தமிழ்

பொதுக்காலம் ஐந்தாம் வாரம்

4 தொகுதிகளும் மென்மையான அட்டையுடன் கூடிய அச்சுநூல் & மின்னூல் வடிவங்களில் கிடைக்கின்றன!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – மேலும் பல!

பொருளடக்கம்


சுவை, கெடாமல் காத்தல், தூய்மை

பொதுக்காலம் ஐந்தாம் ஞாயிறு (ஆண்டு அ)

இயேசு தம் சீடர்களிடம் கூறினார்: “நீங்கள் மண்ணுலகின் உப்பாய் இருக்கிறீர்கள். உப்பு தன் சுவையை இழந்துவிட்டால், எதைக் கொண்டு அதற்குச் சுவையூட்ட முடியும்? வெளியே எறியப்பட்டு, மனிதரால் மிதிக்கப்படுவதைத் தவிர வேறு எதற்கும் அது பயன்படாது.” மத்தேயு 5:13

உப்பு என்று அழைக்கப்படும் சோடியம் குளோரைடு, உலகில் மிகப் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படும் பொருள்களில் ஒன்றாகும். சுவையூட்டுவதற்கும், கெடாமல் காப்பதற்கும், தூய்மைப்படுத்துவதற்கும் இது பயன்படுகிறது. சோடியம் குளோரைடு மிகவும் நிலையான ஒரு சேர்மம்; வேதிவினை நிகழ்ந்தாலோ அது கரைந்தாலோ அன்றி அதன் சுவை நீங்காது. அப்படியானால், உப்பு தன் சுவையை இழக்கக்கூடும் என்று இயேசு ஏன் கூறினார்? பழங்காலப் பாலஸ்தீனத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட உப்பு, அதிலிருந்த கலப்படங்களாலும் அது சேமித்து வைக்கப்பட்ட சூழ்நிலைகளாலும் உண்மையிலேயே தன் சுவையை இழக்கக்கூடியதாக இருந்தது என்பது இதற்குச் சாத்தியமான ஒரு விளக்கம்.

இன்றைய இஸ்ரயேலின் தென்கிழக்குப் பகுதியில் அமைந்துள்ள சாக்கடலில், உப்பும் பிற கனிமங்களும் பெருமளவில் படிந்துள்ளன. விவிலிய வரலாற்றின்படி, இந்தப் பகுதியில்தான் லோத்தின் மனைவி உப்புத்தூணாக மாறினார். உப்பும் கனிமங்களும் மிகுதியாகப் படிந்திருப்பதால், சாக்கடலைச் சுற்றியுள்ள பகுதி பாழ்நிலமாக உள்ளது.

சாக்கடலிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட உப்பு ஒருபோதும் தூய சோடியம் குளோரைடாக இருந்ததில்லை. அதில் ஜிப்சமும் பிற கனிமங்களும் கலந்திருந்ததால், அந்த உப்பு தூய்மையற்றதாக இருந்தது. இந்த உப்பு முறையாகச் சேமிக்கப்படாமல் இருந்தாலோ தண்ணீருடன் தொடர்பு கொண்டாலோ, அதிலிருந்த சோடியம் குளோரைடு கரைந்து அடித்துச் செல்லப்படக்கூடும்; திடமான கனிம எச்சங்கள் மட்டும் எஞ்சியிருக்கும். ஜிப்சம் போன்ற இந்த எச்சங்கள் உப்பைப் போலத் தோற்றமளித்தாலும், சுவையற்றவையாகவும் சுவையூட்டுவதற்கும், கெடாமல் காப்பதற்கும், தூய்மைப்படுத்துவதற்கும் பயனற்றவையாகவும் இருந்தன. இவ்வாறு நேர்ந்தபோது, அந்த “உப்பு” தன் சுவையை இழந்தது. இந்த விளக்கத்தின் ஒளியில், இயேசுவின் போதனை மிகவும் தெளிவாகிறது.

உப்பின் குறிப்பிடத்தக்க முதல் பண்பு, உணவுக்குச் சுவையூட்டும் அதன் ஆற்றலாகும். தம் சீடர்களை “மண்ணுலகிற்கு உப்பு” என்று அழைத்தபோது, நற்செய்தியின் உண்மையையும் தமது செய்தி தரும் மகிழ்ச்சியையும் பிறரிடம் கொண்டுசெல்வதன் மூலம் உலகின் “சுவையை” மேம்படுத்துமாறு இயேசு அவர்களுக்கு அறிவுறுத்தினார். உப்பு உணவின் சுவையை மேம்படுத்துவது போலவே, கிறிஸ்துவுக்கு உண்மையுள்ளவர்களாக வாழும் கிறிஸ்தவ வாழ்வு, உலகை இன்னும் சிறந்ததாகவும் நற்பண்புகள் நிறைந்த இடமாகவும் மாற்றும்.

பொருள்களைக் கெடாமல் காப்பதற்கும் உப்பு பொதுவாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. குளிர்சாதனப் பெட்டிகளும் உறைவிப்பான்களும் பயன்பாட்டிற்கு வருவதற்கு முன்பு, உணவு கெட்டுப்போகாமல் இருக்க அதனுடன் உப்பு கலக்கப்பட்டது. உப்பு ஈரப்பதத்தை வெளியேற்றுவதோடு, பாக்டீரியாக்கள் மற்றும் பிற நுண்ணுயிர்களின் வளர்ச்சியையும் தடுக்கிறது. இந்த வழக்கம் இன்றும் தொடர்ந்தாலும், பழங்காலத்தில் இது மிகவும் இன்றியமையாததாக இருந்தது. “மண்ணுலகிற்கு உப்பாக” இருப்பதன் மூலம், உலகை ஒழுக்கச் சீரழிவிலிருந்து காக்குமாறு இயேசு தம் சீடர்களை அழைத்தார். தங்கள் வாழ்வுச் சான்றாலும் நற்செய்தி அறிவிப்பாலும், அவர்கள் பாவத்தையும் ஆன்மிக அழிவையும் தடுக்கும் பாதுகாப்புப் பொருளாகச் செயல்பட வேண்டியிருந்தது. அவர்கள் “தங்கள் சுவையை இழந்தால்”, உலகின் மற்றவர்களிடமிருந்து வேறுபாடற்றவர்களாகவும் தங்கள் பணியில் பயனற்றவர்களாகவும் ஆகிவிடுவார்கள். எனவே, நற்செய்திக்குச் சான்று பகர்வதில் நீர்த்துப்போய், சுவையற்றவர்களாக ஆகிவிடாமல் இருக்குமாறு இயேசு அவர்களையும் நம்மையும் வலியுறுத்தினார்.

இறுதியாக, யூதர்களின் சமய வழக்கங்களில் உப்பு முக்கியப் பங்கு வகித்தது; அது தூய்மையையும் அர்ப்பணத்தையும் குறித்தது. லேவியர் நூலில் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளபடி, பலிச் சடங்குகளில் காணிக்கைகளை அர்ப்பணிப்பதற்கு உப்பு பயன்படுத்தப்பட்டது: “உன் தானியக் காணிக்கைகள் அனைத்திலும் உப்பு சேர்க்க வேண்டும். உன் கடவுளுடனான உடன்படிக்கையின் உப்பு உன் தானியக் காணிக்கையில் குறையாமல் இருக்கட்டும். ஒவ்வொரு காணிக்கையோடும் உப்பு செலுத்த வேண்டும்” (லேவியர் 2:13). தங்கள் காணிக்கைகளில் உப்புச் சேர்ப்பதன் மூலம், இஸ்ரயேலர் பலிப்பொருள்களைக் கெடாமல் காத்து, அவற்றைத் தூய்மையாக்கினர். சீடர்கள் தங்கள் புனித வாழ்வின் முன்மாதிரியாலும், தியாக வாழ்வாலும், கிறிஸ்துவின் மீட்புப் பணியில் பங்கேற்பதாலும் உலகைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டிய பங்கை இந்த வழக்கம் பிரதிபலிக்கிறது. அவர்கள் நேர்மையான வாழ்வு வாழ்ந்து, தங்கள் இதயத் தூய்மையாலும் இறைவனின் திருவுளத்தை நிறைவேற்றுவதில் கொண்ட அசைக்க முடியாத உறுதிப்பாட்டாலும் பிறரைக் கடவுளிடம் வழிநடத்த வேண்டியிருந்தது.

