మన ప్రభువు నాపై కురిపించిన అనుగ్రహాలన్నిటికీ నేను ఎంతమాత్రం అర్హురాలిని కాను. సద్గుణాలలో ఎదగాలనే నిరంతరమైన, తీవ్రమైన కోరిక నాలో ఉండేది; అయినా తరచూ నా లోపాలు నా పనులను చెడగొట్టేవి. నా అతి సున్నితమైన మనస్తత్వం వల్ల నన్ను భరించడం దాదాపు అసాధ్యమయ్యేది. ఎంత నచ్చజెప్పినా ప్రయోజనం ఉండేది కాదు. ఈ దయనీయమైన లోపాన్ని నేను సరిదిద్దుకోలేకపోయేదాన్ని. అలాంటప్పుడు, త్వరలోనే కార్మెల్ మఠంలో ప్రవేశం లభిస్తుందని నేనెలా ఆశించగలను? ఒక్కసారిగా నాకు మనోబలాన్ని ప్రసాదించడానికి ఒక చిన్న అద్భుతం అవసరమైంది. ఎంతోకాలంగా నేను కోరుకున్న ఈ అద్భుతాన్ని దేవుడు 1886 క్రిస్మస్ రోజున నెరవేర్చాడు.
ఆ ధన్యమైన రాత్రి, పుట్టి కనీసం ఒక గంట కూడా గడవని మధుర బాలయేసు, చీకటిలో ఉన్న నా ఆత్మను వెలుగు ప్రవాహాలతో నింపాడు. నాపై ప్రేమతో బలహీనుడై, చిన్నవాడై, నన్ను బలవంతురాలిగా, ధైర్యవంతురాలిగా చేశాడు; తన ఆయుధాలనే నా చేతుల్లో పెట్టాడు. దాంతో నేను ఒక విజయం నుంచి మరొక విజయానికి సాగుతూ, అలా చెప్పవచ్చంటే, “మహావీరునిలా పరుగెత్తడం”[1] మొదలుపెట్టాను. నా కన్నీటి ఊట ఎండిపోయింది; అప్పటినుంచి కన్నీళ్లు అంత తేలికగానూ, అంత తరచుగానూ కారలేదు.
ప్రియమైన మాతా, సంపూర్ణ పరివర్తన అనే ఈ అమూల్యమైన అనుగ్రహం నాకు ఎలా లభించిందో ఇప్పుడు మీకు చెబుతాను. అర్ధరాత్రి దివ్యబలిపూజ ముగించుకొని ఇంటికి చేరుకున్నప్పుడు, నా చిన్నప్పటిలాగే, పొయ్యి మూలన నా బూట్లు బహుమతులతో నిండి ఉంటాయని నాకు తెలుసు. దీన్నిబట్టి నా అక్కలు నన్ను ఇంకా పసిపిల్లలాగే చూసేవారని తెలుస్తుంది. ఆ మాయా బూట్లలో నుంచి ఒక్కొక్క కొత్త ఆశ్చర్యకరమైన బహుమతి బయటపడినప్పుడు నేను ఆనందించడం చూడటం, సంతోషంతో కేరింతలు కొట్టడం వినడం నాన్నకు కూడా ఇష్టమే. ఆయన ఆనందం నా ఆనందాన్ని మరింత పెంచేది. కానీ బాల్యపు లోపాల నుంచి నన్ను విడిపించి, బాల్యంలోని అమాయక ఆనందాల నుంచి కూడా నన్ను దూరం చేయాలని మన ప్రభువు కోరుకున్న సమయం వచ్చేసింది. ఈసారి, ఎప్పటిలా నన్ను ముద్దు చేసే బదులు, నాన్న కొంత విసుగుగా కనిపించారు. నేను మెట్లెక్కి పైకి వెళ్తుండగా, ఆయన ఇలా అనడం విన్నాను: “నిజంగా, తెరేస్లాంటి పెద్దమ్మాయికి ఇదంతా మరీ చిన్నపిల్లల చేష్టగా ఉంది. ఇలా జరగడం ఇదే చివరి సంవత్సరం అయితే బాగుంటుంది.” ఆయన మాటలు నా హృదయాన్ని లోతుగా గాయపరిచాయి. నేను ఎంత సున్నితమనస్కురాలినో తెలిసిన సెలీన్ మెల్లగా ఇలా చెప్పింది: “ఇప్పుడే కిందికి వెళ్లకు—కాసేపు ఆగు. నాన్న ముందు నీ బహుమతులు చూస్తే నువ్వు బాగా ఏడ్చేస్తావు.” కానీ తెరేస్ ఇక మునుపటి తెరేస్ కాదు—యేసు ఆమె హృదయాన్ని మార్చాడు.
కన్నీళ్లను దిగమింగుకొని, నేను భోజనాల గదికి పరుగెత్తాను. నా గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటున్నా, నా బూట్లను చేతిలోకి తీసుకొని, మహారాణిలా ఎంతో సంతోషంగా కనిపిస్తూ, వాటిలోని వస్తువులన్నిటినీ ఉల్లాసంగా బయటకు తీశాను. నాన్న నవ్వారు; ఆయనలో అసంతృప్తి జాడ కూడా కనిపించలేదు. ఇదంతా తాను కలగంటున్నానేమోనని సెలీన్ అనుకుంది. కానీ సంతోషకరంగా, అది నిజమే. నాలుగున్నర ఏళ్ల వయసులో కోల్పోయిన మనోబలాన్ని చిన్నారి తెరేస్ శాశ్వతంగా తిరిగి పొందింది.
అనుగ్రహపూరితమైన ఈ రాత్రి నా జీవితంలోని మూడవ దశ ప్రారంభమైంది—అన్నిటికంటే అందమైనది, పరలోక వరాలతో అత్యధికంగా నిండినది ఇదే. నా సత్సంకల్పాన్ని చూసి సంతృప్తి చెందిన మన ప్రభువు, ఇన్నేళ్లుగా నేను చేయలేకపోయిన పనిని ఒక్క క్షణంలో నెరవేర్చాడు. అపొస్తలునిలా నేను కూడా ఇలా చెప్పగలిగాను: “బోధకుడా, మేము రాత్రంతా శ్రమించాము, అయినా ఏమీ పట్టుకోలేదు.”[2]
తన ప్రియ శిష్యులపట్ల కంటే నాపట్ల మరింత కరుణ చూపుతూ, మన ప్రభువే స్వయంగా వల తీసుకొని, దానిని విసిరి, చేపలతో నిండిన వలను బయటకు లాగాడు. ఆయన నన్ను మనుషులను పట్టే జాలరిగా చేశాడు. ప్రేమ, నన్ను నేను మరచిపోయే మనస్తత్వం నన్ను పూర్తిగా ఆవరించాయి. అప్పటినుంచి నేను పరిపూర్ణమైన ఆనందంతో జీవించాను.
ఒక ఆదివారం, దివ్యబలిపూజ ముగిశాక నా పుస్తకాన్ని మూస్తుండగా, సిలువపై ఉన్న మన ప్రభువు చిత్రం సగం బయటకు జారింది. అందులో మేకు దూయబడి, రక్తం కారుతున్న ఆయన దివ్య హస్తాలలో ఒక్కటి మాత్రమే కనిపించింది. అంతకుముందెన్నడూ అనుభవించని, మాటల్లో చెప్పలేని ఒక చలనం నాలో కలిగింది. ఆ అమూల్య రక్తం నేలపై పడుతుండటం, అలా పడుతున్న దానిని అమూల్య నిధిగా సేకరించడానికి ఎవరూ శ్రద్ధ చూపకపోవడం చూసి నా హృదయం దుఃఖంతో చీలిపోయింది. అందుకే, రక్షణనిచ్చే ఆ దివ్య మంచుబిందువులను స్వీకరించి, వాటిని ఆత్మలపై కురిపించగలిగేలా, ఆత్మలో ఎల్లప్పుడూ సిలువ పాదాల చెంతనే ఉండాలని నిశ్చయించుకున్నాను. ఆ రోజు నుంచి, మరణిస్తున్న నా రక్షకుని “నాకు దప్పికగా ఉంది!” అనే ఆర్తనాదం నా హృదయంలో నిరంతరం ప్రతిధ్వనిస్తూ, అంతవరకు నాకు తెలియని తీవ్రమైన ఉత్సాహాన్ని అక్కడ రగిలించింది. నా ప్రియతముని దాహం తీర్చాలన్నదే నా ఏకైక కోరిక. ఆత్మల కొరకైన దాహం నన్ను దహించివేస్తున్నట్లు అనిపించింది. ఎంత మూల్యం చెల్లించైనా పాపులను నరకంలోని శాశ్వత అగ్నిజ్వాలల నుంచి రక్షించాలని తపించాను.
