొర్రెను వెదకడానికి త్వరగా వెళతారని సువార్తలో చదివాను. ఈ నమ్మకం నా హృదయాన్ని గాఢంగా తాకుతుంది. చూడండి, ఆయనకు వాటిపై ఎంతో నమ్మకం ఉంది. అవి ఎలా దారితప్పగలవు? అవి ప్రేమకు బందీలై ఉన్నాయి. అదేవిధంగా, మన ఆత్మల ప్రియమైన కాపరి పాపులకు తన ఓదార్పును అందించడానికి, తన సాన్నిధ్య మాధుర్యాన్ని మనకు దూరం చేస్తారు; లేదా మనలను తాబోరు కొండపైకి నడిపించినా, అది అతి కొద్దిసేపు మాత్రమే . . . మేతభూమి దాదాపు ఎల్లప్పుడూ లోయలలోనే ఉంటుంది, “మధ్యాహ్న సమయంలో ఆయన విశ్రాంతి తీసుకునేది అక్కడే.”[35]

XVII

అక్టోబరు 20, 1893.

నా ప్రియమైన సోదరీ,—పరమగీతంలో నీకు చక్కగా అన్వయించగల ఈ వాక్యం నాకు కనిపించింది: “సాయుధ శిబిరంలోని వాద్యకారుల బృందం తప్ప నీ ప్రియునిలో నీకు మరేమి కనిపిస్తోంది?”[36] బాధల ద్వారా నీ జీవితం నిజంగా ఒక యుద్ధభూమిగా మారింది; అక్కడ వాద్యకారుల బృందం ఉండాలి కాబట్టి, నీవు యేసు యొక్క చిన్న వీణవు కావాలి. అయితే గానం లేకుండా ఏ సంగీత కచేరీ పూర్తికాదు; యేసు వాయిస్తుంటే, సెలీన్ తన స్వరంతో మధురంగా పాడాలి కదా? సంగీతం విషాదభరితంగా ఉన్నప్పుడు, ఆమె ప్రవాస గీతాలు పాడుతుంది; సంగీతం ఉల్లాసంగా ఉన్నప్పుడు, తన పరలోక గృహపు రాగాలను ఆనందంగా ఆలపిస్తుంది. . . .

ఏమి జరిగినా, భూలోక సంఘటనలన్నీ—అవి సంతోషకరమైనవైనా, దుఃఖకరమైనవైనా—యేసు వీణలో స్పందన కలిగించలేని దూరపు శబ్దాలుగానే ఉంటాయి. దాని తీగలను మృదువుగా మీటే హక్కును ఆయన తనకు మాత్రమే ఉంచుకుంటారు.

ఆ మధురమైన పునీతురాలు సిసీలియా గురించి తలచుకున్నప్పుడల్లా నాకు ఆనందం కలుగుతుంది. ఆమె మనకు ఎంత గొప్ప ఆదర్శాన్ని చూపుతుంది! అన్యమత ప్రపంచం మధ్యలో, ప్రమాదం నడిబొడ్డున, పూర్తిగా ప్రాపంచికమైన ప్రేమగల వ్యక్తితో వివాహబంధంలో ఏకం కాబోతున్న ఆ సమయంలో, ఆమె భయంతో ఏడుస్తూ వణికి ఉండవలసిందని నాకు అనిపిస్తుంది. కానీ అందుకు బదులుగా, “వివాహ విందులో సంగీతం వినిపిస్తుండగా, సిసీలియా తన హృదయంలో పాడుతూనే ఉంది.”[37] ఎంత సంపూర్ణమైన సమర్పణ! నిస్సందేహంగా, ఆమె ఈ లోకపు రాగాలకు భిన్నమైన రాగాలను విన్నది; ఆమె దివ్య వరుడు కూడా పాడుతున్నారు; దేవదూతలు బేత్లెహేము దీవెనకరమైన రాత్రి పల్లవిని బృందగానంగా మళ్లీ ఆలపించారు: “సర్వోన్నత స్థలములలో దేవునికి మహిమ, భూమిపై సదుద్దేశంగల మనుష్యులకు శాంతి కలుగును గాక.”[38]

దేవుని మహిమ! పునీత సిసీలియా దానిని బాగా అర్థం చేసుకుంది; తన పూర్ణహృదయంతో దానిని కోరుకుంది. తన యేసు ఆత్మల కోసం దాహంతో ఉన్నారని ఆమె గ్రహించింది . . . అందుకే, మానవ కీర్తిని గురించి మాత్రమే ఆలోచిస్తున్న ఆ రోమను యువకుని ఆత్మను త్వరగా ఆయన వద్దకు తీసుకురావడమే ఆమె ఏకైక కోరిక అయింది. ఈ వివేకవంతురాలైన కన్య అతనిని వేదసాక్షిగా తీర్చిదిద్దుతుంది; అనేకమంది అతని అడుగుజాడలలో నడుస్తారు. ఆమెకు భయమంటే తెలియదు: దేవదూతలు తమ గానంలో శాంతిని వాగ్దానం చేశారు. శాంతి రాజు తప్పక తనను రక్షిస్తారని, తన కన్యత్వాన్ని కాపాడతారని, తనకు ప్రతిఫలం ఇస్తారని ఆమెకు తెలుసు. . . . “ఓహ్, పవిత్రతను కాపాడుకునే తరం ఎంత సుందరమైనది!”[39]

అత్యంత ప్రియమైన సోదరీ, నేను ఏమి రాస్తున్నానో నాకే సరిగా తెలియడం లేదు; నా హృదయం చెప్పినట్లుగా నా కలాన్ని నడవనిస్తున్నాను. నీ బలహీనత నీకు తెలుస్తోందని నీవు అంటున్నావు; కానీ అది ఒక అనుగ్రహం. నీ సొంత శక్తిపైనే నమ్మకం పెట్టుకోకూడదనే విత్తనాలను నీ ఆత్మలో నాటుతున్నది మన ప్రభువే. భయపడకు! చిన్న విషయాలలో ఆయనను సంతోషపెట్టడంలో నీవు విఫలం కాకపోతే, పెద్ద విషయాలలో ఆయన నీకు సహాయం చేయక తప్పదు.

అపొస్తలులు ఆయన లేకుండా ఎంతోసేపు శ్రమించారు; రాత్రంతా కష్టపడినా ఒక్క చేప కూడా పట్టుకోలేకపోయారు. వారి శ్రమలు ఆయనకు అంగీకారయోగ్యం కానివి కావు; కానీ అన్నిటినీ ప్రసాదించేది తానేనని చూపించాలని ఆయన కోరుకున్నారు. అందువల్ల అపొస్తలులు వినయాన్ని ప్రదర్శించవలసి వచ్చింది; ప్రేమగల మన ప్రభువు వారిని పిలిచి, “పిల్లలారా, మీ దగ్గర తినడానికి ఏమైనా ఉందా?” అని అడిగారు.[40] పునీత పేతురు తన నిస్సహాయతను ఒప్పుకుంటూ, “ప్రభువా, మేము రాత్రంతా శ్రమించాము, కానీ ఏమీ పట్టుకోలేదు” అని మొరపెట్టుకున్నాడు.[41] అంతే చాలు, యేసు హృదయం కరిగిపోయింది. . . . ఆ అపొస్తలునికి కొన్ని చిన్న చేపలైనా చిక్కి ఉంటే, బహుశా మన దివ్య గురువు అద్భుతం చేసి ఉండేవారు కాదేమో; కానీ అతనికి ఏమీ చిక్కలేదు, కాబట్టి దేవుని శక్తి, మంచితనం ద్వారా అతని వలలు త్వరలోనే పెద్ద చేపలతో నిండిపోయాయి. మన ప్రభువు తీరు అలాంటిది. ఆయన దేవునిగా ఇస్తారు—దివ్యమైన ఔదార్యంతో ఇస్తారు—కానీ హృదయ వినయం ఉండాలని మాత్రం పట్టుబడతారు.

XVIII

జూలై 7, 1894.

నా ప్రియమైన చిన్న చెల్లీ,—మీరు నాకు చివరిసారిగా వ్రాసినప్పటి మనఃస్థితిలోనే ఇప్పటికీ ఉన్నారో లేదో నాకు తెలియదు; అలాగే ఉన్నారని భావిస్తూ, పరమగీతంలోని ఈ వాక్యభాగంతో జవాబిస్తున్నాను. ఏ విషయంలోనూ ఆనందాన్నిగానీ ఓదార్పునుగానీ పొందలేక, పూర్తిగా ఆధ్యాత్మిక శుష్కతలో ఉన్న ఆత్మ స్థితిని ఇది ఎంతో చక్కగా వివరిస్తుంది: “లోయలలోని పండ్లను చూడటానికీ, ద్రాక్షతోట చిగురించిందేమో, దానిమ్మ చెట్లు మొగ్గలు తొడిగాయేమో చూడటానికీ నేను అక్రోటు చెట్ల తోటలోకి దిగివెళ్ళాను. నేనెక్కడ ఉన్నానో కూడా నాకు తెలియలేదు: అమీనాదాబు రథాల కారణంగా నా ఆత్మ కలవరపడింది.”[42]

మన ఆత్మల నిజమైన చిత్రం ఇదే. మన హృదయం తన పోషణను పొందడానికి ఇష్టపడే సారవంతమైన లోయలలోకి మనం తరచూ దిగివెళ్తాము; ఎన్నోసార్లు మనకు అత్యంత విలువైన నిధులను అందించిన పవిత్ర లేఖనాల విశాలమైన పొలాలు ఇప్పుడు ఎండిపోయిన, నీరులేని బీడులా మాత్రమే కనిపిస్తాయి. మనం ఎక్కడ నిలిచివున్నామో కూడా మనకు తెలియదు. శాంతి, వెలుగులకు బదులుగా అంతా దుఃఖమూ చీకటే. అయితే, పరమగీతంలోని వధువులాగే, ఈ పరీక్షకు కారణమేమిటో మనకు తెలుసు: “అమీనాదాబు రథాల కారణంగా నా ఆత్మ కలవరపడింది.” మనం ఇంకా మన నిజమైన స్వదేశంలో లేము; బంగారం అగ్నిలో పరీక్షింపబడినట్లే, మన ఆత్మలు కూడా శోధనల ద్వారా శుద్ధి పొందాలి. కొన్నిసార్లు మనం విడిచిపెట్టబడ్డామని అనుకుంటాము. అయ్యో! ఆ రథాలు—అంటే, మనలను చుట్టుముట్టి కలవరపెట్టే వ్యర్థమైన గోలలు—ఆత్మ లోపల ఉన్నాయా, బయట ఉన్నాయా? మనం చెప్పలేము, కానీ యేసుకు తెలుసు; ఆయన మన దుఃఖమంతటినీ చూస్తాడు. రాత్రివేళ అకస్మాత్తుగా ఆయన స్వరం వినిపిస్తుంది: “తిరిగి రా, తిరిగి రా, ఓ షూలమ్మీ: తిరిగి రా, తిరిగి రా, మేము నిన్ను చూడగలిగేలా.”[43]

ఆహా, ఎంత కృపాపూరితమైన పిలుపు! మనలను మనం చూసుకోవడానికి కూడా ఇక ధైర్యం చేయలేకపోయాము; ఆ దృశ్యం మనలను భయకంపితులను చేసింది. అయినా యేసు మనలను తీరికగా చూడటానికి మనలను పిలుస్తున్నాడు. ఆయన మనలను చూడాలని కోరుకుంటున్నాడు; ఆయన వస్తాడు, ఆయనతోపాటు ఆరాధనీయమైన పరిశుద్ధ త్రిత్వంలోని మిగిలిన ఇద్దరు దైవవ్యక్తులు కూడా మన ఆత్మను తమ నివాసంగా చేసుకోవడానికి వస్తారు.

మన ప్రభువు పూర్వం వర్ణనాతీతమైన ఆప్యాయతతో ఇలా చెప్పినప్పుడు ఈ వాగ్దానం చేశాడు: “ఎవరైనా నన్ను ప్రేమిస్తే నా వాక్యాన్ని పాటిస్తారు; నా తండ్రి వారిని ప్రేమిస్తాడు; మేము వారి వద్దకు వచ్చి, వారితో మా నివాసాన్ని ఏర్పరచుకుంటాము.”[44] కాబట్టి, యేసు వాక్యాన్ని పాటించడం మన సంతోషానికి ఒక షరతు, ఆయనపట్ల మన ప్రేమకు రుజువు; ఈ వాక్యం ఆయన స్వయమేనని నాకు అనిపిస్తుంది, ఎందుకంటే ఆయన తనను తాను తండ్రి యొక్క సృష్టింపబడని వాక్కు అని పిలుచుకుంటాడు.

అదే పునీత యోహాను సువార్తలో ఆయన ఈ మహోన్నతమైన ప్రార్థన చేస్తాడు: “నీ వాక్యం ద్వారా వారిని పవిత్రపరచు; నీ వాక్యమే సత్యం.”[45] మరొక వాక్యభాగంలో యేసు తానే “మార్గమూ సత్యమూ జీవమూ” అని మనకు బోధిస్తున్నాడు.[46] కాబట్టి, మనం పాటించవలసిన ఈ వాక్యం ఏమిటో మనకు తెలుసు; పిలాతువలె “సత్యం అంటే ఏమిటి?” అని మనం అనలేము.[47] సత్యం మనకు ఉంది, ఎందుకంటే మన ప్రియతముడు మన హృదయాలలో నివసిస్తున్నాడు.

తరచూ ఈ ప్రియతముడు మనకు బోళపు పొట్లమై ఉంటాడు.[48] ఆయన శ్రమల పాత్రను మనం పంచుకుంటాము; అయితే ఒకనాడు ఈ మృదువైన మాటలను వినడం మనకు ఎంత మధురంగా ఉంటుందో: “నా శోధనలలో నాతో నిలిచివున్నది మీరే; నా తండ్రి నాకు రాజ్యాన్ని అప్పగించినట్లే, నేనూ మీకు రాజ్యాన్ని అప్పగిస్తున్నాను.”[49]

XIX

ఆగస్టు 19, 1894.

నా ప్రియమైన చిన్న చెల్లీ, మీతో మాట్లాడటానికి నేను వ్రాతను ఆశ్రయించవలసి రావడం బహుశా ఇదే చివరిసారి కావచ్చు. దేవుడు తన మంచితనంతో నా అత్యంత ప్రియమైన కోరికను అనుగ్రహించాడు. రండి, మనం కలిసి బాధలు అనుభవిద్దాం . . . ఆ తరువాత యేసు మనలో ఒకరిని తీసుకువెళ్తాడు; మిగిలినవారు మరికొంతకాలం ప్రవాసంలో ఉంటారు. ఇప్పుడు నేను చెప్పబోయేది శ్రద్ధగా వినండి: దేవుడు మనలను ఎన్నటికీ, ఎన్నటికీ వేరుచేయడు; ఒకవేళ మీకంటే ముందే నేను మరణిస్తే, నేను దూరంగా ఉంటానని అనుకోకండి—అప్పటిలా అంత సన్నిహితంగా మనం మునుపెన్నడూ ఐక్యమై ఉండము. నా ఈ పిల్లచేష్టలాంటి జోస్యానికి మీరు బాధపడకూడదు. నాకు జబ్బేమీ లేదు, నాది ఉక్కులాంటి దేహదారుఢ్యం; కానీ ప్రభువు ఉక్కును మట్టిని విరిచినంత సులువుగా విరవగలడు.

మన ప్రియమైన నాన్నగారు తన సాన్నిధ్యాన్ని నాకు ఎంతో హృదయస్పర్శిగా అనుభూతి కలిగిస్తున్నారు. సుదీర్ఘమైన ఐదేళ్ళపాటు సాగిన మరణం తరువాత, ఆయన మునుపటిలా ఉన్నారని, అంతేకాదు, గతంలోకన్నా మరింతగా తండ్రిగా ఉన్నారని తెలుసుకోవడం ఎంత ఆనందం! మీరు ఎంతో ఉదారంగా ఆయనకు చేసిన పరిచర్యకు ఆయన మీకు ఎంత గొప్పగా ప్రతిఫలమివ్వబోతున్నారో! మీరు ఆయనకు దేవదూతగా ఉన్నారు; ఇప్పుడు ఆయన మీకు దేవదూతగా ఉంటారు. ఆయన పరలోకానికి వెళ్ళి కేవలం ఒక నెలే అయింది; అప్పుడే ఆయన మధ్యవర్తిత్వ ప్రార్థన శక్తి ద్వారా మీ ప్రణాళికలన్నీ విజయవంతమవుతున్నాయి. ఇప్పుడు మనకోసం పనులు చక్కబెట్టడం ఆయనకు సులువే; తన పాపం చిన్న రాణి విషయంలో అనుభవించినంత బాధను ఆయన సెలీన్ విషయంలో అనుభవించవలసి రాలేదు.

