తెలుగు

ఉపసంహారం: దివ్యప్రేమకు బలియైన ఆత్మ

ఈ కథను రాసిన ఆమె ఇలా అన్నారు: “ఈ కథలోని ఎన్నో పుటలను భూమిపై ఎవరూ ఎన్నడూ చదవరు.” ఆమె మాటలను మళ్లీ చెప్పి, నొక్కిచెప్పడం అవసరం. ఈ లోకంలో వెల్లడించకూడని బాధలు కొన్ని ఉన్నాయి; అన్ని తెరలూ తొలగిపోయే స్పష్టమైన దర్శనంలో, వాటి పుణ్యఫలాన్నీ మహిమనూ వెల్లడించే హక్కును మన ప్రభువు తనకే ప్రత్యేకంగా ఉంచుకున్నారు. తన సన్యాస వ్రతస్వీకార దినాన ఆమె, “నా దేవా, నాకు ఆత్మలోగానీ శరీరంలోగానీ వేదసాక్షి వేదనను ప్రసాదించు . . . లేదా, ఆ రెండింటినీ నాకు ప్రసాదించు!” అని మొరపెట్టుకున్నారు. ఆమె స్వయంగా ఒప్పుకున్నట్లుగా, ఆమె కోరికలన్నిటినీ నెరవేర్చిన మన ప్రభువు ఈ కోరికను కూడా మిగిలినవాటికంటే మరింత సమృద్ధిగా నెరవేర్చారు. “తన దివ్యహృదయంలో నిలిచి ఉన్న అపారమైన వాత్సల్య ప్రవాహాలు తన చిన్న వధువు ఆత్మలోకి పొంగిపొర్లేలా” ఆయన చేశారు. ఇదే ఆమె తన మధురమైన గీతంలో ఎంతో చక్కగా వర్ణించిన “ప్రేమలో వేదసాక్షి వేదన”. అయితే ఆమె బోధించినదేమిటంటే, “ప్రేమకు బలిగా తనను తాను సమర్పించుకోవడమంటే మాధుర్యానికీ ఓదార్పులకూ తనను తాను అంకితం చేసుకోవడం కాదు; బాధాకరమైన, చేదైన వాటన్నిటికీ తనను తాను అర్పించుకోవడమే. ఎందుకంటే ప్రేమ త్యాగం ద్వారానే జీవిస్తుంది . . . మనల్ని మనం ప్రేమకు ఎంత ఎక్కువగా సమర్పించుకోవాలనుకుంటామో, అంత ఎక్కువగా బాధకు కూడా సమర్పించుకోవాలి.”

కాబట్టి, “ప్రేమలో అత్యున్నత శిఖరాన్ని” చేరుకోవాలని ఆమె కోరుకున్నందున, దివ్య గురువు ఆమెను దుఃఖమనే కఠినమైన మార్గం గుండా అక్కడికి నడిపించారు. ఆ మార్గపు నిరానంద శిఖరంపైనే ఆమె ప్రేమకు బలిగా మరణించారు.

. . . . . . .

సంతోషమయమైన తన ఇంటినీ, తనను ఎంతో ఆప్యాయంగా ప్రేమించిన తండ్రినీ విడిచిపెట్టడంలో ఆమె చేసిన త్యాగం ఎంత గొప్పదో మనం చూశాం. కార్మెల్ మఠంలో తాను ఎంతో ప్రేమించిన తన ఇద్దరు అక్కలను మళ్లీ కలుసుకున్నారు కాబట్టి, ఈ త్యాగం కొంత సులభమైందని అనిపించవచ్చు. కానీ అందుకు విరుద్ధంగా, ఈ పరిస్థితి ఆ యువ ప్రవేశార్థినికి తన బలమైన సహజ మమకారాలను అదుపులో ఉంచుకోవడానికి ఎన్నో సందర్భాలను కల్పించింది. ఏకాంతం, మౌనం గురించిన నియమాలను కచ్చితంగా పాటించేవారు; ఆమె తన అక్కలను వినోద విరామ సమయంలో మాత్రమే చూసేవారు. ఆమె ఆత్మనిగ్రహం తక్కువగా ఉండి ఉంటే, తరచూ వారి పక్కన కూర్చుని ఉండేవారు. కానీ “తనకు అంతగా నచ్చని సన్యాసినుల సాంగత్యాన్నే ఆమె ఇష్టపూర్వకంగా ఎంచుకునేవారు.” తన సొంత అక్కలపట్ల ఆమెకు ప్రత్యేకమైన మమకారం ఉందో లేదో ఎవరూ చెప్పలేకపోయేవారు.

ఆమె మఠంలో ప్రవేశించిన కొంతకాలానికి, తన ప్రియమైన “పౌలిన్” అయిన సిస్టర్ ఆగ్నెస్ ఆఫ్ జీసస్‌కు “సహాయకురాలిగా” నియమితులయ్యారు; ఇది త్యాగానికి మరో కొత్త సందర్భమైంది. అనవసరమైన సంభాషణ అంతా నిషేధించబడిందని థెరేస్‌కు తెలుసు. అందువల్ల ఆమె ఒక్క అనవసరమైన మాటను కూడా పలికేవారు కాదు. తరువాత ఆమె ఇలా అన్నారు: “ఓ నా చిన్నమ్మా, నేనెంత బాధపడ్డానో! నా హృదయాన్ని మీకు విప్పి చెప్పలేకపోయాను; మీకు ఇక నేనెవరో తెలియదేమో అనిపించింది!”

ఈ వీరోచిత మౌనంలో ఐదు సంవత్సరాలు గడిచిన తరువాత, సిస్టర్ ఆగ్నెస్ ఆఫ్ జీసస్ మఠాధిపతిగా ఎన్నికయ్యారు. ఆ ఎన్నిక జరిగిన సాయంత్రం, ఇకపై తన “చిన్నమ్మ”తో స్వేచ్ఛగా మాట్లాడవచ్చనీ, పూర్వంలాగే తన అంతరంగాన్ని విప్పి చెప్పవచ్చనీ థెరేస్ ఆనందించి ఉండవచ్చు. కానీ త్యాగం ఆమెకు రోజువారీ ఆహారంగా మారిపోయింది. ఆమె అన్నిటికంటే ఎక్కువగా కోరుకున్న అనుగ్రహం ఏదైనా ఉంటే, అది తనను అందరికంటే తక్కువగా, అత్యల్పంగా చూడాలన్నదే. సన్యాసినులందరిలోనూ మాతృ మఠాధిపతిని ఆమెకంటే తక్కువగా కలుసుకున్నవారు ఎవరూ లేరు.

పునీత తెరేసా నిర్దేశించిన పరిపూర్ణతనంతటినీ పాటిస్తూ కార్మెల్ జీవితాన్ని గడపాలని ఆమె కోరుకున్నారు. నిరంతర ఆధ్యాత్మిక శుష్కతతో వేదసాక్షి వంటి బాధను అనుభవిస్తున్నప్పటికీ, ఆమె ప్రార్థన ఎడతెగకుండా సాగేది. ఒకసారి ఆమె గదిలోకి వచ్చిన ఒక నవసన్యాసిని, ఆమె ముఖంలో దివ్యమైన భావాన్ని చూసి ముగ్ధురాలయ్యారు. ఆమె శ్రద్ధగా కుట్టుపని చేస్తున్నారు; అయినా గాఢమైన ధ్యానంలో లీనమైనట్లు కనిపించారు. “మీరు దేని గురించి ఆలోచిస్తున్నారు?” అని ఆ యువ సిస్టర్ అడిగారు. “నేను ‘పరలోకంలో ఉన్న మా తండ్రీ’ అనే ప్రార్థనను ధ్యానిస్తున్నాను” అని థెరేస్ జవాబిచ్చారు. “దేవుణ్ణి ‘మా తండ్రీ!’ అని పిలవడం ఎంత మధురం!” . . . ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు మెరిశాయి. మరోసారి ఆమె ఇలా అన్నారు: “ఇప్పుడు నాకున్న దానికంటే పరలోకంలో ఇంకా ఏమి లభిస్తుందో నాకు సరిగా అర్థం కావడం లేదు; నేను దేవుణ్ణి చూస్తాను, అది నిజమే. కానీ ఆయనతో ఉండే విషయానికొస్తే, భూమిపైనే నేను ఇప్పటికే ఆయనతో ఉన్నాను.”

దివ్యప్రేమ జ్వాల ఆమెను దహించివేసింది. ఆమె స్వయంగా ఇలా వివరించారు: “దేవుని కారుణ్యమయ ప్రేమకు నన్ను నేను బలిగా అర్పించుకున్న కొన్ని రోజుల తరువాత, నేను గాయకస్థలంలో సిలువ మార్గ ప్రార్థనను ప్రారంభిస్తున్నాను. అప్పుడు హఠాత్తుగా ఎంతో తీవ్రమైన అగ్నిబాణం నన్ను గాయపరిచినట్లు అనిపించింది; నేను మరణిస్తానేమో అనుకున్నాను. ఈ పరవశాన్ని ఎలా వివరించాలో నాకు తెలియదు; ఆ జ్వాల తీవ్రతను వర్ణించడానికి ఏ పోలికా లేదు. అదృశ్యమైన ఒక శక్తి నన్ను పూర్తిగా అగ్నిలో ముంచివేసినట్లు అనిపించింది. . . . కానీ ఆహా! అది ఎలాంటి అగ్ని! ఎంత మాధుర్యం!”

ఇలాంటి ఆధ్యాత్మిక పరవశాన్ని అనుభవించడం ఇదే మొదటిసారా అని మఠాధ్యక్షురాలు ఆమెను అడిగినప్పుడు, ఆమె సరళంగా ఇలా జవాబిచ్చింది: “ప్రియమైన అమ్మా, ప్రేమ పారవశ్యాలను నేను ఎన్నోసార్లు అనుభవించాను. ముఖ్యంగా నా నవశిక్షణ కాలంలో ఒకసారి, వారం రోజులపాటు ఈ లోకానికి ఎంతో దూరంగా ఉన్నట్లు అనిపించింది. భూలోక వస్తువులన్నిటిపైనా ఒక తెర కప్పినట్లు ఉండేది. అయితే, అప్పుడు నిజమైన అగ్ని నన్ను దహించలేదు. నన్ను భూమికి కట్టిపడేసిన బంధాలు తెగిపోతాయనే భావన లేకుండానే ఆ ప్రేమ పారవశ్యాలను నేను భరించగలిగాను. కానీ ఇప్పుడు నేను చెబుతున్న ఆ రోజున, ఇంకొక్క నిమిషం—ఇంకొక్క క్షణం—గడిచినా నా ఆత్మ విముక్తమై ఉండేది. అయ్యో! మళ్లీ నేను ఈ భూమిపైనే ఉన్నానని గ్రహించాను; వెంటనే నా హృదయంలో ఆధ్యాత్మిక శుష్కత తిరిగి ప్రవేశించింది.” నిజమే, దైవహస్తం ఆ అగ్నిబాణాన్ని వెనక్కి తీసుకుంది—కానీ అది చేసిన గాయం మరణానికి దారితీసేదిగా ఉంది!

దేవునితో ఆ గాఢమైన ఐక్యంలో థెరేస్ తనపై తాను అసాధారణమైన ఆధిపత్యాన్ని సంపాదించింది. ఆమె ఆత్మ అనే తోటలో మధురమైన సద్గుణాలన్నీ వికసించాయి. అయితే, ఆమె ఏ ప్రయత్నమూ చేయకుండానే ఈ అద్భుతమైన పుష్పాలు పెరిగాయని మనం ఊహించకూడదు.

“ఈ లోకంలో బాధ లేకుండా ఫలప్రదత ఉండదు—అది శారీరక వేదన కావచ్చు, అంతరంగ దుఃఖం కావచ్చు, లేదా కొన్నిసార్లు దేవునికి మాత్రమే తెలిసిన పరీక్షలు కావచ్చు. పునీతుల జీవితాలను చదవడం ద్వారా మన ఆత్మలలో మంచి ఆలోచనలు, ఉదారమైన తీర్మానాలు మొలకెత్తినప్పుడు, లౌకిక గ్రంథాల విషయంలో వలె వాటి రచయితల ప్రతిభను కొంత మెచ్చుకోవడంతోనే మనం తృప్తిపడకూడదు. బదులుగా, వారు కలిగించిన ఆ అతీంద్రియ మేలు కోసం నిస్సందేహంగా వారు చెల్లించిన మూల్యాన్ని మనం పరిగణించాలి.”[1]

ఈనాడు థెరేస్ ఇన్ని హృదయాలను పరివర్తింపజేస్తూ, ఈ భూమిపై లెక్కకు మించిన మేలు చేస్తోందంటే, యేసు మన ఆత్మలను విమోచించడానికి చెల్లించిన మూల్యాన్నే ఆమె కూడా చెల్లించి వాటన్నిటినీ సంపాదించిందని మనం నమ్మవచ్చు: బాధల ద్వారా, సిలువ ద్వారా!

ఈ బాధలలో, ఆమె తనకు వ్యతిరేకంగా ఎడతెగక సాగించిన పోరాటం ఏమాత్రం చిన్నది కాదు. సహజంగా గర్వంతోనూ ఆవేశంతోనూ కూడిన తన స్వభావం కోరుకున్న దేనికీ ఆమె తలొగ్గలేదు. తనను తాను సమర్థించుకోకపోవడం, ఫిర్యాదు చేయకపోవడం అనే అలవాటును ఆమె చిన్నతనంలోనే అలవరచుకుంది. కార్మెలు మఠంలో తన తోటి మఠసోదరీమణులకు చిన్న సేవకురాలిగా ఉండేందుకు ఆమె కృషి చేసింది. అదే వినయభావంతో, ఎలాంటి భేదమూ చూపకుండా అందరికీ విధేయత చూపేందుకు ప్రయత్నించింది.

ఆమె అనారోగ్యంతో ఉన్నప్పుడు ఒక సాయంత్రం, యేసు తిరుహృదయ పీఠం ముందు ఒక కీర్తన పాడేందుకు మఠసమాజమంతా తోటలో సమావేశమైంది. అప్పటికే జ్వరంతో కృశించిపోయిన సోదరి థెరేస్ ఎంతో కష్టంగా అక్కడికి చేరుకుంది. పూర్తిగా అలసిపోయి వచ్చిన ఆమె వెంటనే కూర్చోవలసి వచ్చింది. కీర్తన ప్రారంభమైనప్పుడు, ఒక సోదరి ఆమెను లేచి నిలబడమని సైగ చేసింది. ఆ వినయవతి ఏమాత్రం సంకోచించకుండా లేచింది. జ్వరంతోనూ తీవ్రమైన ఆయాసంతోనూ బాధపడుతున్నప్పటికీ, చివరివరకు నిలబడే ఉంది.