నా ఉత్సాహాన్ని మరింత రగిలించడానికి, నా కోరిక తనకు ఎంత ప్రీతికరమో మన దివ్య బోధకుడు త్వరలోనే నాకు నిరూపించాడు. సరిగ్గా అప్పుడే, అనేక భయంకరమైన హత్యలకు పాల్పడినందుకు మరణశిక్ష విధించబడిన ప్రాంజినీ అనే కరడుగట్టిన నేరస్థుని గురించి చాలామంది మాట్లాడుకోవడం విన్నాను. అతనిలో పశ్చాత్తాపం ఏమాత్రం లేకపోవడంతో, అతడు శాశ్వతంగా నాశనమవుతాడేమోనని అందరూ భయపడ్డారు. సరిదిద్దలేని ఈ విపత్తును నివారించాలని నేనెంతగా తపించానో! ఆ ఉద్దేశంతో నాకు తోచిన ఆధ్యాత్మిక సాధనాలన్నిటినీ ఉపయోగించాను. నా సొంత ప్రయత్నాలు ఫలించవని తెలుసుకొని, అతనికి క్షమాపణ లభించేందుకు మన రక్షకుని అనంత పుణ్యఫలాలను, పవిత్ర సభ ఆధ్యాత్మిక నిధులను అర్పించాను.
నా విన్నపం నెరవేరుతుందని నా హృదయాంతరాళంలో నిశ్చయంగా భావించానని వేరే చెప్పాలా? అయితే, ఆత్మలను సంపాదించే ప్రయత్నంలో పట్టుదలతో కొనసాగడానికి ధైర్యం పొందాలని, ఎంతో సరళంగా ఇలా అన్నాను: “నా దేవా, దయనీయ స్థితిలో ఉన్న ఈ ప్రాంజినీని నీవు క్షమిస్తావని నాకు పూర్తి నమ్మకం ఉంది. అతడు తన పాపాలను ఒప్పుకోకపోయినా, పశ్చాత్తాపానికి ఏ సూచనా చూపకపోయినా, నేను అలాగే నమ్ముతాను; ఎందుకంటే నీ అపారమైన కారుణ్యంపై నాకు అంతటి నమ్మకం ఉంది. అయితే, ఇతడు నా మొదటి పాపి కాబట్టి, నాకు భరోసా కలిగించడానికి పశ్చాత్తాప సూచన ఒక్కటైనా ప్రసాదించమని వేడుకుంటున్నాను.” నా ప్రార్థన అక్షరాలా నెరవేరింది. మా తండ్రి మమ్మల్ని వార్తాపత్రికలు చదవడానికి ఎన్నడూ అనుమతించేవారు కాదు; అయినా ప్రాంజినీ గురించిన భాగాన్ని చూడటంలో అవిధేయత ఏమీ లేదని నేను భావించాను. అతనికి మరణశిక్ష అమలైన మరుసటి రోజు నేను ఆతురంగా లా క్రువా, పత్రికను తెరిచాను. అక్కడ నాకు ఏమి కనిపించింది? కన్నీళ్లు నా భావోద్వేగాన్ని బయటపెట్టాయి; నేను గదిలోనుంచి పరుగెత్తి వెళ్లవలసి వచ్చింది. ప్రాంజినీ పాపసంగీర్తనం చేయకుండానే, పాపవిమోచనం పొందకుండానే శిక్షా వేదికను ఎక్కాడు. తలారులు అప్పటికే అతనిని శిరచ్ఛేదం చేసే దిమ్మెవైపు లాగుతుండగా, అకస్మాత్తుగా కలిగిన ప్రేరణకు స్పందించినట్లుగా అతడు ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగి, యాజకుడు తనకు అందిస్తున్న సిలువ స్వరూపాన్ని పట్టుకుని, మన ప్రభువు పవిత్ర గాయాలను మూడుసార్లు ముద్దుపెట్టుకున్నాడు. . . . నేను అడిగిన సూచన నాకు లభించింది; అది నాకు ఎంతో ప్రత్యేకమైన మాధుర్యాన్ని కలిగించింది. యేసు గాయాలనుంచి అమూల్య రక్తం ప్రవహించడం చూసినప్పుడే కదా ఆత్మలకోసం దాహం మొదటిసారిగా నన్ను ఆవరించింది? నిష్కళంక గొర్రెపిల్ల రక్తం వారి మలినాలను కడిగివేసేలా, వారికి ఆ రక్తాన్ని త్రాగడానికి ఇవ్వాలని నేను కోరుకున్నాను. ఇప్పుడు “నా తొలి సంతానం” పెదవులు ఈ దివ్య గాయాలను తాకాయి. ఎంత అద్భుతమైన ప్రత్యుత్తరం!
ఈ అనుగ్రహం పొందిన తరువాత, ఆత్మల రక్షణపట్ల నాకున్న కోరిక రోజురోజుకూ పెరిగింది. మన ప్రభువు సమరయ స్త్రీతో అన్నట్లే నాతోనూ “నాకు త్రాగడానికి ఇవ్వు!”[3] అని మెల్లగా పలుకుతున్నట్లు నాకు అనిపించింది. అది నిజంగా ప్రేమ వినిమయమే: నేను ఆత్మలపై యేసు అమూల్య రక్తాన్ని ధారపోశాను; కల్వరి మంచుబిందువులతో సేదదీరిన ఆ ఆత్మలను యేసుకు సమర్పించాను. ఈ విధంగా ఆయన దాహాన్ని తీర్చాలని అనుకున్నాను; కానీ నేను ఆయనకు త్రాగడానికి ఇచ్చినకొద్దీ, నా దీనాత్మ దాహం అంతకంతకూ పెరిగింది. దానిని అత్యంత ఆనందదాయకమైన ప్రతిఫలంగా స్వీకరించాను.
కొద్దికాలంలోనే దేవుడు తన మంచితనంతో, నేను జీవిస్తున్న సంకుచిత పరిధినుంచి నన్ను వెలుపలికి తీసుకువచ్చాడు. ఆ గొప్ప అడుగు పడింది; కానీ, అయ్యో! నేను ఇంకా ఎంతో దూరం ప్రయాణించవలసి ఉంది. ఇప్పుడు అతిశయమైన మనస్సాక్షి సందేహాలనుంచి, అనారోగ్యకరమైన సున్నితత్వంనుంచి విముక్తి పొందడంతో నా మనస్సు వికసించింది. ఉదాత్తమైనవాటిని, సుందరమైనవాటిని నేను ఎప్పుడూ ప్రేమించాను; ఈ సమయంలోనే నేర్చుకోవాలనే తీవ్రమైన కోరిక నన్ను ఆవహించింది. నా ఉపాధ్యాయులు బోధించే పాఠాలతో తృప్తిపడకుండా, కొన్ని విషయాలను స్వయంగా అధ్యయనం చేయడం మొదలుపెట్టాను. నా పాఠశాల జీవితమంతటిలో నేర్చుకున్నదానికంటే కొన్ని నెలల్లోనే ఎక్కువ నేర్చుకున్నాను. ఈ తపన—”వ్యర్థత, ఆత్మకు క్షోభ”[4] కాదా? ఉద్వేగభరితమైన స్వభావమున్న నాకు, ఇది నా జీవితంలో అత్యంత ప్రమాదకరమైన కాలాల్లో ఒకటి. అయితే మన ప్రభువు యెహెజ్కేలు ప్రవచనంలోని ఈ మాటలను నాలో నెరవేర్చాడు: “ఇదిగో, నీ కాలం ప్రేమికుల కాలమై ఉండెను; నేను నా వస్త్రాన్ని నీపై కప్పాను. నేను నీకు ప్రమాణం చేసి, నీతో నిబంధన చేసుకున్నాను అని ప్రభువైన దేవుడు సెలవిస్తున్నాడు; నీవు నాదానివయ్యావు. నేను నిన్ను నీటితో కడిగి, తైలంతో అభిషేకించాను. మేలైన వస్త్రాలతో నిన్ను అలంకరించి, నీ మెడలో హారాన్ని వేశాను. నీవు మేలైన పిండిని, తేనెను, నూనెను ఆహారంగా తీసుకున్నావు; అత్యంత సౌందర్యవతివై, రాణి స్థాయికి ఎదిగావు.”[5]
అవును, మన ప్రభువు నా కోసం ఇదంతా చేశాడు. మనసును హత్తుకునే ఆ వచనభాగంలోని ప్రతి మాటను తీసుకుని, అది నాలో ఎంత సంపూర్ణంగా నెరవేరిందో నేను చూపించగలను; అయితే, నేను ఇప్పటికే మీకు చెప్పిన అనుగ్రహాలే తగిన రుజువు. కాబట్టి నా దివ్య బోధకుడు నాకు సమృద్ధిగా అందించిన ఆహారం గురించి మాత్రమే ఇప్పుడు చెబుతాను. చాలాకాలం పాటు క్రీస్తు అనుసరణం గ్రంథంలో ఉన్న “మేలైన పిండి”తో నా ఆధ్యాత్మిక జీవితాన్ని పోషించుకున్నాను. పవిత్ర సువార్తల్లో దాగివున్న నిధులను నేనప్పటికి ఇంకా కనుగొనలేదు కాబట్టి, నాకు మేలు చేసిన పుస్తకం అదొక్కటే. దానిని ఎల్లప్పుడూ నా దగ్గరే ఉంచుకునేదాన్ని; అది చూసి మా ఇంటివారు సరదాపడేవారు. మా అత్త తరచూ దానిని తెరిచి, యాదృచ్ఛికంగా మొదట కనిపించిన అధ్యాయాన్ని నాతో కంఠస్థంగా చెప్పించేవారు.