నవశిక్షణాలయం గురించిన విశేషాలను, ముఖ్యంగా నా పని గురించిన విశేషాలను తెలియజేయమని మీరు చాలాకాలంగా నన్ను అడుగుతున్నారు. ఇప్పుడు మీ కోరికను తీరుస్తాను. నవశిష్యురాళ్లతో నా వ్యవహారంలో, వేటజంతువుల జాడను పసిగట్టే సెట్టర్ జాతి వేటకుక్కలా ఉంటాను. ఈ పాత్ర ఎంతో శ్రద్ధను కోరుతుంది కాబట్టి నాకు చాలా ఆందోళన కలిగిస్తుంది. ఇది నిజమో కాదో మీరే నిర్ణయించండి. ఉదయం నుంచి రాత్రివరకు రోజంతా నేను వేటజంతువుల వెంటపడుతూనే ఉంటాను. మఠాధ్యక్షురాలైన మాత, నవశిష్యురాళ్ల శిక్షణాధికారిణి వేటగాళ్ల పాత్ర పోషిస్తారు—అయితే పొదల మధ్య దూరుకుంటూ వెళ్లడానికి వేటగాళ్ల శరీరాలు మరీ పెద్దవి; చిన్న కుక్క మాత్రం ఎక్కడికైనా దూరిపోగలదు . . . పైగా దాని వాసన పసిగట్టే శక్తి ఎంత చురుకైనదో! నా చిన్న కుందేళ్లను నేను నిశితంగా గమనిస్తుంటాను; వాటికి ఏ హానీ చేయాలని నాకు లేదు. అయితే వాటితో మృదువుగా ఇలా అంటాను: “మీ బొచ్చు నిగనిగలాడేలా ఉంచుకోవాలి; కుందేళ్ల గూళ్ల దగ్గర తిరిగే కుందేలులా తెలివితక్కువగా దిక్కులు చూడకూడదు.” నిజానికి, ఆత్మల వేటగాడు వాటిని ఎలా ఉండాలని కోరుకుంటాడో అలా తీర్చిదిద్దడానికి ప్రయత్నిస్తాను: మిగతా దేనినీ పట్టించుకోకుండా మేత మేస్తూ ఉండే అమాయకమైన చిన్న ప్రాణులుగా.

ఇప్పుడు నేను నవ్వుతున్నాను; కానీ నిజంగా చెప్పాలంటే, ఈ కుందేళ్లలో ఒకటి—నేను దేని గురించి అంటున్నానో మీకు తెలుసు—ఆ వేటకుక్కకన్నా నూరురెట్లు ఎక్కువ విలువైనదని నాకు గట్టి నమ్మకం ఉంది. అది ఎన్నో ప్రమాదాల గుండా పరుగెత్తి వచ్చింది. దాని స్థానంలో నేను ఉండి ఉంటే, ఈ ప్రపంచమనే మహారణ్యంలో ఎప్పుడో శాశ్వతంగా తప్పిపోయి ఉండేదానినని ఒప్పుకుంటాను.

XX

అత్యంత ప్రియమైన సెలీన్, కార్మెల్‌లో ప్రవేశించాలనే ఆలోచన మీలో ప్రత్యేకమైన ఆకర్షణ ఏదీ కలిగించడం లేదని తెలిసి నాకెంతో సంతోషంగా ఉంది. ఇది నిజంగా మన ప్రభువు అనుగ్రహానికి గుర్తు; మీ చేతులనుంచి ఆయన ఒక కానుకను ఆశిస్తున్నారని ఇది చూపిస్తుంది. పుచ్చుకోవడంకన్నా ఇవ్వడంలో ఎంతో ఎక్కువ మాధుర్యం ఉందని ఆయనకు తెలుసు. మనలను వెర్రిప్రేమతో ప్రేమించే ఆయన కోసం బాధపడటం, లోకం దృష్టిలో వెర్రివారిగా కనిపించడం ఎంతటి సంతోషం! మనలను బట్టే మనం ఇతరులను అంచనా వేస్తాము; లోకం వివేకానికి చెవియొగ్గదు కాబట్టి, మనలనూ వివేకం లేనివారిగా పిలుస్తుంది.

మనమే మొదటివారము కాము అని మనం ఓదార్పు పొందవచ్చు. హేరోదు మన ప్రభువును నిందించగలిగిన ఏకైక నేరం వెర్రితనమే . . . నిజానికి, హేరోదు అన్నది సరియే. అవును, కెరూబులపైన ఆసీనుడై ఉన్న మహిమారాజైన ఆయన తనకు సింహాసనాలుగా చేసుకోవడానికి మర్త్యులైన మానవుల దీనహృదయాలను వెదుక్కుంటూ రావడం వెర్రితనమే కదా! తన తండ్రి, ప్రేమస్వరూపుడైన పవిత్రాత్మ సాంగత్యంలో ఆయన పరమానందంగా ఉండలేదా? అలాంటప్పుడు, పాపులను వెదకి, వారిని తన అత్యంత సన్నిహిత మిత్రులుగా చేసుకోవడానికి భూమిపైకి ఎందుకు దిగిరావాలి? లేదు, మన వెర్రితనం ఎన్నటికీ ఆయన వెర్రితనాన్ని మించలేదు; మన క్రియలు పూర్తిగా వివేకపు హద్దుల్లోనే ఉన్నాయి. లోకం మన జోలికి రాకుండా ఉండవచ్చు. మళ్లీ చెబుతున్నాను, పిచ్చిది లోకమే, ఎందుకంటే తనను నిత్యశిక్షనుంచి రక్షించడానికి యేసు చేసినవాటిని, అనుభవించిన శ్రమలను అది పట్టించుకోదు.

మనం సోమరులమూ కాము, దుబారా చేసేవారమూ కాము. మన దివ్యగురువే మన తరఫున వాదించే బాధ్యతను స్వీకరించారు. లాజరు ఇంటిలోని దృశ్యాన్ని గుర్తుచేసుకోండి: మార్త పరిచర్య చేస్తుండగా, మరియకు భోజనం గురించిన ఆలోచన ఏదీ లేదు; తన ప్రియుని ఎలా సంతోషపెట్టాలన్నదే ఆమె ఆలోచన. అప్పుడు “ఆమె తన పాలరాతి భరిణెను పగులగొట్టి, అమూల్యమైన జటామాంసి సుగంధతైలాన్ని తన రక్షకుని శిరస్సుపై కుమ్మరించింది,[50] ఆ ఇల్లు ఆ తైలపు సువాసనతో నిండిపోయింది.”[51]

అపొస్తలులు మగ్దలేనకు వ్యతిరేకంగా సణుగుకున్నారు. ఇది ఇప్పటికీ జరుగుతూనే ఉంది; ప్రజలు మనకు వ్యతిరేకంగా కూడా ఇలాగే సణుగుకుంటారు. కొందరు భక్తిగల కతోలికులు సైతం మన పద్ధతులు మితిమీరినవని, మన జీవితాలనే సుగంధతైలాన్ని యేసుపై కుమ్మరించడానికి బదులు, మార్తతో కలిసి ఆయనకు పరిచర్య చేయాలని భావిస్తారు. అయితే, మన ప్రభువుకు ఓదార్పు లభిస్తూ, లోకం తనకు ఇష్టం లేకపోయినా అవి వెదజల్లే సువాసనలను పీల్చక తప్పనప్పుడు, ఈ సుగంధతైల భరిణెలు—మన జీవితాలు—పగిలిపోతే ఏమి? తాను పీల్చే అనారోగ్యకరమైన గాలిని శుద్ధి చేయడానికి లోకానికి ఈ సువాసనలు ఎంతో అవసరం.

అత్యంత ప్రియమైన సోదరీ, కొద్దికాలానికి మాత్రమే వీడ్కోలు. మీ చిన్న నౌక రేవుకు చేరువలో ఉంది. దాని తెరచాపలను నింపుతున్న గాలులు ప్రేమకు చెందిన మృదుమారుతాలు—మెరుపుకన్నా వేగంగా దూసుకెళ్లే గాలులు. వీడ్కోలు! కొద్దిరోజుల్లో మనం ఈ కార్మెల్ గోడల మధ్య కలిసి ఉంటాము . . . ఆ తరువాతి రోజుల్లో పరలోకంలో కలిసి ఉంటాము. తన శ్రమల సమయంలో యేసు ఇలా చెప్పలేదా: “ఇకమీదట మనుష్యకుమారుడు దేవుని శక్తికి కుడివైపున కూర్చుని ఉండటమూ, ఆకాశమేఘాలపై రావటమూ మీరు చూస్తారు”?[52] . . . మనం అక్కడ ఉంటాము!

తెరేస్. _____________________________

[1] మత్తయి 3:10.

[2] మత్తయి 5:48.

[3] ప్రకటన గ్రంథం 21:4.

[4] సిలువ యోహాను పునీతుడు.

[5] శ్రీమతి స్వెచిన్.

[6] నిర్గమకాండము 4:25.

[7] 1 కొరింథీయులకు 7:31.

[8] పోల్చి చూడండి: కీర్తనలు 136:2.

[9] పోల్చి చూడండి: కీర్తనలు 136:1, 4.

[10] 1 కొరింథీయులకు 2:9.

[11] సిస్టర్ తెరేస్ తన సోదరి సెలీన్‌కు ఈ పేరును వర్తింపజేయడం గమనించదగిన విషయం. తరువాత సెలీన్, తెరేస్ ప్రేరణతో, టూరిన్ పవిత్ర శవవస్త్రంపై ఉన్న మన ప్రభువు యథార్థ రూపాన్ని ఎంతో నిష్ఠగా పునరుత్పత్తి చేయబోతున్నారు. [సంపా.] [ఈ రూపం, దాని పునరుత్పత్తి, సంబంధిత విషయాలను చర్చించే సుదీర్ఘ పాదసూచికలోని మిగిలిన భాగం ఈ ఎలక్ట్రానిక్ సంచికలో వదిలివేయబడింది.]

[12] యెషయా 63:3.

[13] పోల్చి చూడండి: యెషయా 63:5.

[14] యెషయా 53:3.

[15] పరమగీతం 5:2.

[16] యెషయా 53:4.

[17] సోదరి తెరేస్ 1890 సెప్టెంబరు 24న మఠజీవితపు ముసుగును స్వీకరించారు.

[18] పునీత సిలువ యోహాను: ఆత్మ రాత్రి, 8వ చరణం.

[19] యోహాను 4:35.

[20] మత్తయి 9:37, 38.

[21] పునీత సిలువ యోహాను.

[22] లూకా 19:5.

[23] యోహాను 1:38.

[24] లూకా 9:58.

[25] పరమగీతం 2:1.

[26] మలాకీ 4:2.

[27] మత్తయి 26:23.

[28] మత్తయి 25:34-36.

[29] క్రీస్తు అనుసరణ, గ్రంథం I, అధ్యాయం ii. 3.

[30] అదే గ్రంథం, గ్రంథం II, అధ్యాయం xi. 4.

[31] అదే గ్రంథం, గ్రంథం III, అధ్యాయం xlix. 7.

[32] కీర్తనలు 126[127]:1.

[33] పునీత సిలువ యోహాను.

[34] చూడండి: లూకా 15:31.

[35] పరమగీతం 1:6.

[36] చూడండి: పరమగీతం 7:1.

[37] పునీత సిసీలియా దివ్యస్తుతి ప్రార్థనలు.

[38] లూకా 2:14.

[39] జ్ఞానగ్రంథం 4:1.

[40] యోహాను 21:5.

[41] లూకా 5:5. అద్భుతరీతిలో చేపలు పట్టిన రెండు సంఘటనలను సోదరి తెరేస్ ఒకటిగా కలిపి చెబుతున్నారు. [సంపాదకులు]

[42] చూడండి: పరమగీతం 6:10, 11.

[43] పరమగీతం 6:12.

[44] యోహాను 14:23.

[45] సరిపోల్చండి: యోహాను 17:17.

[46] యోహాను 14:6.

[47] యోహాను 18:38.

[48] సరిపోల్చండి: పరమగీతము 1:12.

[49] లూకా 22:28, 29.

[50] సరిపోల్చండి: మార్కు 14:3.

[51] యోహాను 12:3.

[52] మత్తయి 26:64.

_____________________________

యేసు నామధారిణి ఆగ్నెస్ మాతకు లేఖలు

ఎంపిక చేసిన భాగాలు

I

(తెరేస్ కార్మెల్‌లో ప్రవేశించడానికి కొంతకాలం ముందు, 1887లో రాసినది.)

నా ప్రియమైన చిన్నమ్మా,—ప్రతి పాత్రలోనూ ఒక చేదు చుక్క ఉండి తీరాలని మీరు నాతో చెప్పేది నిజమే. భూలోక విషయాలపై మమకారాన్ని విడిచిపెట్టడానికి కష్టపరీక్షలు ఎంతో తోడ్పడతాయని నాకు అనుభవమవుతోంది: అవి ఈ లోకానికి పైనున్న వాటివైపు దృష్టి సారించేలా చేస్తాయి. ఇక్కడ ఏదీ తృప్తినివ్వలేదు; దేవుని చిత్తాన్ని నెరవేర్చడానికి మనల్ని మనం సిద్ధంగా ఉంచుకోవడంలోనే మనకు విశ్రాంతి దొరుకుతుంది.

నా బలహీనమైన చిన్న పడవ రేవును చేరుకోవడానికి ఎంతో కష్టపడుతోంది. ఎంతోకాలం క్రితమే ఆ రేవు నాకు కనబడింది; అయినా ఇప్పటికీ నేను దానికి దూరంగానే ఉన్నాను. అయితే ఈ చిన్న పడవను నడిపించేది యేసే; ఆయన నిర్ణయించిన రోజున అది కార్మెల్ అనే ధన్యమైన ఆశ్రయరేవును క్షేమంగా చేరుకుంటుందని నాకు నిశ్చయంగా తెలుసు. ఓ పౌలీన్! యేసు నాకు ఈ అనుగ్రహాన్ని దయచేసినప్పుడు, నన్ను నేను పూర్తిగా ఆయనకు అర్పించుకోవాలని, ఎల్లప్పుడూ ఆయన కోసం బాధపడాలని, ఆయన కోసమే జీవించాలని కోరుకుంటున్నాను. ఆయన దండానికి నేను భయపడను; ఎందుకంటే దెబ్బ ఎంత తీవ్రంగా బాధించినా, కొట్టేది ఆయన మధురమైన హస్తమేనని మనకు అనుభవమవుతుంది.

సంతోషంగా భరించిన ప్రతి బాధకూ, మనం నిత్యత్వమంతా దేవుణ్ణి మరింతగా ప్రేమిస్తామని తలచుకోవడం ఎంత ఆనందం! నా మరణసమయంలో యేసుకు ఒక్క ఆత్మనైనా అర్పించగలిగితే నాకు ఎంత సంతోషంగా ఉంటుందో! నరకంలో ఒక ఆత్మ తక్కువగా ఉంటుంది; పరలోకంలో దేవుణ్ణి స్తుతించడానికి ఒక ఆత్మ ఎక్కువగా ఉంటుంది.

II

(సన్యాస వస్త్రాన్ని స్వీకరించడానికి ముందు చేసిన ఆధ్యాత్మిక సాధన దినాలలో రాసినది.)

జనవరి, 1889.

ఆధ్యాత్మిక శుష్కత, నిద్రమత్తు—యేసుతో సాన్నిహిత్యంలో నా ఆత్మ స్థితి ఇదే! కానీ నా ప్రియుడు నిద్రించాలని కోరుకుంటున్నాడు కాబట్టి నేను ఆయనను అడ్డుకోను. ఆయన నన్ను పరాయివ్యక్తిగా కాక, తన ఇంటివ్యక్తిలా చూడటం నాకు ఎంతో సంతోషంగా ఉంది. ఆయన తన “చిన్న బంతి”ని సూదిపోట్లతో నింపుతున్నాడు; అవి నిజంగా బాధిస్తాయి. అయినా ఈ ప్రేమగల మిత్రుని హస్తం నుండి అవి వచ్చినప్పుడు, ఆ బాధ అంతా మాధుర్యమే; ఆయన స్పర్శ అంత మృదువైనది. మానవుని చేయి ఎంత భిన్నమైనదో!