ప్రతిరోజూ పావుగంటసేపు తోటలో కొద్దిగా నడవమని రోగుల సంరక్షణ చూసుకునే సోదరి ఆమెకు సలహా ఇచ్చింది. ఆ సూచన ఆమెకు ఒక ఆజ్ఞగా మారింది. ఒక మధ్యాహ్నం, నడవడానికి ఆమె ఎంత కష్టపడుతోందో గమనించిన ఒక సోదరి ఇలా అంది: “సోదరి థెరేస్, మీరు విశ్రాంతి తీసుకుంటే ఎంతో మేలు. ఇలా నడవడం వల్ల మీకు ఏ ప్రయోజనమూ ఉండదు. మీరు అలసిపోవడం తప్ప!” ఆమె ఇలా జవాబిచ్చింది: “అది నిజమే. కానీ నాకు బలాన్నిచ్చేది ఏమిటో మీకు తెలుసా? ఒక్కొక్క అడుగునూ ఎవరో ఒక సువార్త ప్రచారకుని కోసం అర్పిస్తాను. అక్కడెక్కడో, ఎంతో దూరంలో, వారిలో ఒకరు తన అపోస్తలిక సేవలో అలసిసొలసి ఉండవచ్చని నేను అనుకుంటాను. ఆయన అలసట తగ్గాలని నా అలసటను మంచివాడైన దేవునికి అర్పిస్తాను.”

ఆమె తన నవశిక్షణార్థులకు అనాసక్తికి సంబంధించిన కొన్ని చక్కని ఆదర్శాలను చూపించింది. ఒక సంవత్సరం, మఠాధ్యక్షురాలి నామపునీతురాలి పండుగ కోసం సోదరీమణుల బంధువులూ మఠంలోని పనివారూ పూలగుత్తులను పంపారు. థెరేస్ వాటిని ఎంతో కళాత్మకంగా అమరుస్తుండగా, ఒక సేవా సోదరి చిరాకుగా ఇలా అంది: “పెద్ద పూలగుత్తులను మీ స్నేహితులే ఇచ్చారని చూస్తేనే తెలుస్తోంది. పేదవారు పంపినవి మళ్లీ వెనుకవైపే పెడతారనుకుంటాను!” . . . ఒక మధురమైన చిరునవ్వే ఆమె ఇచ్చిన జవాబు. అలా అమర్చడం అంత అందంగా కనిపించకపోయినా, ఆమె వెంటనే పనివారు పంపిన పూలను అందరికీ బాగా కనిపించే చోట ఉంచింది.

అది చూసి ఎంతో ముగ్ధురాలైన ఆ సేవా సోదరి వెంటనే మఠాధ్యక్షురాలి దగ్గరకు వెళ్లి, తన నిర్దయ ప్రవర్తనను ఒప్పుకొని, సోదరి థెరేస్ చూపిన సహనాన్నీ వినయాన్నీ ప్రశంసించింది.

థెరేస్ మరణించిన తరువాత, అదే సోదరి నిండు నమ్మకంతో ఆ పునీతురాలైన మఠకన్య పాదాలకు తన నుదుటిని ఆనించి, తన తప్పుకు మరోసారి క్షమాపణ కోరింది. ఎన్నో సంవత్సరాలుగా తాను బాధపడుతూ, చదవడంపైన గానీ మానసిక ప్రార్థనపైన గానీ మనస్సు నిలపలేకపోవడానికి కారణమైన మెదడు రక్తహీనత వ్యాధి నుండి అదే క్షణంలో తాను స్వస్థత పొందినట్లు ఆమెకు అనిపించింది.

అవమానాలను తప్పించుకోవడం మాట అటుంచి, సోదరి థెరేస్ వాటిని ఆతురతతో కోరుకునేది. అందుకే, సంతృప్తిపరచడం కష్టమని తనకు బాగా తెలిసిన ఒక సోదరికి తాను “సహాయకురాలిగా” ఉంటానని ముందుకు వచ్చింది; ఆమె ఉదారమైన ప్రతిపాదన అంగీకరించబడింది. ఒకరోజు ఆ సోదరి వల్ల ఎంతో బాధపడిన తరువాత కూడా ఆమె అంత సంతోషంగా ఎందుకు కనిపిస్తోందని ఒక నవశిష్యురాలు అడిగింది. ఆమె ఇచ్చిన జవాబు విని ఆ నవశిష్యురాలు ఎంతో ఆశ్చర్యపోయింది: “సోదరి ఎన్. ఇప్పుడే నాతో బాధపెట్టే మాటలు అన్నది కాబట్టే. ఆమె నాకు ఎంత ఆనందం కలిగించింది! ఇప్పుడే ఆమెను కలిసి, ఆప్యాయంగా చిరునవ్వు చిందించాలని ఉంది.” . . . ఆమె ఇంకా మాట్లాడుతుండగానే, ఆ సోదరి తలుపు తట్టింది. పునీతులు ఎలా క్షమిస్తారో ఆశ్చర్యపోయిన ఆ నవశిష్యురాలు స్వయంగా చూడగలిగింది. సోదరి థెరేస్ తరువాత ఇలా ఒప్పుకుంది: తాను “లౌకిక విషయాలకు ఎంత ఎత్తుగా ఎదిగిపోయానంటే, అవమానాలు నన్ను మరింత బలపరచడం తప్ప మరేమీ చేయలేకపోయాయి.”

ఈ సద్గుణాలన్నిటికీ తోడు ఆమెలో అద్భుతమైన ధైర్యం ఉండేది. పదిహేనేళ్ల వయస్సులో కార్మెలు మఠంలో ప్రవేశించినప్పటి నుంచే, ఉపవాసాలు మినహా, దాని కఠినమైన నియమావళిలోని ఆచరణలన్నిటినీ అనుసరించడానికి ఆమెకు అనుమతి లభించింది. కొన్నిసార్లు నవశిక్షణలోని ఆమె సహచరులు, ఆమె ఎంత పాలిపోయి కనిపిస్తోందో చూసి, రాత్రి దివ్యప్రార్థన నుంచిగానీ, ఉదయం మామూలు వేళకు లేవడం నుంచిగానీ ఆమెకు మినహాయింపు ఇప్పించడానికి ప్రయత్నించేవారు. కానీ మఠాధిపతియైన మాత ఆ అభ్యర్థనలకు ఎన్నడూ ఒప్పుకునేవారు కాదు. “ఇంతటి మనోబలం గల ఆత్మను చిన్నపిల్లలా చూడకూడదు; మినహాయింపులు ఆమె కోసం కాదు. ఆమెను అలాగే ఉండనివ్వండి, ఎందుకంటే దేవుడు ఆమెకు బలమిస్తున్నాడు. అంతేకాక, ఆమె నిజంగా అనారోగ్యంతో ఉంటే, తనే వచ్చి నాకు చెప్పాలి” అని ఆమె అనేవారు.[2]

కానీ, “మనం బాధను చెప్పుకునే ముందు మన శక్తినంతటినీ వినియోగించాలి” అనేది థెరేస్ ఎల్లప్పుడూ పాటించిన సూత్రం. తలతిరుగుడుతోనో, తీవ్రమైన తలనొప్పితోనో బాధపడుతూనే ఆమె ఎన్నిసార్లు వేకువజామున దివ్యప్రార్థనలో పాల్గొన్నదో! “నేను నడవగలుగుతున్నాను, కనుక నా విధిని నిర్వర్తించే చోట ఉండాలి” అని ఆమె అనేది. ఈ నిర్భయమైన మనోబలంతోనే ఆమె వీరోచితమైన కార్యాలు చేసింది.

ఆమె సున్నితమైన జీర్ణకోశం కార్మెలు మఠంలోని నిరాడంబరమైన ఆహారానికి అలవాటుపడటానికి ఎంతో కష్టపడింది. కొన్ని పదార్థాలు ఆమెకు అనారోగ్యం కలిగించేవి. కానీ ఆమె దాన్ని ఎంత బాగా దాచిపెట్టేదంటే, ఎవరికీ ఎన్నడూ అనుమానం కూడా రాలేదు. ఆమెకు ఇష్టమైన వంటకాలు ఏమిటో తెలుసుకోవడానికి తాను చేసిన ప్రయత్నాలన్నీ వృథా అయ్యాయని భోజనాల బల్ల దగ్గర ఆమె పక్కన కూర్చునే సోదరి చెప్పింది. ఆమెను సంతృప్తిపరచడం ఎంతో సులభమని భావించిన వంటగది సోదరీమణులు, ఎప్పుడూ మిగిలిపోయినవే ఆమెకు వడ్డించేవారు. చివరి అనారోగ్య సమయంలో, తనకు ఏ పదార్థాలు పడవో చెప్పమని ఆమెను ఆదేశించినప్పుడే, ఆమె చేసిన ఇంద్రియనిగ్రహ త్యాగాలు వెలుగులోకి వచ్చాయి. అప్పుడు ఆమె ఇలా అంది: “మనం బాధపడాలని యేసు కోరుకున్నప్పుడు, దాన్ని తప్పించుకోలేము. అలాగే, పవిత్ర హృదయపు సోదరి మరియ[3] మఠ అవసరాల నిర్వాహకురాలిగా ఉన్నప్పుడు, ఒక తల్లిలాంటి వాత్సల్యంతో నన్ను చూసుకోవడానికి ఎంతో ప్రయత్నించింది. పైకి చూస్తే నాకు బాగానే పరిచర్య జరుగుతున్నట్లు ఉండేది. అయినా ఆమె నాకు ఎన్ని ఇంద్రియనిగ్రహ అవకాశాలు కలిగించిందో! ఎందుకంటే ఆమె తన అభిరుచికి అనుగుణంగా నాకు వడ్డించేది; అది నా అభిరుచికి పూర్తిగా విరుద్ధంగా ఉండేది.”

థెరేస్ త్యాగస్ఫూర్తి ఎంతో విస్తృతమైనది; బాధాకరమైనవాటినీ, అయిష్టమైనవాటినీ తనకు న్యాయంగా రావలసిన వాటాగా భావించి ఆమె ఆతురతతో కోరుకునేది. దేవుడు అడిగినదంతా ఆమె సంకోచం లేకుండా, ఏదీ తనకోసం అట్టిపెట్టుకోకుండా ఆయనకు ఇచ్చింది.

“నా అభ్యర్థిత్వ కాలంలో,” అని ఆమె చెప్పింది, “మా మఠాలలో ఆచారంగా ఉన్న కొన్ని బాహ్య ప్రాయశ్చిత్త క్రియలు చేయడానికి నేను ఎంతో కష్టపడాల్సి వచ్చేది. అయినా నాకు కలిగిన ఆ అయిష్టతలకు నేనెన్నడూ లొంగిపోలేదు; సిలువ వేయబడిన నా ప్రభువు స్వరూపం నన్ను వేడుకునే కళ్లతో చూస్తూ, ఈ త్యాగాలు చేయమని నన్ను అడుగుతున్నట్లు నాకు అనిపించేది.”

ఆమె అప్రమత్తత ఎంత గొప్పదంటే, మఠాధిపతియైన మాత ఇచ్చిన ఏ చిన్న సూచననూ, సన్యాస జీవితాన్ని ఎంతో పుణ్యప్రదం చేసే ఏ చిన్న నియమాన్నీ ఆమె పాటించకుండా విడిచిపెట్టేది కాదు. ఈ విషయంలో ఆమె అసాధారణమైన నిష్ఠను గమనించిన ఒక వృద్ధ సన్యాసిని, అప్పటి నుంచి ఆమెను పునీతురాలిగానే భావించేది. తాను గొప్ప ప్రాయశ్చిత్త క్రియలేవీ ఎన్నడూ చేయలేదని సోదరి థెరేస్ తరచూ అనేది. ఎందుకంటే, తనకు అనుమతించిన కొద్దిపాటి క్రియలను ఆమె భక్తితత్పరత ఏమీ కానివిగా లెక్కించేది. అయితే, పదునైన ముళ్లతో తన ఒంటిలోకి గుచ్చుకునే ఒక చిన్న ఇనుప సిలువను మరీ ఎక్కువసేపు ధరించడం వల్ల ఒకసారి ఆమె అనారోగ్యానికి గురైంది. తరువాత ఆమె ఇలా అంది: “పునీతులు ఆచరించిన మరింత కఠినమైన తపశ్చర్యలు నా కోసమూ, ‘ఆధ్యాత్మిక బాల్యం’ అనే మార్గంలో నడిచే ఆత్మల కోసమూ ఉద్దేశించినవి కావని దేవుడు ఈ విధంగా నాకు తెలియజేయాలని కోరుకోకపోయి ఉంటే, ఇంత చిన్న విషయం వల్ల ఇలా జరిగేది కాదు.”

. . . . . . .

“నా తండ్రికి అత్యంత ప్రియమైన ఆత్మలనే ఆయన ఎక్కువగా పరీక్షిస్తాడు; వారి పరీక్షల తీవ్రతే ఆయన ప్రేమకు కొలమానం” అని మన ప్రభువు ఒకసారి పునీత తెరేసాతో అన్నాడు. థెరేస్ దేవునికి అత్యంత ప్రియమైన ఆత్మ. నిజమైన వేదసాక్షి యాతనలకు ఆమెను గురిచేయడం ద్వారా ఆయన తన ప్రేమ కొలతను పరిపూర్ణం చేయబోతున్నాడు. 1896 ఏప్రిల్ 3, శుభ శుక్రవారం నాటి పిలుపు పాఠకులకు గుర్తుండే ఉంటుంది. అప్పుడు, ఆమె మాటల్లోనే చెప్పాలంటే, “వరుని రాక సమీపించిందని తెలిపే సుదూరపు మర్మర ధ్వని” ఆమెకు వినిపించింది; కానీ తన విముక్తి పొందే ధన్యమైన ఘడియకు ముందు ఆమె ఇంకా ఎన్నో నెలలపాటు బాధను భరించవలసి ఉంది.

ఆ మహా శుక్రవారం ఉదయం, అంతకుముందు రాత్రి తనకు జరిగిన రక్తస్రావాన్ని ఆమె ఎంత స్వల్పమైన విషయంగా తీసుకుందంటే, ఆ రోజుకు నియమావళి నిర్దేశించిన తపశ్చర్యలన్నిటినీ ఆచరించేందుకు మఠాధిపతి మాత ఆమెకు అనుమతిచ్చారు. మధ్యాహ్నం, ఆమె కిటికీలు శుభ్రం చేస్తుండగా ఒక నవశిష్యురాలు చూసింది. ఆమె ముఖం పాలిపోయి ఉంది. ఎంతో ఉత్సాహంగా పనిచేస్తున్నప్పటికీ, ఆమె శక్తి దాదాపు పూర్తిగా క్షీణించిపోయిందని స్పష్టంగా కనిపించింది. ఆమె అలసటను చూసి, ఆమెను ఎంతో ప్రేమించే ఆ నవశిష్యురాలు కన్నీళ్లు పెట్టుకొని, ఆమెకు కాస్త విశ్రాంతి కల్పించేందుకు అనుమతి కోరింది. కానీ నవశిష్యురాళ్లకు శిక్షణనిచ్చే ఆ యువ సన్యాసిని అందుకు గట్టిగా నిరాకరించింది. యేసు శ్రమలనుభవించి మరణించిన రోజున ఈ స్వల్పమైన అలసటను భరించే శక్తి తనకు బాగానే ఉందని ఆమె చెప్పింది.

కొద్దికాలానికే ఎడతెగని దగ్గు మఠాధిపతి మాతను ఆందోళనకు గురిచేసింది. సిస్టర్ తెరేస్‌కు మరింత బలవర్ధకమైన ఆహారం ఇవ్వాలని ఆమె ఆదేశించారు. దాంతో కొంతకాలం దగ్గు తగ్గింది. “నిజంగా, వ్యాధి విముక్తిని ప్రసాదించడంలో ఎంతో ఆలస్యం చేస్తోంది,” అని మా ప్రియమైన చిన్న సహోదరి అంది. “నేను ప్రేమపైనే ఆధారపడగలను.”