மண்ணுலகிற்கு உப்பாக இருப்பதைப் பற்றிய இந்த வலிமையான உருவகத்தை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். கடவுளின் அருள் தரும் வளமூட்டும் “சுவை” உலகிற்கு மிகவும் தேவைப்படுகிறது. அவரின்றி உலகம் ஊழலுக்கும் சீரழிவுக்கும் விடப்படுகிறது. கடவுளோடு இணைந்திருக்கும்போது, நாமும் நாம் பணிபுரியும் மக்களும் தூய, புனிதக் காணிக்கைகளாகப் பாதுகாக்கப்பட்டு, அவரது மாட்சியைப் பெருக்கிப் புனிதத்தில் வளர்கிறோம். மண்ணுலகிற்கு உப்பாக இருங்கள். உங்கள் நம்பிக்கை நீர்த்துப்போக விடாதீர்கள். கிறிஸ்துவுக்கும் அவரது நற்செய்திக்கும் உண்மையுள்ளவர்களாக உறுதியாக நிலைத்திருங்கள்; அப்போது உங்களைச் சுற்றியுள்ள உலகை மாற்றுவீர்கள். இவ்வாறு செய்வதால், நீங்கள் கடவுளை மாட்சிப்படுத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல், அவரது நித்திய மகிழ்ச்சியிலும் பங்குபெறுவீர்கள்.

மிகத் தூயவரும் வாழ்வை வளப்படுத்துபவருமான ஆண்டவரே, நீர் ஒருவரே எங்கள் வாழ்வை வளப்படுத்தி மேம்படுத்துகிறீர்; பாவத்திலிருந்து எங்களைக் காத்து, உம் தந்தைக்குத் தூய காணிக்கையாக எங்களை மாற்றுகிறீர். உலகிற்கு உமது அருளைக் கொண்டுசெல்லும் கருவியாக என்னைப் பயன்படுத்தியருளும். மண்ணுலகின் எல்லைகள் வரை மீட்பளிக்கும் உமது உண்மையைக் கொண்டுசெல்ல, தூய்மையும் ஆற்றலும் மாறாத “உப்பாக” என்னை ஆக்கியருளும். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


தீமையின் போலியான “கவர்ச்சி”

பொதுக்காலம் ஐந்தாம் ஞாயிறு (ஆண்டு B)

மாலையாகி, கதிரவன் மறைந்தபின், நோயுற்றோர், பேய்பிடித்தோர் அனைவரையும் அவரிடம் கொண்டுவந்தார்கள். ஊர் முழுவதும் வீட்டு வாசலில் கூடியிருந்தது. பல்வேறு நோய்களால் வருந்திய பலரை அவர் குணமாக்கினார்; பல பேய்களையும் ஓட்டினார். பேய்கள் அவரை அறிந்திருந்ததால், அவற்றைப் பேச அவர் அனுமதிக்கவில்லை. மாற்கு 1:32–34

பேய்கள் வஞ்சகமாகச் செயல்படுபவை; அவை பேசுவதற்கு இயேசு அனுமதிக்காததற்கு இது முக்கியக் காரணங்களில் ஒன்றாகும். இன்றைய நற்செய்திப் பகுதிக்கு சற்று முன்பு, கப்பர்நாகும் தொழுகைக்கூடத்தில் இயேசு ஒரு பேயை எதிர்கொண்டார். அது, “…நீர் யார் என்று எனக்குத் தெரியும்—நீர் கடவுளின் தூயவர்!” என்று கத்தியது. இயேசு அந்தப் பேயை அதட்டி, “பேசாதே! இவனை விட்டு வெளியே போ!” என்றார் (மாற்கு 1:24–25). அதே நாள் மாலையில் பின்னர் நிகழ்ந்தவற்றை இன்றைய நற்செய்தி விவரிக்கிறது. அப்போது நோயுற்றவர்களும் பேய்பிடித்தவர்களுமான பலர் அவரிடம் கொண்டுவரப்பட்டனர். அவர் நோயுற்றவர்களைக் குணமாக்கிப் பேய்களை ஓட்டினார்; அவை அவரை அறிந்திருந்தபோதிலும், மீண்டும் அவற்றைப் பேசவிடாமல் தடுத்தார்.

தாம் கடவுளின் தூயவர், மெசியா என்பதை மக்களுக்கு வெளிப்படுத்துவதே இயேசுவின் நோக்கமாக இருந்திருந்தால், இந்தப் பேய்களைப் பேச அனுமதிப்பது நியாயமானதாகத் தோன்றலாம். அது மக்களிடையே எத்தகைய அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியிருக்கும் என்று எண்ணிப் பாருங்கள். பேய் பிடித்தவர்கள் பேய்த்தனமான முறையில், அவரே மெசியா என்று கூச்சலிட்டிருந்தால், அது நிச்சயமாக மக்களின் கவனத்தை ஈர்த்திருக்கும். ஆனால், தாம் யார் என்பதைப் பற்றிப் பேய்கள் சான்று பகர்வதை இயேசு வன்மையாக எதிர்த்தார். எனவே, அமைதியாக இருக்கும்படி அவற்றுக்குக் கட்டளையிட்டார்.

இயேசு எதிர்கொண்டதுபோன்ற பரபரப்பான முறையில் பேய்களை எதிர்கொள்ளும் வாய்ப்பு நம்மில் வெகு சிலருக்கே இருக்கக்கூடும். எனினும், ஒவ்வொரு நாளும் இன்னும் நுட்பமான வடிவங்களில் தீமையை நாம் எதிர்கொள்கிறோம். அதற்கு நாம் எவ்வாறு பதிலளிக்கிறோம் என்பது மிகவும் முக்கியமானது. சில வழிகளில் தீமை கவர்ச்சியாகத் தோன்றுகிறது; இங்கு கவர்ச்சி என்பது நல்ல பொருளில் அல்ல, அதிர்ச்சியூட்டிப் பரபரப்பை ஏற்படுத்தும் பொருளில் சொல்லப்படுகிறது. வீழ்ச்சியுற்ற நமது மனித இயல்பிலுள்ள இந்தச் சீர்குலைந்த போக்கைப் பயன்படுத்தியே திகில் திரைப்படங்கள் செழிக்கின்றன. ஊழல், கொலைகள், பயங்கரவாதம், குழப்பம் ஆகியவற்றைப் பற்றிய செய்திகள் நம்மை எளிதில் ஈர்க்கின்றன. இத்தகைய தலைப்புச் செய்திகளைக் காணும்போது பெரும்பாலும் வெறுப்பும் கடும் சினமுமே நம்மில் முதலில் எழுகின்றன என்பது உண்மைதான். ஆயினும், உண்மையைச் சொல்வதானால், வீழ்ச்சியுற்ற நமது இயல்பு பெரும்பாலும் இத்தகையவற்றால் ஈர்க்கப்படுகிறது. ஏனெனில், அவை வலுவான உணர்ச்சிகளைத் தூண்டி, கிறிஸ்துவின் உண்மையான, நிலையான அமைதியிலிருந்து நம் கவனத்தைத் திசைதிருப்புகின்றன.