అయినా బాధపడటంలో నాకు సంతోషమే, ఎంతో సంతోషం! యేసు స్వయంగా నన్ను గుచ్చకపోయినా, గుచ్చే చేతిని నడిపించేది ఆయనే. అమ్మా! భూలోక విషయాలపట్ల పూర్తిగా నిరాసక్తంగా ఉండాలని నేను ఎంతగా కోరుకుంటున్నానో, సృష్టి సౌందర్యాలన్నీ నాకు ఎంత అల్పమైనవిగా అనిపిస్తున్నాయో మీకు తెలిస్తే! అవన్నీ నాకు సొంతమైతే నేను దుఃఖంలో మునిగిపోతాను. భూలోక సంపదల గురించి ఆలోచించినప్పుడు నా హృదయం ఎంతో విశాలంగా అనిపిస్తుంది—అవన్నీ కలిసినా దానిని నింపలేవు. కానీ యేసు పక్కన అది ఎంత చిన్నదిగా కనిపిస్తుంది! త్వరలో నా వరుడు కాబోతున్న ఈ దేవుడు నా పట్ల ఎంతో మంచివాడు. క్షణికానందం దేనికీ నన్ను బందీ కానివ్వనందుకు ఆయన దివ్యంగా ప్రేమపాత్రుడు. భూలోక సుఖపు నీడనైనా ఆయన నాకు పంపితే, నా హృదయపు తీవ్రమైన తపనంతటితో నేను దానిని అంటిపెట్టుకుంటానని ఆయనకు బాగా తెలుసు; అందుకే ఆ నీడను కూడా ఆయన నాకు ఇవ్వడు . . . తాను కానటువంటి మోసపూరితమైన మిణుకువెలుగును నాకు ఇవ్వడంకన్నా, నన్ను చీకటిలోనే ఉంచడానికి ఆయన ఇష్టపడుతున్నాడు.

నా ప్రేమలో అణుమాత్రమైనా సృష్టిప్రాణులకు దక్కాలని నేను కోరుకోవడం లేదు. యేసుకే సమస్తమూ ఇవ్వాలని కోరుకుంటున్నాను; ఎందుకంటే పరిపూర్ణ సంతోషం ఆయన ఒక్కడేనని ఆయన నాకు తెలియజేస్తున్నాడు. సమస్తమూ!—సమస్తమూ ఆయన కోసమే! ఈ రాత్రిలాగే నా దగ్గర ఏమీ లేనప్పుడు కూడా, ఈ శూన్యాన్నే ఆయనకు అర్పిస్తాను . . .

III

1889.

. . . . . . .

ఆ హృదయగాయాల కోసం, అంతటి బాధను కలిగించే ఆ సూదిపోట్ల కోసం నేను తపిస్తున్నాను. ఏ పారవశ్యానుభూతికన్నా త్యాగాన్నే నేను ఎంచుకుంటాను. అక్కడే నాకు సంతోషం దొరుకుతుంది, అక్కడ మాత్రమే. సన్నని రెల్లుకు విరిగిపోతాననే భయం లేదు; ఎందుకంటే అది ప్రేమ జలాల చెంత నాటబడింది. అందువల్ల అది పెనుగాలికి వంగినప్పుడు, సేదతీర్చే జలధారలో బలాన్ని పుంజుకుంటుంది; మరో తుఫాను వచ్చి తన తలను ఊపాలని ఆశపడుతుంది. నా బలహీనతే నన్ను బలపరుస్తుంది. ఏమి జరిగినా అందులో యేసు కోమల హస్తాన్నే చూస్తాను కాబట్టి నాకు ఏ హానీ జరగదు . . . అంతేకాక, మహిమగల విజయ తాళపత్రాన్ని పొందడానికి ఎంతటి బాధనైనా భరించడం అధికమైన మూల్యం కాదు.

IV

(సన్యాస ప్రతిజ్ఞలు స్వీకరించడానికి ముందు చేసిన ఆధ్యాత్మిక సాధన దినాలలో రాసినది.)

సెప్టెంబరు, 1890.

నా అత్యంత ప్రియమైన అమ్మా,—మీ చిన్న ఏకాంతవాసిని తన ప్రయాణ విశేషాలను మీకు తెలియజేయాలి. బయలుదేరే ముందు, ఏ దేశంలో ప్రయాణించాలని, ఏ దారిని ఎంచుకోవాలని కోరుకుంటున్నానో నా ప్రియుడు నన్ను అడిగాడు. నాకు ఒక్క కోరిక మాత్రమే ఉందని, అది ప్రేమ పర్వతం శిఖరాన్ని చేరుకోవడమేనని ఆయనతో చెప్పాను.

అప్పుడు లెక్కలేనన్ని దారులు నా కళ్లముందు విస్తరించాయి. అయితే వాటిలో ఎన్నో పరిపూర్ణంగా ఉండటంతో, నా స్వేచ్ఛతో ఏదో ఒకదాన్ని ఎంచుకోవడం నా వల్ల కాదనిపించింది. అప్పుడు నా దివ్య మార్గదర్శితో ఇలా అన్నాను: “నా కోరిక నెరవేరే గమ్యం ఎక్కడ ఉందో, ఎవరి కోసం నేను ఈ పర్వతాన్ని ఎక్కాలనుకుంటున్నానో నీకు తెలుసు. నా హృదయపు ప్రేమ ఎవరికి సొంతమో నీకు తెలుసు. ఆయన కోసమే నేను ఈ ప్రయాణానికి బయలుదేరుతున్నాను; కాబట్టి ఆయన ఎంచుకున్న దారులలో నన్ను నడిపించు: ఆయన సంతోషిస్తే చాలు, నా ఆనందం పరిపూర్ణమవుతుంది.”

మా ప్రభువు నా చేయి పట్టుకొని, ఒక భూగర్భ మార్గం గుండా నన్ను నడిపించారు. అక్కడ వేడీ లేదు, చలీ లేదు; సూర్యుడు ప్రకాశించడు; గాలిగానీ వర్షంగానీ ప్రవేశించలేవు. అక్కడ నాకు పాక్షికంగా మరుగుపడిన ఒక వెలుగు తప్ప మరేమీ కనిపించదు—అది యేసు వదనంలోని కిందికి వాలిన కనుల నుండి వెలువడే కాంతి.

నా వరుడు ఒక్క మాట కూడా పలకరు; నాకంటే ఎక్కువగా ఆయనను ప్రేమిస్తున్నానని తప్ప నేనూ మరేమీ అనను. ఇది నిజమని నా హృదయాంతరాళంలో నాకు తెలుసు; ఎందుకంటే నేను నాకంటే ఎక్కువగా ఆయనకే చెందినదానిని. మేము భూగర్భ మార్గంలో ప్రయాణిస్తున్నందున, మా ప్రయాణ గమ్యం వైపు ముందుకు సాగుతున్నామని నాకు కనిపించడం లేదు; అయినా, ఎలాగో తెలియకపోయినా, మేము ఆ పర్వత శిఖరానికి చేరువవుతున్నట్లు నాకనిపిస్తోంది.

నన్ను చీకటిలో నడిపిస్తున్నందుకు నా యేసుకు కృతజ్ఞతలు తెలుపుతున్నాను; ఈ చీకటిలో నేను గాఢమైన శాంతిని అనుభవిస్తున్నాను. ఆయన నన్ను నడిపించిన ఈ చీకటి మార్గంలో నా సన్యాస జీవితమంతా ఉండిపోవడానికి నేను ఇష్టపూర్వకంగా సమ్మతిస్తున్నాను. నా చీకటి పాపులకు వెలుగును సంపాదించి పెట్టాలన్నదే నా కోరిక. ఏ ఓదార్పూ లేకుండా ఉండటంలో నాకు తృప్తి ఉంది; అంతేకాదు, ఎంతో ఆనందం కూడా ఉంది. తమ వరుల నుండి ఎప్పుడూ కానుకలను ఆశించే, లేదా తమను ఆనందంతో నింపే ప్రేమపూర్వక చిరునవ్వును చూడాలని తపించే లోకపు వధువుల ప్రేమలా నా ప్రేమ ఉంటే, నేను సిగ్గుపడాలి.

యేసు చిన్న వధువైన తెరేస్, ఆయన కోసమే ఆయనను ప్రేమిస్తుంది; తన ప్రియుని కన్నీటిని ఒక్కసారి చూడటానికే ఆమె ఆయన వదనాన్ని చూస్తుంది. ఆ కన్నీటి గూఢమైన ఆకర్షణ ఆమెకు ఆనందాన్నిస్తుంది. ఆ కన్నీటిని తుడవాలని, లేదా తన వధూవస్త్రాన్ని అలంకరించుకునేందుకు అమూల్యమైన వజ్రాలవలె వాటిని సేకరించాలని ఆమె తపిస్తుంది. యేసూ! . . . ఆహా! నేను ఆయనను ఎంతగానో ప్రేమించాలని కోరుకుంటున్నాను! ఇంతవరకు ఎవరూ ఆయనను ప్రేమించనంతగా ప్రేమించాలని కోరుకుంటున్నాను! . . .

ఎంత మూల్యం చెల్లించైనా సరే, పునీత ఆగ్నెస్ విజయ తాళశాఖను నేను గెలుచుకోవాలి; రక్తం ద్వారా అది నాకు లభించకపోతే, ప్రేమ ద్వారా దానిని గెలుచుకోవాలి.

V

1891.

సుదీర్ఘ జీవితానికి బదులుగా ప్రేమ నిలవగలదు. యేసు కాలాన్ని లెక్కించరు, ఎందుకంటే ఆయన నిత్యుడు. ఆయన చూసేది ప్రేమను మాత్రమే. నా చిన్నమ్మా, దానిని నాకు నిండుగా ప్రసాదించమని ఆయనను వేడుకోండి. నాకు అనుభూతినిచ్చే ప్రేమ పారవశ్యాన్ని నేను కోరుకోవడం లేదు; యేసు ఆ పారవశ్యాన్ని అనుభవిస్తే, నాకు అదే చాలు. ఆయనను ప్రేమించడం, ఇతరులు ఆయనను ప్రేమించేలా చేయడం ఎంత మధురం! నేను ఇంకా జీవించడం వల్ల ఎప్పుడైనా ఆయనను నొప్పించబోతే, నా వ్రతస్వీకార దినానే నన్ను తన వద్దకు తీసుకెళ్లమని ఆయనను అడగండి; ఎందుకంటే నా రెండవ జ్ఞానస్నానపు తెల్లని వస్త్రాన్ని మచ్చలేకుండా పరలోకానికి తీసుకెళ్లాలని నేను కోరుకుంటున్నాను.[1] ఇక ఎన్నడూ ఆయనను నొప్పించకుండా ఉండే కృపను యేసు నాకు ప్రసాదించగలరు; ఇంకా స్పష్టంగా చెప్పాలంటే, ఆయనను నొప్పించని, ఆయనకు బాధ కలిగించని లోపాలు తప్ప మరే లోపాలూ చేయకుండా ఉండే కృపను ప్రసాదించగలరు. ఆ లోపాలు నన్ను వినయపరచి, నా ప్రేమను బలపరచడానికి మాత్రమే తోడ్పడతాయి. యేసు తప్ప ఆధారపడేందుకు మరెవరూ లేరు. ఆయన ఒక్కరే ఎన్నడూ విఫలం కారు; ఆయన ఎన్నటికీ మారరనే తలంపు అపారమైన ఆనందాన్నిస్తుంది.

VI

1891.

నా ప్రియాతిప్రియమైన చిన్నమ్మా,—మీ ఉత్తరం నాకు ఎంతో మేలు చేసింది. “ఇతరుల దృష్టిలో మన గొప్పతనాన్ని పెంచగల ఒక్క మాటనైనా పలకకుండా ఉందాం” అనే వాక్యం నిజంగా నా ఆత్మకు వెలుగునిచ్చింది. అవును, మనం సమస్తాన్నీ అత్యంత శ్రద్ధతో యేసు కోసమే కాపాడుకోవాలి. ఆయన ఒక్కరి కోసమే పనిచేయడం ఎంత మంచిది! అది హృదయాన్ని ఎంత ఆనందంతో నింపుతుందో, ఆత్మకు ఎలా రెక్కలనిస్తుందో! తెరేస్—ఆయన ఇసుక రేణువు—కొద్దికాలంలోనే అనేక ఆత్మలను ఆయన కోసం రక్షించగలిగేలా యేసును వేడుకోండి; అప్పుడు ఆమె ఆయన ఆరాధనీయ వదనాన్ని మరింత త్వరగా దర్శించగలుగుతుంది.

VII

1892.

ఈ “ఇసుక రేణువు” కల ఇదే: యేసును మాత్రమే ప్రేమించాలి, మరి దేనినీ ప్రేమించకూడదు! ఈ ఇసుక రేణువు ఎంత చిన్నదంటే, యేసుకు తప్ప మరెవరికైనా తన హృదయాన్ని తెరవాలని కోరుకుంటే, ఈ ప్రియునికి ఇక చోటే ఉండదు.

ఎవరూ మన గురించి ఆలోచించనంతగా పూర్తిగా మరుగున ఉండటం—మనతో కలిసి నివసించేవారికి కూడా తెలియకుండా ఉండటం—ఎంతటి ఆనందం! నా చిన్నమ్మా, దేవుని సృష్టిలో ఎవరికీ తెలియకుండా ఉండాలని నేను తపిస్తున్నాను! మనుష్యుల మధ్య కీర్తిని నేనెన్నడూ కోరుకోలేదు. వారి తిరస్కారం ఒకప్పుడు నా హృదయాన్ని ఆకర్షించినా, అది కూడా నాకు మించిన కీర్తియేనని గ్రహించాను; నన్ను మరచిపోవాలనే దాహం నాలో ఉంది.

యేసు మహిమ—ఇదే నా ఏకైక ఆకాంక్ష. నా కీర్తిని ఆయనకు అప్పగిస్తున్నాను; ఆయన నన్ను మరచిపోయినట్లు అనిపించినా, అలా చేయడానికి ఆయనకు స్వేచ్ఛ ఉంది, ఎందుకంటే నేను ఇక నా సొంతం కాదు, ఆయన సొంతం. నేను ఎదురుచూసి అలసిపోవడంకంటే ముందే, నన్ను వేచి ఉండేలా చేయడంలో ఆయనే అలసిపోతారు.

VIII

[One day when Soeur Thérèse was suffering acutely from feverishness, one of the Sisters urged her to help in a difficult piece of painting. For a moment Thérèse’s countenance betrayed an inward struggle, which did not escape the notice of Mother Agnes of Jesus. That same evening Thérèse wrote her the following letter.]

మే 28, 1897.

నా ప్రియాతిప్రియమైన మాతా,—ఇప్పుడే నేను మధురమైన కన్నీళ్లు కార్చాను—పశ్చాత్తాపపు కన్నీళ్లు, కానీ అంతకంటే ఎక్కువగా కృతజ్ఞతా ప్రేమల కన్నీళ్లు. ఇతరులకు ఎంతో చక్కగా బోధించే నేను, ఈ రోజు నా సహనమనే నిధిని, నేను ఎంత సద్గుణవంతురాలినో మీకు చూపించాను! నాలోని పరిపూర్ణత లోపాన్ని మీరు చూసినందుకు నాకు సంతోషంగా ఉంది. మీరు నన్ను మందలించలేదు, అయినా నేను దానికి అర్హురాలినే. కానీ ఎల్లప్పుడూ మీ మృదుత్వం కఠినమైన మాటలకంటే ఎంతో బలంగా నా హృదయంతో మాట్లాడుతుంది. నాకు మీరు దేవుని కారుణ్యానికి ప్రతిరూపం.

