తెలుగు

యేసుని చిన్న పుష్పమైన సిస్టర్ తెరేస్ ఎంపిక చేసిన కవితలు

నేటి నా గీతం

ఆహా! యేసూ, నిన్నెంతగా ప్రేమిస్తున్నాను! నా ఆత్మ నీకోసం తపిస్తోంది—
అయినా ఒక్క రోజు కోసమే నా చిన్న ప్రార్థన చేస్తున్నాను!
వచ్చి నా హృదయంలో ఏలుము, నావైపు ఆప్యాయంగా చిరునవ్వు చిందించుము,
ఈ రోజే, ప్రియ ప్రభూ, ఈ రోజే!

కానీ రేపు ఏమి తెస్తుందో తలచే సాహసం చేస్తే,
అది నా చంచల హృదయాన్ని నిస్సారమైన దిగులుతో నింపుతుంది;
నా దేవా, నిజంగా నేను సిలువను, బాధలను కోరుకుంటున్నాను,
కానీ ఈ ఒక్క రోజు కోసమే!

ఓ పరలోకపు అతి మధుర తారకా! ఓ నిర్మల, ధన్య కన్యకా,
యేసు వెలుగుతో ప్రకాశిస్తూ, ఆయనవైపు నా బాటను నడిపించేదానా!
అమ్మా! నీ మేలిముసుగు క్రింద నా అలసిన ఆత్మను విశ్రమించనిమ్ము,
త్వరగా గడిచిపోయే ఈ కొద్ది రోజు కోసం!

త్వరలోనే దూరానున్న పవిత్ర గాయక బృందాల మధ్యకు ఎగిరిపోతాను,
అప్పుడు ఎన్నటికీ తరగని ఆనందం నాదవుతుంది;
అప్పుడు పరలోక దూతల వీణల స్వరాలకు అనుగుణంగా నా పెదవులు పాడుతాయి,
నిత్యమైన, ఆనందమయమైన నేటిని!

జూన్, 1894.

జ్ఞాపకాలు

ఎంపిక చేసిన పద్యచరణాలు

“నా ప్రియునిలో నాకు పర్వతాలు, ఏకాంతమైన వనలోయలు, దూర ద్వీపాలు, జలాల మర్మర ధ్వని, చిరుగాలుల మృదువైన గుసగుసలు . . . తన సోదరియైన వేకువతో కూడిన ప్రశాంత రాత్రి, సంపూర్ణ ఏకాంతం—మన ప్రేమకు ఆనందమిచ్చేవీ, దానిని రగిలించేవీ అన్నీ కనిపిస్తాయి.”—సిలువకు చెందిన పునీత యోహాను.

ఎంతో ఆనందంగా, ఎంతో స్వేచ్ఛగా గడిచిన నా బాల్య దినాలారా,
మీ జ్ఞాపకాన్ని ఎంతో మధురంగా దాచుకుంటున్నాను.
ప్రియ ప్రభూ, నీకోసం నా అమాయకత్వాన్ని కాపాడటానికి,
నీ ప్రేమ రాత్రింబగళ్లు నన్ను చేరింది,
ఎల్లప్పుడూ.
. . . . . . .

వానకోవెలల సొగసైన విహారాన్ని ప్రేమించాను,
రాత్రివేళ గువ్వల మంద్ర కూజితాన్ని,
ఉల్లాసంగా, ప్రకాశవంతంగా ఉండే కీటకాల ఇంపైన ధ్వనిని,
వాటి పాటకు నెలవైన పచ్చిక లోయను
ప్రేమించాను.
. . . . . . .

పచ్చికపై మిణుగురును ప్రేమించాను;
దేవునికి ఎంతో దగ్గరగా ఉన్న లెక్కలేనన్ని నక్షత్రాలను ప్రేమించాను,
కానీ విశాలమైన ఆకాశమంతటిలో నాకు అత్యంత ప్రియమైనది,
రాత్రివేళ వెండి కాంతితో ప్రకాశించే
చందమామ.
. . . . . . .

నేలపై గడ్డి వాడిపోయింది;
నా చేతుల్లోని పూలు ప్రాణం కోల్పోయాయి.
యేసూ! నా అలసిన పాదాలు నీ పరలోకపు పొలాల్లో
నడవగలిగితే ఎంత బాగుండు, నేను
నీతో ఉండగలిగితే!
. . . . . . .