தீமையைப் பற்றிய விவரங்களை விடாப்பிடியாகத் தேடி அறிந்துகொண்டே இருப்பது, பேயைப் பேச அனுமதிக்குமாறு கப்பர்நாகூம் மக்கள் இயேசுவை வற்புறுத்துவதற்கு ஒப்பாக இருக்கலாம். அதாவது, அமைதியாக்கப்பட வேண்டிய ஒன்றுக்கு அளவுக்குமீறிய கவனம் கொடுப்பதாகும். தாம் கடவுளின் தூயவர் என்று பேய்கள் சான்று பகர அனுமதிக்காமல் இயேசு அவற்றை அமைதியாக்கியதற்கு ஒரு முக்கியக் காரணம் உண்டு: பேய்களும் தீமையில் மூழ்கியிருப்பவர்களும் தாங்கள் பேசும் உண்மைகளுக்கு நடுவே எப்போதும் தவறான புரிதல்களை விதைக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு நாளும் நமக்குப் புகட்டப்படும் பொய்களின் மிகப் பெரிய வடிவங்களில் ஒன்று, அரைகுறை உண்மைகளால் உருவாகும் பொய்களாகும். அரைகுறை உண்மைகளைப் பயன்படுத்துவதில் பேய்கள் கைதேர்ந்தவை. பாலைநிலத்தில் இயேசுவைச் சோதித்தபோது சாத்தான் மறைநூலை மேற்கோள் காட்டியது இதைத் தெளிவாக விளக்குகிறது. இயேசு பேய்களைப் பேச அனுமதித்திருந்தால், அவை சந்தேகமின்றி மிக நுட்பமான வழிகளில் மக்களைத் தவறாக வழிநடத்தியிருக்கும்.

வீழ்ச்சியுற்ற வானதூதர்களாகிய பேய்கள், எண்ணங்களை மனத்தில் தோன்றச் செய்வதற்கும் ஒருவரை இணங்கச் செய்வதற்குமான தங்கள் இயல்பான ஆற்றல்களை இன்னும் கொண்டிருக்கின்றன. உண்மைகளோடு பொய்களை நுட்பமாகக் கலப்பதில் அவை திறமைசாலிகள்; இதனால் அவற்றின் வஞ்சகங்களை அடையாளம் காண்பது மேலும் கடினமாகிறது. பேய்களின் இந்த ஆற்றல், நாம் இடைவிடாமல் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்த்துகிறது. எடுத்துக்காட்டாக, “உன் கடின உழைப்புக்கு அங்கீகாரம் பெற நீ தகுதியானவன்” என்பது போன்ற ஓர் எண்ணமோ ஆலோசனையோ நமக்குத் தோன்றலாம். மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது அது நல்லதாகத் தெரிகிறது; அது உண்மையாகவும் இருக்கலாம். ஆனால், “நீ மற்றவர்களைவிட மேலானவன்” என்று மெல்லக் கூறும் ஆணவச் சோதனையாக அது திரிக்கப்படலாம்.

நமது பலவீனங்களைத் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்வதில் பேய்கள் வல்லவை. நமது மதிப்பு, திறமைகள் அல்லது விருப்பங்கள் போன்ற உண்மையானவற்றை எடுத்துக்கொண்டு, அவற்றை நுட்பமாகத் திரித்து, நம்மைக் கடவுளிடமிருந்து விலக்கித் தங்களின் முதன்மைப் பாவமான ஆணவத்திற்குள் இழுத்துச் செல்கின்றன. இதனால்தான் இயேசு பேய்களைக் கடிந்துகொண்டு அமைதியாக்கினார்; தாம் யார் என்பதைப் பற்றிய அரைகுறை உண்மைகளைக்கூட அவை பேச அனுமதிக்கவில்லை. உண்மை வஞ்சகத்துடன் கலக்கப்படும்போது, அது தீயோனின் ஆபத்தான கருவியாக மாறிவிடுகிறது என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார்.

உங்களைச் சோதனைக்குள்ளாக்கும் நுட்பமான பொய்களையும் அரைகுறை உண்மைகளையும் பற்றி இன்று சிந்தியுங்கள். செபத்தில் வேரூன்றி, மறைநூலில் ஆழ்ந்து, திருஅவையின் போதனைகளிடமும் புனிதர்களிடமும் வழிகாட்டுதலை நாடும்போதுதான் அவற்றை நாம் பகுத்தறிய முடியும். கிறிஸ்துவின் தூய உண்மையில் நம்மை உறுதியாக நிலைநிறுத்திக்கொள்வதன் மூலமே, கவர்ச்சியாகவோ ஈர்ப்புடையதாகவோ தோன்றும் பொய்களின் மயக்கத்தை எதிர்த்து நிற்க முடியும். இயேசுவைப் போல, வஞ்சகக் குரல்களை அமைதியாக்கி, கடவுளின் குரலை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள். நீங்கள் அறியவும் நம்பவும் வேண்டிய அனைத்தையும் வெளிப்படுத்துபவர் அவர் ஒருவரே.

மிகுந்த மாட்சிமையுள்ள ஆண்டவரே, நீர் தாழ்ச்சியில் உறைகின்றீர்; அரைகுறையான அல்லது திரிக்கப்பட்ட உண்மைகளில் அல்ல, உமது நித்திய வார்த்தையின் முழுமையிலேயே செழிக்கின்றீர். தீயோனின் பல்வேறு சோதனைகளுக்கு நடுவே உமது குரலைப் பகுத்தறியும் அருளை எனக்குத் தந்தருளும். உமது பெயராலும் உமது அதிகாரத்தாலும் பேய்த்தனமான ஒவ்வொரு பொய்யையும் நான் கடிந்துகொள்கிறேன்; உமது முழுமையான, நிறைவான உண்மையை மட்டுமே உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ள நாடுகிறேன். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


அழைப்புக்குப் பதிலளிக்கத் தகுதியற்றவர்

பொதுக்காலம் ஐந்தாம் ஞாயிறு (ஆண்டு C)

“ஆண்டவரே, என்னைவிட்டு அகலும்; நான் பாவியான மனிதன்.” ஏனெனில், தாங்கள் பிடித்த மீன்களைக் கண்டு அவரும் அவரோடு இருந்த அனைவரும் திகைப்புற்றனர். சீமோனின் பங்காளிகளான செபதேயுவின் மகன்கள் யாக்கோபும் யோவானும் அவ்வாறே திகைப்புற்றனர். இயேசு சீமோனிடம், “அஞ்சாதே; இனி நீ மனிதரைப் பிடிப்பவன் ஆவாய்” என்றார். அவர்கள் தங்கள் படகுகளைக் கரைக்குக் கொண்டுவந்தபின், அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு அவரைப் பின்பற்றினார்கள். லூக்கா 5:8–11

நமது முதல் வாசகத்தில், இறைவாக்கினர் எசாயா, “உயர்ந்தோங்கிய அரியணையில் வீற்றிருந்த ஆண்டவரை” விண்ணகக் காட்சியில் கண்டார். மிக உயர்ந்த, மிகுந்த மாட்சிமையுள்ள விண்ணக உயிர்களான செராபீன்கள் அவரைச் சூழ்ந்திருந்தனர். நெருப்புப் போன்ற இந்த வானதூதப் படைப்புகள் மேலே மிதந்தபடி, “படைகளின் ஆண்டவர் தூயவர், தூயவர், தூயவர்! பூவுலகெங்கும் அவரது மாட்சி நிறைந்துள்ளது!” என்று இடைவிடாமல் கடவுளைப் புகழ்ந்துகொண்டிருந்தன. கடவுளின் மாட்சிமையை வெளிப்படுத்திய இந்த மலைப்பூட்டும் காட்சி, எசாயாவை வியப்பிலும், தாம் தகுதியற்றவர் என்ற ஆழ்ந்த உணர்விலும் ஆழ்த்தியது. அவர், “ஐயோ! எனக்குக் கேடு! நான் அழிந்தேன்! ஏனெனில், நான் தூய்மையற்ற உதடுகளைக் கொண்டவன்; தூய்மையற்ற உதடுகளைக் கொண்ட மக்கள் நடுவே வாழ்பவன். இருப்பினும், படைகளின் ஆண்டவராகிய அரசரை என் கண்கள் கண்டனவே!” என்று கதறினார். அதற்குப் பதிலாக, செராபீன்களில் ஒருவர் பலிபீடத்திலிருந்து எடுத்த நெருப்புத் தணலால் எசாயாவின் உதடுகளைத் தொட்டு, அவரைத் தூய்மைப்படுத்திக் கடவுளின் இறைவாக்கினராக ஆவதற்கு அவரை ஆயத்தப்படுத்தினார் (ஒப்பிடுக. எசாயா 6:1–8).