దీనికి భిన్నంగా, సోదరి ఎన్. తరచుగా దేవుని కాఠిన్యానికి ప్రతిరూపంగా ఉంటారు. ఇప్పుడే ఆమెను కలిశాను. ఆమె నన్ను పట్టించుకోకుండా చల్లగా దాటిపోవడానికి బదులు, నన్ను కౌగిలించుకొని ఇలా అన్నారు: “అయ్యో, చిన్ని సోదరీ, నాకు ఎంతో బాధగా ఉంది . . . నిన్ను అలసటకు గురిచేయాలని నాకు లేదు; నీ సహాయం అడగడం నా పొరపాటు; ఆ పనిని వదిలెయ్యి.” నా హృదయంలో సంపూర్ణమైన పశ్చాత్తాపం కలిగింది; ఎలాంటి నిందా ఎదురుకాకపోవడం నాకు ఎంతో ఆశ్చర్యం కలిగించింది. నిజానికి ఆమె నన్ను అపరిపూర్ణురాలిగానే భావిస్తారని నాకు తెలుసు. నేను త్వరలో చనిపోతానని అనుకుంటున్నారు కాబట్టే ఆమె అలా మాట్లాడారు. అదెలా ఉన్నా, ఆమె నుండి నాకు దయతో, ఆప్యాయతతో కూడిన మాటలే వినిపించాయి; అందుకే ఆమె ఎంతో దయగలవారని, నాలోనే సౌమ్యత లేదని భావిస్తున్నాను.

మా గదికి తిరిగి వచ్చినప్పుడు, యేసు ఏమనుకుంటున్నారో అని ఆలోచిస్తున్నాను. అంతలోనే వ్యభిచారంలో పట్టుబడిన స్త్రీతో ఆయన అన్న మాటలు నాకు గుర్తుకొచ్చాయి: “ఎవరూ నిన్ను దోషిగా తీర్పు తీర్చలేదా?”[2] కన్నీళ్లతో ఆయనకు ఇలా జవాబిచ్చాను: “ఎవరూ లేరు ప్రభూ, . . . నీ కారుణ్యానికి ప్రతిరూపమైన నా చిన్ని మాత గానీ, నీ న్యాయానికి ప్రతిరూపమైన సోదరి ఎన్. గానీ నన్ను దోషిగా తీర్పు తీర్చలేదు. నీవు కూడా నన్ను దోషిగా తీర్పు తీర్చవు కాబట్టి, నేను సమాధానంతో వెళ్లవచ్చని అనిపిస్తోంది.”

కృప తోడ్పాటుతో నేను సహనానికి ఆదర్శంగా నిలిచివుంటే పొందే సంతోషంకంటే, నా బలహీనత వల్ల ఇప్పుడు ఎంతో ఎక్కువ సంతోషాన్ని పొందుతున్నానని ఒప్పుకుంటున్నాను. యేసు ఎల్లప్పుడూ నాపట్ల మధురంగా, ఆప్యాయంగా ఉంటారని చూడటం నాకు ఎంతో మేలు చేస్తోంది. నిజంగా, కృతజ్ఞతతో కూడిన ప్రేమతో నేను మరణించడానికి ఇది చాలు.

నా చిన్ని మాతా, ఈ సాయంత్రం మీ బిడ్డ కోసం దేవుని కారుణ్యపు పాత్ర ఎలా పొంగిపొర్లిందో మీరు అర్థం చేసుకుంటారు. . . . ఇప్పుడే నాకు అది తెలుసు! అవును, నా ఆశలన్నీ నెరవేరుతాయి . . .

నిశ్చయంగా ప్రభువు నా కోసం అద్భుతాలు చేస్తారు; అవి హద్దులేని నా కోరికలను సైతం అనంతంగా మించిపోతాయి. _____________________________

[1] మఠజీవిత వ్రతస్వీకార దినాన చేసే వ్రతాల ద్వారా—జ్ఞానస్నానంలో వలెనే—పాపపు మచ్చ అంతా తొలగిపోతుందని, పాపానికి సంబంధించిన తాత్కాలిక శిక్ష అంతా మన్నించబడుతుందని వేదాంత పండితులు సంభావ్యమని భావించే అభిప్రాయాన్ని సోదరి తెరేస్ ఇక్కడ సూచిస్తున్నారు. [సంపా.]

[2] యోహాను 8:10.

_____________________________

తిరుహృదయ మరియ సోదరికి వ్రాసిన లేఖలు

I

ఫిబ్రవరి 21, 1888.

నా ప్రియమైన మరీ,—గత వారం నాన్న నాకు ఎంత అందమైన బహుమతి ఇచ్చారో నీవు ఊహించలేవు; వందసార్లు, వెయ్యిసార్లు ఊహించే అవకాశం ఇచ్చినా అదేమిటో నీవు కనిపెట్టలేవని అనుకుంటున్నాను. నా ప్రియమైన నాన్న, అప్పుడే పుట్టిన, తెల్లని బొచ్చుతో ముద్దుగా ఉన్న ఒక గొర్రెపిల్లను నాకు కొనిచ్చారు. నేను కార్మెల్‌లో ప్రవేశించకముందు నాకు ఈ ఆనందం కలిగించాలని కోరుకున్నానని చెప్పారు. మేమంతా ఎంతో సంతోషించాము, ముఖ్యంగా సెలీన్. అన్నిటికంటే నన్ను ఎక్కువగా కదిలించింది నాన్న నాపట్ల చూపిన శ్రద్ధ. అంతేకాక, గొర్రెపిల్ల ఒక ప్రతీక కూడా; అది నాకు పోలీన్‌ను గుర్తుచేసింది.

ఇంతవరకు అంతా బాగానే ఉంది, కానీ ఆ తరువాత ఏమైందో విను. అప్పటికే మేము గాలిమేడలు కట్టుకుంటూ, రెండు మూడు రోజుల్లో ఆ గొర్రెపిల్ల మా చుట్టూ గంతులు వేస్తుందని ఆశించాము. కానీ ఆ అందమైన ప్రాణి అదే మధ్యాహ్నం చనిపోయింది. పాపం చిన్ని ప్రాణి, పుట్టిందో లేదో బాధపడి చనిపోయింది. అది ఎంతో సాధువుగా, అమాయకంగా కనిపించింది కాబట్టి సెలీన్ దాని బొమ్మ గీసింది. తరువాత నాన్న తవ్విన సమాధిలో దానిని ఉంచాము. అది నిద్రపోతున్నట్లే కనిపించింది. దానిని మట్టితో కప్పాలని నాకు అనిపించలేదు. అందుకే మా పెంపుడు గొర్రెపిల్లపై మంచు కప్పాము; అంతటితో అన్నీ ముగిశాయి.

ప్రియాతిప్రియమైన జ్ఞానమాతా, ఈ చిన్ని ప్రాణి మరణం నన్ను ఎంతగా ఆలోచింపజేసిందో నీకు తెలియదు. ఏదైనా ఎంత అమాయకమైనదైనా సరే, దానిపై మనం మమకారం పెంచుకోకూడదని స్పష్టమవుతోంది. ఎందుకంటే మనం ఏమాత్రం ఊహించని సమయంలో అది మన చేతుల్లోంచి జారిపోతుంది; నిత్యమైనది తప్ప మరేదీ మనకు సంతృప్తినివ్వదు.

II

(సన్యాస వస్త్రాన్ని స్వీకరించడానికి ముందు చేసిన ఆధ్యాత్మిక సాధన దినాలలో రాసినది.)

జనవరి 8, 1889.

ప్రియాతిప్రియమైన సోదరీ, నీవు ప్రేమగా పిలుచుకునే నీ చిన్ని గొర్రెపిల్ల నీ నుండి కొంత బలాన్ని, ధైర్యాన్ని అరువుగా కోరుతోంది. నేను మన ప్రభువుతో మాట్లాడలేకపోతున్నాను; ఆయన కూడా మౌనంగానే ఉన్నారు. ఆత్మ రహస్యాలను చదివే ఏకైక ప్రభువు హృదయానికి నా ధ్యానదీక్ష ప్రీతికరంగా ఉండాలని ప్రార్థించు.

జీవితం త్యాగాలతో నిండి ఉంటుందనేది నిజమే, కానీ ఇక్కడ సంతోషాన్ని ఎందుకు వెదకాలి? ఎందుకంటే మన పవిత్ర మాత పునీత తెరేసా చెప్పినట్లు, జీవితం కేవలం “దయనీయమైన సత్రంలో గడపవలసిన ఒక రాత్రి” మాత్రమే. నా హృదయం సంతోషం కోసం తీవ్రంగా దాహపడుతోందని నీకు నిశ్చయంగా చెబుతున్నాను. కానీ సృష్టిలోని ఏదీ ఆ దాహాన్ని తీర్చలేదని స్పష్టంగా చూస్తున్నాను. పైగా, ఆకర్షించే ఈ నీటిని నేను ఎంత తరచుగా తాగితే, నా దాహం అంత తీవ్రంగా మండుతుంది. “తాగినవారు మళ్లీ దాహపడే”[1] ఒక ఊట నాకు తెలుసు; అయితే అది మధురమైన దాహం, ఎప్పుడైనా తీర్చుకోగల దాహం. . . . యేసుకు మాత్రమే తెలిసిన బాధే ఆ ఊట.

III

ఆగస్టు 14, 1889.

మీ చిన్న గొర్రెపిల్ల నుంచి ఒక మాట కావాలని మీరు అడుగుతున్నారు. కానీ నేనేమి చెప్పను? నాకు నేర్పింది మీరే కదా? నేను మీ ఒడిలో కూర్చుని ఉండగా, మీరు నాకు పరలోకం గురించి చెప్పిన ఆ రోజులను గుర్తుచేసుకోండి.

మీరు చెప్పిన ఈ మాటలు ఇప్పటికీ నా చెవుల్లో వినిపిస్తున్నాయి: “ధనవంతులు కావాలనుకునేవారిని చూడు; డబ్బు సంపాదించడానికి వారు ఎంతగా శ్రమిస్తున్నారో చూడు. కానీ, నా చిన్న థెరేస్, రోజులోని ప్రతి క్షణంలోనూ, అంతకంటే ఎంతో తక్కువ శ్రమతోనే, మనం పరలోకంలో సంపదలను కూడబెట్టుకోవచ్చు. వజ్రాలు ఎంత సమృద్ధిగా ఉన్నాయంటే, వాటిని పళ్లుగల కర్రతో పోగుచేసినంత సులువుగా కూడబెట్టవచ్చు. మన పనులన్నిటినీ దేవునిపట్ల ప్రేమతో చేయడం ద్వారా మనం అలా చేస్తాము.” అప్పుడు ఆనందంతో నా హృదయం పొంగిపొర్లుతుండగా, గొప్ప సంపదను కూడబెట్టాలనే దృఢనిశ్చయంతో నేను మీ దగ్గర నుంచి వెళ్లేదాన్ని.

మన ప్రియమైన గూటిలో కలిసి గడిపిన ఆ సంతోషకరమైన వేళల తర్వాత కాలం వేగంగా గడిచిపోయింది. యేసు మనలను సందర్శించి, బాధ అనే కొలిమిలో పరీక్షించబడటానికి మనం యోగ్యులమని చూశారు. చివరి రోజున “ఆయన మన కళ్లలోని కన్నీళ్లన్నిటినీ తుడిచివేస్తారు”[2] అని దేవుడు చెప్పారు. తుడవవలసిన కన్నీళ్లు ఎంత ఎక్కువగా ఉంటే, ఆనందం అంత గొప్పగా ఉంటుందనడంలో సందేహం లేదు.

మీ పెంపకానికి రుణపడి ఉన్న ఈ చిన్నారి కోసం రేపు ప్రార్థించండి. మీరు లేకపోతే, ఈ చిన్నారి బహుశా కార్మెల్‌కు ఎన్నడూ వచ్చి ఉండేది కాదు.

IV

(వ్రతస్వీకారానికి ముందు ఆమె చేసిన ఆధ్యాత్మిక సాధన సమయంలో)

సెప్టెంబరు 4, 1890.

పరలోక సంగీతం మీ బిడ్డ చెవికి ఎంతో మసకగా మాత్రమే వినిపిస్తోంది; తన వివాహదినం వైపు ఆమె ప్రయాణం నిరానందంగా సాగింది. ఆమెకు నిశ్చితార్థమైన వరుడు ఆమెను సారవంతమైన నేలల గుండా, అద్భుతమైన దృశ్యాల మధ్య నడిపించిన మాట నిజమే. అయితే, కటిక చీకటి రాత్రి తన చుట్టూ ఉన్న సౌందర్యాన్ని చూసి మెచ్చుకోవడానికే ఆమెను అనుమతించలేదు; ఇక ఆ సౌందర్యంలో పరవశించడమనే మాటే లేదు. ఇది ఆమెను దుఃఖపెట్టిందని మీరు అనుకుంటారేమో. అయ్యో, లేదు! తన వరుని బహుమతుల కోసం కాక, ఆయన కోసమే ఆయనను అనుసరించడం ఆమెకు సంతోషం. ఆయన మౌనంగా ఉన్నా—మరుగై ఉన్నా—మనసును పరవశింపజేసేంత సుందరుడు. భూలోకపు ఓదార్పులతో విసిగిపోయిన మీ చిన్న బిడ్డ తన ప్రియుని మాత్రమే కోరుకుంటోంది. ఈ ఆధ్యాత్మిక సాధన సమయంలో యేసు చేసిన పని, ఆయనను తప్ప మిగిలినవన్నిటిపట్ల నా మమకారాన్ని తొలగించడమేనని నేను నమ్ముతున్నాను. నాకు లభించిన అపారమైన బలం, శాంతి మాత్రమే నాకు ఓదార్పు. అంతేకాక, నేను ఎలా ఉండాలని ఆయన కోరుకుంటారో సరిగ్గా అలాగే ఉండాలని ఆశిస్తున్నాను; నా సంతోషమంతా ఇందులోనే ఉంది.

సంతోషమంతా పూర్తిగా కోల్పోవడం ద్వారా యేసుకు సంతోషాన్ని కలిగించడంలో నాకు ఎంత గొప్ప ఆనందం ఉందో మీకు తెలిస్తే బాగుండును! . . . . నిజంగా, ఇదే ఆనందమంతటిలో అత్యంత నిర్మలమైన రూపం—మనకు అనుభూతి కాని ఆనందం.

V

సెప్టెంబరు 7, 1890.

రేపు నేను యేసుకు వధువునవుతాను; “ఆయన ముఖం మరుగునపడినట్లూ, తృణీకరించబడినట్లూ ఉండెను.”[3] ఈ బంధం ఎంత గొప్ప భవిష్యత్తును తెరుస్తోంది! ఆయనకు నేనెలా కృతజ్ఞతలు తెలుపుకోగలను? ఇంత గొప్ప అనుగ్రహానికి నాకున్న అయోగ్యతను నేనెలా తగ్గించుకోగలను?

పరలోకం కోసం నేను దాహంతో తపిస్తున్నాను; ఆ ధన్యమైన నివాసంలో యేసుపట్ల మన ప్రేమకు హద్దులుండవు. ఆ ఇంటికి చేరుకోవడానికి మనం బాధలు, కన్నీళ్ల గుండా వెళ్లవలసిందే అన్నది నిజం. అయినా, నా ప్రియుడు నాకు పంపడానికి ఇష్టపడే ప్రతిదానినీ అనుభవించాలని కోరుకుంటున్నాను; తన “చిన్న బంతి”తో ఆయన తన చిత్తప్రకారం చేయనివ్వాలని కోరుకుంటున్నాను. నా ప్రియమైన జ్ఞానతల్లీ, నా వివాహదినం కోసం నా బాలయేసును అందంగా అలంకరించారని మీరు చెబుతున్నారు;[4] అయితే, నేను కొత్త గులాబీరంగు కొవ్వొత్తులను ఎందుకు పెట్టలేదని మీరు ఆశ్చర్యపడుతున్నారేమో. పాతవే నాకు ఎక్కువ ఇష్టం, ఎందుకంటే నా సన్యాస వస్త్రధారణ రోజున వాటిని మొదటిసారి వెలిగించారు. అప్పుడు అవి కొత్తగా, గులాబీ వర్ణంతో ఉండేవి. నాన్న వాటిని నాకు ఇచ్చారు; ఆయన అక్కడ ఉన్నారు, అంతా ఆనందమయంగా ఉండింది. కానీ ఇప్పుడు వాటి రంగు వెలిసిపోయింది. మీ చిన్న థెరేస్‌కు భూమిపై ఇంకా గులాబీరంగు ఆనందాలు ఏమైనా ఉన్నాయా? లేవు; ఆమెకు ఉన్నవి పరలోక ఆనందాలు మాత్రమే; ఆ ఆనందాల్లో సమస్త వస్తువుల శూన్యత స్థానాన్ని సృష్టింపబడని పరమసత్యం ఆక్రమిస్తుంది.