వర్షం కడిగిన ఆకాశాల్లో నా ఇంద్రధనుస్సును—
నా సూర్యులు ఉదయించే దిగంతాన్ని—
దూర సముద్రాల్లో నా ద్వీపాన్ని—నేనెంతో విలువిచ్చే ముత్యాన్ని—
మధుర వసంతాన్ని, సీతాకోకచిలుకలను చూస్తున్నాను
నీలోనే!
. . . . . . .

నీలో నాకు ఊటలు, సెలయేళ్లు,
మిన్యోనెట్, డాఫొడిల్ పూలు,
అడవి గులాబి, కొండలపై గంట ఆకారపు పూలు,
మెల్లగా, నెమ్మదిగా నిట్టూరుస్తూ వణికే
పాప్లర్ చెట్టు ఉన్నాయి.
. . . . . . .

అందమైన సరస్సు, మెరిసే గాలిలో
ఏకాంతంగా ఉన్న సుందర లోయ,
అంతటా వెండి మెరుపులు అద్దుకున్న సముద్రం—
వాటి సంపదలన్నీ ఒక్కటిగా
నీలో కనుగొంటున్నాను.
. . . . . . .

దేవదూతల సమూహాలతో కలిసి,
నీకు తగిన స్తుతిని గానం చేయడానికి వెళ్తున్నాను.
వారి గీతాల్లో చేరేందుకు త్వరలోనే నన్ను ఎగిరిపోనిమ్ము!
ఆహా, ఏదో ఒక రోజు ప్రేమతో మరణించనిమ్మని
ప్రార్థిస్తున్నాను!
. . . . . . .

నీ వారిలో చివరిదాన్నీ, అత్యల్పమైనదాన్నీ అయిన నాకు సైతం,
నీ పరలోకపు విందు సంగీతం వినిపిస్తోంది;
అక్కడ నీ ప్రేమగల అతిథిగా నన్ను స్వీకరించుము,
నా రాజా! నా వీణతో నీకు
గానం చేయనిమ్ము!
. . . . . . .

పునీతులకు దగ్గరగా ఉంటాను,
మరియమాతకు, ఇక్కడ ఒకప్పుడు ప్రేమించినవారికి చేరువగా ఉంటాను.
జీవితమంతా గతించింది, ప్రతి కన్నీటి బొట్టూ ఆరిపోయింది;
మళ్లీ నాకు నా ఇల్లు దొరికింది—
పరలోకంలో.

ఏప్రిల్ 28, 1895.

ప్రేమకోసం దాహపడుతున్నాను

ఓ క్రీస్తూ, అద్భుతమైన ప్రేమతో పరలోకం నుండి దిగివచ్చావు,
నాకోసం నిన్ను నీవే బలిగా అర్పించుకోవడానికి;
అందుకే బదులుగా నా ప్రేమను నీకు అర్పిస్తున్నాను—
నీకోసం బాధపడాలని, మరణించాలని కోరుకుంటున్నాను.

ప్రభూ, నీవు ఈ దయామయమైన సత్యాన్ని పలికావు:
“ఆప్యాయంగా ప్రేమించిన వారికోసం మరణించడం,
భూమిపై అత్యంత గొప్ప ప్రేమకు చిహ్నం”;
ఇప్పుడు అలాంటి ప్రేమ నాలో ఉంది—
నీపట్ల అలాంటి ప్రేమ!

ఓ ధన్య యాత్రికుడా, నాతోనే ఉండుము!
అంతమవుతున్న పగలు కొండ వెనుక వేగంగా కనుమరుగవుతోంది.
నీ సిలువ సాయంతో రాతి శిఖరాన్ని ఎక్కుతున్నాను;
ఆహా, పరలోకానికి సాగే నా బాటలో నన్ను నడిపించడానికి రమ్ము.

నీలాగే ఉండాలన్నదే నా కోరిక;
నీ స్వరం నా ఆత్మలో ప్రతిధ్వనిస్తోంది.
బాధలనే కోరుకుంటున్నాను! అగ్నివంటి నీ మాటలు
లోకపు బురదనుండి, పాపపు అదుపునుండి
నన్ను పైకి లేవనెత్తుతున్నాయి.

మహిమాన్వితంగా ఉన్నతమైన నీ విజయాలను కీర్తిస్తూ,
సెరాఫీము దూతలు—పరలోకమంతా—నాకు ఎలుగెత్తి చెబుతున్నారు,
పాపాన్ని, నేరాన్ని జయించడానికి నీవు సైతం,
ఈ భూమిపై బాధలను అనుభవించవలసి వచ్చిందని.