జ్ఞానం కోసం నాకున్న గొప్ప దాహాన్ని చూసి, నాకు పద్నాలుగేళ్ల వయసులో దేవుడు ఆ “మేలైన పిండి”కి సమృద్ధిగా “తేనె”ను, “నూనె”ను కూడా చేర్చడానికి ఇష్టపడ్డాడు.
ఈ “తేనె”, ఈ “నూనె” నాకు ఫాదర్ ఆర్మింజోన్ ఇచ్చిన ఈ లోకాంతం మరియు రాబోయే లోకపు రహస్యాలు అనే ప్రసంగాలలో దొరికాయి. ఈ పుస్తకం చదువుతుండగా నా ఆత్మ పూర్తిగా అలౌకికమైన ఆనందంతో నిండిపోయింది. తనను ప్రేమించేవారికోసం దేవుడు సిద్ధపరచిన దానిని నేను ముందుగానే కొంత రుచిచూశాను; ఈ జీవితంలోని చిన్నచిన్న త్యాగాలతో పోలిస్తే నిత్యమైన ప్రతిఫలాలు ఎంతో అపారమైనవని గ్రహించి, మన ప్రభువును ప్రేమించాలని, గాఢంగా ప్రేమించాలని, ఇంకా నాకు సాధ్యమవుతున్నప్పుడే లెక్కలేనన్ని విధాలుగా ఆయనపై నా అనురాగాన్ని నిరూపించాలని తపించాను.
ముఖ్యంగా క్రిస్మస్ నాటి నుండి, నా ఆలోచనలను ఎంతో సన్నిహితంగా పంచుకునే వ్యక్తిగా సెలీన్ మారింది. మేము సద్గుణాలలో కలిసి ఎదగాలని కోరుకున్న మన ప్రభువు, రక్తసంబంధం కంటే బలమైన బంధాలతో మమ్మల్ని ఒకరికొకరిని దగ్గర చేశారు. శరీరరీత్యానే కాక ఆత్మరీత్యా కూడా మమ్మల్ని సోదరీమణులుగా చేశారు. మా పవిత్ర పితరులైన సిలువ యోహాను గారి మాటలు మా విషయంలో నెరవేరాయి:
నీ అడుగుజాడలలో నడుస్తూ
యువతులు ఆ దారిలో తేలికగా పరుగెడతారు.
నిప్పురవ్వ తాకిడివల్ల,
సుగంధ ద్రవ్యాలు కలిపిన ద్రాక్షారసం వల్ల,
దివ్య పరిమళతైలంలాంటి తపనలను వారు వెదజల్లుతారు.
నిజంగానే మేము మన రక్షకుని అడుగుజాడలలో ఎంతో తేలికగా నడిచాము. ఆయన మా ఆత్మలలో వేసిన మండే నిప్పురవ్వలు, మాకు త్రాగడానికి ఇచ్చిన బలమైన ద్రాక్షారసం, భూలోక విషయాలన్నిటినీ మా దృష్టి నుండి తొలగించాయి; మేము ప్రేమ నిట్టూర్పులు విడిచాము.
మేము మనసు విప్పి మాట్లాడుకున్న జ్ఞాపకం ఎంతో మధురమైనది. ప్రతిరోజూ సాయంత్రం మేమిద్దరం కలిసి పైకి, మా అటక గది కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లి, నక్షత్రాలతో నిండిన ఆకాశపు లోతులను చూస్తూ ఉండేవాళ్లం. అప్పుడు మాకు ఎంతో అమూల్యమైన కృపలు అనుగ్రహించబడ్డాయని నేను భావిస్తున్నాను. క్రీస్తు అనుకరణం చెప్పినట్లు: “దేవుడు కొన్నిసార్లు గొప్ప వెలుగులో, మరికొన్నిసార్లు సంకేతాలలోను ప్రతిరూపాలలోను మధురంగా తనను తాను అందించుకుంటారు.”[6]
ఈ విధంగా ఆయన తనను తాను మా హృదయాలకు వెల్లడించడానికి దయచూపారు; అయితే ఆ తెర ఎంత పలుచనిది, ఎంత పారదర్శకమైనది! ఇక సందేహానికి తావే లేకపోయింది; విశ్వాసం, నిరీక్షణ అప్పటికే ప్రేమకు చోటిచ్చాయి. ఆ ప్రేమవల్ల, మేము వెదికిన ఆయనను ఈ భూమిపైనే కనుగొన్నాము. మేము ఏకాంతంగా ఉన్నప్పుడు ఆయన మమ్మల్ని కనుగొని—”తన ముద్దును మాకు ఇచ్చారు; ఇక ఇప్పుడు ఎవరూ మమ్మల్ని తృణీకరించకూడదు.”[7]
ఈ దివ్య అనుభూతులు ఫలించకుండా ఉండలేవు. సద్గుణ సాధన క్రమంగా నాకు మధురంగాను సహజంగాను మారింది. మొదట్లో నా ముఖకవళికలలో ప్రయత్నం కనిపించేది. కానీ కొద్దికొద్దిగా ఆత్మత్యాగం మరింత సులభంగాను సంకోచం లేకుండాను సాధ్యమవుతున్నట్లు అనిపించింది. మన ప్రభువు ఇలా చెప్పారు: “కలిగియున్న ప్రతివానికీ ఇవ్వబడుతుంది; అతనికి సమృద్ధిగా కలుగుతుంది.”[8]
నిష్ఠతో స్వీకరించిన ప్రతి కృప మరెన్నో కృపలను తెచ్చింది. నేను ఆశించడానికి కూడా సాహసించలేనన్ని సార్లు ఆయన దివ్యసత్ప్రసాద స్వీకరణలో తనను తాను నాకు ఇచ్చుకున్నారు. నా పాపసంకీర్తనం వినే గురువు అనుమతించినన్ని సార్లు దివ్యసత్ప్రసాదాన్ని స్వీకరించడం, అంతకంటే తరచుగా స్వీకరించడానికి ఎప్పుడూ అనుమతి అడగకపోవడం నేను అలవాటుగా చేసుకున్నాను. అయితే ఇప్పుడు నేను వేరుగా ప్రవర్తిస్తాను; ఎందుకంటే దేవుణ్ణి స్వీకరించాలనే తన తపనను ఒక ఆత్మ తన ఆధ్యాత్మిక మార్గదర్శికి తెలియజేయాలని నాకు గట్టి నమ్మకం కలిగింది. ఆయన ప్రతిరోజూ పరలోకం నుండి దిగివచ్చేది బంగారు దివ్యసత్ప్రసాద పాత్రలో ఉండిపోవడానికి కాదు; మరొక పరలోకాన్ని—ఆయన ఎంతగానో ఆనందించే మన ఆత్మలనే పరలోకాన్ని—కనుగొనడానికే.