VI

నా అత్యంత ప్రియమైన సోదరీ,—మీకు జవాబివ్వడం నాకు కష్టంగా అనిపించడం లేదు. . . . నేను దేవుణ్ణి ప్రేమిస్తున్నట్లే మీరు కూడా ఆయనను ప్రేమించడం సాధ్యమేనా అని నన్నెలా అడగగలరు! రక్తసాక్షిగా మరణించాలనే నా కోరిక ఏపాటిదీ కాదు; నా హృదయాన్ని నింపే అపారమైన నమ్మకం నాకు కలిగింది ఆ కోరిక వల్ల కాదు. ఇటువంటి కోరికలను ఆధ్యాత్మిక సంపదలు అనవచ్చు; అయితే, వాటిని ఏదో గొప్పవిగా భావించి ఎవరైనా తమలో తాము తృప్తిపడితే, అవి అన్యాయపు సంపదలే,[5] అవుతాయి. . . . ఈ ఆకాంక్షలు నా వంటి బలహీన ఆత్మలకు యేసు కొన్నిసార్లు ప్రసాదించే ఓదార్పు—ఇలాంటి ఆత్మలు ఎందరో ఉన్నారు! అయితే, ఆయన ఈ ఓదార్పును ఇవ్వకుండా ఉన్నప్పుడు, అది ఒక ప్రత్యేక కృప. ఒక పవిత్ర సన్యాసి చెప్పిన ఈ మాటలను గుర్తుంచుకోండి: “రక్తసాక్షులు ఆనందంతో బాధలు అనుభవించారు; రక్తసాక్షుల రాజు దుఃఖంతో బాధలు అనుభవించారు.” “నా తండ్రీ, ఈ పాత్రను నా నుంచి తొలగించు” అని యేసు మొరపెట్టుకోలేదా?[6] కాబట్టి, నా కోరికలు నా ప్రేమకు రుజువని అనుకోకండి. నిజానికి, దేవుడు నా ఆత్మయందు ఆనందించడానికి కారణం ఈ కోరికలు కావని నాకు బాగా తెలుసు. నా అల్పత్వాన్ని, నా దారిద్ర్యాన్ని నేను ప్రేమించడం చూసి ఆయన సంతోషిస్తారు; ఆయన కారుణ్యంపై నాకున్న గుడ్డి నమ్మకమే ఆయనకు ప్రీతికరం. . . . నా ప్రియమైన జ్ఞానతల్లీ, అదే నా ఏకైక సంపద; అది మీ సంపద కూడా ఎందుకు కాకూడదు?

దేవుడు సంకల్పించే బాధలన్నిటినీ అనుభవించడానికి మీరు సిద్ధంగా లేరా? నిశ్చయంగా సిద్ధంగానే ఉన్నారు; అయితే ఆనందాన్ని పొందాలని, బాధను ప్రేమించాలని మీరు కోరుకుంటే, నిజానికి మీరు కోరుకునేది మీ స్వంత ఓదార్పునే. ఎందుకంటే మనం ప్రేమించడం మొదలుపెట్టగానే బాధలన్నీ కనుమరుగవుతాయి. నిజంగా, మనమిద్దరం కలిసి వేదసాక్షి మరణానికి వెళితే, మీకు గొప్ప పుణ్యఫలం లభిస్తుంది; మన ప్రభువు నా అంతరంగ వైఖరిని మార్చడానికి ఇష్టపడితే తప్ప, నాకు మాత్రం ఏ పుణ్యఫలమూ ఉండదు.

ప్రియ సోదరీ, యేసును ప్రేమించడానికి, ఆయన ప్రేమకు బలిగా ఉండటానికి, మనం ఎంత బలహీనంగా, దయనీయంగా ఉంటే, మనలను దహించి రూపాంతరం చేసే ఈ ప్రేమకు అంత అనువైనవారమవుతామని మీకు అర్థం కావడం లేదా? . . . బలిగా ఉండాలనే సరళమైన కోరిక చాలు; అయితే ఎల్లప్పుడూ పేదవారిగా, నిస్సహాయులుగా ఉండటానికి కూడా మనం సమ్మతించాలి. కష్టమంతా ఇక్కడే ఉంది: “నిజంగా ఆత్మలో పేదవానిని మనం ఎక్కడ కనుగొనగలం? అతనిని దూరంగా వెదకాలి” అని క్రీస్తు అనుసరణ[7] గ్రంథకర్త అంటారు. గొప్ప ఆత్మల మధ్య వెదకాలని ఆయన అనరు; “దూరంగా” అంటారు—అంటే, దీనత్వంలోనూ, ఏమీ కాని స్థితిలోనూ. మన అల్పత్వాన్ని ప్రేమిస్తూ, ఎలాంటి ఆనందమూ లేకపోయినా సంతృప్తిగా ఉంటూ, తళుకులీనే వాటన్నిటికీ దూరంగా ఉందాం. అప్పుడు మనం నిజంగా ఆత్మలో పేదవారమవుతాం; మనం ఎంత దూరంగా ఉన్నా యేసు మనలను వెదకడానికి వచ్చి, ప్రేమజ్వాలలుగా మార్చుతారు. . . . నేను అనుభవిస్తున్నదాన్ని మీరు అర్థం చేసుకునేలా చేయాలని తపిస్తున్నాను. నమ్మకం ఒక్కటే మనలను ప్రేమవైపు నడిపించాలి. . . . పాపులను హెచ్చరించే కఠిన న్యాయాన్ని గురించిన ఆలోచనకు భయమే దారితీయదా? అయితే తనను ప్రేమించేవారి పట్ల యేసు చూపే న్యాయం అది కాదు.

తన కరుణామయ ప్రేమకు బలిగా ఉండాలనే కోరికను దేవుడు మీకు అనుగ్రహించారంటే, ఆ వరం మీ కోసం సిద్ధంగా ఉందన్నమాట—లేదా, నిజానికి ఇప్పటికే అనుగ్రహించబడిందన్నమాట. ఎందుకంటే మీరు మిమ్మల్ని పూర్తిగా ఆయనకు సమర్పించుకున్నారు, ఆయనచేత దహించబడాలని తపిస్తున్నారు; తాను నెరవేర్చలేని ఆకాంక్షను దేవుడు ఎన్నడూ ప్రేరేపించరు.

మార్గం స్పష్టంగా ఉంది; దానిలో మనం కలిసి పరుగెత్తాలి. యేసు మనకు ఒకే విధమైన అనుగ్రహాలను ప్రసాదించాలని కోరుకుంటున్నారని నాకు అనిపిస్తోంది; మన ఇద్దరికీ తన పరలోక రాజ్యంలో ఉచిత ప్రవేశాన్ని అనుగ్రహించాలని ఆయన కోరుకుంటున్నారు. అత్యంత ప్రియమైన జ్ఞానతల్లీ, యేసు మీ బిడ్డకు తెలియజేసే రహస్యాలను గురించి మీరు ఇంకా వినాలనుకుంటున్నారు. కానీ మానవ హృదయమే అతి కష్టంగా గ్రహించగలిగే వాటిని మానవ భాష వ్యక్తపరచలేదు. అంతేకాదు, యేసు తన రహస్యాలను మీకు కూడా తెలియజేస్తున్నారు. ఇది నాకు తెలుసు; ఎందుకంటే ఆయన దివ్య బోధను వినడం నాకు నేర్పింది మీరే. నా జ్ఞానస్నానం రోజున, నేను ఆయనను మాత్రమే సేవిస్తానని నా తరఫున మీరు వాగ్దానం చేశారు. నా ప్రవాస దినాల్లో నన్ను నడిపించి, నాకు మార్గం చూపి, మన ప్రభువుకు నన్ను సమర్పించిన దేవదూత మీరు. ఒక బిడ్డ తన తల్లిని ప్రేమించినట్లు నేను మిమ్మల్ని ప్రేమిస్తున్నాను; కృతజ్ఞతతో నా హృదయం ఎంతగా నిండి పొంగిపొర్లుతోందో పరలోకంలో మాత్రమే మీరు గ్రహిస్తారు.

మీ చిన్న కుమార్తె,

బాలయేసు తెరేసా. _____________________________

[1] సీరా 24:29.

[2] ప్రకటన గ్రంథం 21:4.

[3] యెషయా 53:3.

[4] మఠ ప్రాంగణంలో తన ప్రత్యేక సంరక్షణలో ఉన్న పవిత్ర బాలయేసు స్వరూపాన్ని ఆమె సూచిస్తున్నారు. [సంపాదకులు]

[5] లూకా 16:2.

[6] లూకా 22:42.

[7] పోల్చి చూడండి: క్రీస్తు అనుసరణ, II, xi. 4.

_____________________________

సిస్టర్ ఫ్రాన్సెస్ తెరేసాకు లేఖలు[1]

I

ఆగస్టు 13, 1893.

ప్రియమైన చిన్న సోదరీ,—చివరికి మీ కోరికలు నెరవేరాయి. ఓడ నుండి బయటకు పంపబడిన పావురంలా, భూమిపై విశ్రాంతి తీసుకోవడానికి మీకు ఎక్కడా చోటు దొరకలేదు. మీ హృదయం శాశ్వతంగా తన నివాసాన్ని ఏర్పరచుకున్న ఆ దీవెనకరమైన ఆవాసంలో తిరిగి ప్రవేశించాలని వెదుకుతూ మీరు ఎంతోకాలంగా ఎగురుతూనే ఉన్నారు. యేసు మిమ్మల్ని వేచి ఉండేలా చేశారు. అయితే చివరికి, తన పావురపు దీనమైన కూతకు చలించి, ఆయన తన దివ్య హస్తాన్ని చాచి, దానిని అందుకొని, తన ప్రేమకు పవిత్రాలయమైన తన హృదయంలో ఉంచుకున్నారు.

నా ఈ ఆనందం పూర్తిగా ఆధ్యాత్మికమైనది. ఎందుకంటే ఇక ఎన్నడూ నేను మిమ్మల్ని చూడను; నా హృదయాన్ని మీ హృదయంలో కుమ్మరిస్తున్నప్పుడు మీ స్వరాన్ని వినను. అయినా, పరలోక గృహంవైపు ప్రయాణించే మనకు ఈ భూమి కేవలం ఒక మజిలీ మాత్రమేనని నాకు తెలుసు. మనం అనుసరించే దారులు వేరుగా ఉంటే ఏమైంది? మన గమ్యం ఒక్కటే—మనం మళ్లీ కలుసుకొని, ఇక ఎన్నడూ విడిపోని ఆ పరలోకమే. అక్కడ మనం మన భూలోక గృహపు మాధుర్యాన్ని ఎల్లప్పుడూ ఆస్వాదిస్తాం. ఈ ప్రవాసం ముగిసినప్పుడు ఒకరికొకరం చెప్పుకోవడానికి ఎంతో ఉంటుంది. ఇక్కడ ఈ లోకంలో మాటలు ఎంత అసమర్థమైనవి! కానీ ఆవలి లోకంలోని మన గృహంలో పరిపూర్ణంగా అర్థం చేసుకోవడానికి ఒక్క చూపు చాలు; ఇక్కడ మనం ఎన్నడూ విడిపోకుండా ఉండి ఉంటే కలిగే ఆనందం కంటే, అప్పుడు మన ఆనందం మరింత గొప్పగా ఉంటుందని నేను నమ్ముతున్నాను.

అంతవరకు మనం త్యాగంతో జీవించాలి. అది లేకపోతే సన్యాస జీవితంలో పుణ్యఫలమే ఉండదు. ఒక ఆధ్యాత్మిక ప్రసంగంలో ఒకరు మనతో చెప్పినట్లు: “అడవిలోని ఓక్ చెట్టు అంత ఎత్తుకు ఎదగడానికి కారణం, అన్ని వైపులా చుట్టుముట్టబడి ఉండటమే. అందువల్ల అది కింద కొమ్మలు వేయడంలో తన సారాన్ని వృథా చేయకుండా, నిటారుగా పైకి ఎదుగుతుంది. అలాగే సన్యాస జీవితంలో, నియమావళి చేతనూ, సామూహిక జీవన ఆచరణ చేతనూ అన్ని వైపులా కంచె వేయబడిన ఆత్మ, తప్పనిసరిగా వాటిలోనే పరలోకంవైపు తలెత్తి ఎదగడానికి ఒక సాధనాన్ని కనుగొంటుంది.”

అత్యంత ప్రియమైన సోదరీ, నీ చిన్న తెరేస్ ఈ భూలోక ప్రవాసం నుండీ, స్వర్గానికి పాత్రురాలు కావడానికి తనకు సమృద్ధిగా అనుగ్రహించబడిన సాధనాల నుండీ ప్రయోజనం పొందేలా ఆమె కోసం ప్రార్థించు.

II

జనవరి, 1895.

ప్రియమైన చిన్న సోదరీ,—గడిచిన సంవత్సరం స్వర్గం కోసం ఎంత ఫలవంతంగా గడిచిందో! . . . మన ప్రియమైన నాన్నగారు మానవ కన్ను చూడలేనిదాన్ని చూశారు, దేవదూతల గానాన్ని విన్నారు . . . ఇప్పుడు ఆయన హృదయం గ్రహిస్తోంది, ఆయన ఆత్మ “దేవుడు తనను ప్రేమించేవారి కోసం సిద్ధపరచిన వాటిని”[2] ఆస్వాదిస్తోంది. . . . మన వంతు కూడా వస్తుంది; మన పడవ తెరచాపలు నిత్య తీరంవైపు సాగేందుకు ఎత్తబడి ఉన్నాయని తలచుకోవడం ఎంతో మధురంగా ఉంది.

మన ప్రియమైన నాన్నగారి మరణం మనలను స్వర్గానికి మరింత దగ్గర చేసిందని నాకు అనిపిస్తున్నట్లే నీకూ అనిపించడం లేదా? మన ప్రియమైనవారిలో సగానికి పైగా ఇప్పటికే దేవుని దర్శనాన్ని ఆనందిస్తున్నారు; ఇంకా ప్రవాసంలో మిగిలి ఉన్న ఐదుగురమూ త్వరలోనే వారిని అనుసరిస్తాము. జీవితం ఎంత స్వల్పమైనదో అన్న ఈ ఆలోచన నాకు ధైర్యాన్నిస్తుంది, ప్రయాణపు అలసటను భరించడానికి తోడ్పడుతుంది. భూమిపై కొద్దిపాటి శ్రమ ఏమంత ముఖ్యం? మనం దాటిపోతున్నాము . . . “ఇక్కడ మనకు శాశ్వతమైన నగరం లేదు.”[3]

బాలయేసుకు అంకితం చేసిన ఈ నెలలో నీ తెరేస్‌ను గుర్తుచేసుకో; ఆమె ఎల్లప్పుడూ అతి చిన్న బిడ్డగానే ఉండేలా ఆయనను వేడుకో. నీ కోరికలేమిటో, వినయం నీకు అత్యంత ఇష్టమైన సద్గుణమనీ నాకు తెలుసు కాబట్టి, నీ కోసం నేనూ అదే ప్రార్థన చేస్తాను.

ఏ తెరేస్ మరింత భక్తితత్పరురాలిగా ఉంటుంది? . . . మరింత వినయంతో, యేసుతో మరింత సన్నిహితంగా ఐక్యమై, ప్రతి పనికీ ప్రేమనే ప్రధాన ప్రేరణగా చేసుకోవడంలో మరింత విశ్వసనీయంగా ఉండే తెరేస్. త్యాగం చేయడానికి వచ్చే ఒక్క అవకాశాన్ని కూడా మనం జారవిడుచుకోకూడదు; సన్యాస జీవితంలో ప్రతిదానికీ ఎంతో విలువ ఉంది . . . ప్రేమతో ఒక గుండుసూదిని ఎత్తినా, దాని ద్వారా నీవు ఒక ఆత్మ పరివర్తనకు కారణం కావచ్చు. మన పనులకు అంతటి విలువను ఇవ్వగలిగేది యేసు మాత్రమే; కాబట్టి మన హృదయమంతటితో ఆయనను ప్రేమిద్దాం.

III

జూలై 12, 1896.

నా ప్రియమైన చిన్న లియోనీ,—నీ ఉత్తరాన్ని నాకు ఇచ్చి ఉంటే గత ఆదివారమే జవాబు రాసి ఉండేదాన్ని. కానీ అందరికంటే చిన్నదాన్ని కావడంవల్ల, నా అక్కలు చదివిన తరువాత కూడా చాలాకాలం వరకు ఉత్తరాలు నాకు కనిపించకపోవచ్చనీ, కొన్నిసార్లు అసలు కనిపించకపోవచ్చనీ నీకు తెలుసు. నీ ఉత్తరాన్ని నేను శుక్రవారమే చదివాను; కాబట్టి నా ఆలస్యాన్ని క్షమించు.