జీవితపు నిరానంద బాటలో నాకోసం
ఎంత అపహాస్యాన్ని, ఎంత వేదనను భరించావు!
నీ గతిలో పాలుపంచుకోవడానికి,
ప్రతిరోజూ నన్ను నేను మరుగుపరచుకుంటూ,
ఎల్లప్పుడూ అందరికంటే అల్పంగా ఉండనిమ్ము.

ఆహా, క్రీస్తూ! నీ గొప్ప ఆదర్శం నాకు నేర్పుతోంది,
నన్ను నేను తగ్గించుకోవాలని, ఘనతలను లెక్కచేయవద్దని.
నీవలెనే అల్పంగా ఉండాలని ఎంచుకుంటున్నాను,
నన్ను నేను మరచి, నీ కళ్లకు ప్రీతికరంగా ఉండేందుకు.

ఏకాంతంలో నా శాంతిని కనుగొంటున్నాను,
ప్రియ ప్రభూ, ఇంతకంటే ఎక్కువగా నేనేమీ అడగను:
నీవే నా ఏకైక పరమానందమై ఉండుము,
నీలోనే ఎల్లప్పుడూ నూతనమగునుగాక
నా ఆనందం, నా పరవశం!

భూమీ పరలోకమూ ఆరాధించే మహోన్నత దేవా,
నా కొరకు రేయింబవళ్లు బందీగా నివసిస్తున్నావు;
ప్రతి గంటా నీ స్వరం ఇలా వేడుకోవడం వింటున్నాను:
“నాకు దాహం—దాహం—దాహం—ఎల్లప్పుడూ ప్రేమకోసమే!”

నేనూ నీ చెరలోనే ఉన్నాను;
నేనూ ఎల్లప్పుడూ నిన్ను పిలుస్తున్నాను,
నీ దివ్యమైన, మృదువైన పిలుపుతోనే:
“నాకు దాహం!” ఆహా, నీపై ప్రేమతో
మరణించనివ్వు.

నీ ప్రేమకై దాహపడుతున్నాను! నా ఆశను నెరవేర్చు;
నీ దివ్యాగ్నిజ్వాలను నాలో మరింత రగిలించు!
నీ ప్రేమకై దాహపడుతున్నాను! భూలోకపు పరిధి ఎంతో చిన్నది:
నీ ముఖపు మహిమాన్విత దర్శనాన్ని కోరుతున్నాను!

అగ్నిలో సుదీర్ఘంగా, నెమ్మదిగా సాగే నా వేదసాక్షిత్వం
నన్ను అంతకంతకూ దహిస్తోంది.
నీవే నా ఆనందం, నా ఏకైక కోరిక,
యేసూ! నీపై ప్రేమతోనే
నా ప్రాణం విడువనివ్వు.

ఏప్రిల్ 30, 1896.

పూలు చల్లడం

ఓ యేసూ! ఓ నా ప్రేమా! ప్రతి సాయంత్రమూ వస్తున్నాను,
నా వసంతకాలపు సువాసన గులాబీలను నీ దివ్యసిలువ ముందు చల్లడానికి;
నా చేతులు ఎంతో సంతోషంగా తెచ్చే ఆ అందమైన పూరేకులతో,
నీ ప్రతి కన్నీటిబొట్టునూ తుడవాలని తపిస్తున్నాను!

పూలు చల్లడం!—అంటే ప్రతి త్యాగాన్నీ అర్పించడం:
నా అతి చిన్న నిట్టూర్పులూ బాధలూ, నా అత్యంత భారమైన, దుఃఖభరితమైన వేళలూ,
నా ఆశలూ, నా ఆనందాలూ, నా ప్రార్థనలూ—ఎంత మూల్యమైనా లెక్కచేయను—
ఇవిగో నా పూలు!

నీ సౌందర్యం నా ఆత్మను వర్ణించలేని గాఢమైన ఆనందంతో నింపుతోంది,
జీవించే ప్రతి ఒక్కరి హృదయంలోనూ ఈ ప్రేమను వెలిగించగలిగితే ఎంత బాగుంటుంది!
అందుకోసం నా అతి సుందరమైన పూలను, నా అధీనంలో ఉన్న సమస్తాన్నీ,
ఎంత ప్రేమతో, సంతోషంతో అర్పిస్తానో!