నా కోరిక తెలిసిన మన ప్రభువు, వారానికి అనేకసార్లు దివ్యసత్ప్రసాదాన్ని స్వీకరించడానికి నన్ను అనుమతించేలా నా పాపసంకీర్తనం వినే గురువును ప్రేరేపించారు. ఈ అనుమతి నేరుగా ఆయన నుండే రావడంతో, అది నన్ను ఆనందంతో నింపింది.
ఆ రోజుల్లో నా అంతరంగ భావాలను గురించి మాట్లాడటానికి నేను సాహసించలేదు; నేను నడిచే దారి ఎంత సూటిగాను, ఎంత స్పష్టంగాను ఉండేదంటే, యేసు తప్ప వేరే మార్గదర్శి అవసరమని నాకు అనిపించలేదు. ఆధ్యాత్మిక మార్గదర్శులను, తమ సంరక్షణలో ఉన్న ఆత్మలకు మన రక్షకుని యథాతథంగా ప్రతిబింబించే అద్దాలతో పోల్చేదాన్ని. నా విషయంలో మాత్రం ఆయన మధ్యవర్తిని ఉపయోగించకుండా నేరుగా పనిచేస్తున్నారని అనుకునేదాన్ని.
ఒక తోటమాలి త్వరగా పండాలని కోరుకునే పండు విషయంలో ప్రత్యేక శ్రద్ధ తీసుకున్నప్పుడు, దానిని చెట్టు మీదే వదిలివేయాలని కాదు, చక్కగా విందు సిద్ధం చేసిన బల్లపై ఉంచాలనే ఉద్దేశంతో అలా చేస్తాడు. అదే విధంగా మన ప్రభువు తన చిన్న పుష్పంపై తన అనుగ్రహాలను కురిపించారు. తన కారుణ్యానుగ్రహాలు నాలో ప్రకాశించాలని ఆయన కోరుకుంటున్నారు—భూమిపై ఉన్నప్పుడు ఆనందపారవశ్యంతో ఇలా ఎలుగెత్తి పలికినది ఆయనే: “ఓ తండ్రీ, నీవు ఈ విషయాలను జ్ఞానులకును వివేకులకును మరుగుచేసి పసిబిడ్డలకు వెల్లడించినందుకు నిన్ను స్తుతిస్తున్నాను.”[9]
నేను చిన్నదాన్ని, బలహీనురాలిని కావడంతో, ఆయన నా దగ్గరకు వంగి, తన ప్రేమ రహస్యాలను నాకు మధురంగా బోధించారు. సిలువ యోహాను గారు తమ “ఆత్మ గీతం”లో చెప్పినట్లు:
ఆ ఆనందభరితమైన రాత్రి
ఎవరి కంటా పడకుండా రహస్యంగా బయలుదేరాను,
ఏమీ చూడకుండానే;
నా హృదయంలో మండుతున్న వెలుగు తప్ప
వేరే వెలుగుగాని మార్గదర్శిగాని లేకుండానే,
ఆ వెలుగు నా దారిని చూపింది,
మధ్యాహ్న సూర్యుని మిరుమిట్ల వెలుగుకంటే సురక్షితంగా,
నన్ను బాగా ఎరిగిన ఆయన
నాకోసం ఎదురుచూస్తున్న చోటికి,
ఆయన తప్ప మరెవరూ కనిపించని చోటికి.
ఆ స్థలం కార్మెల్. అయితే, “నేను కోరుకున్న ఆయన నీడలో కూర్చోవడానికి”[10] ముందు నేను ఎన్నో పరీక్షలను దాటవలసి వచ్చింది. అయినప్పటికీ, దైవపిలుపు అంతకంతకూ బలంగా నన్ను ఆకర్షిస్తోంది. నా దివ్య గురువును అనుసరించడానికి అగ్నిగుండా వెళ్లవలసి వచ్చినా, నేను అందులోకి దూకి ఉండేదాన్ని.
నా పిలుపు విషయంలో నన్ను ప్రోత్సహించింది పౌలిన్[11] ఒక్కరే. మరీ మాత్రం నాకు వయసు చాలా తక్కువని భావించింది. ప్రియమైన మాతా, మీరు కూడా నన్ను పరీక్షించడానికే అనడంలో సందేహం లేదు, నా ఉత్సాహాన్ని అదుపు చేయడానికి ప్రయత్నించారు. మొదటి నుంచీ నాకు కష్టాలే ఎదురయ్యాయి. పైగా, ఈ విషయం సెలీన్తో చెప్పడానికి కూడా నాకు ధైర్యం చాలలేదు. ఈ మౌనం నన్ను ఎంతో బాధించింది; ఆమెతో పంచుకోని రహస్యం నా దగ్గర ఉండటం చాలా కష్టంగా అనిపించింది.
అయితే, నా ఈ ప్రియమైన సోదరి త్వరలోనే నా ఉద్దేశాన్ని తెలుసుకుంది. నన్ను ఆపాలని కోరుకోవడానికి బదులుగా, అద్భుతమైన ధైర్యంతో ఆ త్యాగాన్ని అంగీకరించింది. ఆమె కూడా సన్యాసిని కావాలని కోరుకుంది కాబట్టి మొదటి అవకాశం ఆమెకే దక్కవలసింది. కానీ, తమకంటే ముందు మృగాల పోరాట రంగంలోకి వెళ్లడానికి ఎంపికైనవారిని ఆనందంగా కౌగిలించుకున్న ఆనాటి హతసాక్షులను అనుకరిస్తూ, ఆమెను విడిచి వెళ్లడానికి నన్ను అనుమతించింది. తన సొంత పిలుపునకు సంబంధించిన విషయమైనట్లుగా నా కష్టాలను తన మనసుకు పట్టించుకుంది. కాబట్టి సెలీన్ విషయంలో నాకు భయపడవలసిందేమీ లేదు. కానీ నాన్నతో ఈ విషయం ఎలా చెప్పాలో నాకు తెలియలేదు. ఆయన అప్పటికే తన ఇద్దరు పెద్ద కుమార్తెలను విడిచి ఉండవలసి వచ్చింది. అలాంటప్పుడు ఆయన చిన్న రాణి కూడా ఆయనను విడిచి వెళ్తానని ఎలా చెప్పగలదు? అంతేకాక, ఈ సంవత్సరమే ఆయనకు తీవ్రమైన పక్షవాతం వచ్చింది. ఆయన త్వరగానే కోలుకున్నప్పటికీ, భవిష్యత్తు గురించి మేము ఎంతో ఆందోళన చెందుతున్నాం.
మాట్లాడాలని నిశ్చయించుకునే ముందు నేను ఎంతగా అంతరంగ పోరాటం చేశానో! కానీ నేను దృఢనిశ్చయంతో ముందడుగు వేయవలసి ఉంది. అప్పటికి నా వయసు పద్నాలుగున్నర సంవత్సరాలు. మరో ఆరు నెలల్లో పుణ్య క్రిస్మస్ పండుగ రానుంది. అంతకు ముందు సంవత్సరం ఏ సమయంలో నేను హృదయపరివర్తన కృపను పొందానో, సరిగ్గా అదే సమయంలో కార్మెల్లో ప్రవేశించాలని నిశ్చయించుకున్నాను.
నా ఈ ముఖ్యమైన విషయాన్ని వెల్లడించడానికి పెంతెకోస్తు పండుగను ఎంచుకున్నాను. ఆ రోజంతా పవిత్రాత్మ వెలుగు కోసం ప్రార్థిస్తూ, నేను పలకవలసిన మాటలు నాకు స్ఫురించేలా నా కోసం ప్రార్థించమని అపొస్తలులను వేడుకుంటూ ఉన్నాను. ప్రార్థన, త్యాగం ద్వారా అపొస్తలులకే అపొస్తలురాలు కావాలని దేవుడు నిర్ణయించిన ఒక పిరికి బిడ్డకు సహాయం చేయడానికి తగినవారు వారే కాదా?
మధ్యాహ్నం తరువాత, సాయంకాల ప్రార్థనలు ముగిశాక, నేను కోరుకున్న అవకాశం దొరికింది. మా నాన్న చేతులు జోడించి, ప్రకృతిలోని అద్భుతాలను తిలకిస్తూ తోటలో కూర్చున్నారు. అస్తమించే సూర్యుని కిరణాలు ఎత్తైన చెట్ల శిఖరాలకు బంగారు రంగు అద్దుతున్నాయి. పక్షులు తమ సాయంకాల ప్రార్థనను ఆలపిస్తున్నాయి.