ஆயினும், எசாயாவின் பணி எளிதானதாக இருக்கவில்லை. தங்கள் இதயங்களைக் கடினப்படுத்திக்கொண்டு, மனந்திரும்ப மறுத்த மக்களுக்குக் கடவுளின் வார்த்தையை அறிவிக்க அவர் அனுப்பப்பட்டார். அவர்களுடைய பிடிவாதத்தைக் குறித்து எசாயா வருந்தினாலும், கடவுள் தமது கட்டளையில் உறுதியாக இருந்தார்: செய்தியை அவர்கள் எவ்வாறு ஏற்றுக்கொண்டாலும், இறுதிவரை எசாயா அவர்களுக்குத் தொடர்ந்து போதிக்க வேண்டியிருந்தது.

அவ்வாறே, இன்றைய நற்செய்தியில், எசாயா கண்ட அதே கடவுள் சீமோனுக்கு முன்பாக நின்று, தமது மாட்சியை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கினார். சீமோன் விண்ணகக் காட்சி எதையும் காணவில்லை; ஆனால் இயேசு என்னும் இறை ஆளில் கடவுள் அவருக்கு முழுமையாகப் பிரசன்னமாக இருந்தார். சீமோனின் படகிலிருந்து மக்கள் கூட்டத்திற்குப் போதித்தபின், இயேசு சீமோனிடம், “ஆழமான பகுதிக்குப் படகைச் செலுத்தி, மீன் பிடிக்க உங்கள் வலைகளைப் போடுங்கள்” (லூக்கா 5:4) என்றார். அது பகல் நேரமாக இருந்ததால், மீன் எதுவும் கிடைப்பதற்கான வாய்ப்பு குறைவாகவே இருந்தது; எனவே, இது வழக்கத்திற்கு மாறான ஒரு வேண்டுகோளாக இருந்தது.

இயேசுவுக்குச் சீமோன் அளித்த பதில் சிறந்த முன்மாதிரியாக உள்ளது: “ஐயா, இரவு முழுவதும் நாங்கள் பாடுபட்டும் ஒன்றும் பிடிக்கவில்லை. ஆயினும், உமது கட்டளைப்படி வலைகளைப் போடுகிறேன்” (லூக்கா 5:5). அவர் கீழ்ப்படிந்ததால், அற்புதமான அளவுக்கு மீன்கள் அகப்பட்டன; ஆகவே, தங்களுக்கு உதவ வருமாறு யாக்கோபையும் யோவானையும் சீமோன் அழைத்தார். எசாயாவைப் போலவே, மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் விதத்தில் கடவுளின் செய்தியை அறிவிக்கத் தாமும் அழைக்கப்படுவதைச் சீமோன் அப்போது அறிந்திருக்கவில்லை. அன்றுமுதல் தமது வாழ்க்கை எந்தத் திசையில் செல்லும் என்பதைச் சீமோன் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்றாலும், எசாயாவைப் போலவே அவரும் பணிந்து விழுந்து, “ஆண்டவரே, என்னைவிட்டு அகலும்; ஏனெனில் நான் பாவி” என்று வருந்திக் கூறினார்.

எசாயாவைப் போலக் கடவுளின் விண்ணக மாட்சியைக் காட்சியில் காண்பவர்கள் நம்மில் சிலரே. ஏராளமான மீன்கள் அகப்பட்டதைப் போன்ற ஓர் அற்புதத்தை நேரில் காண்பவர்களும் சிலரே. இருப்பினும், இவ்விருவரும் கடவுளுக்குப் பதிலளித்த அதே விதத்தில் பதிலளிக்க நாம் அனைவரும் அழைக்கப்படுகிறோம். முதலாவதாக, நம்பிக்கையின் கண்களால் கடவுளின் மாட்சியையும் மகத்துவத்தையும் நாம் உணர்ந்தறிய வேண்டும். இரண்டாவதாக, கடவுளின் திருமுன் நாம் முற்றிலும் தகுதியற்றவர்கள் என்பதை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். மூன்றாவதாக, தமது பணிக்குக் கடவுள் நம்மை அழைப்பதைக் கேட்டு, தயக்கமின்றிப் பதிலளிக்க வேண்டும். சீமோன், யாக்கோபு, யோவான் ஆகியோர் உடனடியாக “அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு அவரைப் பின்பற்றினார்கள்.” நாமும் அவ்வாறே செய்ய வேண்டும்.

இறைப்பற்றுள்ள யூதரான சீமோன், எசாயாவை மிகச் சிறந்த இறைவாக்கினர்களுள் ஒருவராகப் போற்றியிருப்பார். ஆயினும், கிறிஸ்து தமது திருஅவையைக் கட்டியெழுப்பும் பாறையாக இருக்க அழைக்கப்பட்டதால், மீட்பு வரலாற்றில் சீமோனின் பங்கு இறுதியில் எசாயாவின் பங்கையும் விஞ்சியது. அவ்வாறே, அருளடையாளங்கள் வழியாக நமக்கு அளிக்கப்படும் அருள்வாழ்வில் நாம் இப்போது பங்குகொள்வதால், நமது பணி பழைய ஏற்பாட்டு இறைவாக்கினர்களின் பணியைவிட மிகவும் மேன்மையானது. ஏனெனில், கிறிஸ்துவின் பணியில் பங்குகொள்ள நாம் அழைக்கப்படுவதோடு மட்டுமல்லாமல், அருளால் அதற்கான வல்லமையும் பெறுகிறோம். மாட்சிமிக்க இந்த உண்மையே நமது வியப்புக்கும் பிரமிப்புக்கும் ஊற்றாக இருக்க வேண்டும். நம்பிக்கையின் கண்களால் கடவுளின் மாட்சியைக் கண்டு, நமது தகுதியின்மையை உணர்ந்து நடுங்கி, நம்மிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட பணிகளை முழு இதயத்தோடு ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

இன்று இவ்விருவரையும் குறித்துச் சிந்தித்து, அவர்களோடு இணைந்து உங்களுக்கு விடுக்கப்பட்ட அழைப்பிற்கும் பதிலளியுங்கள். செபத்தின் வழியாக, கடவுள் தமது மாட்சியையும் வல்லமையையும் உங்களுக்கு வெளிப்படுத்த இடமளியுங்கள். உங்கள் தகுதியின்மையையும் பாவத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டு உங்களைத் தாழ்த்துங்கள். பின்னர், குறிப்பாக ஒப்புரவு அருளடையாளத்தின் வழியாக, ஆண்டவர் உங்களைத் தூய்மைப்படுத்தக் காத்திருங்கள். உங்களை உருமாற்றவும், வலுப்படுத்தவும், உங்கள் அன்றாடப் பணியைப் பிரமாணிக்கத்தோடு ஏற்றுக்கொள்வதற்கான வல்லமையை அளிக்கவும் நற்கருணையையும் மற்ற அருளடையாளங்களையும் சார்ந்திருங்கள். தயங்காதீர்கள்; உங்கள் பணிக்குத் தடையாக இருக்கும் எதையும் விட்டுவிடுங்கள். நீங்கள் கற்பனை செய்வதற்கும் அப்பாற்பட்ட வழிகளில் கடவுள் உங்களைப் பயன்படுத்துவார் என்று நம்புங்கள்.