ఆమె తమ వద్దకు రావాలని ఎంతో కోరుకున్న హనోయ్ కార్మెలు సన్యాసినుల విజ్ఞప్తికి స్పందించాలనే బలమైన ఆకాంక్ష ఆమెలో కలిగింది. తనకు స్వస్థత చేకూరాలని పూజనీయ థియోఫాన్ వెనార్[4] మధ్యస్థ ప్రార్థనను వేడుకుంటూ ఆమె ఒక నవదిన ప్రార్థనను ప్రారంభించింది. కానీ అయ్యో! ఆ నవదిన ప్రార్థన ఆమె వ్యాధి మరింత తీవ్రమైన దశలోకి ప్రవేశించడానికి ఆరంభంగా మాత్రమే పరిణమించింది.

తన దివ్య గురువులాగే ఆమె మేలు చేస్తూ ఈ లోకంలో జీవించింది. ఆయనలాగే ఆమె కూడా మరచిపోబడి, ఎవరికీ తెలియకుండా ఉండిపోయింది. ఇప్పుడు కూడా ఆయన అడుగుజాడల్లోనే నడుస్తూ, ఆమె కల్వరి కొండను ఎక్కవలసి వచ్చింది. ఆమె ఎల్లప్పుడూ బాధపడుతున్నప్పటికీ, ఎల్లప్పుడూ ఆనందంగా, ధైర్యంగా ఉండటాన్ని చూడటానికి అలవాటుపడిన మఠాధిపతి మాత, నిస్సందేహంగా దేవుని ప్రేరణతో, మఠ సమాజపు సామూహిక ఆచరణల్లో ఆమె పాల్గొనేందుకు అనుమతిచ్చారు. వాటిలో కొన్ని ఆమెను విపరీతంగా అలసిపోయేలా చేసేవి. రాత్రివేళ ఆమె ధైర్యంగా ఒంటరిగానే మెట్లెక్కేది; ఊపిరి తీసుకోవడానికి ప్రతి మెట్టుమీదా ఆగేది. ఎంతో కష్టంమీద తన గదికి చేరుకునేది. అప్పటికి ఆమె ఎంతగా అలసిపోయి ఉండేదంటే, తరువాత ఆమె స్వయంగా చెప్పినట్లు, కొన్నిసార్లు బట్టలు విప్పుకోవడానికే పూర్తిగా ఒక గంట పట్టేది. ఇంత శ్రమపడిన తరువాత ఆమె విశ్రాంతి తీసుకునేది గట్టి పరుపుమీదనే. రాత్రులు కూడా ఆమెకు చాలా బాధాకరంగా గడిచేవి. బాధపడే సమయాల్లో ఎవరైనా తన దగ్గర ఉండాలని కోరుకోవడం లేదా అని అడిగినప్పుడు ఆమె ఇలా జవాబిచ్చింది: “అయ్యో, వద్దు! అందుకు విరుద్ధంగా, నా మూలుగులు వినిపించకుండా నా సహోదరీలకు దూరంగా ఉన్న గదిలో ఉండటం నాకు ఎంతో సంతోషంగా ఉంది. ఒంటరిగా బాధపడటంలోనే నాకు తృప్తి ఉంది. నాపై జాలిపడి, నాకు మితిమీరిన సపర్యలు చేయడం మొదలుపెట్టగానే నా ఆనందం నన్ను విడిచిపోతుంది.”

ఈ మాటలు ఎంతటి ఆత్మబలాన్ని వెల్లడిస్తున్నాయి! మనకు దుఃఖం కనిపించే చోట ఆమె ఆనందాన్ని కనుగొంది. మనం భరించడానికి ఎంతో కష్టపడేది—సృష్టజీవులు మనల్ని పట్టించుకోకపోవడం, నిర్లక్ష్యం చేయడం—ఆమెకు ఆనందానికి మూలమైంది. ఆమె అంత మధురంగా భావించిన ఆ చేదు ఆనందాన్ని ఆమెకు ఎలా సమకూర్చాలో ఆమె దివ్య వరునికి బాగా తెలుసు. తరచూ ఆమెకు బాధాకరమైన చికిత్సలు చేయవలసి వచ్చేది. ఒకరోజు, వాటివల్ల మామూలుకంటే ఎక్కువ బాధపడిన తరువాత, వినోద సమయాన ఆమె తన గదిలో విశ్రాంతి తీసుకుంటోంది. అప్పుడు వంటగదిలో ఒక సహోదరి తన గురించి ఇలా మాట్లాడటం ఆమెకు వినిపించింది: “సిస్టర్ తెరేస్ ఎక్కువకాలం బ్రతకదు. నిజంగా, ఆమె చనిపోయినప్పుడు మన మఠాధిపతి మాత ఆమె గురించి చెప్పడానికి ఏమి దొరుకుతుందా అని కొన్నిసార్లు నాకు అనిపిస్తుంది.[5] ఆమెకు ఏమి చెప్పాలో తోచక చాలా ఇబ్బంది పడతారు. ఎందుకంటే, ఈ చిన్న సహోదరి ఎంత స్నేహశీలి అయినప్పటికీ, చెప్పుకోదగిన పని మాత్రం ఎన్నడూ చేయలేదు.” ఆ మాటలు విన్న రోగుల సంరక్షకురాలు కూడా తెరేస్ వైపు తిరిగి ఇలా అంది: “మీరు సృష్టజీవుల అభిప్రాయంపై ఆధారపడి ఉంటే, ఈరోజు నిజంగా భ్రమలు తొలగిపోయేవి.” “సృష్టజీవుల అభిప్రాయమా!” అని ఆమె జవాబిచ్చింది. “సంతోషకరమైన విషయం ఏమిటంటే, దాని పట్ల పూర్తిగా నిరాసక్తంగా ఉండే కృపను దేవుడు నాకు ప్రసాదించారు. దాని విలువ ఎంతో నాకు ఒక్కసారిగా, శాశ్వతంగా తెలియజేసిన ఒక విషయం మీకు చెబుతాను. నా మఠవస్త్రధారణ జరిగిన కొద్దిరోజుల తరువాత, నేను మన ప్రియమైన మాత గదికి వెళ్లాను. అక్కడ ఉన్న ఒక సహోదరి నన్ను చూడగానే ఇలా అంది: ‘ప్రియమైన మాతా, ఈ నవశిష్యురాలు తప్పకుండా మీకు మంచి పేరు తెస్తుంది. ఈమె ఎంత ఆరోగ్యంగా కనిపిస్తోందో! రాబోయే ఎన్నో సంవత్సరాలపాటు ఈమె నియమావళిని పాటించగలదని ఆశిస్తున్నాను.’ ఈ మెచ్చుకోలుకు నేను ఎంతో సంతోషిస్తుండగానే మరో సహోదరి లోపలికి వచ్చి, నన్ను చూసి ఇలా అంది: ‘పాపం, చిన్న సిస్టర్ తెరేస్, నువ్వు ఎంతగా అలసిపోయి కనిపిస్తున్నావు! నిన్ను చూస్తే నాకు చాలా ఆందోళనగా ఉంది. నువ్వు త్వరగా కోలుకోకపోతే, ఎక్కువకాలం నియమావళిని పాటించలేవేమోనని నాకు భయంగా ఉంది.’ అప్పుడు నాకు పదహారేళ్లే. అయినా, ఈ చిన్న సంఘటన నాపై ఎంత లోతైన ముద్ర వేసిందంటే, అప్పటినుంచి సృష్టజీవుల మారుతూ ఉండే అభిప్రాయాలకు నేను మళ్లీ ఎన్నడూ ప్రాధాన్యం ఇవ్వలేదు.”

మరో సందర్భంలో ఒకరు ఇలా అన్నారు: “మీరు ఎన్నడూ పెద్దగా బాధలు అనుభవించలేదని అంటున్నారు.” ఆమె చిరునవ్వుతో, ప్రకాశవంతమైన ఎరుపు రంగు మందు ఉన్న ఒక గ్లాసును చూపించింది. “ఈ చిన్న గ్లాసు కనిపిస్తోందా?” అని ఆమె అడిగింది. “ఇందులో ఎంతో రుచికరమైన పానీయం ఉందని ఎవరైనా అనుకోవచ్చు. కానీ నిజానికి, నేను తీసుకునే మందులన్నిటికంటే ఇది ఎక్కువ చేదుగా ఉంటుంది. ఇది నా జీవితానికి ప్రతిరూపం. ఇతరులకు నా జీవితమంతా గులాబీ వర్ణంలోనే కనిపించింది; నేను ఎల్లప్పుడూ ఎంతో మధురమైన ద్రాక్షారసాన్ని తాగుతున్నానని వారు అనుకున్నారు; కానీ నాకు మాత్రం అది చేదుతో నిండి ఉంది. చేదు అని అంటున్నాను గానీ, నా జీవితం చేదుగా గడవలేదు. ఎందుకంటే చేదుగా ఉన్న ప్రతిదానిలోనూ నా ఆనందాన్ని, మాధుర్యాన్ని కనుగొనడం నేర్చుకున్నాను.”

“ఇప్పుడు మీరు చాలా బాధపడుతున్నారు, కదా?” “అవును, కానీ బాధలు అనుభవించాలని నేను ఎంతో తపించాను కదా.” “మీరు ఇంత వేదనలో ఉండటం చూసి, అది ఇంకా పెరగవచ్చని తలచుకుంటే మాకు ఎంత బాధగా ఉందో!” అని ఆమె నవశిష్యురాళ్లు అన్నారు.

“అయ్యో! నా గురించి దుఃఖించకండి. బాధలన్నీ ఎంతో మధురంగా మారిపోయాయి కాబట్టి, ఇక నేను బాధపడలేని స్థితికి చేరుకున్నాను. అంతేకాదు, నేను ఇంకా ఏమేమి అనుభవించవలసి వస్తుందో అని మీరు కలతపడటం పూర్తిగా పొరపాటు. అది దేవుని పనిలో జోక్యం చేసుకోవడం వంటిది. ప్రేమ మార్గంలో పరుగెత్తే మనం, ఏదీ మనలను కలవరపెట్టడానికి ఎన్నడూ అనుమతించకూడదు. నేను కేవలం ఒక్కో క్షణం జీవిస్తూ ఉండకపోతే, సహనంతో ఉండటం నాకు అసాధ్యమయ్యేది; కానీ నేను వర్తమానాన్ని మాత్రమే చూస్తాను, గతాన్ని మరచిపోతాను, భవిష్యత్తును ముందుగానే ఊహించుకొని కలతపడకుండా ఎంతో జాగ్రత్తపడతాను. మనం అధైర్యానికి లేదా నిరాశకు లోనైనప్పుడు, సాధారణంగా అందుకు కారణం గతాన్ని గురించీ భవిష్యత్తును గురించీ అతిగా ఆలోచించడమే. అయినా నా కోసం ఎక్కువగా ప్రార్థించండి. ఎందుకంటే సహాయం కోసం నేను పరలోకానికి మొరపెట్టుకునే వేళల్లోనే తరచుగా నేను పూర్తిగా విడిచిపెట్టబడినట్లు అనిపిస్తుంది.”

“అలాంటి సమయాల్లో మీరు అధైర్యానికి లోనుకాకుండా ఎలా ఉండగలుగుతున్నారు?” “నేను దేవునివైపు, ఆయన పరిశుద్ధులందరివైపు తిరిగి, ఆ స్థితిలోనూ వారికి కృతజ్ఞతలు తెలుపుతాను; నా నమ్మకం ఎంతవరకు నిలుస్తుందో చూడాలని వారు కోరుకుంటున్నారని నేను నమ్ముతున్నాను. అయితే యోబు మాటలు నా హృదయంలో వృథాగా ప్రవేశించలేదు: ‘దేవుడు నన్ను చంపినా, నేను ఆయనపై నమ్మకం ఉంచుతాను.’[6] ఈ స్థాయి ఆత్మసమర్పణకు చేరుకోవడానికి చాలా కాలం పట్టిందని ఒప్పుకుంటాను; కానీ ఇప్పుడు ఆ స్థితికి చేరుకున్నాను. నన్ను అక్కడికి చేర్చింది ప్రభువే.”

మరోసారి ఆమె ఇలా చెప్పింది: “మన ప్రభువు చిత్తం నా హృదయాన్ని నిండుగా నింపివేస్తుంది. అందువల్ల మరేదైనా దానికి తోడైనా, అది లోతుగా చొచ్చుకుపోలేదు; నిర్మలమైన నీటి ఉపరితలంపై నూనెలాగా సులువుగా జారిపోతుంది. నా హృదయం అప్పటికే నిండి పొంగిపోకుండా, ఎంతో వేగంగా ఒకదాని వెంట మరొకటి వచ్చే సంతోష దుఃఖ భావాలతో నిండవలసి ఉంటే, నిజంగానే తీవ్రమైన వేదనా తరంగం దానిని ముంచెత్తేది; కానీ ఇలా వెంటవెంటనే వచ్చే మార్పులు నా ఆత్మ ఉపరితలాన్ని కూడా దాదాపుగా కలవరపెట్టవు. దాని లోతుల్లో మాత్రం ఏదీ భంగపరచలేని శాంతి రాజ్యమేలుతోంది.”

అయినప్పటికీ ఆమె ఆత్మ దట్టమైన చీకటిలో కప్పబడి ఉంది. ఆమె ఎప్పటికప్పుడు జయిస్తున్నా, మళ్లీ మళ్లీ తిరిగి వచ్చే విశ్వాసానికి విరుద్ధమైన శోధనలు, సమీపిస్తున్న తన మరణాన్ని తలచుకున్నప్పుడు కలిగే ఆనంద భావననంతటినీ ఆమె నుండి హరించివేస్తున్నాయి. “అర్థం చేసుకోవడం అసాధ్యమైన ఈ పరీక్ష లేకపోయి ఉంటే,” అని ఆమె అనేది, “త్వరలోనే ఈ భూమిని విడిచి వెళ్తాననే ఆలోచనతో ఆనందం పట్టలేక మరణించేదాన్నేమో అనిపిస్తుంది.”

ఈ పరీక్ష ద్వారా, దివ్య బోధకుడు ఆమె శుద్ధీకరణను పరిపూర్ణం చేయాలని, తద్వారా నమ్మకంతోనూ ఆత్మసమర్పణతోనూ కూడిన తన చిన్న మార్గంలో ఆమె వేగంగా అడుగులు వేయడమే కాక పరుగెత్తగలిగేలా చేయాలని కోరుకున్నాడు. ఆమె మాటలు పదేపదే దీనిని నిరూపించాయి. “నేను మరణాన్నీ కోరుకోవడం లేదు, జీవితాన్నీ కోరుకోవడం లేదు. మన ప్రభువు నాకు ఎంచుకునే అవకాశం ఇచ్చినా, నేను ఏదీ ఎంచుకోను. ఆయన ఏది కోరుతారో నేనూ అదే కోరుతాను; ఆయన చేసేదానినే నేను ప్రేమిస్తాను. చివరి పోరాటానికైనా, నా వ్యాధి కలిగించే ఎలాంటి వేదనలకైనా—అవి ఎంత తీవ్రమైనవైనా—నేను భయపడను. దేవుడు ఎల్లప్పుడూ నాకు సహాయంగా ఉన్నాడు. నా బాల్యం ఆరంభం నుండే ఆయన నా చేయి పట్టుకొని నడిపించాడు; ఆయనపైనే నేను ఆధారపడుతున్నాను. నా మరణవేదన పరాకాష్ఠకు చేరవచ్చు, కానీ ఆయన నన్ను ఎన్నడూ విడిచిపెట్టరని నాకు దృఢనిశ్చయం ఉంది.”