ఆయన అందమైన ముఖంలో దివ్యమైన ప్రశాంతత కనిపించింది—ఆయన ఆత్మ శాంతితో నిండి ఉందని నాకు అనిపించింది. ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా ఆయన పక్కన కూర్చున్నాను. అప్పటికే నా కళ్లలో నీళ్లు నిండాయి. ఆయన వర్ణించలేనంత ఆప్యాయతతో నా వైపు చూసి, నన్ను గుండెలకు హత్తుకొని, “ఏమైంది, చిన్న రాణీ? నాకు అంతా చెప్పు” అన్నారు. తరువాత, తన భావోద్వేగాన్ని దాచుకోవడానికి, నన్ను తనకు దగ్గరగా పొదివి పట్టుకునే లేచి, నెమ్మదిగా అటూ ఇటూ నడిచారు.
కన్నీళ్ల మధ్యే నేను కార్మెల్ గురించి, త్వరలోనే అందులో ప్రవేశించాలనే నా గొప్ప కోరిక గురించి చెప్పాను. ఆయన కూడా ఏడ్చారు. అయినా నా పిలుపు నుంచి నన్ను మరల్చడానికి ఒక్క మాట కూడా అనలేదు. ఇంత గంభీరమైన నిర్ణయం తీసుకోవడానికి నా వయసు చాలా తక్కువని మాత్రమే చెప్పారు. నేను నా నిర్ణయంపై పట్టుదలతో ఉండి, నా కారణాలను పూర్తిగా వివరించడంతో, ఉదాత్తమైన, ఉదారమైన హృదయం గల మా నాన్న త్వరలోనే ఒప్పుకున్నారు. మేము చాలాసేపు అలా నడిచాం. నా హృదయభారం తగ్గింది; నాన్న కూడా ఇక కన్నీళ్లు పెట్టుకోలేదు. పునీతులు మాట్లాడినట్లుగా ఆయన నాతో మాట్లాడారు. తక్కువ ఎత్తున్న రాతిగోడలో పెరుగుతున్న కొన్ని పూలను నాకు చూపించారు. వాటిలో ఒకదాన్ని కోసి నాకు ఇచ్చి, దేవుడు ఎంత ప్రేమపూర్వకమైన శ్రద్ధతో దాన్ని మొలకెత్తించి, ఇప్పటివరకూ పెరిగేలా చేశారో వివరించారు.
ఆ చిన్న పువ్వుకూ చిన్న తెరేస్కూ మధ్య పోలిక ఎంత దగ్గరగా ఉందంటే, నా సొంత కథనే వింటున్నట్లు నాకు అనిపించింది. ఆ చిన్ని పువ్వును ఒక పవిత్ర అవశేషంలా స్వీకరించాను. దాన్ని తీసేటప్పుడు మా నాన్న దాని వేర్లు తెగకుండా వేర్లతో సహా పెకలించారని గమనించాను. అది ఇంకా జీవించడానికే ఉద్దేశించబడినట్లు అనిపించింది—కానీ వేరొక, మరింత సారవంతమైన నేలలో. నాన్న ఇప్పుడే నా కోసం కూడా అదే చేశారు. నా జీవితపు తొలి సంవత్సరాలు గడిపిన మధురమైన లోయను విడిచి, కార్మెల్ పర్వతానికి వెళ్లడానికి నన్ను అనుమతించారు. నా చిన్ని తెల్లని పువ్వును విజయమాత చిత్రానికి తగిలించాను—ధన్య కన్యమాత దానిని చూసి చిరునవ్వు చిందిస్తున్నారు; బాలయేసు దానిని తన చేతిలో పట్టుకున్నట్లు కనిపిస్తున్నారు. అది ఇప్పటికీ అక్కడే ఉంది, కానీ దాని కాడ వేరుకు దగ్గరగా విరిగిపోయింది. దేవుడు త్వరలోనే తన చిన్న పుష్పపు భూసంబంధ బంధాలన్నిటినీ తెంచివేస్తారని, ఆమెను ఈ భూమిపై వాడిపోవడానికి వదలరని నేను అర్థం చేసుకోవాలని కోరుతున్నారనడంలో సందేహం లేదు.
నాన్నగారి సమ్మతి పొందిన తరువాత, ఇక ఏ ఆటంకమూ లేకుండా కార్మెలు మఠానికి ఎగిరిపోవచ్చని అనుకున్నాను. కానీ అలా జరగనే లేదు! నా సంకల్పాన్ని మామయ్యకు చెప్పినప్పుడు, పదిహేనేళ్ల వయసులో అంత కఠినమైన నియమాలు గల తపస్వినీ సభలో చేరడం ఏ విధంగానూ వివేకవంతమైన పని కాదని ఆయన అన్నారు. ఒక చిన్నపిల్ల అలాంటి జీవితాన్ని స్వీకరించడానికి అనుమతించడం మతానికే అన్యాయం చేయడమవుతుందని కూడా అన్నారు. సాధ్యమైన అన్ని విధాలా దానిని వ్యతిరేకిస్తాననీ, ఒక అద్భుతం జరిగితే తప్ప తన మనసు మారదనీ చెప్పారు.
ఎన్ని వాదనలు చేసినా ప్రయోజనం లేదని నాకు అర్థమైంది. అందువల్ల తీవ్ర దుఃఖంతో బరువెక్కిన హృదయంతో ఆయన దగ్గరనుంచి వచ్చేశాను. ప్రార్థన ఒక్కటే నాకు ఓదార్పుగా నిలిచింది. ప్రభువు పిలుపునకు స్పందించడం ఈ విధంగానే సాధ్యమవుతుంది కాబట్టి, నా కోసం ఈ అద్భుతాన్ని చేయమని ఆయనను వేడుకున్నాను. కొంతకాలం గడిచింది. మా సంభాషణ మామయ్యకు కనీసం గుర్తున్నట్లు కూడా అనిపించలేదు. అయితే, ఆ విషయం నిరంతరం ఆయన ఆలోచనల్లోనే ఉందని తరువాత తెలుసుకున్నాను.
నా ఆత్మపై ఒక ఆశాకిరణం ప్రకాశించనిచ్చే ముందు, నాకు మరో అత్యంత బాధాకరమైన పరీక్షను పంపడానికి ప్రభువు చిత్తగించారు. అది మూడు రోజులు కొనసాగింది. దివ్యబాలుని కోసం యెరూషలేము వీధుల్లో వెదుకుతున్నప్పుడు దేవమాత, పునీత యోసేపు అనుభవించిన తీవ్రమైన దుఃఖాన్ని నేను అంతకు ముందెన్నడూ ఇంత బాగా అర్థం చేసుకోలేదు. నేను ఒక భయంకరమైన ఎడారిలో ఉన్నట్లు అనిపించింది. ఇంకా చెప్పాలంటే, నా ఆత్మ నడిపేవారు లేని ఒక బలహీనమైన చిన్న పడవలా, తుపాను అలల దయాదాక్షిణ్యాలపై ఆధారపడి ఉంది. నా చిన్న పడవలో యేసు నిద్రిస్తున్నారని నాకు తెలుసు. కానీ రాత్రి అంత చీకటిగా ఉన్నప్పుడు ఆయనను నేనెలా చూడగలను? నిజంగానే తుపాను విరుచుకుపడి ఉంటే, ఒక మెరుపు బహుశా నన్ను కమ్ముకున్న మేఘాలను చీల్చి ఉండేది. అది క్షణకాలపు కాంతిరేఖ మాత్రమే అయినా, నా హృదయప్రియుణ్ణి ఒక్క క్షణమైనా చూడటానికి నాకు వీలు కలిగించేది—కానీ అది కూడా నాకు లభించలేదు. దానికి బదులు రాత్రి, గాఢాంధకారమైన రాత్రి, సంపూర్ణమైన నిరాదరణ, మరణమే మిగిలాయి! తోటలో మరణవేదన అనుభవించిన నా దివ్యగురువులాగే, నేనూ ఒంటరిగా ఉన్నట్లు అనిపించింది. భూమిపైనా పరలోకంలోనూ నాకు ఏ ఓదార్పూ దొరకలేదు.