அனைத்தையும் கடந்த என் ஆண்டவரே, உமது மாட்சி நான் கற்பனை செய்யவோ புரிந்துகொள்ளவோ கூடிய அனைத்தையும் கடந்தது. மறைந்திருக்கும் உமது பிரசன்னத்தை எனக்கு வெளிப்படுத்தி, உமது மகத்துவத்தின் முன் என்னைத் தாழ்மையுள்ளவனாக்கும். உமது அழைப்பை நான் கேட்கும்போது, நீர் என்னிடம் ஒப்படைத்த பணியைப் பிரமாணிக்கத்தோடு நிறைவேற்ற எனக்குத் துணிவைத் தாரும். இயேசுவே, என் நம்பிக்கை அனைத்தையும் உம்மில் வைக்கிறேன்.


இயேசுவை அடையாளம் கண்டுகொள்ளுதல்

பொதுக்காலம் ஐந்தாம் வாரம் திங்கள்

கடலின் மறுகரைக்குச் சென்றபின், இயேசுவும் அவருடைய சீடர்களும் கெனசரேத்தில் கரையிறங்கி, அங்கே படகைக் கட்டிவைத்தார்கள். அவர்கள் படகிலிருந்து இறங்கியபோது, மக்கள் உடனே அவரை அடையாளம் கண்டுகொண்டார்கள். மாற்கு 6:53–54

இயேசு படகிலிருந்து இறங்கிய உடனேயே, மக்கள் “உடனே அவரை அடையாளம் கண்டுகொண்டார்கள்.” முந்தைய நாளில் இயேசுவும் பன்னிருவரும் கலிலேயக் கடலின் வடகிழக்குக் கரையில், பெத்சாய்தாவுக்கு அருகிலிருந்த ஒதுக்குப்புறமான பகுதியில் இருந்தார்கள். அங்கே தனிமையில் இருக்க அவர்கள் திட்டமிட்டிருந்தார்கள். ஆனால் அவர்கள் அங்கு சென்றபோது, மக்கள் கூட்டம் அவர்களுக்காகக் காத்திருந்தது. எனவே, இயேசு ஆயிரக்கணக்கான மக்களுக்குப் போதித்தார்; பின்னர் ஐயாயிரம் பேருக்கு உணவளிக்கும் அற்புதத்தை நிகழ்த்தினார்.

அதன்பின், இயேசு பன்னிருவரையும் தமக்கு முன்னதாகக் கப்பர்நாகுமை நோக்கி அனுப்பினார். ஆனால் காற்று சீடர்களை அவர்கள் செல்ல வேண்டிய வழியிலிருந்து திசைதிருப்பி, கப்பர்நாகுமுக்குச் சில மைல்கள் தெற்கே இருந்த, வேளாண்மையும் மீன்பிடித் தொழிலும் நடைபெற்ற கெனசரேத் பகுதிக்குக் கொண்டு சென்றது. அந்த இரவுக் கடல் பயணத்தின்போதுதான் இயேசு தண்ணீர்மேல் நடந்து வந்து, கடலை அமைதிப்படுத்தினார்.

இயேசுவும் சீடர்களும் கப்பர்நாகூமுக்குப் பதிலாகக் கெனசரேத்துக்கு வந்து சேர்ந்தது தற்செயலாக நடந்ததா? அநேகமாக இல்லை. இயேசு செய்த அனைத்தையும் இறைப் பராமரிப்பு வழிநடத்தியது. அந்தப் பகுதி மக்களுக்கு இயேசு பணிபுரிய வேண்டும் என்பதே தந்தையின் திருவுளமாக இருந்தது; இயேசுவும் மிகுந்த வல்லமையுடன் அவ்வாறு செய்தார். மக்கள் உடனடியாக இயேசுவை அடையாளம் கண்டுகொண்டது, அவர்களுடைய ஆழ்ந்த நம்பிக்கையையும் ஆன்மிக உணர்வுத்திறனையும் வெளிப்படுத்துகிறது. அவர்கள் அவரை அடையாளம் கண்டுகொண்டது, அவரது தோற்றத்தை அறிந்திருந்ததால் மட்டுமல்ல; அவரே மெசியா என்று அவர்களுடைய நம்பிக்கை அவர்களுக்கு உணர்த்தியது. அவரைக் கண்டவுடனேயே அவர்களுடைய உள்ளங்கள் எழுச்சி பெற்றன. அவர்கள் பெருந்திரளாகக் கூடி, நோயுற்ற பலரை அவரிடம் அழைத்து வந்தார்கள். இயேசு அங்கு இருப்பதால் விரைந்து வருமாறு அருகிலிருந்த ஊர்களுக்கும் உடனடியாகச் செய்தி அனுப்பினார்கள்.

நாசரேத்து மக்களைப் போலல்லாமல், கலிலேயக் கடற்கரையோர மக்கள் இயேசுவின்மீது தங்களுக்கிருந்த நம்பிக்கையை உடனே வெளிப்படுத்தினார்கள். அதன் விளைவாக, இயேசு பல புதுமைகளை நிகழ்த்தினார். இயேசுவைத் தங்களிடமே வைத்துக்கொள்ள முயன்று மக்கள் தன்னலத்துடன் நடந்துகொள்ளாதது, அவர்களுடைய நம்பிக்கை உண்மையானது என்பதற்கு மற்றொரு அடையாளமாக இருந்தது. மாறாக, அவரை மிகவும் தேவைப்பட்டவர்களிடம், குறிப்பாக நோயுற்றவர்களிடமும் நடக்க இயலாதவர்களிடமும், அவர்களுடைய கவனம் திரும்பியது. நம்பிக்கைக்கும் பிறரன்புக்கும் உள்ள தொடர்பை இது எடுத்துக்காட்டுகிறது. உண்மையான நம்பிக்கை, பிறர்மீது அன்பு பெருக்கெடுக்கத் தூண்டுகிறது. நாம் பெற்றுக்கொள்ளும் அருளுக்காகக் கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்துவதோடு நின்றுவிடாமல், தேவையில் இருப்பவர்களையும்—நமக்குத் தெரிந்தவர்களையும், நம் வாழ்வில் கடவுள் நம்மைச் சந்திக்கச் செய்கிற பிறரையும்—உடனடியாக நினைத்து, அவர்களையும் இயேசுவிடம் அழைத்து வருகிறோம்.