నీవు చెప్పింది నిజమే—ఒక ఆప్యాయమైన చూపుతోనో, ప్రేమతో కూడిన ఒక నిట్టూర్పుతోనో యేసు సంతృప్తి చెందుతారు. నా విషయానికి వస్తే, పరిపూర్ణతను ఆచరించడం నాకు చాలా సులభంగా అనిపిస్తోంది; ఎందుకంటే దాని అర్థం యేసు హృదయం ద్వారా ఆయనను బంధించడమేనని ఇప్పుడు గ్రహిస్తున్నాను. కోపానికి లొంగిపోవడం వల్లనో, అవిధేయత వల్లనో తల్లిని అప్పుడే విసిగించిన ఒక చిన్న బిడ్డను చూడు. ఆ బిడ్డ ఒక మూల దాక్కొని అలిగినా, శిక్షపడుతుందనే భయంతో ఏడ్చినా, తల్లి ఆ తప్పును తప్పక క్షమించదు. కానీ ఆ బిడ్డ తన చిట్టి చేతులు చాచి ఆమె దగ్గరకు పరుగెత్తి, “అమ్మా, నన్ను ముద్దుపెట్టుకో; ఇంకెప్పుడూ అలా చేయను!” అంటే, వెంటనే తన బిడ్డను ప్రేమగా గుండెలకు హత్తుకొని, ఆ బిడ్డ చేసినదంతా మరచిపోని తల్లి ఎవరుంటుంది? . . . తన చిన్న బిడ్డ మళ్లీ అదే తప్పు చేస్తుందని ఆమెకు బాగా తెలుసు—అయినా పరవాలేదు, తన హృదయాన్ని వేడుకున్నంతకాలం ఆమె ముద్దుబిడ్డ అన్ని శిక్షలనుండీ తప్పించుకుంటుంది.

మన ప్రభువు రాకకు ముందు, భయానికి సంబంధించిన ధర్మశాసనం అమలులో ఉన్నప్పుడే, యెషయా ప్రవక్త స్వర్గాధిరాజు పేరిట ఇలా అన్నాడు: “ఒక స్త్రీ తన పసిబిడ్డను మరచిపోగలదా? . . . ఆమె మరచిపోయినా, నేను మాత్రం నిన్ను మరచిపోను.”[4] హృదయాన్ని ఎంతగా కదిలించే వాగ్దానం! ప్రేమ ధర్మశాసనం క్రింద జీవించే మనం, మన వరుడు ప్రేమతో మనకు చేరువవుతున్నప్పుడు దానినుండి ప్రయోజనం పొందకూడదా? “మన మెడపైని ఒక్క వెంట్రుకతోనే”[5] తనను బంధించనిచ్చే ఆయనకు ఎవరైనా ఎలా భయపడగలరు?

ప్రేమను యాచించే ఈ దివ్య యాచకుడైన దేవుణ్ణి బందీగా ఉంచుకోవడం నేర్చుకుందాం. ఒక్క వెంట్రుక ఈ అద్భుతాన్ని చేయగలదని మనకు చెప్పడం ద్వారా, ఆయనపై ప్రేమతో చేసే అతి చిన్న పనులే తన హృదయాన్ని ఆకర్షిస్తాయని ఆయన చూపిస్తున్నారు. గొప్ప పనులు చేయడం అవసరమై ఉంటే, మనం జాలిపడదగినవారమయ్యేవాళ్లం; కానీ అతి చిన్న పని చేత కూడా యేసు తనను బంధించనిస్తారు కాబట్టి, మనం కొలవలేనంత సంతోషంగా ఉన్నాము. . . . ప్రియమైన లియోనీ, నీ విషయంలో చిన్న చిన్న త్యాగాలకు ఎప్పుడూ కొదవ లేదు. నీ జీవితం వాటితోనే నిండి ఉంది కదా? ఇంతటి సంపద నీ ముందుండటం చూసి నేను సంతోషిస్తున్నాను; ముఖ్యంగా, నీ కోసమే కాక దీనులైన పాపుల కోసం కూడా దానిని ఎలా సద్వినియోగం చేసుకోవాలో నీకు తెలుసని గుర్తుచేసుకున్నప్పుడు మరింత సంతోషిస్తున్నాను. యేసు తన అమూల్య రక్తాన్ని వెలగా చెల్లించి విమోచించిన ఆత్మలను రక్షించడంలో ఆయనకు సహాయపడటం ఎంతో మధురం; అగాధంలో పడకుండా ఉండేందుకు ఆ ఆత్మలు మన సహాయం కోసమే ఎదురుచూస్తున్నాయి.

మన త్యాగాలు యేసును బంధిస్తే, మన ఆనందాలు కూడా ఆయనను బందీగా చేస్తాయని నాకు అనిపిస్తోంది. ఈ లక్ష్యాన్ని చేరుకోవడానికి కావలసిందల్లా ఇదే: స్వార్థపూరితమైన సంతోషంలో మనం మునిగిపోవడానికి బదులుగా, మన హృదయాలను ఆకర్షించి తనవైపు తిప్పుకోవడానికి మన వరుడు మన దారిలో వెదజల్లే చిన్న చిన్న ఆనందాలను ఆయనకే సమర్పించాలి.

నా ఆరోగ్యవార్తలు అడుగుతున్నారు. నా దగ్గు పూర్తిగా తగ్గిపోయింది. అది మీకు సంతోషంగా ఉందా? అయితే మన ప్రభువు తనకు ఇష్టమైనప్పుడు నన్ను తన దగ్గరకు తీసుకెళ్లడానికి అది అడ్డుకాదు. ఆ ప్రయాణానికి నేను సిద్ధపడవలసిన అవసరమూ లేదు; ఎందుకంటే ఒక చిన్నబిడ్డలా ఉండిపోవడమే నా ప్రయత్నమంతా. ఆ ప్రయాణపు ఖర్చులన్నిటితోపాటు, నేను పరలోకంలో ప్రవేశించడానికి చెల్లించవలసిన మూల్యాన్ని కూడా యేసు స్వయంగా చెల్లించాలి.

సెలవు, ప్రియమైన సోదరీ, మీ సోదరీమణులందరిలో చివరిదానిని, అత్యల్పురాలిని అయిన నాకోసం తప్పక ఆయనను ప్రార్థించండి.

IV

జూలై 17, 1897.

నా ప్రియమైన లెయోనీ,—మీకు మళ్లీ వ్రాయగలుగుతున్నందుకు నాకెంతో సంతోషంగా ఉంది. కొన్నిరోజుల క్రితం ఈ ఓదార్పు నాకు ఇక ఎన్నడూ లభించదని అనుకున్నాను. కానీ నా ప్రవాసకాలాన్ని మరికొంత పొడిగించాలని దేవుడు కోరుకుంటున్నట్లు ఉంది. దీనివల్ల నాకు కలత కలగడం లేదు—నా సొంత ఇష్టంతో ఒక్క క్షణం ముందుగా కూడా పరలోకంలో ప్రవేశించాలని నేను కోరుకోను. యేసు మనకు ఇచ్చే “పానపాత్ర ఎంత మనోహరమైనది”[6] అని ఎల్లప్పుడూ తలచడానికి కృషిచేయడమే ఈ లోకంలో నిజమైన ఆనందం. ప్రియమైన లెయోనీ, మీకు లభించినది నిజంగా మనోహరమైన పానపాత్రే. మీరు పునీతురాలు కావాలని కోరుకుంటే—అది కష్టమేమీ కాదు—ఒక్క లక్ష్యాన్నే దృష్టిలో ఉంచుకోండి: యేసును సంతోషపరచండి, ఆయనతో మరింత సన్నిహితంగా మిమ్మల్ని మీరు బంధించుకోండి.

సెలవు, నా ప్రియమైన సోదరీ, నేను పరలోకంలో ప్రవేశించబోతున్నానన్న తలపు మిమ్మల్ని ఆనందంతో నింపాలని కోరుకుంటున్నాను. ఎందుకంటే అప్పుడు మీపట్ల నాకున్న ఆప్యాయమైన ప్రేమకు మరింతగా రుజువు ఇవ్వగలుగుతాను. మన పరలోక వరుని హృదయంలో మనం ఆయన జీవాన్నే జీవిస్తాం; నిత్యత్వమంతా నేను ఇలాగే ఉంటాను,

మీ అతి చిన్న సోదరి,

బాలయేసు తెరేసా. _____________________________

[1] సిస్టర్ తెరేసా తన సోదరి లెయోనీకి వ్రాసిన లేఖలు దాదాపు అన్నీ పోయాయి. ఈ కొన్నింటిని తిరిగి కనుగొన్నారు. లెయోనీ కాయెన్‌లోని మరియమ్మ సందర్శన మఠంలో చేరిన విషయం గుర్తుండే ఉంటుంది. పేజీ 113లోని గమనిక చూడండి.

[2] చూడండి: 1 కొరింథీయులకు 2:9.

[3] హెబ్రీయులకు 13:14.

[4] యెషయా 49:15.

[5] పరమగీతం 4:9.

[6] కీర్తన 22[23]:5.

_____________________________

ఆమె బంధుసోదరి మరీ గెరిన్‌కు వ్రాసిన లేఖలు

I

1888.

మీరు నాతో మనసు విప్పి చెప్పకముందే,[1] మీరు బాధపడుతున్నారని నాకు అనిపించింది; నా హృదయం మీ హృదయంతో ఏకమైంది. మీ చిన్న తెరేసాను సలహా అడిగేంత వినయం మీకుంది కాబట్టి, ఆమె అభిప్రాయం ఇదే: దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకరణకు దూరంగా ఉండి మీరు నన్నెంతో దుఃఖపెట్టారు, ఎందుకంటే మీరు మన ప్రభువును దుఃఖపెట్టారు. ఒక ఆత్మను ఇలా మోసగించడానికి అపవాది ఎంతో జిత్తులమారిగా ఉండాలి. ప్రియమైన మరీ, ఇలా ప్రవర్తించడం ద్వారా అతని లక్ష్యాన్ని సాధించడానికి మీరు అతనికి సహాయపడుతున్నారని మీకు తెలియదా? ఒక ఆత్మ పూర్తిగా దేవునికి చెందాలని కృషిచేస్తున్నప్పుడు, ఆ ఆత్మతో పాపం చేయించలేనని ఆ మోసకారి ప్రాణికి బాగా తెలుసు. అందుకే ఆ ఆత్మ పాపం చేసిందని నమ్మించడానికి మాత్రమే ప్రయత్నిస్తాడు. ఇది అతనికి గణనీయమైన లాభమే; కానీ అతని ద్వేషం తృప్తిపడడానికి అది చాలదు. అందుకే అంతకన్నా ఎక్కువదాన్ని లక్ష్యంగా పెట్టుకుని, యేసు ఎంతగానో కోరుకునే ఒక మందసం నుంచి యేసునే బయట ఉంచడానికి ప్రయత్నిస్తాడు. తాను ఈ పవిత్రస్థలంలోకి ప్రవేశించలేడు కాబట్టి, కనీసం అది తన దేవుడు లేకుండా ఖాళీగా ఉండిపోవాలని కోరుకుంటాడు. అయ్యో, ఆ పాపం చిన్న హృదయం ఏమైపోతుంది? ఒక ఆత్మను దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకరణకు దూరంగా ఉంచడంలో అపవాది విజయం సాధించినప్పుడు, అతని లక్ష్యాలన్నీ నెరవేరినట్లే . . . అటు యేసు విలపిస్తూ ఉంటాడు! . . .

చిన్నారి మరీ, ఈ మధురమైన యేసు ప్రత్యేకంగా మీకోసం, కేవలం మీ ఒక్కరికోసమే దివ్యసత్ప్రసాద మందసంలో ఉన్నాడని గుర్తుంచుకోండి. మీ హృదయంలోకి ప్రవేశించాలనే తీవ్రమైన కోరికతో ఆయన జ్వలిస్తున్నాడని గుర్తుంచుకోండి. సైతాను మాట వినకండి. అతనిని ఎగతాళి చేస్తూ నవ్వేయండి; శాంతికి, ప్రేమకు దేవుడైన యేసును స్వీకరించడానికి భయపడకుండా వెళ్లండి.

“తెరేసాకు నా కష్టాలు తెలియవు కాబట్టే ఇలా ఆలోచిస్తోంది” అని మీరు అంటారు. ఆమెకు తెలుసు, అవి బాగా తెలుసు; ఆమె అన్నీ అర్థం చేసుకుంటుంది. మీ ఏకైక నిజమైన స్నేహితుణ్ణి స్వీకరించడానికి మీరు భయం లేకుండా వెళ్లవచ్చని ఆమె మీకు నమ్మకంగా చెబుతోంది. ఆమె కూడా పాపభీతితో కూడిన మనస్సాక్షి సందేహాల చిత్రహింసను అనుభవించింది. అయితే తాను ఘోరమైన పాపాలు చేశానని ఊహించుకున్నప్పుడు కూడా, ఎల్లప్పుడూ దివ్యసత్ప్రసాదాన్ని స్వీకరించే కృపను యేసు ఆమెకు ఇచ్చాడు. అపవాదిని వదిలించుకోవడానికి ఇదొక్కటే మార్గమని నేను అనుభవపూర్వకంగా తెలుసుకున్నానని మీకు నిశ్చయంగా చెబుతున్నాను. తన సమయం వృథా అవుతోందని గ్రహించినప్పుడు, అతను మనల్ని ప్రశాంతంగా ఉండనిస్తాడు.

నిజానికి, దివ్యసత్ప్రసాద మందసాన్ని ధ్యానించడంలో మాత్రమే విశ్రాంతిని పొందగల హృదయం—మీ హృదయం అలాంటిదేనని మీరు నాకు చెబుతున్నారు—మన ప్రభువును స్వీకరించలేనంతగా ఆయనకు అపరాధం చేయడం అసాధ్యం . . . యేసును నిజంగా బాధపెట్టేది, ఆయన హృదయాన్ని గాయపరచేది, ఆయనపై నమ్మకం లేకపోవడమే.

మీ జీవితంలోని శ్రేష్ఠమైన కాలం నిరర్థకమైన భయాల నీడలో గడిచిపోకుండా ఉండేందుకు ఎక్కువగా ప్రార్థించండి. దేవుని మహిమకోసం వెచ్చించడానికి మనకు ఉన్నవి జీవితంలోని కొద్దిపాటి క్షణాలు మాత్రమే; ఈ సంగతి సైతానుకు బాగా తెలుసు. అందుకే వాటిని పనికిరాని శ్రమలో ఖర్చుచేసేలా చేయడానికి అతను ప్రతి కుయుక్తినీ ఉపయోగిస్తాడు. ప్రియమైన సోదరీ, తరచుగా దివ్యసత్ప్రసాదాన్ని స్వీకరించండి, ఎంతో తరచుగా స్వీకరించండి—మీకు ఉన్న ఏకైక పరిహారం అదే.

II

1894

మీరు ఒక చిన్న పల్లెపడుచులా ఉన్నారు. ఒక మహారాజు ఆమెను వివాహమాడాలని కోరినప్పుడు, తనకు తగినంత సంపద లేదనీ, రాజాస్థానపు పద్ధతులు తెలియవనీ చెబుతూ, ఆయనను అంగీకరించడానికి ఆమె సాహసించదు. కానీ ఆమె పేదరికం, అజ్ఞానం ఎంతటివో ఆమెకంటే ఆమెను ప్రేమించే ఆ రాజుకే బాగా తెలియదా?

మేరీ, మీరు ఏమీ కాకపోయినా, యేసే సమస్తమని మరచిపోకండి.
మీరు చేయవలసిందల్లా మీ శూన్యతను ఆ అనంత సమస్తంలో లీనం చేయడమే,
ఆ తరువాత మీ ప్రేమకు ఏకైక అర్హుడైన
ఆ సమస్తస్వరూపుడిని గురించే ఆలోచించడమే.

మీ ప్రయత్నాల ఫలాన్ని చూడాలని కోరుకుంటున్నట్లు మీరు నాతో అంటున్నారు. యేసు మీకు కనబడకుండా ఉంచాలనుకునేది సరిగ్గా అదే. మన సద్గుణాల ఈ చిన్న ఫలాలను తాను ఒక్కడే తిలకించడానికి ఆయన ఇష్టపడతారు. అవి ఆయనకు ఓదార్పునిస్తాయి.