దేవునిపై అలాంటి నమ్మకం తప్పక అపవాది ఆగ్రహాన్ని రగిలించింది—జీవితపు చివరి ఘడియల్లో, మరణిస్తున్నవారి హృదయాల్లో నిరాశా బీజాలను నాటడానికి ప్రతి కుయుక్తినీ ప్రయోగించేది వాడే.

“గత రాత్రి భయంకరమైన వేదన నన్ను ఆవహించింది,” అని ఆమె ఒక సందర్భంలో యేసు ఆగ్నెస్ మాతతో ఒప్పుకుంది; “నేను చీకటిలో మునిగిపోయాను. ఆ చీకటిలోనుంచి ఒక శాపగ్రస్త స్వరం వినిపించింది: ‘దేవుడు నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాడని నీకు నిశ్చయంగా తెలుసా? ఆయనే స్వయంగా నీతో అలా చెప్పాడా? సృష్టిప్రాణుల అభిప్రాయం ఆయన దృష్టిలో నిన్ను నీతిమంతురాలిగా నిలబెట్టదు.’ ఈ ఆలోచనలు నన్ను చాలాసేపు బాధించాయి. అప్పుడు పరలోకం నుంచి వచ్చిన సందేశంలా మీ చిన్న ఉత్తరం నాకు అందింది. ప్రియమైన మాతా, యేసు నాపై అపారంగా కురిపించిన ప్రత్యేక కృపలను మీరు నాకు గుర్తుచేశారు. నా పరీక్ష గురించి మీకు ఏదో దివ్యవెల్లడి కలిగినట్లుగా, దేవుడు నన్ను ఎంతో గాఢంగా ప్రేమిస్తున్నాడనీ, ఆయన చేతులనుంచి నా నిత్య కిరీటాన్ని అందుకునే సమయం ఆసన్నమైందనీ మీరు నాకు భరోసా ఇచ్చారు. వెంటనే నా హృదయంలో శాంతి, ఆనందం తిరిగి నెలకొన్నాయి. అయినా, ‘నా చిన్న మాతకు నాపై ఉన్న మమకారమే ఆమె చేత ఈ మాటలు రాయిస్తోంది’ అనే ఆలోచన నాకు వచ్చింది. వెంటనే సువార్తల గ్రంథాన్ని చేతిలోకి తీసుకోవాలనే ప్రేరణ కలిగింది. యాదృచ్ఛికంగా గ్రంథాన్ని తెరిచినప్పుడు, అప్పటివరకు నా దృష్టికి రాని ఒక వాక్యం కనిపించింది: ‘దేవుడు పంపినవాడు దేవుని మాటలు పలుకుతాడు; ఎందుకంటే దేవుడు పవిత్రాత్మను కొలతతో ఇవ్వడు.’[7] అప్పుడు నేను పూర్తిగా ఓదార్పు పొంది నిద్రపోయాను. ప్రియమైన మాతా, మంచివాడైన దేవుడు నా వద్దకు పంపింది మిమ్మల్నే. మీరు దేవుని మాటలు పలుకుతున్నారు కాబట్టి నేను మీ మాటలను నమ్మాలి.”

ఆగస్టు నెలలో కొన్ని రోజులపాటు తెరేస్, ఒక విధంగా చెప్పాలంటే, తనను తాను అదుపు చేసుకోలేని స్థితిలో ఉండిపోయింది. తనకోసం ప్రార్థనలు చేయమని వేడుకుంది. ఇంతకు ముందు ఆమెను ఇలాంటి స్థితిలో ఎన్నడూ చూడలేదు. మాటల్లో చెప్పలేని తన వేదనలో ఆమె పదే పదే ఇలా అనేది: “ఓ! మరణవేదనలో ఉన్నవారికోసం ప్రార్థించడం ఎంత అవసరమో! అది ఎంత అవసరమో అందరికీ తెలిస్తే ఎంత బాగుండును!”

ఒక రాత్రి ఆమె తన మంచంపై తీర్థజలాన్ని చల్లమని రోగుల సంరక్షణ చూసే సోదరిని వేడుకుంటూ ఇలా అంది: “అపవాది నన్ను చుట్టుముట్టాడు. అతడు నాకు కనిపించడం లేదు, కానీ అతని ఉనికిని అనుభవిస్తున్నాను; రవ్వంత ఓదార్పు కూడా నాకు దొరకకుండా అతడు నన్ను హింసిస్తూ, ఉక్కు పిడికిలితో పట్టుకున్నాడు; నేను నిరాశలో కూరుకుపోయేలా నా బాధలను పెంచుతున్నాడు. . . . నేను ప్రార్థించలేకపోతున్నాను. మన ధన్యమాత వైపు చూసి, ‘యేసూ!’ అని మాత్రమే అనగలుగుతున్నాను. రాత్రి ముగింపు ప్రార్థనలో మనం చేసే ఆ ప్రార్థన ఎంత అవసరమో: ‘కలలూ, రాత్రివేళ భయానక రూపాలూ దూరమగునుగాక!’ (‘రాత్రివేళ భయానక రూపాలనుంచి మమ్మల్ని విడిపించు.’) నా అంతరంగంలో ఏదో మర్మమైనది జరుగుతోంది. నేను నా కోసం కాదు, మరొక ఆత్మకోసం బాధపడుతున్నాను; అందుకే సాతాను కోపంతో ఉన్నాడు.” కలవరపడిన ఆ సోదరి ఆశీర్వదించిన కొవ్వొత్తిని వెలిగించింది. అంధకారాత్మ పారిపోయాడు; మళ్లీ ఎన్నడూ తిరిగిరాలేదు. కానీ ఆమె మాత్రం చివరివరకు తీవ్రమైన వేదనలోనే ఉండిపోయింది.

ఒక రోజు ఆమె అందమైన ఆకాశాన్ని తిలకిస్తుండగా, ఎవరో ఆమెతో ఇలా అన్నారు: “త్వరలోనే ఆ నీలాకాశానికి అవతల మీ నివాసం ఉంటుంది. దానివైపు ఎంత ప్రేమగా చూస్తున్నారు!” ఆమె చిరునవ్వు మాత్రమే చిందించింది. కానీ తరువాత మఠాధిపతియైన మాతతో ఇలా అంది: “ప్రియమైన మాతా, నా బాధలు సోదరీమణులకు అర్థం కావడం లేదు. ఇందాక ఆకాశాన్ని చూస్తున్నప్పుడు, నేను కేవలం భౌతిక ఆకాశ సౌందర్యాన్ని మాత్రమే మెచ్చుకున్నాను—నిజమైన పరలోకం నాకు మునుపెన్నటికన్నా ఎక్కువగా మూసివేయబడినట్లు అనిపిస్తోంది. మొదట్లో వారి మాటలు నన్ను కలవరపరిచాయి. కానీ నా అంతరంగంలో ఒక స్వరం మెల్లగా ఇలా పలికింది: ‘అవును, నీవు ప్రేమతోనే పరలోకం వైపు చూస్తున్నావు. నీ ఆత్మ పూర్తిగా ప్రేమకు అర్పించబడింది కాబట్టి, నీ క్రియలన్నింటిపైనా, అత్యంత సాధారణమైన వాటిపైనా కూడా, ఈ దివ్య ముద్ర ఉంది.’ వెంటనే నాకు ఓదార్పు కలిగింది.”

ఆమెను చుట్టుముట్టిన చీకటి ఉన్నప్పటికీ, ఆమె దివ్య రక్షకుడు అప్పుడప్పుడు ఆమె చెరసాల తలుపును కొద్దిగా తెరిచి ఉంచేవాడు. ఆ క్షణాల్లో ఆమె ఆత్మ నమ్మకం, ప్రేమల పారవశ్యంలో మునిగిపోయేది. అలా ఒకరోజు, తన సొంత సోదరీమణులలో ఒకరి ఊతంతో తోటలో నడుస్తుండగా, ఒక కోడి తన అందమైన చిన్న పిల్లలను రెక్క కింద కాపాడుతున్న మనోహర దృశ్యాన్ని చూసి ఆమె ఆగిపోయింది. ఆమె కళ్లలో నీళ్లు నిండాయి. తనతో ఉన్న సోదరి వైపు తిరిగి, “నేను ఇక ఇక్కడ ఉండలేను, లోపలికి వెళ్దాం!” అంది. తన గదికి చేరుకున్న తరువాత కూడా ఆమె కన్నీళ్లు కారుతూనే ఉన్నాయి. కొంతసేపటివరకు ఆమె మాట్లాడలేకపోయింది. చివరికి పరలోక భావం ఉట్టిపడే ముఖంతో తన సోదరి వైపు చూసి ఇలా అంది: “మన ప్రభువు గురించి, మాటల్లో వర్ణించలేని తన వాత్సల్యాన్ని మనకు అర్థమయ్యేలా చేయడానికి ఆయన ఎంచుకున్న అందమైన పోలిక గురించి నేను ఆలోచిస్తున్నాను. నా జీవితమంతా ఆయన నాకు చేసినది ఇదే. ఆయన నన్ను పూర్తిగా తన రెక్క కింద దాచుకున్నాడు. ఇప్పుడే నా హృదయాన్ని కదిలించిన వాటన్నింటినీ నేను వ్యక్తపరచలేను. దేవుడు తనను తాను దాచుకొని, తన కారుణ్యం కలిగించే ఫలాలను అరుదుగా మాత్రమే, అదీ ‘జాలీల వెనుకనుంచి’ అన్నట్లుగా నాకు చూపించడం నా మేలుకే. అలా కాకపోతే అంత మాధుర్యాన్ని నేను ఎన్నటికీ భరించలేను.”

. . . . . . .

తమ అమూల్య నిధిని కోల్పోబోతున్నామనే ఆలోచనతో ఓదార్పు పొందలేకపోయిన మఠసమాజం, వాడిపోతున్న చిన్న పుష్పాన్ని విజయమాత మరోసారి అద్భుతరీతిగా పునరుజ్జీవింపజేస్తుందనే ప్రగాఢ ఆశతో, June 5, 1897న ఆమెకు నవదిన ప్రార్థనలు ప్రారంభించింది. కానీ ఆమె ఇచ్చిన సమాధానం ధన్య హతసాక్షి తియోఫాన్ వేనార్ ఇచ్చిన సమాధానంలాగే ఉంది. రాబోయే ఎడబాటు చేదును వారు ఉదార హృదయంతో అంగీకరించక తప్పలేదు.

జూలై ప్రారంభంలో ఆమె పరిస్థితి చాలా విషమించింది. చివరికి ఆమెను రోగశాలకు తరలించారు. ఖాళీగా ఉన్న ఆమె గదిని చూసి, ఆమె ఇక ఎన్నటికీ అక్కడికి తిరిగి రాదని తెలిసిన యేసు అగ్నెస్ మాత ఆమెతో ఇలా అన్నారు: “నీవు ఇక మాతో లేనప్పుడు, ఈ గదిని చూస్తే నాకు ఎంత దుఃఖం కలుగుతుందో!”

“చిన్నమ్మా, ఓదార్పు కోసం నేను పైన ఎంత సంతోషంగా ఉన్నానో మీరు తలచుకోవచ్చు. నా సంతోషంలో ఎంతో భాగాన్ని ఆ చిన్న గదిలోనే సంపాదించుకున్నానని గుర్తుంచుకోండి; ఎందుకంటే,” అంటూ ఆమె తన అందమైన కన్నులను పరలోకం వైపు ఎత్తి, “అక్కడ నేను ఎంతో బాధపడ్డాను. అక్కడే మరణించి ఉంటే నాకు సంతోషంగా ఉండేది” అని అన్నారు.

రోగశాలలోకి ప్రవేశించగానే, అక్కడికి తీసుకువచ్చిన అద్భుతకరమైన మరియమాత స్వరూపం వైపు ఆమె చూశారు. ఆ చూపును వర్ణించడం అసాధ్యం. చిన్నతనంలో ఆమె అద్భుతంగా స్వస్థత పొందినప్పుడు ప్రత్యక్షసాక్షిగా ఉన్న ఆమె సోదరి మారీ, “నీకు ఏమి కనిపిస్తోంది?” అని అడిగారు. తెరేస్ ఇలా సమాధానమిచ్చారు: “ఆమె నాకు ఇంత అందంగా ఎన్నడూ కనిపించలేదు . . . అయితే ఈ రోజు కనిపిస్తున్నది స్వరూపమే; కానీ ఆ మరొక రోజు, నీకు బాగా తెలిసినట్లుగా, అది స్వరూపం కాదు!” అప్పటినుంచి ఆమె తరచుగా అలాంటి ఓదార్పులను పొందారు.

ఒక సాయంత్రం ఆమె ఇలా అన్నారు: “ఓహ్, మన పునీత మరియమాతను నేను ఎంతగా ప్రేమిస్తున్నానో! నేను గురువునై ఉంటే, ఆమె స్తుతులను ఎంతగా గానం చేసి ఉండేదాన్నో! ఆమెను సమీపించలేనివారిగా చెబుతుంటారు. కానీ ఆమెను సులభంగా అనుసరించగలవారిగా చూపించాలి. . . . ఆమె రాణి కంటే ఎక్కువగా తల్లి. ఉదయించే సూర్యుడు నక్షత్రాలన్నిటినీ కనుమరుగు చేసినట్లుగా, ఆమె మహిమ పునీతులందరి మహిమను మరుగుపరుస్తుందని చెప్పడం నేను విన్నాను. అది ఎంతో వింతగా అనిపిస్తుంది. ఒక తల్లి తన పిల్లల మహిమను తీసివేయడమా! నేను అందుకు పూర్తిగా విరుద్ధంగా భావిస్తున్నాను. ఆమె దేవుడు ఎన్నుకున్నవారి మహిమను ఎంతో పెంపొందిస్తుందని నేను నమ్ముతున్నాను . . . మన మరియమాత! ఓహ్! ఆమె జీవితం ఎంత నిరాడంబరంగా ఉండి ఉంటుందో!” తమ మాటలను కొనసాగిస్తూ, ఆమె పవిత్ర కుటుంబాన్ని ఎంత మధురంగా, మనోహరంగా వర్ణించారంటే, అక్కడ ఉన్నవారందరూ ఆ వర్ణనకు ముగ్ధులయ్యారు.

తన దివ్యవరుని చేరడానికి ముందు ఎంతో బరువైన సిలువ ఆమె కోసం ఎదురుచూస్తోంది. ఆగస్టు 16 నుంచి, ఆమె మరణించిన ఆనందదాయకమైన రోజైన సెప్టెంబరు 30 వరకు, ఎడతెగని అనారోగ్యం వల్ల ఆమె దివ్యసత్ప్రసాదాన్ని స్వీకరించలేకపోయారు. ఈ భూలోకపు సెరాఫు వలె దేవదూతల ఆహారం కోసం తపించినవారు చాలా అరుదు. తన జీవితంలోని ఆ చివరి చలికాలంలో, భరించలేని బాధతో రాత్రులు గడిపిన తరువాత కూడా, పరలోకపు మన్నాను స్వీకరించడానికి ఆమె పదేపదే వేకువనే లేచేవారు. దేవుణ్ణి ఆహారంగా స్వీకరించే పరమానందం కోసం ఎంత మూల్యం చెల్లించినా అది ఎక్కువ కాదని భావించేవారు. ఈ పరలోక ఆహారాన్ని ఆమెకు పూర్తిగా దూరం చేయడానికి ముందు, మన ప్రభువు ఆమె బాధాశయ్య వద్దకు తరచుగా వచ్చేవారు. జూలై 16న, కార్మెలు మాత పండుగ రోజున ఆమె దివ్యసత్ప్రసాదాన్ని స్వీకరించిన సందర్భం ప్రత్యేకంగా హృదయాన్ని కదిలించింది. అంతకుముందు రాత్రి, దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకరణకు ముందు పాడటానికి ఆమె కొన్ని పద్యాలు రచించారు.