“அவரது மேலுடையின் குஞ்சத்தை மட்டுமாவது தொட” அனுமதிக்குமாறு மக்கள் இயேசுவிடம் கெஞ்சிக் கேட்டது குறிப்பிடத்தக்கது (மாற்கு 6:56). தோராவில், “தங்கள் ஆடைகளின் ஓரங்களில் குஞ்சங்களை அமைத்து, ஒவ்வோர் ஓரத்திலும் ஊதா நிற நூலைக் கட்டிக்கொள்ள” மக்களுக்கு அறிவுறுத்துமாறு கடவுள் மோசேக்குக் கட்டளையிட்டார். பத்துக் கட்டளைகளையும், அந்த உடன்படிக்கைக்குக் கீழ்ப்படிந்து நடப்பதற்கான தங்கள் அர்ப்பணிப்பையும் தொடர்ந்து நினைவூட்டுவதே அந்தக் குஞ்சங்களின் நோக்கமாக இருந்தது (ஒப்பிடுக. எண்ணிக்கை 15:37–41). எனவே, தோராவுக்குக் கீழ்ப்படிந்து இயேசு அணிந்திருந்த குஞ்சங்களைத் தொட்டதன் வழியாக, தங்களுக்குப் புனிதமான ஒன்றை மக்கள் தொட்டார்கள்; கடவுளாக மக்களுக்குத் தோராவை வழங்கியவரே அதை அணிந்திருந்தார். அந்தக் குஞ்சங்களைத் தொட்டதன் வழியாக, மக்கள் தோராவுக்கு மதிப்பளித்தது மட்டுமல்லாமல், இயேசுவில் அது பெறும் நிறைவையும் நாடினார்கள். தாங்கள் செய்வதை அவர்கள் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளாமல் இருந்திருக்கலாம்; இருந்தாலும், அவர்களுடைய நம்பிக்கை அவர்களை உந்தியது; அவர்களும் அதற்கேற்பச் செயல்பட்டார்கள்.

இன்றைய நற்செய்தி குறுகியதாக இருந்தாலும், அது நம்பிக்கையால் நிறைந்திருக்கிறது; ஏராளமான மக்கள் ஆர்வத்துடனும் இறை எதிர்நோக்குடனும் இயேசுவிடம் திரண்டு வருவதை அது வெளிப்படுத்துகிறது. நம் வாழ்வில் கடவுளின் உடனிருப்புக்கு நாம் எவ்வாறு பதிலளிக்க வேண்டும் என்பதை இம்மக்கள் நமக்குக் கற்றுத்தருகிறார்கள்.

கெனசரேத்து நாட்டு மக்களைக் குறித்து இன்று சிந்தியுங்கள். நம்பிக்கையோடு இயேசுவை அடையாளம் கண்டுகொண்டதும், அவர்கள் “சுற்றியிருந்த பகுதியெங்கும் விரைந்தோடி”, இயேசு அணிந்திருந்த குஞ்சங்களை நம்பிக்கையோடு தொட முனைந்த பலரையும் கூட்டிச் சேர்த்தார்கள். இயேசுவை நீங்கள் சந்திக்கும்போது, அவரது உடனிருப்பை உணர்ந்துகொள்கிறீர்களா என்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். நற்கருணையிலும், உங்கள் இறைவேண்டலிலும், அன்றாடம் நீங்கள் சந்திக்கும் மக்களிலும் அவரை அடையாளம் கண்டுகொள்கிறீர்களா? அவ்வாறு கண்டுகொள்ளும்போது, பிறரை இயேசுவிடம் அழைத்து வர உதவும் வழிகளை உடனே சிந்திக்கிறீர்களா? அவரது இறைவல்லமை உங்கள் ஆன்மாவைக் குணப்படுத்தி, உங்கள் பலவீனங்களை நீக்கும் என்று முழு உறுதியுடன் நம்பி, இயேசுவின் குஞ்சங்களைத் தொட நம்பிக்கையோடு முன்வருகிறீர்களா? கெனசரேத்தின் இந்த நல்ல மக்களைப் பின்பற்றுங்கள்; அவர்களுடைய வாழ்வில் பாய்ந்தோடியதுபோலவே, இயேசுவின் எல்லாம் வல்ல ஆற்றல் உங்கள் வாழ்விலும் தாராளமாகப் பாய்ந்தோடும்.

வியத்தகு புதுமைகளைச் செய்யும் ஆண்டவரே, உம் மக்கள் நம்பிக்கையோடு உம்மைத் தேடி வரும்போது, உமது தாராள அன்புக்கு எல்லையே இல்லை. கெனசரேத்து மக்கள் நம்பிக்கையோடு உம்மை அடையாளம் கண்டுகொண்டதுபோல, நானும் அவ்வாறு செய்ய என்னை அழைக்கிறீர். நான் எப்போதும் உம்மைத் தேடவும், உம்மைக் கண்டுகொள்ளும்போது பிறரை உம்மிடம் அழைத்து வரவும் வேண்டுகிறேன். இயேசுவே, நான் உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


இதயத்திலிருந்து எழும் வழிபாடு

பொதுக்காலம் ஐந்தாம் வாரம் செவ்வாய்க்கிழமை

“உமது சீடர்கள் மூதாதையரின் மரபைப் பின்பற்றாமல், தீட்டான கைகளால் உணவு உண்பது ஏன்?” அதற்கு அவர், “வெளிவேடக்காரர்களே, உங்களைப்பற்றி எசாயா நன்றாகவே இறைவாக்குரைத்துள்ளார். இவ்வாறு எழுதப்பட்டுள்ளது: ‘இம்மக்கள் தங்கள் உதடுகளால் எனக்கு மதிப்பளிக்கிறார்கள்; ஆனால் அவர்களுடைய இதயங்களோ என்னைவிட்டு வெகுதொலைவில் இருக்கின்றன; மனிதக் கட்டளைகளைக் கோட்பாடுகளாகக் கற்பித்து, அவர்கள் என்னை வழிபடுவது வீணே.’” மாற்கு 7:5–8

எசாயா உரைத்தபோதும், இயேசு அதை மேற்கோள் காட்டியபோதும் எவ்வளவு உண்மையாக இருந்ததோ, அவ்வளவு உண்மையாகவே எசாயாவின் இறைவாக்கு இன்றும் நமக்குப் பொருந்துகிறது. கடவுளுக்கு நாம் செலுத்தும் வழிபாடு நம் இதயங்களிலிருந்து, நம் இருப்பின் ஆழத்திலிருந்து எழ வேண்டும். அப்போதுதான் வழிபாடு உண்மையானதாக இருக்கும்.

மனிதர்கள் சிக்கலான இயல்புடையவர்கள். நாம் உடலும் ஆன்மாவும் கொண்டவர்கள். நமக்கு உடல்சார்ந்த இதயம் இருந்தாலும், எசாயாவும் இயேசுவும் பேசும் “இதயம்” ஆன்மிக இயல்புடையது; அடிப்படையில் அது மனிதரின் விருப்பாற்றலைக் குறிக்கிறது. கடவுள் நம்மைச் சுதந்திரமான விருப்பாற்றலுடன் படைத்தார். அதாவது, நமது நல்ல தெரிவுகளுக்குக் கடவுளின் அருள் எப்போதும் உதவினாலும், நாம் எடுக்கும் முடிவுகளுக்கு நாமே மூலமாக இருக்கிறோம்.

கடவுள் தமது திருவுளத்தை வெளிப்படுத்தி நம்முடன் பேசும்போது, நமது அறிவாற்றலின் வழியாக நமக்குத் தெரிவிக்கிறார். இயற்கையான பகுத்தறிவாலும் இறையருளாலும் ஒளியூட்டப்படும் அறிவாற்றல், நாம் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிய நன்மையை இனங்கண்டு, அந்த நன்மையை விருப்பாற்றலின் முன்வைக்கிறது. கடவுளின் அருளால் தூண்டப்படும் விருப்பாற்றல், அதைச் சுதந்திரமாகத் தேர்ந்தெடுப்பதிலோ நிராகரிப்பதிலோ ஒத்துழைக்கிறது. இந்த ஒத்துழைப்பு, கடவுளின் செயலுக்கும் நமது சுதந்திரத்திற்கும் இடையிலான ஒத்துழைப்பைப் பிரதிபலிக்கிறது.