నా తీవ్రమైన దుఃఖంలో ప్రకృతి కూడా పాలుపంచుకున్నట్లు అనిపించింది. ఎందుకంటే ఈ మూడు రోజులూ ఒక్క సూర్యకిరణమైనా కనిపించలేదు; కుండపోతగా వర్షం కురిసింది. నా జీవితంలోని ముఖ్యమైన సంఘటనలన్నిటిలోనూ ప్రకృతి నా భావాలను ప్రతిబింబించిందని పదేపదే గమనించాను. నేను ఏడ్చినప్పుడు ఆకాశమూ నాతో కలిసి ఏడ్చింది; నేను ఆనందించినప్పుడు ఆకాశపు నీలిమను ఏ మేఘమూ కమ్మలేదు. నాలుగవ రోజైన శనివారం నాడు మామయ్యను చూడటానికి వెళ్లాను. నా పట్ల ఆయన వైఖరి పూర్తిగా మారిపోయిందని గమనించి ఎంత ఆశ్చర్యపోయానో! ఆయన నన్ను తన అధ్యయన గదిలోకి ఆహ్వానించారు; నేను అడగకుండానే ఆ ప్రత్యేక అవకాశం ఇచ్చారు. ఆయనతో కొంచెం బిడియంగా ఉంటున్నందుకు నన్ను మృదువుగా మందలించిన తరువాత, తాను చెప్పిన అద్భుతం ఇక అవసరం లేదని అన్నారు. తన హృదయాన్ని సరైన మార్గంలో నడిపించమని దేవుణ్ణి ప్రార్థించారట; ఆయన ప్రార్థన ఆలకించబడింది. ఆయన ఎంతగా మారిపోయారంటే, ఈయన నాకు తెలిసిన వ్యక్తేనా అనిపించింది. తండ్రిలాంటి ఆప్యాయతతో నన్ను ఆలింగనం చేసుకుని, ఎంతో భావోద్వేగంతో ఇలా అన్నారు: “నా ప్రియమైన బిడ్డా, సమాధానంతో వెళ్లు. ప్రభువు కోసుకోవాలని కోరుకుంటున్న ప్రత్యేక భాగ్యం పొందిన చిన్న పువ్వువి నీవు. నేను నీ దారికి ఏ అడ్డంకీ కలిగించను.”
ఆనందంగా ఇంటికి వెళ్లాను. . . . ఆకాశంలోని మేఘాలు పూర్తిగా తొలగిపోయాయి; నా ఆత్మలోనూ చీకటి రాత్రి ముగిసింది. నా హృదయాన్ని సంతోషపెట్టడానికి యేసు మేల్కొన్నారు. అలల గర్జన ఇక నాకు వినిపించలేదు. పరీక్ష అనే తీవ్రమైన గాలికి బదులుగా, పిల్లగాలి నా పడవ తెరచాపను నింపింది. నేను సురక్షితంగా రేవుకు చేరుకున్నట్లు ఊహించుకున్నాను. అయ్యో! ఇంకా ఎన్నో తుపానులు చెలరేగవలసి ఉంది. నేను చేరాలని తపించిన తీరం నుంచి, తిరిగివచ్చే ఆశ కూడా లేకుండా కొట్టుకుపోతానేమోనని అవి కొన్నిసార్లు నన్ను భయపెట్టాయి.
మామయ్య సమ్మతి పొందాను గానీ, నాకు ఇరవై ఒక్క సంవత్సరాలు వచ్చేవరకు కార్మెలీయుల అధికారి నన్ను చేరనివ్వరని, ప్రియమైన మాతా, మీరు నాకు తెలియజేశారు. ఇంత తీవ్రమైన వ్యతిరేకత ఎదురవుతుందని ఎవరూ ఊహించలేదు. అన్నిటికన్నా దీనిని అధిగమించడమే అత్యంత కష్టమైంది. అయినా ధైర్యం కోల్పోకుండా, నా అభ్యర్థనను ఆయనకు విన్నవించడానికి నాన్నగారితో కలిసి వెళ్లాను. ఆయన నన్ను ఎంతో అనాదరంగా స్వీకరించారు. ఎంత ప్రయత్నించినా ఆయన మనసు మార్చలేకపోయాము. చివరకు ఆయన నిశ్చయంగా చెప్పిన “కాదు” అనే సమాధానంతో అక్కడినుంచి బయలుదేరాము. “అయితే,” అని ఆయన ఇంకా ఇలా అన్నారు, “నేను పీఠాధిపతి ప్రతినిధిని మాత్రమే; ఆయన నీవు చేరడానికి అనుమతిస్తే, నేను ఇక చెప్పవలసిందేమీ ఉండదు.”
మేము గురువుగారి నివాసం నుంచి బయటకు వచ్చేసరికి మళ్లీ కుండపోతగా వర్షం కురుస్తోంది. నా ఆత్మను కూడా దట్టమైన మేఘాలు కమ్ముకున్నాయి. నన్ను ఎలా ఓదార్చాలో నాన్నగారికి తెలియలేదు. అయితే, నాకు ఇష్టమైతే పీఠాధిపతిని కలుసుకోవడానికి నన్ను బాయూకు తీసుకువెళ్తానని మాటిచ్చారు. దానికి నేను ఎంతో ఉత్సాహంతో అంగీకరించాను.
అయితే, మేము వెళ్లగలిగేలోపు ఎన్నో విషయాలు జరిగాయి. పైకి చూస్తే నా జీవితం మునుపటిలాగే కొనసాగుతున్నట్లు అనిపించింది. నేను చదువు కొనసాగించాను. అంతకన్నా ముఖ్యంగా, దేవుని ప్రేమలో ఎదుగుతూనే ఉన్నాను. అప్పుడప్పుడు నేను అనుభవించినవి నిజంగా ప్రేమ పారవశ్యాలే.
ఒక సాయంత్రం, మన ప్రభువును నేను ఎంతగా ప్రేమిస్తున్నానో, అన్నిచోట్లా ఆయనకు సేవ, ఘనత లభించాలని ఎంతగా కోరుకుంటున్నానో ఏ మాటల్లో చెప్పాలో నాకు తెలియలేదు. అప్పుడు, నరకపు లోతులనుంచి ఆయనకు ఒక్క ప్రేమక్రియ కూడా అర్పించబడదే అని విచారంగా అనుకున్నాను. ఆ వేదన, దైవదూషణ నిండిన ప్రదేశంలో కూడా ఆయన నిత్యమూ ప్రేమించబడేలా, నన్ను అక్కడికి పడవేసినా సంతోషంగా అంగీకరిస్తానని నా హృదయాంతరాళం నుంచి మొరపెట్టుకున్నాను. ఆయన మన సంతోషాన్నే కోరుకుంటారు గనుక, ఇది ఆయన మహిమకు దోహదపడేది కాదు. అయినా ప్రేమకు ఇలాంటి వెర్రి మాటలు పలకాలనిపిస్తుంది. నేను ఇలా మాట్లాడింది పరలోకానికి వెళ్లాలనే తపన నాకు లేక కాదు; నాకు పరలోకమంటే ప్రేమ తప్ప మరేమీ కాదు. నా ఆవేశంలో, నన్ను తన వశం చేసుకున్న దైవస్వరూపుని నుంచి ఏదీ నన్ను వేరు చేయలేదని అనిపించింది.