మేరీ, తెరేస్ త్యాగమార్గంలో ఉత్సాహంగా నడుస్తోందని మీరు అనుకుంటే, మీరు చాలా పొరబడుతున్నారు: ఆమె బలహీనత ఇంకా ఎంతో ఎక్కువగానే ఉంది; ప్రతిరోజూ ఏదో ఒక కొత్త, మేలుచేసే అనుభవం ఈ విషయాన్ని ఆమెకు మరింత స్పష్టంగా తెలియజేస్తుంది. అయినా, తన బలహీనతలలో ఎలా గర్వించాలో[2] ఆమెకు నేర్పించడంలో యేసు ఆనందిస్తారు. అది గొప్ప కృపావరం; దానిని మీకు ఇవ్వమని నేను ఆయనను ప్రార్థిస్తున్నాను, ఎందుకంటే దానితోపాటు హృదయానికి శాంతి, ప్రశాంతత లభిస్తాయి. మన దయనీయ స్థితిని చూసినప్పుడు, మనవైపు కాక మన ప్రియతమునివైపే చూడాలని కోరుకుంటాము.

పరిపూర్ణతను పొందడానికి ఒక మార్గం చెప్పమని మీరు నన్ను అడుగుతున్నారు. నాకు తెలిసింది ప్రేమే—ప్రేమ ఒక్కటే! మన హృదయాలు ఇందుకోసమే సృష్టించబడ్డాయి. కొన్నిసార్లు ప్రేమకు మరో పదం కనుగొనడానికి నేను ప్రయత్నిస్తాను; కానీ ప్రవాస దేశంలో, “ఆరంభమూ అంతమూ ఉన్న పదాలు”[3] ఆత్మలోని భావాలను తగినంతగా వ్యక్తపరచలేవు. కాబట్టి మనం ఆ ఒక్క సరళమైన పదాన్నే అంటిపెట్టుకోవాలి—ప్రేమ.

కానీ మన దీన హృదయాలు ఈ ప్రేమను ఎవరిపై ధారపోయాలి? ఈ నిధికి అర్హులెవరు? దీనిని అర్థం చేసుకునేవారు ఎవరైనా ఉన్నారా? అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా—దీనికి ప్రతిగా తిరిగి ఇవ్వగలవారు ఎవరైనా ఉన్నారా? మేరీ, యేసు మాత్రమే ప్రేమను అర్థం చేసుకుంటారు: ఆయన మాత్రమే సమస్తాన్నీ తిరిగి ఇవ్వగలరు—అవును, మనం ఇవ్వగలిగినదంతటికంటే అనంతంగా ఎక్కువగా ఇవ్వగలరు. _____________________________

[1] ఇది మేరీని బాధపెట్టిన మితిమీరిన పాపభీతిని సూచిస్తుంది. తరచుగా దివ్యసత్ప్రసాదాన్ని స్వీకరించాలని గట్టిగా కోరే ఈ లేఖను చదివిన తరువాత, పదవ పీయూస్ పాపుగారు దీనిని “అత్యంత సమయోచితమైనది” అని ప్రకటించారు. తెరేస్ దీనిని రాసినప్పుడు ఆమెకు కేవలం పదిహేనేళ్లే. [సం.]

[2] 2 కొరింథీయులకు 11:5.

[3] పునీత అగస్టీను.

_____________________________

తన బంధువైన ఝాన్ గేరిన్‌కు (మదామ్ లా నేల్) రాసిన లేఖ

ఆగస్టు, 1895.

నా ప్రియమైన ఝాన్, మీ చిన్న మేరీని కార్మెల్ మఠానికి పిలవడం ద్వారా దేవుడు మీ నుండి ఎంతో గొప్ప త్యాగాన్ని కోరారు; అయితే తనపై ప్రేమతో తండ్రినిగానీ తల్లినిగానీ సహోదరినిగానీ[1] విడిచిపెట్టిన ఎవరికైనా నూరంతలు ఇస్తానని ఆయన వాగ్దానం చేశారని గుర్తుంచుకోండి. ఇప్పుడు, యేసుపై ప్రేమతో, మాటల్లో చెప్పలేనంత ప్రియమైన సహోదరిని విడిచిపెట్టడానికి మీరు వెనుకాడలేదు. కనుక ఆయన తన వాగ్దానాన్ని నిలబెట్టుకోవలసిందే. ఈ మాటలను సాధారణంగా మఠజీవితంలో ప్రవేశించేవారికి అన్వయిస్తారని నాకు తెలుసు. అయితే, ప్రాణం కంటే ప్రియంగా భావించే తమ ఆప్తులను సైతం దేవునికి త్యాగం చేసేంత ఉదారత ఉన్నవారి కోసం కూడా ఈ మాటలు పలకబడ్డాయని నా హృదయం చెబుతోంది. _____________________________

[1] మార్కు 10:30.

_____________________________

తన సహోదర మిషనరీలకు రాసిన లేఖలు

I

1895.

మన దివ్య ప్రభువు మన శక్తికి మించిన త్యాగాన్ని కోరరు. కొన్నిసార్లు, ఆయన మన పెదవులకు అందించే పాత్రలోని చేదును పూర్తిగా రుచి చూసేలా చేస్తారన్నది నిజమే. ఈ లోకంలో మనకు అత్యంత ప్రియమైనవన్నిటినీ త్యాగం చేయమని ఆయన కోరినప్పుడు, ఎంతో ప్రత్యేకమైన కృపావరం లేకుండా, తోటలో వేదన అనుభవించినప్పుడు ఆయన మొరపెట్టుకున్నట్లుగా, “నా తండ్రీ, ఈ పాత్ర నా నుండి తొలగిపోనిమ్ము!” అని మొరపెట్టుకోకుండా ఉండడం అసాధ్యం. కానీ వెంటనే మనం ఇలా జోడించాలి: “అయినా నా చిత్తప్రకారం కాదు, నీ చిత్తప్రకారమే జరుగుగాక.”[1] “బలవంతుడైన దేవుడు”[2] అయిన యేసు మన బలహీనతలన్నిటినీ అనుభవించారనీ, చేదు పాత్రను చూసి వణికారనీ—తాను ఎంతో ఆత్రంగా కోరుకున్న అదే పాత్రను చూసి వణికారనీ—తలచుకోవడం ఎంతో ఓదార్పునిస్తుంది.

మన ప్రభువు మీ కోసం ఎంచుకున్నది కనుక, మీకు లభించిన భాగ్యం నిజంగా ఎంతో సుందరమైనది. మీ పెదవులకు ఆయన అందించే పాత్రను ముందుగా తన పెదవులతోనే తాకారు. ఒక పునీతుడు ఇలా అన్నారు: “దేవుడు ఒక ఆత్మకు ప్రసాదించగల అత్యున్నత గౌరవం, ఆ ఆత్మకు గొప్ప విషయాలను ఇవ్వడం కాదు, ఆ ఆత్మ నుండి గొప్ప విషయాలను కోరడం.” యేసు మిమ్మల్ని ప్రత్యేక ఆదరణ పొందిన బిడ్డగా చూస్తున్నారు. మీరు ఇప్పుడే మీ ప్రేషిత కార్యాన్ని ప్రారంభించి,[3] సిలువ ద్వారా ఆత్మలను రక్షించాలన్నది ఆయన కోరిక. బాధామరణాల ద్వారానే కదా ఆయన లోకాన్ని విమోచించారు? ఆయన కోసం ప్రాణాలర్పించే ఆనందాన్ని మీరు ఆశిస్తున్నారని నాకు తెలుసు; కానీ హృదయంలో అనుభవించే సాక్షిమరణం రక్తం చిందించడం కంటే తక్కువ ఫలప్రదమైనది కాదు. ఈ సాక్షిమరణం ఇప్పటికే మీ వంతైంది. కాబట్టి మీకు లభించిన భాగ్యం సుందరమైనదనీ—క్రీస్తు అపొస్తలునికి తగినదనీ—చెప్పడానికి నాకు మంచి కారణమే ఉంది కదా?

II

1896.

ఆత్మల రక్షణ కోసం మనం కలసి కృషి చేద్దాం! వారిని రక్షించడానికి మనకు ఉన్నది ఈ జీవితమనే ఒక్క రోజే; అలా మన ప్రభువుకు మన ప్రేమకు నిదర్శనాన్ని సమర్పిద్దాం. రేపు నిత్యత్వం ఆరంభమవుతుంది; అప్పుడు యేసు, మీరు తన కోసం వదులుకున్న మధురమైన ఆనందాలకు నూరంతల ప్రతిఫలాన్ని మీకు ఇస్తాడు. మీ త్యాగం ఎంత గొప్పదో ఆయనకు తెలుసు. మీకు ప్రియమైనవారి బాధలు మీ బాధను మరింత పెంచుతాయని ఆయనకు తెలుసు; అయితే మన రక్షణ కోసం ఆయన కూడా ఇదే రక్తసాక్ష్య వేదనను అనుభవించాడు. ఆయన కూడా తన తల్లిని విడిచిపెట్టాడు; ఆ పాపరహిత కన్య సిలువ పాదాల చెంత నిలబడి ఉండగా, దుఃఖమనే ఖడ్గం ఆమె హృదయాన్ని ఛేదించడాన్ని ఆయన చూశాడు. మీ ప్రియమైన తల్లిని కూడా ఆయన ఓదారుస్తాడని నేను ఆశిస్తున్నాను. . . . అలా చేయమని ఆయనను ఎంతో ఆర్తితో వేడుకుంటున్నాను.

ఆహా! తనపై ప్రేమతో మీరు విడిచి వెళ్ళబోతున్న మీ ఆత్మీయులకు, మీ కోసం సిద్ధంగా ఉన్న మహిమను, మిమ్మల్ని పరలోకానికి తోడ్కొని వెళ్ళే అసంఖ్యాక ఆత్మల పరివారాన్ని ఒక్క క్షణం చూడటానికి ఆ దివ్య గురువు అనుమతిస్తే చాలు! వారు చేయబోతున్న గొప్ప త్యాగానికి అప్పుడే ప్రతిఫలం పొందినట్లవుతుంది.

III

ఫిబ్రవరి 24, 1896.

దయచేసి ప్రతిరోజూ నా కోసం ఈ చిన్న ప్రార్థన చేయండి; నా కోరికలన్నీ ఇందులో ఇమిడి ఉన్నాయి:

“కరుణామయుడవైన తండ్రీ, నీ మధుర యేసు నామమున, ధన్య కన్యమరియమ్మ,
పునీతులందరి పేరున నిన్ను వేడుకుంటున్నాను: నా సోదరిని నీ ప్రేమాగ్నిలో
పూర్తిగా దహింపజేయుము; నిన్ను ఎంతో గాఢంగా ప్రేమించేలా ఇతరులను చేయడానికి
ఆమెకు అనుగ్రహాన్ని ప్రసాదించుము.”

మన ప్రభువు నన్ను త్వరలో తన వద్దకు తీసుకుంటే, ఈ ప్రార్థనను కొనసాగించమని మిమ్మల్ని అడుగుతున్నాను. ఎందుకంటే భూమిపై ఉన్నట్లే పరలోకంలోనూ నా తపన ఇదే ఉంటుంది: యేసును ప్రేమించడం, ఇతరులు ఆయనను ప్రేమించేలా చేయడం.

IV

. . . . . . .

నేను కోరుకునేదంతా దేవుని పవిత్ర చిత్తమే. పరలోకంలో ఆయన మహిమ కోసం ఇక కృషి చేయలేకపోతే, స్వగృహానికి చేరడం కంటే ప్రవాసంలో ఉండటానికే నేను ఇష్టపడతాను.

V

జూన్ 21, 1897

దేవుని కరుణాకార్యాలను మీరు ఎంతగానో కీర్తించవచ్చు! అవి మీలో అద్భుతంగా ప్రకాశిస్తున్నాయి. ఎంతో ప్రేమించినందున ఎన్నో పాపాలకు క్షమాపణ పొందిన పునీత అగస్టీను, పునీత మరియ మగ్దలేనలను మీరు ప్రేమిస్తున్నారు. నేను కూడా వారిని ప్రేమిస్తున్నాను; వారి పశ్చాత్తాపాన్ని, ముఖ్యంగా వారి సాహసోపేతమైన ప్రేమను ప్రేమిస్తున్నాను. మరియ మగ్దలేన సీమోను అతిథులందరి ముందుకు వచ్చి, తన గురువు పాదాలను—ఆమె మొదటిసారిగా తాకుతున్న ఆ పాదాలను—తన కన్నీటితో కడగడాన్ని చూసినప్పుడు, ప్రేమకూ కరుణకూ అగాధమైన యేసు హృదయపు లోతులను ఆమె హృదయం గ్రహించిందని నాకు అనిపిస్తుంది. ఆయన ఆమెను క్షమించడానికి మాత్రమే కాకుండా, దివ్యమైన, ఆత్మీయమైన స్నేహపు వరాలను ఉదారంగా ప్రసాదించడానికి, ప్రార్థనలో ఆమెను అత్యున్నత శిఖరాలకు చేర్చడానికి కూడా సిద్ధంగా ఉన్నాడని నాకు అనిపిస్తుంది.

నా సహోదరా, యేసు హృదయపు ప్రేమను అర్థం చేసుకునే వరం నాకు కూడా లభించింది కాబట్టి, నా హృదయం నుండి భయమంతా తొలగిపోయిందని ఒప్పుకుంటున్నాను. నా తప్పుల జ్ఞాపకం నన్ను వినమ్రతలో ఉంచుతుంది; బలహీనత మాత్రమే అయిన నా సొంత బలంపై ఎన్నడూ ఆధారపడకుండా ఉండటానికి అది నాకు తోడ్పడుతుంది. అయితే అన్నిటికంటే ఎక్కువగా, అది నాకు కరుణను గురించి, ప్రేమను గురించి చెబుతుంది. ఒక ఆత్మ చిన్నబిడ్డలాంటి నమ్మకంతో తన తప్పులను సమస్తాన్నీ దహించే ప్రేమాగ్నిలో వేసినప్పుడు, అవి పూర్తిగా దహించబడకుండా ఎలా తప్పించుకోగలవు?

తమ పాపాలకు ప్రాయశ్చిత్తంగా అనేకమంది పునీతులు ఆశ్చర్యకరమైన తపస్సులతో తమ జీవితాలను గడిపారని నాకు తెలుసు. అయితే దానివల్ల ఏమిటి? “నా తండ్రి ఇంటిలో అనేక నివాసాలు ఉన్నాయి.”[4] ఇవి యేసు మాటలు. అందువల్ల ఆయన నా కోసం నిర్దేశించిన మార్గంలోనే నేను నడుస్తాను; నా గురించి గానీ, యేసు నా ఆత్మలో నెరవేర్చదలచిన కార్యాల గురించి గానీ ఏ విధంగానూ ఆందోళన చెందకుండా ఉండటానికి ప్రయత్నిస్తాను.

VI

1897.

అన్నీ మారిపోయే ఈ భూమిపై ఒక్కటి మాత్రం ఎన్నటికీ మారదు—మన పరలోక రాజు తన మిత్రులతో వ్యవహరించే తీరు. ఆయన సిలువ పతాకాన్ని ఎగురవేసిన రోజు నుండి, అందరూ దాని నీడలోనే పోరాడి విజయం సాధించాలి. “ప్రతి సువార్త ప్రచారకుని జీవితంలో సిలువలు సమృద్ధిగా ఉంటాయి” అని తేయోఫాన్ వేనార్ అన్నారు. మళ్ళీ ఆయన ఇలా అన్నారు: “నిజమైన సంతోషం బాధలను అనుభవించడంలోనే ఉంది; జీవించాలంటే మనం మరణించాలి.”

నా సహోదరా, మీ అపొస్తల సేవలోని తొలి ప్రయత్నాలపై సిలువ ముద్ర పడినందుకు సంతోషించండి. అనర్గళమైన ప్రసంగాల కంటే ఎంతో ఎక్కువగా, బాధల ద్వారా, హింసల ద్వారా తన రాజ్యాన్ని నిర్మించాలని యేసు కోరుకుంటున్నాడు.