ప్రభువా, నా ఆత్మ అల్పత్వం నీకు తెలుసు, అయినా నా వద్దకు దిగివచ్చి నాలో ప్రవేశించడానికి నీవు వెనుకాడవు. ఆరాధనీయ దివ్యసత్ప్రసాదమా, నా హృదయంలోకి రమ్ము! నా హృదయంలోకి రమ్ము . . . అది నిన్ను మాత్రమే కోరుకుంటోంది! నీవు వచ్చిన వెంటనే, నీపై గల అపారమైన ప్రేమతోనే నా ప్రాణం విడిచేలా చేయుము; ఈ వరాన్ని ప్రసాదించుము! ఓ యేసూ, నా దీన విన్నపాన్ని ఆలకించుము: నా హృదయంలోకి రమ్ము!

ఉదయం, అంతిమ యాత్రా దివ్యసత్ప్రసాదాన్ని రోగశాలకు తీసుకువచ్చినప్పుడు, మఠంలోని నడవాల నిండా అడవిపూలు, గులాబీ రేకులు దట్టంగా చల్లారు. ఆ రోజు కార్మెలు మఠపు ప్రార్థనాలయంలో తన తొలి దివ్యబలిపూజను అర్పించబోతున్న ఒక యువగురువు, మరణశయ్యపై ఉన్న సోదరి వద్దకు దివ్యసత్ప్రసాదాన్ని తీసుకువచ్చారు. ఆమె కోరిక మేరకు, అసాధారణమైన మధురస్వరం కలిగిన దివ్యసత్ప్రసాదపు మేరీ సోదరి ఈ క్రింది ద్విపద చరణాలను పాడారు:

ప్రేమ తీక్షణాగ్నిలో మరణించుట—ఎంత మధురమైన వేదసాక్షి మరణం!
నా హృదయం కోరుకునే వేదసాక్షి మరణం ఇదే!
కెరూబులారా, త్వరపడి మీ వీణలను శ్రుతి చేయండి;
ఈ ప్రవాస వేదనలో నేను ఇక ఎక్కువకాలం నిలువను!
. . . . . . .

ఓ యేసూ, నా కలను నెరవేర్చు, ఎందుకంటే నేను నిట్టూరుస్తూ కోరేది
ప్రేమతో మరణించాలనే!

కొన్ని రోజుల తరువాత తెరేస్ ఆరోగ్యం మరింత క్షీణించింది. జూలై 30న ఆమె అంతిమ అభ్యంగన సంస్కారాన్ని స్వీకరించారు. ఆనందంతో ప్రకాశిస్తూ, ప్రేమకు తనను బలిగా అర్పించుకున్న ఆ చిన్నారి మాతో ఇలా అన్నారు: “నా చీకటి చెరసాల తలుపు కొద్దిగా తెరుచుకుంది. నేను ఆనందంలో మునిగిపోయాను. ముఖ్యంగా, ఈ రోజు నా ఆత్మ జ్ఞానస్నానం పొందిన చిన్నబిడ్డ ఆత్మలా ఉందని మన మఠాధిపతి గురువుగారు నాకు భరోసా ఇచ్చినప్పటినుంచి నా ఆనందం మరింత పెరిగింది.”

తెల్లని వస్త్రాలు ధరించిన పవిత్ర అమాయక బాలల బృందంలో తాను త్వరలోనే చేరబోతున్నానని ఆమె భావించారనడంలో సందేహం లేదు. ఇంకా రెండు సుదీర్ఘ నెలల వేదసాక్షి యాతనను తాను అనుభవించవలసి ఉందని ఆమెకు ఏమాత్రం తెలియదు. “ప్రియమైన మాతా,” అని ఆమె అన్నారు, “మిమ్మల్ని వేడుకుంటున్నాను, మరణించడానికి నాకు అనుమతినివ్వండి. ఒక ప్రత్యేక ఉద్దేశం కోసం నా జీవితాన్ని అర్పించనివ్వండి”—ఆ ఉద్దేశం ఏమిటో ఆమె మఠాధిపతురాలికి తెలిపారు. అనుమతి నిరాకరించబడినప్పుడు, ఆమె ఇలా సమాధానమిచ్చారు: “సరే, ఈ క్షణంలో మన ప్రభువు ఒక చిన్న ద్రాక్షగుత్తి కోసం ఎంతగానో తపిస్తున్నాడని నాకు తెలుసు. దానిని ఆయనకు ఎవరూ ఇవ్వరు కాబట్టి, ఆయనే వచ్చి దానిని దొంగిలించక తప్పదు. . . . నేను ఏమీ అడగను; అలా అడిగితే నేను నన్ను అర్పించుకునే మార్గం నుంచి తప్పుకున్నట్లవుతుంది. ఆయన వచ్చి నన్ను తీసుకుపోవడం మరచిపోకుండా ఉండేందుకు, సువార్తలలో ఆయన తనకు తానే ఆపాదించుకున్న దొంగ అనే పేరును తన యేసుకు గుర్తుచేయమని మాత్రమే నేను మరియమాతను వేడుకుంటున్నాను.”

. . . . . . .

ఒకరోజు సిస్టర్ థెరేస్ తనకు తెచ్చిన ధాన్యపు పనలో నుంచి ఒక కంకిని తీసుకుంది. అది గింజలతో ఎంత నిండుగా ఉందంటే, వాటి బరువుకు కాడపై వంగిపోయింది. దానిని కొంతసేపు తేరిపార చూసిన తరువాత ఆమె మఠాధ్యక్షురాలితో ఇలా అంది: “మదర్, ఈ ధాన్యపు కంకి నా ఆత్మకు ప్రతిరూపం. దేవుడు నా కోసమూ, ఇంకా అనేకమంది కోసమూ నా ఆత్మను అనుగ్రహాలతో నింపాడు. అన్నీ ఆయన నుంచే వస్తాయని అంగీకరిస్తూ, దేవుని వరాల బరువుకు ఎల్లప్పుడూ వినమ్రంగా వంగి ఉండటమే నా ప్రియమైన కోరిక.”

ఆమె చెప్పింది నిజమే. ఆమె ఆత్మ నిజంగానే అనుగ్రహాలతో నిండి ఉంది. ఆ నిర్మలమైన బిడ్డ నోటి ద్వారా దేవుని ఆత్మ ఆయన స్తుతులను పలుకుతున్నాడని గుర్తించడం సులభమే.

ఈ సత్యస్వరూపియైన ఆత్మయే అప్పటికే మహనీయురాలైన అవిలా తెరేసాతో ఈ మాటలు పలికించలేదా:

“దేవునితో పరిపూర్ణ ఐక్యతను పొందిన ఆత్మలు వినమ్రమైన, పవిత్రమైన ధీమాతో తమను తాము ఎంతో విలువైనవిగా భావించాలి. తాము పొందిన మేలులను ఎడతెగక తమ కళ్లముందు గుర్తుంచుకోవాలి. దేవుని వరాలను గుర్తించకపోవడమే వినయాన్ని ఆచరించడమని భావించకుండా జాగ్రత్తపడాలి. ప్రసాదించబడిన వరాలను నిరంతరం గుర్తుచేసుకోవడం, వాటిని ఇచ్చినవానిపై ప్రేమను పెంచుతుందనేది స్పష్టం కాదా? తన వద్ద ఉన్న సంపదలను పట్టించుకోని వ్యక్తి వాటిని ఇతరుల కోసం ఉదారంగా ఎలా ఖర్చుచేయగలరు?”

అయితే, “లిసియెకు చెందిన చిన్నారి థెరేస్”[8] ప్రవచనాత్మకంగా నెరవేరిన మాటలను పలికిన సందర్భం ఇదొక్కటే కాదు. 1895 ఏప్రిల్ నెలలో, ఆమె ఇంకా ఎంతో ఆరోగ్యంగా ఉన్నప్పుడే, వయసులో పెద్దవారైన ఒక సన్యాసినితో ఆంతరంగికంగా ఇలా అంది: “నేను త్వరలోనే మరణిస్తాను. అది కొన్ని నెలల్లోనే జరుగుతుందని నేను అనడం లేదు; కానీ మహా అయితే రెండు లేదా మూడు సంవత్సరాల్లో జరుగుతుంది. నా ఆత్మలో జరుగుతున్నదానిని బట్టి నాకు ఇది తెలుసు.”

ఆమె తమ అంతరంగంలోని ఆలోచనలను గ్రహించినప్పుడు నవశిష్యురాళ్లు ఆశ్చర్యపోయారు. ఆమె వారితో ఇలా అంది: “ఇదే నా రహస్యం: ముందుగా మన ధన్యమాతను ప్రార్థించి, మీ మేలుకు అత్యంత దోహదపడేది ఏమిటో నాకు ప్రేరేపించమని ఆమెను అడగకుండా నేను మిమ్మల్ని ఎన్నడూ మందలించను. నేను మీకు బోధించే విషయాలను చూసి నాకే తరచూ ఆశ్చర్యం కలుగుతుంది. అలాంటి సమయాల్లో నేను పొరపాటు చేయడం లేదనీ, నా పెదవుల ద్వారా మాట్లాడుతున్నది యేసేననీ నాకు అనిపిస్తుంది.”

ఆమె అనారోగ్యంగా ఉన్నప్పుడు, ఆమె సోదరీమణులలో ఒకరు తప్పించుకోలేని ఆ వియోగాన్ని తలచుకొని, దాదాపు అధైర్యంలో పడిపోయేంత తీవ్రమైన వేదనను కొన్ని క్షణాలు అనుభవించింది. ఆ వెంటనే ఆమె రోగుల గదికి వెళ్లింది; అయితే తన దుఃఖం ఏమాత్రం బయటపడకుండా జాగ్రత్తపడింది. అప్పుడు థెరేస్ విచారంతో కూడిన గంభీర స్వరంతో, “నిరీక్షణ లేనివారిలా మనం విలపించకూడదు” అని తనతో అనడంతో ఆమె ఎంతగానో ఆశ్చర్యపోయింది.

ఆమెను చూడటానికి వచ్చిన మదర్లలో ఒకరు ఆమెకు ఒక చిన్న సేవ చేశారు. “ఈ దేవదూత ‘పరలోకంలో మీకు ప్రతిఫలం ఇస్తాను!’ అని ఒక్కమాట అంటే నేనెంత సంతోషిస్తానో!” అని ఆ మదర్ అనుకున్నారు. సరిగ్గా ఆ క్షణంలోనే సిస్టర్ థెరేస్ ఆమె వైపు తిరిగి, “మదర్, పరలోకంలో మీకు ప్రతిఫలం ఇస్తాను!” అంది.

అయితే అన్నిటికన్నా ఆశ్చర్యకరమైనది, మన ప్రభువు తనకోసం నిర్దేశించిన సేవాకార్యం గురించి ఆమెకు ఉన్న అవగాహన. భవిష్యత్తును కప్పి ఉంచే తెర తొలగిపోయినట్లు అనిపించింది. ఇప్పటికే నెరవేరిన ప్రవచనాల ద్వారా ఆమె ఒకటి కంటే ఎక్కువసార్లు దాని రహస్యాలను మాకు వెల్లడించింది.

“మంచి దేవునికి నేను ప్రేమ తప్ప మరేమీ ఎన్నడూ ఇవ్వలేదు; ప్రేమతోనే
ఆయన నాకు ప్రతిఫలమిస్తాడు.

నా మరణం తరువాత గులాబీల వర్షాన్ని కురిపిస్తాను.”

మరోసారి, పరలోక ఆనందం గురించి తనతో మాట్లాడుతున్న ఒక సిస్టర్ మాటలకు ఆమె అడ్డువచ్చి, “నన్ను ఆకర్షించేది అది కాదు” అనే ఉదాత్తమైన మాటలు పలికింది.

“అయితే మిమ్మల్ని ఆకర్షించేది ఏమిటి?” అని ఆ సిస్టర్ అడిగింది. “ఓ! అది ప్రేమే! ప్రేమించడం, ప్రేమను పొందడం, మన ప్రేమస్వరూపునికి ప్రేమను సంపాదించిపెట్టడానికి తిరిగి భూమిపైకి రావడం!”

ఒక సాయంత్రం, యేసుకు చెందిన మదర్ ఆగ్నెస్‌ను ఆమె అసాధారణమైన ఆనందంతో స్వాగతించింది. ఆమె ఇలా అంది: “మదర్! దూరంగా జరుగుతున్న ఒక సంగీత కచేరీలోని కొన్ని స్వరాలు ఇప్పుడే నా చెవులకు వినిపించాయి. త్వరలోనే నేను పరలోకపు అద్భుతమైన మధుర గీతాలను వినబోతున్నాననే ఆలోచనను అవి నాలో కలిగించాయి. అయితే ఆ ఆలోచన నాకు ఇచ్చిన ఆనందం ఒక్క క్షణమే నిలిచింది—ఒక్క ఆశ మాత్రమే నా హృదయాన్ని వేగంగా కొట్టుకునేలా చేస్తోంది: నేను పొందబోయే ప్రేమ, నేను ఇవ్వగలిగే ప్రేమ!

“నా సేవాకార్యం త్వరలో ప్రారంభం కానున్నదని నాకు అనిపిస్తోంది—నేను దేవుణ్ణి ప్రేమిస్తున్నట్లే ఇతరులు కూడా ఆయనను ప్రేమించేలా చేయడం . . . ఆత్మలకు నా చిన్న మార్గాన్ని బోధించడం . . .

భూమిపై మేలు చేస్తూ నా పరలోక జీవితాన్ని గడుపుతాను.

ఇది అసాధ్యమేమీ కాదు; ఎందుకంటే దేవదూతలు దేవుని ఆనందమయ ప్రత్యక్ష దర్శనపు నడుమ నుంచే మనలను కాపాడుతూ ఉంటారు. లేదు, లోకాంతం వరకు నాకు విశ్రాంతి ఉండదు. అయితే దేవదూత ‘ఇక కాలం ఉండదు!’ అని ప్రకటించిన తరువాత నేను విశ్రాంతి తీసుకుంటాను; అప్పుడు నేను ఆనందించగలుగుతాను, ఎందుకంటే ఎన్నుకోబడినవారి సంఖ్య పూర్తవుతుంది.”

“మరి మీరు ఆత్మలకు బోధించదలచిన ఈ చిన్న మార్గం ఏమిటి?”

“అది ఆధ్యాత్మిక బాల్యపు మార్గం, నమ్మకంతోనూ సంపూర్ణ ఆత్మసమర్పణతోనూ సాగే మార్గం.