ఈ కాలంలోనే మన ప్రభువు పిల్లల ఆత్మలను సన్నిహితంగా తెలుసుకునే ఓదార్పును నాకు ప్రసాదించారు. అది నాకు ఈ విధంగా లభించింది. ఒక పేద స్త్రీ అనారోగ్యంతో ఉన్నప్పుడు, ఆమె ఇద్దరు చిన్న కూతుళ్ల పట్ల నేను శ్రద్ధ తీసుకున్నాను. వారిలో పెద్ద పాపకు ఇంకా ఆరేళ్లు కూడా నిండలేదు. నేను చెప్పినదంతా వారు ఎంత సరళంగా నమ్మేవారో చూడటం నిజంగా ఎంతో ఆనందాన్నిచ్చేది. జ్ఞానస్నానం నిజంగానే మన ఆత్మలలో దైవసంబంధ సద్గుణాలను లోతుగా నాటుతుంది; ఎందుకంటే చిన్నతనం నుంచే పరలోక బహుమానంపై ఆశ మనం ఆత్మనిగ్రహాన్ని పాటించేలా చేయగలిగేంత బలంగా ఉంటుంది. ఆ ఇద్దరు చిన్నారులు ఒకరిపట్ల ఒకరు ప్రత్యేకమైన దయ చూపాలని నేను కోరుకున్నప్పుడు, బొమ్మలు, మిఠాయిలు ఇస్తానని వాగ్దానం చేయకుండా, మంచి పిల్లలకు పవిత్ర బాలయేసు ఇచ్చే నిత్య ప్రతిఫలం గురించి వారికి చెప్పేదాన్ని. విచక్షణ కలుగుతున్న వయసులో ఉన్న పెద్ద పాప ఎంతో సంతోషంగా కనిపిస్తూ, చిన్న యేసు గురించి, ఆయన అందమైన పరలోకం గురించి ముచ్చటైన ప్రశ్నలు అడిగేది. ఎప్పుడూ తన చెల్లెలికి సర్దుకుపోతానని నాకు మనస్ఫూర్తిగా వాగ్దానం చేసేది; నేను నేర్పినదాన్ని జీవితాంతం ఎన్నడూ మరచిపోనని కూడా చెప్పేది. ఈ అమాయక ఆత్మలను, ఏ ముద్రనైనా స్వీకరించడానికి సిద్ధంగా ఉన్న మెత్తని మైనంతో నేను పోల్చేదాన్ని—మంచి ముద్రలనే కాదు, అయ్యో, చెడు ముద్రలను కూడా! అప్పుడు మన ప్రభువు పలికిన ఈ మాటల అర్థం నాకు తెలిసింది: “ఈ చిన్నవారిలో ఒకరిని పాపంలో పడవేయడం కంటే సముద్రంలో పడవేయబడటమే మేలు.”[12]
ఆరంభం నుంచే సరైన మార్గదర్శనం లభిస్తే, ఎన్ని ఆత్మలు గొప్ప పవిత్రతను పొందగలవో! ఆత్మలను పవిత్రపరిచే తన కార్యంలో దేవునికి ఎవరి సహాయమూ అవసరం లేదని నాకు తెలుసు. అయినా, మొక్కలను పెరిగేలా చేసే హక్కును తనకే ఉంచుకొని, అరుదైన, సున్నితమైన మొక్కలను పెంచే నైపుణ్యాన్ని సమర్థుడైన తోటమాలికి ఇచ్చి, వాటిని సాగుచేయడానికి ఆయన అనుమతించినట్లే, ఆత్మల పెంపకంలో కూడా ఇతరుల సహకారాన్ని ఆయన కోరుకుంటారు. అవగాహన లేని తోటమాలి తన చెట్లకు సరైన విధంగా అంటుకట్టకపోతే ఏమవుతుంది? ఒక్కొక్క చెట్టు స్వభావాన్ని అర్థం చేసుకోకుండా, ఉదాహరణకు, పీచు చెట్లపై గులాబీలు పూయించాలని కోరుకుంటే ఏమవుతుంది?
దీనితో నాకు ఒక విషయం గుర్తుకొస్తోంది. నా పక్షులలో ఎంతో అందంగా పాడే ఒక కానరీ పక్షి ఉండేది. అలాగే గూటినుంచి తెచ్చిన ఒక చిన్న లినెట్ పక్షి కూడా ఉండేది; దానిని నేనెంతో ముద్దుగా చూసుకునేదాన్ని. తల్లిదండ్రుల నుంచి నేర్చుకోవలసినది నేర్చుకునే అవకాశం కోల్పోయిన ఆ పాపం చిన్న బందీ, ఉదయం నుంచి రాత్రి వరకు కానరీ పక్షి చేసే ఆనందభరితమైన కిలకిలారావాలను వింటూ, వాటిని అనుకరించడానికి ఎంతో ప్రయత్నించేది. ఒక లినెట్ పక్షికి అది నిజంగా కష్టమైన పనే! పాపం ఆ చిన్న పక్షి చేసే ప్రయత్నాలను గమనించడం ఎంతో ముచ్చటగా ఉండేది. దాని మధుర స్వరాన్ని తన గురువు పలికించే ఉత్సాహభరితమైన స్వరాలకు అనుగుణంగా మలచుకోవడం దానికి చాలా కష్టమయ్యేది. అయినా కొంతకాలానికి అది విజయం సాధించింది. నాకు ఎంతో ఆశ్చర్యం కలిగించేలా, దాని పాట అచ్చంగా కానరీ పక్షి పాటలాగే మారిపోయింది.
ఓ ప్రియమైన మాతా, నా పసిప్రాయం నుంచే నాకు పాడటం నేర్పిందెవరో మీకు తెలుసు! నన్ను ఆకర్షించి ముందుకు నడిపించిన స్వరాలేవో మీకు తెలుసు. నా బలహీనత ఉన్నప్పటికీ, ఏదో ఒకరోజు ప్రేమగీతాన్ని నిత్యమూ పాడగలనని ఇప్పుడు నేను నమ్మకం ఉంచుతున్నాను. ఆ గీతపు సుస్వరాలు ఈ లోకంలో మధురంగా మ్రోగడం నేను తరచూ విన్నాను.
కానీ నేనెక్కడికి వచ్చాను? ఈ ఆలోచనలు నన్ను చాలా దూరం తీసుకెళ్లాయి. ఇక నా పిలుపు చరిత్రను తిరిగి కొనసాగించాలి.
1887 అక్టోబరు 31న, నాన్నగారు మాత్రమే నాతో ఉండగా, నేను బయెకు బయలుదేరాను. నా హృదయం ఆశతో నిండిపోయింది; అయితే పీఠాధిపతి గారి ఇంటికి వెళ్లి ఆయనను కలవబోతున్నానన్న ఆలోచనతో ఉద్వేగం కూడా కలిగింది. నా జీవితంలో మొదటిసారిగా, నా అక్కచెల్లెళ్లలో ఎవరూ లేకుండా ఒకరిని కలవడానికి వెళ్తున్నాను; అదీ ఒక పీఠాధిపతిని. అప్పటివరకు నన్ను అడిగిన ప్రశ్నలకు జవాబివ్వడం తప్ప మరేమీ మాట్లాడవలసిన అవసరం నాకు రాలేదు. అలాంటి నేను, కార్మెలులో ప్రవేశించేందుకు అనుమతించమని వేడుకోవడానికి నాకున్న కారణాలను వివరంగా తెలియజేసి, నా పిలుపు నిజమైనదని రుజువు చేయవలసి ఉంది.
ఇలా చేయగలిగేంతగా నా బిడియాన్ని అధిగమించడానికి నేను ఎంతో కృషి చేయవలసి వచ్చింది. అయితే ప్రేమకు “అసాధ్యం” అనే మాట తెలియదన్నది నిజం; ఎందుకంటే “అన్నీ సాధ్యమే, అన్నిటికీ అనుమతి ఉంది” అని అది భావిస్తుంది. యేసు ప్రేమ తప్ప మరేదీ ఈ కష్టాలనూ, ఆ తరువాత ఎదురైన ఇతర కష్టాలనూ ఎదుర్కొనేలా నన్ను చేయగలిగి ఉండేది కాదు. ఎందుకంటే తీవ్రమైన పరీక్షలనే వెలగా చెల్లించి నా ఆనందాన్ని పొందవలసి వచ్చింది. ఇప్పుడు చూస్తే, నిజంగా దానిని ఎంతో తక్కువ వెలకే పొందానని అనిపిస్తోంది. అది ఇప్పటికే నా సొంతమై ఉండకపోతే, దానిని పొందడానికి వెయ్యిరెట్లు ఎక్కువ చేదు బాధలను కూడా సంతోషంగా భరించేదాన్ని.
మేము పీఠాధిపతిగారి ఇంటికి చేరుకున్నప్పుడు, ఆకాశపు జలద్వారాలు మరోసారి తెరచుకున్నట్లు అనిపించింది. మా రాక తేదీని నిర్ణయించిన వికార్ జనరల్, ఫాదర్ రెవెరోనీ, కొంత ఆశ్చర్యపడినట్లు కనిపించినా, మమ్మల్ని ఎంతో ఆదరంగా ఆహ్వానించారు. నా కళ్లలో కన్నీళ్లు చూసి, “ఆ వజ్రాలను పీఠాధిపతిగారికి చూపించకూడదు!” అన్నారు. మమ్మల్ని విశాలమైన అతిథి గదుల గుండా తీసుకెళ్లారు. వాటిని చూసి నేనెంత చిన్నదానినో అనిపించింది; ధైర్యం చేసి ఏమి చెప్పగలనా అని ఆలోచించాను. పీఠాధిపతిగారు ఇద్దరు గురువులతో కలిసి ఒక వసారాలో నడుస్తున్నారు. వికార్ జనరల్ ఆయనతో కొన్ని మాటలు చెప్పడం చూశాను. తరువాత వారు మేము వేచి ఉన్న గదిలోకి వచ్చారు. ప్రకాశవంతంగా మంటలు మండుతున్న చలిమంట గూటి ముందు మూడు పెద్ద పడకకుర్చీలు ఉన్నాయి.