మాట్లాడటం చేతకాని చిన్నబిడ్డగానే మీరు ఇంకా ఉన్నారని నాతో అంటున్నారు. మీతోపాటు గురుపట్టాభిషేకం పొందిన ఫాదర్ మజెల్‌కు కూడా మాట్లాడటం చేతకాలేదు; అయినా ఆయన ఇప్పటికే విజయపు తాటిమట్టను పొందారు . . . దేవుని తలంపులు మన తలంపులకు ఎంత అతీతమైనవో! ఈ యువ సువార్త ప్రచారకుడు తన సేవాక్షేత్రంలో అడుగుపెట్టకముందే మరణించారని తెలిసినప్పుడు, ఆయన మధ్యవర్తిత్వాన్ని ప్రార్థించాలనే ప్రేరణ నాకు కలిగింది. మహిమగల రక్తసాక్షుల బృందం మధ్య ఆయన ఉన్నట్లు నాకు అనిపించింది. నిస్సందేహంగా, మానవుల దృష్టిలో ఆయనకు రక్తసాక్షి అనే బిరుదు తగకపోవచ్చు; కానీ దేవుని దృష్టిలో, కీర్తిప్రతిష్ఠలు లేని ఈ మరణం, విశ్వాసం కోసం తన ప్రాణాన్ని అర్పించే వ్యక్తి త్యాగం కంటే ఏమాత్రం తక్కువ విలువైనది కాదు.

పరమపవిత్రుడైన దేవుని సన్నిధిలో ప్రత్యక్షమయ్యే ముందు ఎంతో పవిత్రంగా ఉండవలసినప్పటికీ, ఆయన అనంతమైన న్యాయవంతుడని నాకు తెలుసు. ఎన్నో ఆత్మలను భయపెట్టే ఈ న్యాయమే నా నమ్మకానికీ ఆనందానికీ మూలం. న్యాయం అంటే దోషుల పట్ల కఠినమైన తీవ్రత మాత్రమే కాదు; అది మంచి ఉద్దేశాన్ని పరిగణనలోకి తీసుకుంటుంది, సద్గుణానికి తగిన ప్రతిఫలాన్ని ఇస్తుంది. నిజానికి, దేవుని కారుణ్యం నుండి ఎంతగా ఆశిస్తున్నానో, ఆయన న్యాయం నుండి కూడా అంతగానే ఆశిస్తున్నాను. ఆయన న్యాయవంతుడు కాబట్టే, “ఆయన జాలిగలవాడు, కరుణామయుడు, దీర్ఘశాంతముగలవాడు, అపారమైన కారుణ్యముగలవాడు. మన నిర్మాణమెట్టిదో ఆయనకు తెలుసు; మనం ధూళి అని ఆయన గుర్తుంచుకుంటాడు. తండ్రి తన పిల్లలపై జాలిపడినట్లే, ప్రభువు మనపై జాలిపడతాడు.”[5]

ఓ నా సోదరా, రాజర్షియైన ప్రవక్త పలికిన ఈ అందమైన, ఓదార్పునిచ్చే మాటల
తరువాత, తనను పరిపూర్ణ త్యాగం చేసేంతగా ప్రేమించిన తన బిడ్డలకు
తన రాజ్యద్వారాలను తెరవగల దేవుని శక్తిని మనం ఎలా సందేహించగలం?
ఆయనను ఇతరులు తెలుసుకొని ప్రేమించేలా చేయడానికి వారు ఇంటినీ దేశాన్నీ
విడిచిపెట్టడమే కాక, ఆయన కొరకు తమ ప్రాణాలను అర్పించాలని కూడా
తపిస్తున్నారు కదా? . . . దీనికంటే గొప్ప ప్రేమ లేదని యేసు నిజంగా చెప్పాడు.
ఔదార్యంలో కూడా ఆయనను ఎవరూ మించలేరు. దైవప్రేమాగ్నిలో దహించుకుపోయిన
ఆత్మలను ఆయన ఉత్తరించే స్థలంలోని జ్వాలల్లో ఎలా శుద్ధిచేయగలడు?

నా ఆలోచనను వ్యక్తపరచడానికి ఎన్నో మాటలు ఉపయోగించాను; అయినా దానిని చెప్పలేకపోయానేమోనని భయపడుతున్నాను. నేను చెప్పదలచుకున్నది ఏమిటంటే, నా అభిప్రాయంలో మిషనరీలందరూ తమ సంకల్పంలోనూ కోరికలోనూ వేదసాక్షులే; వారిలో ఒక్కరు కూడా శుద్ధిచేసే జ్వాలల గుండా వెళ్లవలసిన అవసరం ఉండకూడదు.

దేవుని న్యాయం గురించి నా ఆలోచన ఇదే; నా మార్గమంతా నమ్మకమూ ప్రేమే. ఇంత ఆప్యాయతగల మిత్రునికి భయపడే ఆత్మలను నేను అర్థం చేసుకోలేను. కొన్నిసార్లు, పరిపూర్ణతను మన ముందుంచి, ఆ గమ్యానికి వేయి అడ్డంకులు ఉన్నట్లు చూపించే పుస్తకాలు చదివినప్పుడు, పాపం, నా చిన్న తల త్వరగానే అలసిపోతుంది. నా మెదడును అలసిపోయేలా చేసి, నా హృదయాన్ని ఎండిపోయేలా చేసే ఆ పాండిత్య గ్రంథాన్ని మూసివేసి, పవిత్ర లేఖనాల వైపు తిరుగుతాను. అప్పుడు అంతా స్పష్టంగా, వెలుగుతో నిండినట్లుగా అవుతుంది—ఒక్క మాట అనంతమైన దృశ్యాలను తెరుస్తుంది, పరిపూర్ణత సులభంగా కనిపిస్తుంది. మన అల్పత్వాన్ని అంగీకరించి, చిన్నపిల్లల్లా మంచి దేవుని బాహువులలో మనల్ని మనం సమర్పించుకుంటే చాలని నాకు అర్థమవుతుంది. నాకు అర్థంకాని, ఆచరించడం అంతకంటే కష్టమైన ఆ అందమైన పుస్తకాలను గొప్పవైన, ఉన్నతమైన మేధస్సులవారికి వదిలిపెట్టి, నా చిన్నతనంలో ఆనందిస్తాను. ఎందుకంటే, “చిన్నపిల్లలకూ వారిలా ఉండేవారికీ మాత్రమే పరలోక విందులో ప్రవేశం లభిస్తుంది.”[6] అదృష్టవశాత్తూ—”నా తండ్రి ఇంటిలో అనేక నివాసాలు ఉన్నాయి”:[7] నాకు అర్థంకాని ఆ నివాసాలూ, వాటికి వెళ్లే తికమకపెట్టే మార్గాలూ మాత్రమే ఉండి ఉంటే, నేను నిశ్చయంగా అక్కడికి ఎన్నటికీ ప్రవేశించలేను . . .

VII

జూలై 13, 1897.

భూలోక ఓదార్పులకు అతుక్కుపోయి ఉండటానికి మీ ఆత్మ ఎంతో ఉన్నతమైనది. ఇప్పుడే దాని నివాసం పరలోకంలో ఉండాలి. ఎందుకంటే ఇలా వ్రాయబడి ఉంది: “మీ నిధి ఎక్కడ ఉందో, అక్కడే మీ హృదయం కూడా ఉంటుంది.”[8] యేసే మీ ఏకైక నిధి కాదా? ఇప్పుడు ఆయన పరలోకంలో ఉన్నాడు కాబట్టి, మీ హృదయం కూడా అక్కడే నివసించాలి. ఈ మధుర రక్షకుడు మీ అవిశ్వాస్యతలను ఎప్పుడో మరచిపోయాడు. పరిపూర్ణత కోసం మీకున్న తపనను మాత్రమే ఆయన చూస్తున్నాడు; దానిని చూసి ఆయన హృదయం ఆనందిస్తుంది.

ఇక ఆయన పాదాల చెంతనే ఉండిపోవద్దని మిమ్మల్ని వేడుకుంటున్నాను; బదులుగా, ఆయన బాహువులలో వాలిపోవాలనే ఈ తొలి ప్రేరణను అనుసరించండి. మీ స్థానం అక్కడే. మీ చిన్న చెల్లెలు నడిచే మార్గం తప్ప పరలోకానికి వెళ్లే మిగతా మార్గాలన్నీ మీకు మూసివేయబడి ఉన్నాయని నాకు స్పష్టంగా—మీ మునుపటి లేఖలు చదివినప్పటికంటే మరింత స్పష్టంగా—కనిపిస్తోంది.

యేసు శత్రువులు చేసే దోషాలు, అవి ఘోరమైనవైనా సరే, వాటికంటే ఆయన మిత్రులలోని వేయి చిన్న లోపాలే ఆయన హృదయాన్ని ఎక్కువగా బాధపెడతాయని మీరు చెప్పినప్పుడు నేను మీతో ఏకీభవిస్తున్నాను. అయినా, ప్రియ సోదరా, ఆయనకు చెందినవారు ఆలోచనారహితంగా ప్రవర్తించడం అలవాటుగా చేసుకొని, ఆయన క్షమాపణ కోరడాన్ని నిర్లక్ష్యం చేసినప్పుడే ఆయన ఇలా అనగలడని నాకు అనిపిస్తుంది: “నా చేతుల మధ్య మీరు చూస్తున్న ఈ గాయాలను, నన్ను ప్రేమించేవారి ఇంటిలో నేను పొందాను.”[9] అయితే, నిజంగా ప్రేమిస్తూ, ప్రతి చిన్న తప్పు చేసిన తరువాత క్షమాపణను వేడుకుంటూ ఆయన బాహువులలో వాలిపోయే వారందరితో ఆయన వ్యవహరించేటప్పుడు, మీతోపాటు ఆయన హృదయమూ ఉప్పొంగుతుంది. తప్పిపోయిన కుమారుని తండ్రి తన సేవకులతో అన్న మాటలనే ఆయన తన దూతలతో అంటాడు: “అతని వేలికి ఉంగరం తొడగండి, మనం ఆనందిద్దాం.”[10] ఓ సోదరా! నిజంగా దివ్యహృదయపు మంచితనం, కరుణామయమైన ప్రేమ ఎంత తక్కువగా తెలిసి ఉన్నాయి! ఈ నిధులను అనుభవించడానికి మనం మనల్ని మనం తగ్గించుకోవాలి, మన అల్పత్వాన్ని అంగీకరించాలి అనేది నిజం . . . ఇక్కడే ఎన్నో ఆత్మలు వెనుకంజ వేస్తాయి.

VIII

1897.

మన పరలోక గృహం వైపు నన్ను ఆకర్షించేది గురునాథుని పిలుపు—చివరకు నా కోరిక పూర్తిగా తీరేంతగా ఆయనను ప్రేమించగలననే ఆశ—నిత్యమూ ఆయనను స్తుతించే అనేకానేక ఆత్మల ప్రేమను ఆయనకు సంపాదించిపెట్టగలననే ఆలోచన.

చిన్న వయసులోనే మరణించాలని నేను దేవుణ్ణి ఎన్నడూ అడగలేదు—నా దృష్టిలో అది పిరికితనంతో కూడిన ప్రార్థన అవుతుంది; అయితే నా జీవితం స్వల్పకాలమే ఉంటుందనే దృఢమైన నమ్మకాన్ని నా బాల్యం నుంచే ఆయన దయతో నాలో కలిగించారు.

మనం పరలోకానికి ఒకే మార్గంలో—బాధలతో, ప్రేమతో కూడిన మార్గంలో—నడవాలని నాకు అనిపిస్తోంది. నేను రేవుకు చేరుకున్నాక, తండ్రి ప్రేమను, ఆపద సమయంలో ఆయన చూపే అప్రమత్తతను బాగా ఎరిగిన చిన్నబిడ్డలా సంపూర్ణంగా ఆయనకు అప్పగించుకొని, ఈ లోకమనే తుపానుల సముద్రంలో అత్యుత్తమంగా ఎలా ప్రయాణించాలో మీకు నేర్పుతాను.

ఎదురుచూసే యేసు హృదయ ప్రేమను మీరు అర్థం చేసుకునేలా చేయాలని నాకెంతో తపనగా ఉంది. మీ చివరి ఉత్తరం నా హృదయాన్ని మధురంగా పులకింపజేసింది. భయమనే ఏటవాలు మెట్లను ఎక్కకుండానే, ప్రేమ అనే లిఫ్టులో తన వద్దకు పైకి రావాలని దేవుడు మీ ఆత్మను పిలుస్తున్నారు కాబట్టి, మీ ఆత్మ నా ఆత్మకు ఎంత సన్నిహిత సోదరిగా ఉందో తెలుసుకున్నాను. యేసుతో చనువుగా ఉండడం మీకు కష్టంగా అనిపించడం నాకు ఆశ్చర్యం కలిగించదు—ఒక్క రోజులోనే అలా ఉండగలగడం సాధ్యం కాదు; కానీ నాకు ఇది మాత్రం తెలుసు: నశించిపోయే ఈ శరీర భారాన్ని విడిచిపెట్టినప్పుడు, ఈ అందమైన మార్గంలో నడవడానికి మీకు మరింతగా సహాయం చేస్తాను. త్వరలోనే మీరు కూడా పునీత అగుస్తీనులవారితో కలిసి ఇలా ఎలుగెత్తి అంటారు: “ప్రేమే నా అయస్కాంతం!”

IX

జూలై 26, 1897.

మీరు ఈ కొన్ని పంక్తులు చదివే సమయానికి బహుశా నేను ఇక ఉండకపోవచ్చు. భవిష్యత్తు ఏమిటో నాకు తెలియదు; అయినా నా వరుడు తలుపు దగ్గర ఉన్నారని నమ్మకంగా చెప్పగలను. నన్ను ఈ ప్రవాసంలోనే ఉంచాలంటే ఒక అద్భుతం జరగాలి; యేసు ఆ అద్భుతం చేస్తారని నేను అనుకోవడం లేదు—ప్రయోజనం లేనిదేదీ ఆయన చేయరు.

సోదరా, మరణించబోతున్నందుకు నాకెంతో సంతోషంగా ఉంది! అవును, సంతోషమే . . . బాధల నుంచి విముక్తి లభిస్తుందని కాదు: అందుకు విరుద్ధంగా, ఈ కన్నీటి లోయలో ప్రేమతో కూడిన బాధ ఒక్కటే కోరదగినదిగా అనిపిస్తోంది; కానీ భూమిపై ఉన్నప్పటికంటే ఎంతో ఎక్కువగా, నాకు ప్రియమైన ఆత్మలకు సహాయం చేయగలను కాబట్టి మరణించడం నాకు సంతోషమే.

యేసు ఎప్పుడూ నన్ను గారాబపు బిడ్డలాగే చూసుకున్నారు. . . . ఊయలలో ఉన్నప్పటి నుంచీ ఆయన సిలువ నాకు తోడుగా ఉన్న మాట నిజమే; అయితే ఆ సిలువపట్ల ఆయన నాకు గాఢమైన ప్రేమను ప్రసాదించారు . . .

X

ఆగస్టు 14, 1897.

నేను దేవుని సన్నిధికి వెళ్ళబోతున్నాను. ఒక్కటే అవసరమని గతంలోకంటే ఇప్పుడు మరింత స్పష్టంగా గ్రహిస్తున్నాను—ఆయన కోసమే పని చేయడం, నా కోసం గానీ సృష్టిప్రాణుల కోసం గానీ ఏదీ చేయకపోవడం. మీ హృదయం పూర్తిగా తనదిగా ఉండాలని యేసు కోరుకుంటున్నారు. ఇది జరగడానికి ముందు మీరు ఎన్నో బాధలు అనుభవించవలసి ఉంటుంది . . . అయితే, ఆహా! మన ఇంటికి వెళ్ళే ఆనంద ఘడియ వచ్చినప్పుడు ఎంత సంతోషమో! నేను మరణించను—జీవంలోకి ప్రవేశిస్తానంతే . . . ఇక్కడ భూమిపై నేను మీకు చెప్పలేనివన్నీ పరలోకపు ఉన్నత స్థానం నుంచి మీకు అర్థమయ్యేలా చేస్తాను. . . . _____________________________

[1] మత్తయి 26:39.

[2] యెషయా 9:6.

[3] ఈ ఉత్తరం, దీని తరువాతి ఉత్తరం ఒక గురువిద్యార్థికి రాసినవి. [సంపాదకులు]

[4] యోహాను 14:2.

[5] కీర్తనలు 102[103]:8, 14, 13.

[6] పోల్చి చూడండి: మత్తయి 19:14.

[7] యోహాను 14:2.

[8] లూకా 12:34.

[9] పోల్చి చూడండి: జెకర్యా 13:6.

[10] పోల్చి చూడండి: లూకా 15:22.


ఒక ఆత్మ కథ విషయసూచిక

పునీత థెరేస్ బోధనలు: దేవుని చిన్న పుష్పం జ్ఞానం విషయసూచిక