నేను ఎల్లప్పుడూ ఎంతో ఫలప్రదంగా కనుగొన్న మార్గాన్ని వారికి చూపించాలని కోరుకుంటున్నాను. ఈ లోకంలో మనం చేయవలసినది ఒక్కటే అని వారికి చెప్పాలని ఉంది: మనం యేసుకు చిన్న చిన్న త్యాగాల పుష్పాలనుఅర్పించి, ప్రేమతో లాలించి ఆయనను గెలుచుకోవాలి. నేను ఆయనను గెలుచుకున్నది ఈ విధంగానే; అందుకే నాకు అంతటి ఆదరపూర్వక స్వాగతం లభిస్తుంది.”

ఒక నవసన్యాసినితో ఆమె ఇలా అన్నారు: “ప్రేమతో కూడిన నా చిన్న మార్గం ద్వారా నేను మీకు తప్పుదారి చూపినట్లయితే, మిమ్మల్ని ఆ మార్గంలోనే కొనసాగనిస్తానేమోనని భయపడకండి; నేను వెంటనే భూమికి తిరిగివచ్చి, మరొక దారిలో వెళ్లమని మీకు చెబుతాను. నేను తిరిగి రాకపోతే, నా ఈ మాటలు సత్యమని నమ్మండి: మంచితనంగల దేవునిపై మనం ఎంత నమ్మకం ఉంచినా అది ఎన్నడూ అతిగా ఉండదు. ఆయన అంతటి శక్తిమంతుడు, అంతటి కరుణామయుడు. మనం ఆయనపై ఉంచే ఆశకు తగినట్లే మనం పొందుతాము.”

కార్మెలు మాత పండుగకు ముందురోజు ఒక నవసన్యాసిని ఆమెతో ఇలా అన్నారు: “రేపు దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకారం తరువాత మీరు మరణిస్తే, నాకు ఎంతో ఓదార్పుగా ఉంటుందని అనుకుంటున్నాను—అది ఎంత సుందరమైన మరణమవుతుందో!” తెరేస్ వెంటనే ఇలా సమాధానమిచ్చారు: “దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకారం తరువాత మరణించడమా! ఒక గొప్ప పండుగ రోజునా! లేదు, అలా కాదు. నా ‘చిన్న మార్గంలో’ ప్రతిదీ ఎంతో సాధారణంగా ఉంటుంది; నేను చేసేదంతా చిన్న ఆత్మలు కూడా అలాగే చేయగలగాలి.”

తన మిషనరీ సోదరులలో ఒకరికి ఆమె ఇలా వ్రాశారు: “నా పరలోక గృహం వైపు నన్ను ఆకర్షించేది నా ప్రభువు పిలుపే. దానితోపాటు, చివరికి నా హృదయం కోరుకున్నట్లుగా నేను ఆయనను ప్రేమించగలననీ, నిత్యత్వమంతా ఆయనను స్తుతించే అసంఖ్యాకమైన ఆత్మలు ఆయనను ప్రేమించేలా చేయగలననీ ఉన్న ఆశ కూడా నన్ను ఆకర్షిస్తోంది.”

చైనాకు పంపిన మరొక లేఖలో ఆమె ఇలా వ్రాశారు: “పరలోకంలో నేను నిష్క్రియగా ఉండిపోనని నాకు పూర్తి నమ్మకం ఉంది; కతోలిక సభ కోసం, ఆత్మల కోసం నా పనిని కొనసాగించాలన్నదే నా కోరిక. నేను దేవుణ్ణి ఇదే అడుగుతున్నాను; ఆయన నా ప్రార్థనను ఆలకిస్తారని నాకు దృఢమైన విశ్వాసం ఉంది. నేను ఇంత త్వరగా యుద్ధరంగాన్ని విడిచిపెడుతున్నానంటే, అది విశ్రాంతి కావాలనే స్వార్థపూరిత కోరికతో కాదని మీరు గ్రహించగలరు. చాలాకాలంగా ఈ భూమిపై బాధే నాకు పరలోకంగా మారింది. దుఃఖంతో కలవని ఆనందం మాత్రమే ఉండే దేశానికి నేను ఎలా అలవాటుపడతానో ఊహించుకోవడం కూడా నాకు కష్టంగా ఉంది. యేసు తప్పకుండా నా ఆత్మను పూర్తిగా మార్చవలసి ఉంటుంది—లేకపోతే పరలోకపు పరమానందాలను నేను ఏమాత్రం తట్టుకోలేను.”

అది పూర్తిగా నిజం; బాధ ఆమెకు భూమిపైనే పరలోకంగా మారింది—మనం సంతోషాన్ని స్వాగతించినట్లే ఆమె దానిని స్వాగతించారు. ఆమె ఇలా అనేవారు: “నేను ఎంతో బాధపడుతున్నప్పుడు, నాకు వేదన కలిగించేదో, ఇష్టం లేనిదో ఏదైనా జరిగినప్పుడు, దిగులుముఖం పెట్టుకోకుండా చిరునవ్వుతో స్పందిస్తాను. మొదట్లో నాకు ప్రతిసారీ ఇది సాధ్యమయ్యేది కాదు; కానీ ఇప్పుడు అది ఒక అలవాటుగా మారింది. ఆ అలవాటు నాకు ఏర్పడినందుకు సంతోషిస్తున్నాను.”

ఒక సన్యాసినికి తెరేస్ సహనం గురించి సందేహాలు ఉండేవి. ఒకరోజు ఆమెను పరామర్శించడానికి వచ్చినప్పుడు, అనారోగ్యంతో ఉన్న తెరేస్ ముఖంలో అలౌకికమైన ఆనందం కనిపిస్తోందని వ్యాఖ్యానించి, దానికి కారణం తెలుసుకోవాలని కోరారు. తెరేస్ ఇలా సమాధానమిచ్చారు: “అందుకు కారణం ఇప్పుడు నొప్పి చాలా తీవ్రంగా ఉండటమే. బాధను ప్రేమించడానికీ, దానిని సంతోషంగా స్వాగతించడానికీ నేను ఎప్పుడూ నన్ను నేను బలవంతం చేసుకున్నాను.” “ఈ ఉదయం మీరు ఇంత ఉల్లాసంగా ఎందుకు ఉన్నారు?” అని యేసు అగ్నెస్ మాత అడిగారు. “రెండు చిన్న సిలువల కారణంగా. ‘చిన్న సిలువలు’ ఇచ్చినంతగా మరేదీ నాకు ‘చిన్న సంతోషాలు’ ఇవ్వదు.” మరొకసారి: “ఈరోజు మీకు ఎన్నో పరీక్షలు ఎదురయ్యాయా?” “అవును, కానీ నేను వాటిని ప్రేమిస్తున్నాను! . . . మంచితనంగల దేవుడు నాకు పంపేదంతా నేను ప్రేమిస్తున్నాను!” “మీ బాధలు భయంకరమైనవి!” “కాదు—అవి భయంకరమైనవి కావు: ప్రేమకు అర్పితమైన ఒక చిన్న బలి, తన వరుడు పంపిన దేనినైనా భయంకరమైనదిగా భావించగలదా? ప్రతి క్షణం నేను భరించగలిగినంతే ఆయన నాకు పంపుతారు, అంతకంటే ఎక్కువ కాదు. ఆయన బాధను పెంచితే, నా బలం కూడా పెరుగుతుంది. కానీ మరింత తీవ్రమైన బాధలను నేను ఎన్నడూ అడగలేను—నా ఆత్మ ఎంతో చిన్నది. అప్పుడు అవి నా స్వంత ఎంపిక అవుతాయి. వాటన్నిటినీ ఆయన లేకుండానే నేను భరించవలసి వస్తుంది. నా అంతట నేనే ఏదీ చేయగలగలేదు.”

మరణశయ్యపై ఉన్న ఆ జ్ఞానవివేకాలు గల కన్య ఈ విధంగా మాట్లాడారు. సద్గుణమనే నూనెతో అంచులవరకు నిండిన ఆమె దీపం చివరివరకు ప్రకాశవంతంగా వెలిగింది. సామెతల గ్రంథంలో పవిత్రాత్మ మనకు గుర్తుచేసినట్లుగా, “ఒక వ్యక్తి బోధ ఆ వ్యక్తి సహనం ద్వారా నిరూపితమవుతుంది,”[9] అనేది నిజమైతే, ఆమె మాటలు విన్నవారు ఆమె బోధను నిస్సందేహంగా నమ్మవచ్చు. ఎందుకంటే ఏ పరీక్షా జయించలేని సహనంతో ఆమె దానిని నిరూపించారు.

వైద్యుడు వచ్చిన ప్రతిసారీ తన ప్రశంసను వ్యక్తం చేసేవారు. “ఆమె ఎంతగా భరించవలసి వస్తోందో మీకు తెలిస్తే! ఇంతటి అలౌకిక ఆనందం ముఖంలో కనిపిస్తుండగా ఇంత తీవ్రంగా బాధపడేవారిని నేనెన్నడూ చూడలేదు. . . . నేను ఆమెను నయం చేయలేను; ఆమె ఈ లోకం కోసం సృష్టించబడలేదు.” ఆమె తీవ్రమైన బలహీనతను దృష్టిలో ఉంచుకొని, బలాన్నిచ్చే కొన్ని మందులను వాడమని ఆయన సూచించారు. వాటి ఖర్చు గురించి థెరేస్ మొదట బాధపడింది, కానీ తరువాత ఇలా అంగీకరించింది: “అంత ఖరీదైన మందులను తీసుకోవలసి రావడం గురించి ఇప్పుడు నేను కలత చెందడం లేదు. ఎందుకంటే, పరిశుద్ధ గెర్ట్రూడ్‌కు ఆ మందులు ఇచ్చినప్పుడు, అవి మన ఉపకారుల మేలుకు తోడ్పడతాయనే తలంపుతో ఆమె సంతోషించిందని నేను చదివాను. మన ప్రభువే ఇలా అన్నారు కదా: ‘నా చిన్నవారిలో అత్యల్పులైన వారికి మీరు ఏది చేసినా, అది నాకే చేస్తారు.'”[10] ఆమె ఇంకా ఇలా అంది: “మందులు నన్ను నయం చేయలేవని నాకు దృఢంగా తెలుసు. అయినా, తమను తాము చూసుకోవడానికి సమయమూ స్తోమతా లేని పేద మిషనరీలకు దీనివల్ల మేలు కలగాలని నేను దేవునితో ఒక ఒడంబడిక చేసుకున్నాను.”

మఠం వెలుపల ఉన్న స్నేహితులు ఆమెకు ఎడతెగకుండా పూలను కానుకగా పంపడం ఆమె హృదయాన్ని ఎంతో కదిలించింది. అలాగే, ఆమె మంచం చుట్టూ ఆడుకోవడానికి ఇష్టపడే ముద్దుల చిన్న ఎర్రరొమ్ము పక్షి వచ్చిపోవడం కూడా ఆమెను కదిలించింది. వీటన్నిటిలోనూ ఆమె దేవుని హస్తాన్ని చూసింది. “మాతా, నాపట్ల దేవుని ప్రేమకు నిదర్శనాలైన, హృదయాన్ని తాకే ఈ ఎన్నో సూచనలను నేను ఎంతో లోతుగా అనుభవిస్తున్నాను. అవి నన్ను ముంచెత్తుతున్నాయి . . . అయినప్పటికీ, నేను అత్యంత గాఢమైన అంధకారంలోనే ఉన్నాను! . . . నేను ఎంతో బాధపడుతున్నాను . . . చాలా ఎక్కువగా! అయినా నా అంతరంగ స్థితి గాఢమైన ప్రశాంతతతో నిండి ఉంది. నా కోరికలన్నీ నెరవేరాయి . . . నేను నమ్మకంతో నిండిపోయాను.”

కొంతకాలం తరువాత ఆమె హృదయాన్ని తాకే ఈ చిన్న సంఘటనను నాకు చెప్పింది: “ఒక సాయంత్రం, ‘మహా మౌనం’ సమయంలో, రోగుల సంరక్షణ చూసే సోదరి నా పాదాల కోసం వేడినీటి సీసా తెచ్చి, నా ఛాతీపై అయోడిన్ టింక్చర్ రాసింది. తీవ్రమైన జ్వరంతో నా ఒళ్ళు మండిపోతోంది, దాహంతో గొంతు ఎండిపోతోంది. ఆ చికిత్సలకు లోబడుతూనే, మన ప్రభువుతో ఇలా అనకుండా ఉండలేకపోయాను: ‘నా యేసూ, నేను ఇప్పటికే మండిపోతున్నానని నీవు చూస్తున్నావు, వీరేమో నాకు మరింత వేడినీ మంటనూ తెచ్చారు. ఆహా! కనీసం అరగ్లాసు నీళ్లైనా తెచ్చి ఉంటే, ఎంత ఉపశమనంగా ఉండేది! . . . నా యేసూ! నీ చిన్న బిడ్డకు ఎంతో దాహంగా ఉంది. కానీ నీకు మరింత సన్నిహితంగా సారూప్యం పొంది, తద్వారా ఆత్మలను రక్షించడంలో నీకు సహాయపడే ఈ అవకాశం లభించినందుకు నీ బిడ్డ సంతోషిస్తోంది.’ ఆ సోదరి కొద్దిసేపటికే వెళ్లిపోయింది. మరుసటి ఉదయం వరకు ఆమె మళ్లీ వస్తుందని నేను అనుకోలేదు. కానీ కొన్ని నిమిషాల తరువాత ఆమె సేదదీర్చే పానీయంతో తిరిగి వచ్చినప్పుడు నాకెంత ఆశ్చర్యం కలిగిందో! ‘మీకు దాహంగా ఉండవచ్చని ఇప్పుడే నాకు తోచింది,’ అని ఆమె అంది, ‘అందుకని ప్రతి సాయంత్రం మీకు ఏదైనా పానీయం తెస్తాను.’ నేను ఆశ్చర్యంతో ఆమెవైపు చూశాను. మళ్లీ ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు, కన్నీళ్లలో కరిగిపోయాను. ఆహా! యేసు ఎంత మంచివాడు! ఎంత మృదుహృదయుడు, ఎంత ప్రేమమయుడు! ఆయన హృదయాన్ని చేరుకోవడం ఎంత సులభం!”

. . . . . . .

సెప్టెంబరు 6న, యేసు చిన్న వధువుకు ఆయన దివ్యహృదయం తనను ప్రేమతో తలచుకుంటోందనడానికి హృదయాన్ని తాకే ఒక నిదర్శనం లభించింది. తన ప్రత్యేక పాలకుడైన పూజనీయ థియోఫాన్ వేనార్‌కు చెందిన ఒక పవిత్ర అవశేషం తనవద్ద ఉండాలనే కోరికను ఆమె తరచూ వ్యక్తం చేసేది. అయితే ఆ కోరిక నెరవేరకపోవడంతో, ఆమె దాని గురించి మరేమీ అనలేదు. అందుచేత, తాను ఎంతో ఆశించిన ఆ అమూల్య నిధిని—అదే రోజున అందుకున్న దానిని—మఠాధిపతి మాత ఆమెకు తెచ్చి ఇచ్చినప్పుడు, ఆమె భావోద్వేగంతో ఉప్పొంగిపోయింది. ఆమె దానిని పదేపదే ముద్దుపెట్టుకుంది; దానిని తన దగ్గరనుంచి తీసుకెళ్లడానికి ఒప్పుకోలేదు.