நாம் சுதந்திரமாக நன்மையைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, நமது மனவிருப்பத்தை நிறைவுபெறச் செய்யும் இறையன்பின் அருளுக்கு நம்மைத் திறந்துகொடுக்கிறோம். இறையன்பு நம்மை வலுப்படுத்தி, கடவுளின் சொந்த அன்பினாலேயே அன்பு செய்ய நமக்கு ஆற்றல் அளிக்கிறது. இவ்வாறு, அனைத்திற்கும் மேலாகக் கடவுளையும், நம்மை அன்பு செய்வதுபோல் நமக்கு அடுத்திருப்பவரையும் அன்பு செய்ய வேண்டும் என்ற இறைக்கட்டளையை வாழ்வில் கடைப்பிடிக்க உதவுகிறது. நமது அறிவாற்றல், மனவிருப்பம், செயல்கள் ஆகியவை கடவுளின் திருவுளத்தோடு இவ்வாறு ஒன்றிணைவதே நமது வழிபாட்டை உண்மையானதாகவும் நமது வாழ்வைப் புனிதமானதாகவும் ஆக்குகிறது.

பரிசேயர் மற்றும் மறைநூல் அறிஞர்களின் பக்தி முற்றிலும் வெளிப்புறச் செயல்களாக மாறிவிட்டதால், அவர்களுடைய சமயப் பழக்கங்களில் இந்த அன்பான வழிபாடு காணப்படவில்லை. அவர்களுடைய “வழிபாடு” செருக்கில் மூழ்கியிருந்தது. இதனால், அவர்களுடைய சமய அனுசரிப்பு, இலவசமாக வழங்கப்படும் அருளால் வெளிப்படும் இறையன்பாக இல்லாமல், தாங்களே நீதிமான்கள் என்று காட்டிக்கொள்ளும் செயலாகச் சுருங்கிவிட்டது. ஆனால், இயேசுவின் கண்டிப்பு அவர்களைத் தீர்ப்பிட்டு ஒதுக்கும் செயலாக அல்ல, அன்பின் செயலாகவே இருந்தது. அவர்களுடைய வெளிவேடத்தை எதிர்கொண்டு, தங்கள் குற்றத்தை அவர்கள் உள்ளத்தில் உணரச் செய்து, உண்மையான வழிபாட்டில் வேரூன்றிய மெய்யான இறையுறவுக்கு அவர்களை அழைக்க அவர் விரும்பினார். தாழ்ச்சியுடனும் மனமாற்றத்துடனும் பதிலளிக்க அவர்கள் மறுத்ததால், அவர்களில் பலர் அவருக்கு எதிராகச் சூழ்ச்சி செய்யத் தொடங்கினர்; அது இறுதியில் அவர் சிலுவையில் அறையப்படுவதில் முடிந்தது. இறையன்பை அவர்கள் இவ்வாறு புறக்கணித்தது, அவர்களுடைய வழிபாடு வீணானதாகவே இருந்ததை வெளிப்படுத்துகிறது. ஏனெனில், வெளிப்புற அனுசரிப்பைக் கடவுளுடனான உயிருள்ள உறவாக மாற்றும் அருளுக்கு அவர்கள் தங்கள் இதயங்களை மூடிக்கொண்டிருந்தனர்.

உங்களுடைய வெளிப்புற வழிபாட்டுச் செயல்களைப் பற்றிச் சிந்திக்கும்போது, அவை கடவுளுக்கு முழுமையாக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட இதயத்திலிருந்து எழுகின்றனவா? நீங்கள் திருப்பலியில் பங்கேற்கும்போதும், செபங்களைச் சொல்லும்போதும், அன்புப் பணிகளைச் செய்யும்போதும் உங்களைத் தூண்டுவது எது? உங்கள் வழிபாடு கடவுள்மீதான அன்பின் உண்மையான வெளிப்பாடாக இருக்கிறதா? அல்லது சில நேரங்களில் அது வெறும் வழக்கமாகவோ கடமையாகவோ சுருங்கிவிடுகிறதா? பரிசேயரையும் மறைநூல் அறிஞரையும் இயேசு கண்டித்ததை நாம் அனைவரும் கவனமாகக் கேட்பது நல்லது. நாமும் வெளிப்புறச் செயல்களுக்கு மட்டுமே முக்கியத்துவம் அளிக்கும் போக்கிலோ செருக்குநிறைந்த வழிபாட்டிலோ விழுந்துவிட்டோமா என்பதை அறிய நமது இதயங்களை ஆராய வேண்டும். உண்மையான வழிபாட்டிற்குத் தாழ்ச்சியும் நேர்மையும், நம்மை மாற்றியமைக்கும் கடவுளின் அருளுக்குத் திறந்த இதயமும் தேவை. அந்த அருள் மட்டுமே நமது வெளிப்புறச் செயல்களை அன்பின் உண்மையான காணிக்கையாக உயர்த்த முடியும்.

திருப்பலியில் கிறிஸ்துவின் பலியோடு நம்மை முழுமையாக ஒன்றிணைத்து, அன்பான கீழ்ப்படிதலுடனும் முழு நம்பிக்கையுடனும் நம்மையே—உடல், மனம், ஆன்மா அனைத்தையும்—கடவுளுக்கு உயிருள்ள பலியாக ஒப்புக்கொடுப்பதே மிக உயர்ந்ததும் தூய்மையானதுமான வழிபாட்டுச் செயல். திருப்பலியில், திராட்சை இரசம் உள்ள திருக்கிண்ணத்தில் அருள்பணியாளர் ஒரு துளி தண்ணீரைச் சேர்க்கிறார். பின்னர், அந்தத் தண்ணீரும் திராட்சை இரசமும் அர்ச்சிக்கப்பட்டு கிறிஸ்துவாகவே மாறுகின்றன. அந்த ஒரு துளி தண்ணீர் நம்மைக் குறிக்கிறது. திருப்பலியின் வெளிப்புறச் சடங்கோடு ஒன்றிணைந்து, நம் உள்ளத்தில் நம்மையே காணிக்கையாக ஒப்புக்கொடுப்பதிலிருந்து உண்மையான வழிபாடு தொடங்கி, நமது வாழ்வின் மற்ற எல்லாப் பகுதிகளிலும் பரவிச் செல்லும்.

நீங்கள் வெளிப்படையாகச் செய்யும் ஒவ்வொரு பக்திச் செயலையும் அன்புப் பணியையும், குறிப்பாகத் திருப்பலியில் நீங்கள் பங்கேற்பதையும் பற்றி இன்று சிந்தியுங்கள். பரிசேயரையும் மறைநூல் அறிஞரையும் இயேசு அன்புடன் கண்டிப்பதைக் கேளுங்கள்; அவரது வார்த்தைகளின் ஒளியில் உங்கள் வாழ்வை ஆராயுங்கள். பலவீனம், பாவம், செருக்கு அல்லது பொருளற்ற வழக்கம் எங்கெல்லாம் காணப்படுகின்றனவோ, அங்கெல்லாம் அவற்றிற்குப் பதிலாக இதயப்பூர்வமான வழிபாடு இடம்பெற முயலுங்கள். இவ்வாறு உங்கள் வாழ்வு முழுவதும் கடவுளுக்கு உண்மையான அன்பையும் வழிபாட்டையும் செலுத்தும் காணிக்கையாக மாறட்டும்.