పీఠాధిపతిగారు లోపలికి రాగానే, ఆయన ఆశీర్వాదం కోసం నాన్నగారూ నేనూ మోకరిల్లాము; తరువాత ఆయన మమ్మల్ని కూర్చోమన్నారు. ఫాదర్ రెవెరోనీ నన్ను మధ్యనున్న పడకకుర్చీలో కూర్చోమన్నారు. నేను మర్యాదగా వద్దన్నాను. కానీ ఆయన పట్టుబట్టి, విధేయత చూపడం నాకు తెలుసో లేదో నిరూపించమన్నారు. ఇక ఏమాత్రం సంకోచించకుండా కూర్చున్నాను. అయితే, నాలాంటి నలుగురు పిల్లలు హాయిగా కూర్చోగలిగేంత పెద్ద కుర్చీలో నేను మునిగిపోయి ఉండగా, ఆయన ఒక సాధారణ కుర్చీ తీసుకోవడం చూసి నాకు చాలా సిగ్గేసింది. నిజానికి, ఆ నలుగురు పిల్లలు నాకన్నా హాయిగానే ఉండేవారు, ఎందుకంటే నాకు ఏమాత్రం సౌకర్యంగా అనిపించలేదు. నాన్నగారే అంతా మాట్లాడతారని ఆశించాను. కానీ మా రాకకు కారణం వివరించమని ఆయన నన్నే అన్నారు. నాకు చేతనైనంత వాక్చాతుర్యంతో వివరించాను. అయినా, నా కారణాలన్నిటికన్నా అధిపతి చెప్పే ఒక్క మాటకే ఎక్కువ బలం ఉండేదనీ, ఆయన వ్యతిరేకత నాకు బలమైన ప్రతికూలాంశంగా ఉందనీ నాకు బాగా తెలుసు. కార్మెల్లో ప్రవేశించాలనే కోరిక నాకు ఎప్పటి నుంచి ఉందని పీఠాధిపతిగారు అడిగారు. “ఎంతోకాలం నుంచి, పీఠాధిపతిగారూ!” అన్నాను. “అదెలా!” అంటూ వికార్ జనరల్ నవ్వి, “పదిహేను సంవత్సరాలుగా అయితే ఉండదు కదా” అన్నారు. “నిజమే,” అని జవాబిచ్చాను, “కానీ దానికన్నా ఎంతో తక్కువ కాలమేమీ కాదు. మూడేళ్ల వయస్సు నుంచే నన్ను నేను దేవునికి అర్పించుకోవాలని కోరుకున్నాను.” నాన్నగారిని సంతోషపెట్టడానికే కావచ్చు, నేను మరికొంతకాలం ఆయనతో ఉండాలని పీఠాధిపతిగారు వివరించడానికి ప్రయత్నించారు. కానీ ఆయనకు ఎంతో ఆశ్చర్యమూ ఆధ్యాత్మిక ప్రేరణా కలిగేలా, నాన్నగారు నా పక్షమే వహించారు. మేము మేత్రాసన యాత్రికులతో కలిసి రోమ్కు వెళ్తున్నామనీ, అప్పటిలోగా అనుమతి పొందలేకపోతే పరిశుద్ధ పితతో మాట్లాడటానికి నేను వెనుకాడననీ గౌరవపూర్వకంగా చెప్పారు. అయినప్పటికీ, సమాధానం ఇవ్వడానికి ముందు అధిపతితో ముఖాముఖిగా మాట్లాడటం తప్పనిసరి అని నిర్ణయించారు. ఇది వినడం నాకు మరీ బాధ కలిగించింది. ఎందుకంటే ఆయన బహిరంగంగా ప్రకటించిన దృఢమైన వ్యతిరేకత నాకు తెలుసు. పీఠాధిపతిగారికి వజ్రాలు కనిపించనివ్వవద్దని సలహా ఇచ్చినా, నేను వాటిని చూపించడమే కాకుండా రాలనిచ్చాను కూడా. ఆయన చలించిపోయినట్లు కనిపించి, నన్ను ఆప్యాయంగా నిమిరారు. ఆయన ఏ బిడ్డతోనూ అంత ఆదరంగా ప్రవర్తించలేదని తరువాత నాకు చెప్పారు.
“అమ్మాయీ, ఆశలన్నీ పోయినట్లేమీ కాదు,” అని ఆయన అన్నారు. “అయితే నీవు మీ మంచి నాన్నగారితో కలిసి రోమ్కు వెళ్తున్నందుకు నాకు ఎంతో సంతోషంగా ఉంది. అలా నీ దైవపిలుపు మరింత బలపడుతుంది. ఏడవడానికి బదులు నీవు సంతోషించాలి. వచ్చే వారం నేను లిసియూకు వెళ్తున్నాను. నీ గురించి అధిపతితో మాట్లాడతాను. నీవు ఇటలీలో ఉన్నప్పుడే నా సమాధానం తప్పక అందుతుంది.” తరువాత పీఠాధిపతిగారు మమ్మల్ని తోటలోకి తీసుకెళ్లారు. వయస్సులో పెద్దగా కనిపించడానికి నేను ఆ ఉదయమే మొదటిసారి జుట్టు పైకి ముడివేసుకున్నానని నాన్నగారు చెప్పినప్పుడు, ఆయన ఎంతో ఆసక్తి చూపించారు. ఆ విషయం ఆయన మరచిపోలేదు. ఎందుకంటే ఇప్పటికీ పీఠాధిపతిగారు తన “చిన్న కుమార్తె” గురించి ఎవరికైనా చెప్పినప్పుడల్లా, ఆమె జుట్టు సంగతిని తప్పక మళ్లీ చెబుతారని నాకు తెలుసు. నా చిన్న రహస్యాన్ని రహస్యంగానే ఉంచి ఉంటే నాకు బాగుండేదని చెప్పక తప్పదు. వికార్ జనరల్ మమ్మల్ని తలుపు వరకు తీసుకెళ్తూ, తనను తాను దేవునికి అర్పించుకోవాలని బిడ్డ ఎంత ఆత్రుత పడుతోందో, తన బిడ్డను దేవునికి సమర్పించాలని తండ్రి కూడా అంతే ఆత్రుత పడటం తానెన్నడూ చూడలేదని వ్యాఖ్యానించారు.
అనుకూలమైన సమాధానం లేకుండానే మేము లిసియూకు తిరిగి రావలసి వచ్చింది. నా భవిష్యత్తు శాశ్వతంగా ముక్కలైపోయినట్లు నాకు అనిపించింది. లక్ష్యానికి ఎంత దగ్గరవుతుంటే, నా కష్టాలు అంతగా పెరిగాయి. అయినా ఆ సమయమంతా నా హృదయాంతరాళంలో ఒక అద్భుతమైన శాంతిని అనుభవించాను. ఎందుకంటే నేను కోరుతున్నది నా ప్రభువు చిత్తాన్ని మాత్రమే అని నాకు తెలుసు. ______________________________
[1] కీర్తన 18[19]:5 చూడండి.
[2] లూకా 5:5.
[3] యోహాను 4:7.
[4] ప్రసంగి 1:14.
[5] యెహెజ్కేలు 16:8, 9, 13.
[6] చూడండి: క్రీస్తు అనుసరణ, III, అధ్యా. xliii. 4.
[7] పరమగీతం 8:1 చూడండి.
[8] లూకా 19:26.
[9] లూకా 10:21 చూడండి.
[10] పరమగీతం 2:3.
[11] యేసునకు చెందిన సిస్టర్ ఆగ్నెస్.
[12] మత్తయి 18:6 చూడండి.
పునీత థెరేస్ బోధనలు: దేవుని చిన్న పుష్పం జ్ఞానం విషయసూచిక