ఈ యువ వేదసాక్షిపట్ల ఆమెకు అంతటి భక్తి ఎందుకని అడగవచ్చు. తన సొంత సోదరీమణులతో ఆప్యాయంగా మాట్లాడుతున్నప్పుడు ఆమె స్వయంగా ఆ కారణాన్ని వివరించింది: “థియోఫాన్ వేనార్ ఒక చిన్న పరిశుద్ధుడు; ఆయన జీవితంలో అసాధారణమైనదేదీ కనిపించలేదు. మన విమలమాతపట్ల ఆయనకు ప్రగాఢమైన భక్తి, తన సొంత కుటుంబంపట్ల సున్నితమైన ప్రేమ ఉండేవి.” ఈ మాటలను మరింత వివరిస్తూ ఆమె ఇలా అంది: “నేను కూడా నా కుటుంబాన్ని సున్నితమైన ప్రేమతో ప్రేమిస్తున్నాను; నా భావాలను పంచుకోని ఆ పరిశుద్ధులను నేను అర్థం చేసుకోలేను. వీడ్కోలు కానుకగా, ఆయన చివరిసారిగా ఇంటికి రాసిన లేఖలలోని కొన్ని భాగాలను మీకోసం నకలు రాశాను. ఆయన ఆత్మకూ నా ఆత్మకూ ఎన్నో పోలికలు ఉన్నాయి; ఆయన మాటలు నా ఆలోచనలనే ప్రతిధ్వనిస్తున్నాయి.”

థెరేస్ స్వయంగా రచించిందేమో అనిపించే ఆ లేఖ ప్రతిని ఇక్కడ ఇస్తున్నాము:

“నాకు నిజమైన సంతోషాన్ని ఇవ్వగలదేదీ ఈ భూమిపై కనిపించడం లేదు; నా హృదయపు కోరికలు ఎంతో విశాలమైనవి. లోకం సంతోషమని పిలిచే వాటిలో ఏదీ నా హృదయాన్ని సంతృప్తిపరచలేదు. నాకు కాలం త్వరలోనే ముగియబోతోంది; నా ఆలోచనలు నిత్యత్వంపై నిలిచి ఉన్నాయి. ప్రశాంతమైన సరస్సులా, మేఘాలు లేని ఆకాశంలా నా హృదయం శాంతితో నిండి ఉంది. ఈ భూలోక జీవితాన్ని విడిచిపెట్టడం గురించి నాకు విచారం లేదు. నిత్యజీవపు జలాల కోసం నేను దాహపడుతున్నాను.

“మరికొంత సమయానికల్లా నా ఆత్మ ఈ భూమిని విడిచిపెట్టి ఉంటుంది, తన ప్రవాసాన్ని ముగించి ఉంటుంది, తన పోరాటాన్ని పూర్తిచేసి ఉంటుంది. నేను పరలోకానికి వెళ్తున్నాను. ధన్యుల నివాసంలోకి ప్రవేశించబోతున్నాను—కన్ను ఎన్నడూ చూడనివాటిని చూడటానికి, చెవి ఎన్నడూ విననివాటిని వినటానికి, మానవ హృదయం ఊహించనివాటిని ఆస్వాదించటానికి . . . మనమందరం ఎంతగానో వాంఛించిన ఘడియ నాకు వచ్చింది. ఈ లోకంలోని గొప్పవారిని తలవంచేలా చేయడానికి మన ప్రభువు అల్పులను ఎన్నుకుంటాడనేది నిజంగా సత్యం. నేను నా సొంత బలంపై ఆధారపడను; సిలువపై నరకశక్తులను జయించిన ఆయనపైనే ఆధారపడతాను.

“దివ్య గురువు తన ఆనందం కోసం కోసుకునే వసంతకాలపు పువ్వును నేను. మనమందరం ఈ భూమిపై నాటబడిన పువ్వులమే; దేవుడు తనకు సముచితమైన సమయంలో మనల్ని కోసి సమకూర్చుకుంటాడు—కొందరిని ముందుగా, మరికొందరిని ఆలస్యంగా . . . ఒక్క రోజు మాత్రమే వికసించే చిన్న పువ్వునైన నన్ను మొట్టమొదట కోసుకుంటున్నాడు! కానీ మనం పరదైసులో మళ్లీ కలుసుకుంటాం; అక్కడ శాశ్వతానందం మన భాగ్యమవుతుంది.

“దేవదూతవంటి రక్తసాక్షి—తెయోఫాన్ వెనార్ మాటలను ఉపయోగిస్తున్న బాలయేసు సోదరి తెరేసా.”

సెప్టెంబరు చివర్లో, ఆత్మల సంరక్షణ బాధ్యత వహించేవారి బాధ్యతను గురించి వినోద సమయంలో చెప్పిన ఒక విషయాన్ని ఆమెకు తెలియజేసినప్పుడు, ఆమె కొద్దిగా తేరుకున్నట్లు కనిపించి, ఈ అందమైన మాటలు పలికింది: “అల్పంగా ఉండేవారికి కరుణ అనుగ్రహించబడుతుంది.[11] అత్యంత బాధ్యతాయుతమైన స్థానంలో ఉన్నప్పటికీ అల్పంగా ఉండటం సాధ్యమే. అంతిమ దినాన, ‘భూమిపై ఉన్న సాత్వికులను, దీనులను రక్షించడానికి ప్రభువు లేచి వస్తాడు’ అని వ్రాయబడలేదా?[12] ఆయన ‘తీర్పు తీర్చడానికి’ అనడం లేదు, ‘రక్షించడానికి’ అంటున్నాడు!”

కాలం గడిచేకొద్దీ బాధల వెల్లువ మరింత పెరిగింది. సహాయం లేకుండా అతి చిన్న కదలిక కూడా చేయలేనంతగా ఆమె బలహీనపడింది. ఎవరైనా గుసగుసలాడటం విన్నా ఆమెకు అసౌకర్యం పెరిగేది; జ్వరం, ఉక్కిరిబిక్కిరితనం ఎంత తీవ్రంగా ఉండేవంటే, ఒక్క మాట పలకడానికి కూడా ఆమె ఎంతో కష్టపడవలసి వచ్చేది. అయినా ఆమె పెదవులపై ఎప్పుడూ మధురమైన చిరునవ్వు ఉండేది. తన వల్ల తోటి సోదరీమణులకు ఏదైనా అదనపు శ్రమ కలుగుతుందేమో అన్నదే ఆమెకున్న ఏకైక భయం. తన మరణానికి రెండు రోజుల ముందు వరకు కూడా రాత్రిపూట తన దగ్గర ఎవరినీ ఉండనిచ్చేది కాదు. అయితే, ఆమె ఎంత వేడుకున్నా, రోగుల సంరక్షణ బాధ్యత వహించే సోదరి అప్పుడప్పుడూ ఆమెను చూడటానికి వచ్చేది. ఒకసారి ఆమె వచ్చినప్పుడు తెరేస్ చేతులు జోడించి, పరలోకం వైపు కళ్లెత్తి చూస్తూ కనిపించింది. “ఏం చేస్తున్నారు?” అని ఆ సోదరి అడిగింది; “మీరు నిద్రపోవడానికి ప్రయత్నించాలి.” “నిద్రపోలేకపోతున్నాను, సోదరీ, నాకు చాలా బాధగా ఉంది, అందుకే ప్రార్థిస్తున్నాను. . . .” “మరి యేసుతో ఏమి చెబుతున్నారు?” “నేనేమీ చెప్పడం లేదు—ఆయనను ప్రేమిస్తున్నాను, అంతే!”

“ఆహా! దేవుడు ఎంత మంచివాడు!” . . . అని ఆమె కొన్నిసార్లు అనేది. “నేను అనుభవించవలసిన బాధలన్నిటినీ భరించే శక్తిని నాకు ఇస్తున్నాడంటే, ఆయన నిజంగా ఎంతో మంచివాడై ఉండాలి.” ఒకరోజు ఆమె మఠాధిపతియైన మాతతో ఇలా అంది: “మాతా, నా ఆత్మ స్థితిని మీకు తెలియజేయాలని ఉంది; కానీ చెప్పలేకపోతున్నాను, ప్రస్తుతం పూర్తిగా కుంగిపోయినట్లు అనిపిస్తోంది.” ఆ సాయంత్రం తెరేస్ వణుకుతున్న చేతితో పెన్సిలుతో వ్రాసిన ఈ పంక్తులను ఆమెకు పంపింది:

“ఓ నా దేవా! నీ కరుణామయ ప్రేమకు చిన్న బలియర్పణనైన నా పట్ల నీవెంత మంచివాడవు! ఇప్పుడు, నా ఆత్మ బాధలకు ఈ శారీరక బాధలను కూడా నీవు జతచేస్తున్నప్పటికీ, ‘మరణ వేదన నన్ను చుట్టుముట్టింది’ అని నేను అనలేకపోతున్నాను.[13] బదులుగా కృతజ్ఞతతో ఇలా మొరపెడుతున్నాను: ‘నేను మరణచ్ఛాయల లోయలోకి దిగిపోయాను, అయినా ఏ కీడుకూ భయపడను, ఎందుకంటే ఓ ప్రభూ, నీవు నాకు తోడుగా ఉన్నావు.’”[14]

ఆమె చిన్న మాతృమూర్తి ఆమెతో ఇలా అంది: “మీరు మరణానికి భయపడుతున్నారని కొందరు అనుకుంటున్నారు.” “అలా జరగడం సులభమే,” అని ఆమె సమాధానమిచ్చింది; “నా భావాలపై నేను ఆధారపడను, ఎందుకంటే నేనెంత బలహీనమో నాకు తెలుసు. ఆ సిలువ వస్తే దాన్ని మోయడానికి అప్పుడు సమయం ఉంటుంది; ఈలోగా ప్రస్తుతం నాకున్న సంతోషంలో ఆనందించాలని కోరుకుంటున్నాను. మరణాన్ని అంగీకరించడానికి నేను సిద్ధంగా ఉన్నానా అని మా ఆధ్యాత్మిక గురువు అడిగినప్పుడు, ‘ఫాదర్, నేను అంగీకరించవలసింది జీవించి ఉండటాన్నే—మరణం గురించిన ఆలోచన నాకు ఆనందాన్ని తప్ప మరేదీ కలిగించడం లేదు’ అని సమాధానమిచ్చాను. ప్రియమైన మాతా, చివరిలో నేను ఎంతో బాధపడి, సంతోషానికి ఏ సూచనా చూపకపోయినా మీరు కలత చెందకండి. మన ప్రభువు స్వయంగా ‘ప్రేమ బలియర్పణగా’ మరణించలేదా? ఆయన వేదన ఎంత తీవ్రమైందో చూడండి!”

. . . . . . .

చివరికి నిత్యమైన దినం ఉదయించింది. అది గురువారం, సెప్టెంబరు 30, 1897. ఆ ఉదయం, మధురమైన ఆ బలియర్పణ, మన మరియమాత విగ్రహంపై కళ్లను నిలిపి, భూమిపై తన చివరి రాత్రి గురించి ఇలా చెప్పింది: “ఆహా! నేనెంత భక్తితీవ్రతతో ఆమెకు ప్రార్థించానో! . . . అయినా ఓదార్పు కిరణమన్నదే లేకుండా, ఆ రాత్రంతా కేవలం తీవ్రమైన వేదనగానే గడిచింది. . . . భూమిపై గాలిని ఇక పీల్చలేకపోతున్నాను: పరలోకపు గాలిని నేను ఎప్పుడు పీలుస్తాను?”

కొన్ని వారాలుగా ఆమె మంచంపై లేచి కూర్చోలేకపోయింది. కానీ మధ్యాహ్నం రెండున్నర గంటలకు లేచి కూర్చుని ఇలా అంది: “ప్రియమైన అమ్మా, పాత్ర నిండి పొంగిపొర్లుతోంది! ఇంత తీవ్రంగా బాధపడటం సాధ్యమని నేనెన్నడూ నమ్మి ఉండేదాన్ని కాదు. . . . ఆత్మలను రక్షించాలనే నా ప్రగాఢమైన కోరిక వల్లనే ఇలా జరుగుతోందని మాత్రమే నేను చెప్పగలను. . . .” కొద్దిసేపటి తరువాత ఆమె ఇలా అంది: “అవును, బాధలను అనుభవించాలనే నా దాహం గురించి నేను వ్రాసినదంతా నిజమే! ప్రేమకు నన్ను నేను సమర్పించుకున్నందుకు నాకు పశ్చాత్తాపం లేదు.”

ఆమె ఈ చివరి మాటలను చాలాసార్లు పలికింది. మరికొంతసేపటికి ఇలా అంది: “అమ్మా, మంచి మరణం పొందేలా నన్ను సిద్ధం చేయండి.” సద్గుణవతియైన మఠాధ్యక్షురాలు ఈ మాటలతో ఆమెను ధైర్యపరిచింది: “నా బిడ్డా, దేవుని సన్నిధిలో నిలవడానికి నీవు పూర్తిగా సిద్ధంగా ఉన్నావు. ఎందుకంటే వినయమనే సుగుణాన్ని నీవు ఎల్లప్పుడూ అర్థం చేసుకున్నావు.” అప్పుడు తెరేస్, మనసును తాకే మాటలతో తన గురించి తానే సాక్ష్యమిచ్చింది:

“అవును, అది నాకు అనుభవమవుతోంది; నా ఆత్మ ఎల్లప్పుడూ సత్యాన్నే వెదికింది. . . . హృదయ వినయం అంటే ఏమిటో నేను అర్థం చేసుకున్నాను!”

. . . . . . .

నాలుగున్నర గంటలకు ఆమె మరణవేదన మొదలైంది—ఈ “దివ్యప్రేమకు బలియైన ఆత్మ” అనుభవించిన మరణవేదన అది. మఠసమాజంలోని సోదరీమణులు ఆమె చుట్టూ చేరినప్పుడు, ఎంతో మధురమైన చిరునవ్వుతో ఆమె వారికి కృతజ్ఞతలు తెలిపింది. తరువాత, ప్రేమకూ బాధకూ తనను పూర్తిగా అప్పగించుకుని, బలహీనమవుతున్న తన చేతులలో సిలువనాథుని స్వరూపాన్ని గట్టిగా పట్టుకుని, ఆమె తుది పోరాటంలోకి ప్రవేశించింది. మరణస్వేదం ఆమె నుదుటిపై దట్టంగా అలుముకుంది . . . ఆమె వణికిపోయింది . . . అయితే, ఓడరేవుకు చేరువలో ఉన్న నావికుడు తుఫాను ఉగ్రతకు భయపడనట్లే, విశ్వాసంలో దృఢంగా ఉన్న ఈ ఆత్మ పరలోకపు మార్గదర్శక దీపాలు సమీపంలోనే ఉన్నట్లు చూసి, తీరాన్ని చేరుకోవడానికి ధైర్యంగా సర్వశక్తులూ ఒడ్డింది.

సాయంత్రపు దేవదూత జపానికి మఠపు గంటలు మ్రోగుతుండగా, ఆమె సముద్రతార అయిన నిర్మల కన్యమాత స్వరూపంపై వర్ణించలేని చూపును నిలిపింది. తన అందమైన ఈ ప్రార్థనను మళ్లీ పలకడానికి అది తగిన క్షణం కాదా?