పూలు చల్లడం!—ఇదిగో నేను ఎంచుకున్న ఖడ్గం,
పాపుల ఆత్మలను రక్షించడానికీ, పరలోకపు పూలపందిళ్లను నింపడానికీ:
విజయం నాదే—అవును, ప్రభూ, నిన్ను నిరాయుధుణ్ణి చేస్తాను,
ఈ నా పూలతో!

ఎగిరే పూరేకులు నీ పవిత్ర ముఖాన్ని మృదువుగా తాకుతాయి;
నా హృదయం నీదేనని, నీదొక్కటేనని అవి నీకు చెబుతాయి.
నా బదులుగా ఈ రేకులు ఏమి చెబుతున్నాయో నీకు తెలుసు:
నీ సింహాసనం నుండి నన్ను చూసి చిరునవ్వు చిందిస్తావు.

పూలు చల్లడం!—అంటే నీ గురించి మాట్లాడటం—
ప్రతి గంటా కన్నీటితో నిండే ఈ లోకంలో నాకున్న ఏకైక ఆనందం;
కానీ త్వరలోనే దేవదూతల గణాలతో కలిసి, నా ఆత్మ స్వేచ్ఛగా
పూలు చల్లుతుంది.

జూన్ 28, 1896.

మరియమ్మా, నిన్ను ఎందుకు ప్రేమిస్తున్నానంటే!

సిస్టర్ తెరేస్ రచించిన చివరి కవిత

ముగింపు చరణాలు

అప్పటినుండి నీ దుఃఖంలో నీకు ఆశ్రయమైంది యోహాను అతి వినమ్రమైన నివాసమే;
పరలోకం ఆరాధించిన కుమారుని స్థానంలో జెబెదయి కుమారుడు నిలిచాడు.
అనుగ్రహంలో ఎంతో శోభిల్లే నీ జీవితం గురించి సువార్తలు మరేమీ చెప్పవు;
నా ప్రభువు మధుర మాతా, నీ గురించి అవి చెప్పే చివరి మాట ఇదే!

కానీ ఆహా! ఆ మౌనానికి అర్థం ఇదేనని అనుకుంటున్నాను: ఉన్నతమైన పరలోక మహిమలో,
కాలం గతించిపోయి, నీ బిడ్డలు తమ గృహానికి క్షేమంగా
చేరినప్పుడు,
నా ప్రియమైన తల్లీ, నిత్యవాక్కు తానే నీ కథను చెబుతాడు,
మన నిత్యగృహంలో మా ఆత్మలను—నీ బిడ్డల ఆత్మలను—ఆనందింపజేయడానికి.

త్వరలోనే ఆ మధుర స్వరసమ్మేళనాన్ని, ఆ ఆనందభరితమైన అద్భుత గానాన్ని వింటాను;
త్వరలోనే మనకోసం ఎదురుచూసే పరలోకానికి నా ఆత్మ వేగంగా ఎగిరిపోతుంది.
నా జీవితపు తొలిపొద్దున నన్ను చూసి చిరునవ్వు చిందించడానికి వచ్చిన తల్లీ!
మరోసారి వచ్చి నన్ను చూసి చిరునవ్వు చిందించు . . . అమ్మా! రాత్రి సమీపిస్తోంది.

నాకన్నా ఎంతో ఉన్నతంగా ఉన్న నీ మహిమకు ఇక నేను భయపడను,
ఎందుకంటే నీతో కలిసి నేను ఎంతో బాధపడ్డాను: ఇప్పుడు ఆలకించు, సౌమ్యమైన తల్లీ!
ప్రియమైన మరియమ్మా! నిన్ను ఎంతగా ప్రేమిస్తున్నానో నీకు ముఖాముఖిగా చెప్పనివ్వు;
ఎల్లప్పుడూ నీతో ఇలా అననివ్వు: నేను నీ చిన్న బిడ్డను.

మే 1897.

గమనిక.—పై కవితలు, చిన్న పుష్పం కవితలకు అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలలోని
మసాచుసెట్స్‌లోని డార్చెస్టర్‌కు చెందిన సూసన్ ఎల్. ఎమరీ చేసిన అనువాదం నుండి
పునర్ముద్రించబడ్డాయి.
ఆ అనువాదాన్ని బోస్టన్ కార్మెల్ మఠం ప్రచురించింది. [సంపా.]


ఒక ఆత్మ కథ విషయసూచిక

పునీత థెరేస్ బోధనలు: దేవుని చిన్న పుష్పం జ్ఞానం విషయసూచిక