“ఓ నా జీవితపు వేకువలో నాపై చిరునవ్వు చిందించడానికి వచ్చిన తల్లీ, మరొక్కసారి వచ్చి చిరునవ్వు చిందించు, ఎందుకంటే ఇప్పుడు సాయంకాలమైంది!”[15]

ఏడు గంటలు దాటిన కొద్ది నిమిషాలకు, ఆ దీనురాలైన చిన్న వేదసాక్షి మఠాధ్యక్షురాలి వైపు తిరిగి ఇలా అడిగింది: “అమ్మా, ఇది మరణవేదనే కదా? . . . నేను చనిపోబోతున్నాను కదా?” “అవును, నా బిడ్డా, ఇది మరణవేదనే. అయితే ఇది మరికొన్ని గంటలు కొనసాగాలని యేసు కోరుకుంటున్నారేమో.” మధురమైన, ఆర్తితో నిండిన స్వరంతో ఆమె ఇలా జవాబిచ్చింది: “ఆహ్, అయితే మంచిదే . . . మంచిదే . . . నా బాధ తగ్గాలని నేను కోరుకోవడం లేదు!”

తరువాత, తన సిలువ స్వరూపాన్ని చూస్తూ ఇలా అంది:

“ఓ! . . . నేను ఆయనను ప్రేమిస్తున్నాను! . . . నా దేవా, నేను . . . నిన్ను . . . ప్రేమిస్తున్నాను!”

ఇవే ఆమె చివరి మాటలు. ఆమె ఆ మాటలు పలికీ పలకగానే, మాకు ఎంతో ఆశ్చర్యం కలిగించేలా, అకస్మాత్తుగా వెనుకకు వాలిపోయింది. ఆమె తల కొద్దిగా కుడివైపుకు వంగింది. ఖడ్గానికి తమను తాము అర్పించుకునే కన్యా వేదసాక్షుల భంగిమలో ఆమె కనిపించింది; లేదా, మరింత సముచితంగా చెప్పాలంటే, దైవ విలుకాని నుండి వచ్చే అగ్నిబాణం కోసం ఎదురుచూస్తున్న ప్రేమ బలిగా కనిపించింది; ఆ బాణంతోనే మరణించాలని ఆమె తహతహలాడుతోంది.

అకస్మాత్తుగా, ఏదో నిగూఢమైన స్వరం తనను పిలిచినట్లు ఆమె పైకి లేచింది. వర్ణించలేని ఆనందంతోనూ శాంతితోనూ ప్రకాశిస్తున్న తన కళ్లను తెరిచి, మన మాత విగ్రహానికి కొంచెం పైగా తన చూపును నిలిపింది. ఒక విశ్వాస ప్రమాణం చెప్పేంతసేపు ఆమె అలాగే ఉండిపోయింది. అప్పుడు, ఇప్పుడు “దివ్య గరుత్మంతుని”కి ఎరగా మారిన ఆమె ధన్యమైన ఆత్మ పరలోకపు ఉన్నత స్థలాలకు కొనిపోబడింది.

. . . . . . .

తన మరణానికి కొద్ది రోజుల ముందు ఈ చిన్న పునీతురాలు ఇలా అంది: “నేను ఎంతగానో కోరుకునే ప్రేమమరణం, సిలువపై యేసు పొందిన మరణమే.” ఆమె ప్రార్థన పూర్తిగా నెరవేరింది. చీకటి ఆమెను చుట్టుముట్టింది; ఆమె ఆత్మ వేదనలో మునిగిపోయింది. అయినప్పటికీ, దివ్యప్రేమాగ్నిలో దహించుకుపోయే ఆత్మలను ఉద్దేశించి సిలువ యోహాను పునీతుడు పలికిన ఆ మహోన్నత ప్రవచనాన్ని ఆమెకు కూడా అన్వయించవచ్చు కదా: “ప్రేమ దాడులకు బలియై, పరవశానందంలో వారు మరణిస్తారు—మరణం సమీపిస్తున్నకొద్దీ తన గానం మరింత మధురమయ్యే హంసవలె. అందుకే కీర్తనకారుడు ఇలా ప్రకటించాడు: ‘ప్రభువు దృష్టిలో ఆయన పునీతుల మరణం అమూల్యమైనది.'[16] ఎందుకంటే అప్పుడే ఆత్మ నుండి ప్రేమ నదులు ఉప్పొంగి ప్రవహించి, దివ్యప్రేమ సాగరంలో లీనమవుతాయి.”

ఆమె నిష్కళంకమైన ఆత్మ ఎగిరివెళ్లిన వెంటనే, ఆ చివరి పరవశానందం ఆమె నుదుటిపై ముద్రపడింది; ప్రకాశవంతమైన చిరునవ్వు ఆమె ముఖాన్ని వెలిగించింది. మేము ఆమె చేతిలో ఒక ఖర్జూర మట్టను ఉంచాము; మరణంలో ఆమెను అలంకరించిన లిల్లీ పువ్వులూ గులాబీలూ, ఆమె ప్రేమ వేదసాక్షిత్వం వల్ల ఎరుపెక్కిన జ్ఞానస్నానపు తెల్లని వస్త్రానికి ప్రతీకలుగా నిలిచాయి.

ఆ శనివారం, ఆదివారం రోజుల్లో “యేసు చిన్న పుష్పం” భౌతికకాయాన్ని చూడటానికి పెద్ద జనసమూహం మఠకన్యల ప్రార్థనాలయపు జాలరి ముందు నుండి సాగిపోయింది. తన అంతిమ నిద్రలో విజయశోభతో విశ్రమిస్తున్న ఆ “చిన్న రాణి”కి తాకించడానికి వందలాది పతకాలు, జపమాలలు తీసుకురాబడ్డాయి.

. . . . . . .

అంత్యక్రియలు జరిగిన అక్టోబరు 4 న, కార్మెలు ప్రార్థనాలయంలో గణనీయమైన సంఖ్యలో గురువులు సమావేశమయ్యారు. ఆ పవిత్ర పదవికి పిలువబడిన వారి కోసం అంతటి ఆర్తితో ప్రార్థించిన ఆమెకు ఈ గౌరవం నిశ్చయంగా తగినదే. చివరి ఘనమైన ఆశీర్వాదం తరువాత, ఈ అమూల్యమైన గోధుమగింజను పవిత్ర తల్లిసభ తన చేతులతో నేల చాలులో నాటింది.

అప్పటి నుండి ఎన్ని పండిన వెన్నులు మొలిచాయో, ఇంకా ఎన్ని పనలు రానున్నాయో ఎవరు చెప్పగలరు? “ఆమేన్, ఆమేన్, నేను మీతో చెబుతున్నాను: గోధుమ గింజ నేలలో పడి మరణించకపోతే, అది ఒంటరిగానే ఉండిపోతుంది. అయితే అది మరణిస్తే, విస్తారంగా ఫలిస్తుంది.”[17] దివ్య కోతకర్త వాక్కు మరొకసారి అద్భుతంగా నెరవేరింది.

కార్మెలు మఠాధ్యక్షురాలు. _____________________________

[1] డామ్ గెరాంజే.

[2] గొన్జాగా మరియమ్మ మాత 1904 డిసెంబరు 17న, 71 ఏళ్ల వయస్సులో మరణించింది. ఆ సమయంలో యేసు ఆగ్నెస్ మాత (పౌలీన్) మఠాధ్యక్షురాలిగా ఉండేది. స్వయంగా పాదువా అంతోని పునీతుని వంశానికి చెందిన గొన్జాగా మరియమ్మ మాత, సోదరి తెరేస్‌లో “పవిత్రతతో నిండిన, ఏదో ఒకనాడు ఉత్తమ మఠాధ్యక్షురాలిగా కాగల వీరోచిత ఆత్మను” గుర్తించింది. ఈ లక్ష్యాన్ని దృష్టిలో ఉంచుకుని ఆమె తెరేస్‌కు కఠినమైన శిక్షణ ఇచ్చింది. అందుకు ఆ యువ పునీతురాలు ఎంతో కృతజ్ఞతతో ఉండేది. గొన్జాగా మరియమ్మ మాత చేతులలోనే “యేసు చిన్న పుష్పం” కార్మెలు మఠంలో స్వాగతం పొందింది; ఆ చేతులలోనే ఆమె మరణించింది. “అధికారంలో ఉన్నవారి పట్ల నా విశ్వాస స్ఫూర్తిని మరింతగా ఆచరించడానికి, ఆ ఘడియలో నా ‘చిన్న తల్లి’ నా మఠాధ్యక్షురాలిగా లేకపోవడం నాకు సంతోషంగా ఉంది” అని ఆమె ప్రకటించింది. [సంపా.]

[3] గుర్తుండే ఉంటుంది, ఈమె ఆమె పెద్దక్క మారీ. [సంపా.]

[4] ధన్య తేయోఫాన్ వేనార్, ప్వాటియే మేత్రాసనంలోని సేంట్ లూప్‌లో, 1829 నవంబర్ 21న, మన మాతను దేవాలయంలో సమర్పించిన పండుగనాడు జన్మించారు. 1861 ఫిబ్రవరి 2న, మన ప్రభువును దేవాలయంలో సమర్పించిన పండుగనాడు, 32 ఏళ్ల వయస్సులో టోంకింగ్‌లోని కేచోలో ఆయన హతసాక్షి అయ్యారు. కళాశాల రోజులలో మొదలై, కేచోలోని ఆయన “పంజరం” నుంచి రాసిన లేఖలతో ముగిసిన, కుటుంబ సభ్యులతో ఆయన సాగించిన సుదీర్ఘమైన, మనోహరమైన ఉత్తరప్రత్యుత్తరాలు ఈ రెండు “వసంత పుష్పాల” మధ్య కవిత్వంలోనూ, పవిత్రతలోనూ, ఇంటివారిపట్ల ప్రేమలోనూ ఉన్న సారూప్యతను వెల్లడిస్తాయి. ఆయన ఆత్మసౌందర్యం ఆయన బాల్యపు ఛాయలున్న ముఖంలో ఎంత స్పష్టంగా కనిపించేదంటే, “పంజరం”లో గడిపిన రెండు నెలల కాలంలో ఆయనను ఎలాంటి చిత్రహింసలకూ గురిచేయలేదు. మేత్రాసన విచారణ ప్రక్రియ ప్రారంభంతో తెరేస్ “దైవసేవకురాలు” అయిన 1909 సంవత్సరంలోనే, ఆమె పరలోక పరిరక్షకునికి ధన్యునిగా ప్రకటించబడే గౌరవం లభించింది. ఫ్రాన్స్‌కు చెందిన మరో బిడ్డ—ఆ దేశపు “హతసాక్షి కన్య” జోన్—కూడా అదే సంవత్సరంలో ధన్యురాలిగా ప్రకటించబడింది. సేంట్ లూప్, లిసియూలకు చెందిన పునీతులు ఆమెను ఆప్యాయమైన కవితలలో కీర్తించారు. [సంపా.]

[5] ఫ్రాన్స్‌లో ఒక కార్మెల్ మఠకన్య మరణించినప్పుడు ఆ దేశంలోని ప్రతి కార్మెల్ మఠానికీ పంపించే మరణవార్తా పత్రాన్ని ఇక్కడ సూచిస్తున్నారు. పవిత్రతా పరిమళంతో మరణించినవారి విషయంలో ఈ పత్రాలు కొన్నిసార్లు చాలా విస్తృతంగా ఉంటాయి. లిసియూ కార్మెల్ మఠం నుంచి వెలువడిన నాలుగు మరణవార్తా పత్రాలు సిస్టర్ తెరేస్ మధ్యస్థ ప్రార్థనను ఆశ్రయించేవారికి ఎంతో ఆసక్తికరమైనవి. అవి రోచ్‌డేల్‌లోని ఆర్ఫన్స్ ప్రెస్‌లో ప్రచురణ దశలో ఉన్నాయి. అవి: ఆ కార్మెల్ మఠపు పవిత్రురాలైన స్థాపకురాలు, మదర్ జెనెవీవ్ ఆఫ్ సెయింట్ తెరేసా గురించినది—ఆమె మరణం VIIIవ అధ్యాయంలో ప్రస్తావించబడింది; తెరేస్‌కు మఠాధిపతిగా ఉన్న మదర్ మేరీ ఆఫ్ గొంజాగా గురించినది; తెరేస్ బంధువైన సిస్టర్ మేరీ ఆఫ్ ది యూకరిస్ట్ (మరీ గెరాన్) గురించినది (IIIవ అధ్యాయం); అన్నిటికన్నా ఆసక్తికరమైనది, “తెరేస్ సాధించిన విజయఫలం” అని పిలువబడిన మదర్ మేరీ ఆఫ్ సెయింట్ ఆంజెలస్ (మరీ ఆంజ్) గురించిన సుదీర్ఘ జీవితచిత్రణ—ఇందులో కొంత భాగం స్వీయచరిత్ర. తెరేస్ మధ్యస్థ ప్రార్థన ద్వారా ఆమె 1902లో కార్మెల్ మఠానికి వచ్చారు—తరువాతి వసంతకాలంలో ఈ రచయితకు అక్కడ ఆమెతో పరిచయమైంది. ఆమె 1908లో మఠాధిపతి అయ్యారు; పద్దెనిమిది నెలల తరువాత, కేవలం 28 ఏళ్ల వయస్సులో, పవిత్రతా పరిమళంతో మరణించారు. [సంపా.]

[6] చూడండి: యోబు 13:15.

[7] యోహాను 3:34.

[8] పరలోకంలో ఉన్న ఆమెను ఎలా ప్రార్థించాలని మరణానికి ముందు అడిగినప్పుడు, సిస్టర్ తెరేస్ తన సహజమైన సరళతతో ఇలా జవాబిచ్చారు: “మీరు నన్ను ‘చిన్న తెరేస్’ అని పిలుస్తారు—చిన్న తెరేస్.” గల్లిపోలిలోని కార్మెల్ మఠంలో ఆమె ఇచ్చిన సుప్రసిద్ధ దర్శన సందర్భంలో, మఠాధిపతి ఆమెను పునీత అవిలా తెరేసాగా భావించి “మా పవిత్ర మాతా” అని సంబోధించినప్పుడు, ఆ సందర్శకురాలు అప్పటికి తనకున్న అధికారిక బిరుదుతో ఇలా సమాధానమిచ్చారు:—”కాదు, నేను మన పవిత్ర మాతను కాను; నేను దైవసేవకురాలిని, లిసియూకు చెందిన సిస్టర్ తెరేస్‌ను.” ఆమె పూర్తి పేరు—బాలయేసు మరియు పవిత్ర వదనపు సిస్టర్ తెరేసా—రాయడం సముచితమైన సందర్భాలలో తప్ప, ఈ సంచికలో ఆమె స్వంత పేరైన సిస్టర్ తెరేస్‌నే ఉంచాము. ధన్య తేయోఫాన్ వేనార్ నుంచి ఆమె స్వీకరించి, తన చేతిరాత ప్రతిలో విరివిగా ఉపయోగించిన “చిన్న పుష్పం” అనే పేరుతోనే ఆంగ్లం మాట్లాడే దేశాలలో ఆమె అత్యంత ప్రసిద్ధి చెందారు. [సంపా.]

[9] చూడండి: సామెతలు 19:11.

[10] మత్తయి 25:49.

[11] జ్ఞానగ్రంథం 6:7.

[12] చూడండి: కీర్తనలు 75[76]:10.

[13] చూడండి: కీర్తనలు 17[18]:5.

[14] చూడండి: కీర్తనలు 22[23]:4.

[15] సిస్టర్ తెరేస్ రాసిన చివరి కవిత నుంచి.

[16] కీర్తనలు 115[116]:15.

[17] యోహాను 12:24, 25.


ఒక ఆత్మ కథ విషయసూచిక

పునీత థెరేస్ బోధనలు: దేవుని చిన్న పుష్పం జ్ఞానం విషయసూచిక