என் ஆண்டவரே, என் கடவுளே, என் அன்பு அனைத்திற்கும், என் பக்தி அனைத்திற்கும், என் தூய வழிபாட்டிற்கும் நீர் மட்டுமே உரியவர். என் வழிபாடு எவ்விதங்களில் உண்மையற்றதாக இருக்கிறது என்பதை எனக்கு வெளிப்படுத்தியருளும். சுதந்திரமாகவும் முழு இதயத்தோடும் உம்மை அன்பு செய்யும் அருளை எனக்குத் தந்தருளும். என் வழிபாடு உம்மை மகிமைப்படுத்தவும் உமது அரசை வளர்க்கவும் என் இதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்தியருளும். இயேசுவே, நான் உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


புரிதலிலிருந்து நெருக்கமான உறவுக்கு

பொதுக்காலம் ஐந்தாம் வாரம் புதன்கிழமை

அவர் மக்கள் கூட்டத்தைவிட்டு வீட்டிற்குள் சென்றபோது, அவருடைய சீடர்கள் அந்த உவமையைப் பற்றி அவரிடம் கேட்டார்கள். அவர் அவர்களிடம், “நீங்களுமா இவ்வாறு புரிதலின்றி இருக்கிறீர்கள்? வெளியிலிருந்து மனிதருக்குள் செல்லும் எதுவும் அவரைத் தீட்டுப்படுத்த முடியாது என்பதை நீங்கள் உணரவில்லையா? ஏனெனில், அது இதயத்திற்குள் செல்லாமல் வயிற்றுக்குள் சென்று, பின்னர் கழிப்பிடத்தில் வெளியேறுகிறது” என்றார். மாற்கு 7:17–19

நமது உறவுகளில் பல்வேறு அளவிலான நெருக்கத்தை அனுபவிக்கிறோம். அண்டை வீட்டார் அல்லது உடன் பணிபுரிவோர் போன்ற சில அறிமுகமானவர்களை மேலோட்டமாக மட்டுமே அறிந்திருக்கிறோம். ஆனால், வாழ்க்கைத்துணை, உடன்பிறந்தவர் அல்லது நெருங்கிய நண்பருடன் மிகவும் ஆழமான பிணைப்பைப் பகிர்ந்துகொள்கிறோம். இருப்பினும், நீண்டகாலமாகத் திருமண வாழ்வில் இணைந்திருக்கும் தம்பதியரின் உறவு போன்ற மிக நெருக்கமான மனித உறவுகளில்கூட, மற்றவரை நாம் ஒருபோதும் முழுமையாக அறிந்துகொள்வதில்லை.

அவ்வாறே, கிறிஸ்துவுடனான நமது உறவும் தொடர்ந்து ஆழப்பட வேண்டும். ஆனால், மனித உறவுகளைப் போலன்றி, கடவுள் நம்மை ஏற்கெனவே முழுமையாக அறிந்திருக்கிறார்—நாம் நம்மை அறிந்திருப்பதைவிடவும் நன்றாக அறிந்திருக்கிறார். இருப்பினும், அவர் தம்மைப் படிப்படியாக நமக்கு வெளிப்படுத்தும்போது, அவரைப் பற்றிய அறிவிலும் அவர்மீதான அன்பிலும் வளர நம்மை அழைக்கிறார். தொடர்ந்து நிகழும் இந்த வளர்ச்சி, இவ்வாழ்வில் மட்டுமல்ல, நித்திய வாழ்விலும் நாம் கடவுளைப் பேரின்பக் காட்சியில் தரிசிக்கும்போதும் தொடரும். விண்ணகத்தில், அவரது தெய்வீகப் பிரசன்னத்தின் எல்லையற்ற மறைபொருளுக்குள் நாம் இன்னும் ஆழமாக நுழையும்போது, கடவுளுடனான நமது ஒன்றிப்பு மேலும் மேலும் விரிவடைந்துகொண்டே இருக்கும்.

இன்றைய நற்செய்தியில், இயேசு மக்கள் கூட்டத்தினருக்கு வெளிப்படுத்தியதைவிடத் தமக்கு மிக நெருக்கமான தோழர்களுக்குத் தம்மை இன்னும் தெளிவாக வெளிப்படுத்தினார். மக்களுக்கு அவர் கற்பித்த “உவமை” பற்றிய நெருக்கமான போதனையின் வழியாக இந்தத் தன்னிலை வெளிப்பாடு நிகழ்ந்தது. இச்சூழலில், இயேசுவின் உவமை வழக்கமான ஓர் உவமைக் கதை அல்ல; மாறாக, ஆழமான ஆன்மிக உண்மையை எடுத்துரைக்க அடையாள மொழியைப் பயன்படுத்திய சுருக்கமான, நேரடியான கூற்றாகும். அவர் மக்கள் கூட்டத்தினருக்கு இவ்வாறு கற்பித்தார்: “நீங்கள் அனைவரும் எனக்குச் செவிகொடுத்துப் புரிந்துகொள்ளுங்கள். வெளிப்புறத்திலிருந்து ஒருவருக்குள் செல்லும் எதுவும் அவரைத் தீட்டுப்படுத்த முடியாது; மாறாக, உள்ளத்திலிருந்து வெளிவருபவையே அவரைத் தீட்டுப்படுத்துகின்றன” (மாற்கு 7:14–15). வெளிப்படையாக எளிதில் புரியக்கூடியதாகத் தோன்றினாலும், இந்தப் போதனை ஓர் உவமை என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஏனெனில், இது ஆழ்ந்து தியானிக்க அழைக்கிறது; இதன் ஆன்மிக முக்கியத்துவத்தை முழுமையாக உணர்ந்துகொள்ள இன்னும் ஆழமான புரிதல் தேவைப்படுகிறது.

இந்த உவமையில், தூய்மை மற்றும் புனிதம் குறித்து மக்கள் கூட்டத்தினர் ஏற்கெனவே கொண்டிருந்த கருத்துகளுக்கு இயேசுவின் போதனை சவாலாக அமைந்தது. தீட்டின் உண்மையான ஊற்று இதயமே என்பதைச் சுட்டிக்காட்டி, திருச்சட்டத்தை வெறும் வெளிப்புறத்தில் கடைப்பிடிப்பதைக் கடந்து, தங்கள் ஆன்மாவின் உள்மனநிலையில் கவனம் செலுத்துமாறு தமக்குச் செவிகொடுத்தவர்களை அவர் அழைத்தார். மக்கள் கூட்டத்தினருக்குக் கற்பித்ததைவிடத் தமக்கு நெருக்கமான சீடர்களுக்கு இன்னும் நெருக்கமான முறையில் அவர் கற்பித்தார் என்பதைப் புரிந்துகொள்வதும் முக்கியம்.

மக்கள் கூட்டத்தினருக்குக் கற்பித்தபின், இயேசுவும் அவருடைய சீடர்களும் “வீட்டிற்குச்” சென்றனர். அங்கே அவர்கள் அந்த உவமையைப் பற்றி அவரிடம் கேட்டனர். இந்த நெருக்கமான தருணம், தனிப்பட்ட இறைவேண்டலே நமது சொந்த “வீடு” என்பதை நமக்குக் கற்பிக்கிறது. அங்கே உலகின் கவனச்சிதறல்களிலிருந்து விலகி நாம் கிறிஸ்துவைச் சந்திக்கிறோம். அங்குதான் நாம் நாள்தோறும் கேள்விகளுடன் அவரை அணுக வேண்டும்—ஐயத்தினால் அல்ல, மாறாக அவரை இன்னும் ஆழமாக அறிந்துகொள்ளும் விருப்பத்தினால். கேள்விகள் கவனமாகச் செவிமடுப்பதற்கும், புரிந்துகொள்வதற்கும், நெருக்கம் வளர்வதற்கும் வழிவகுக்கின்றன.

கடவுளோடு நமது உறவு தொடங்கும் வேளையில், அவர் பெரும்பாலும் பொதுவான முறையில் பேசுகிறார். தொடக்கநிலை மனமாற்றத்தை அனுபவிப்பவர்களுக்கு, இயேசுவின் பொதுவான போதனைகள் வாழ்க்கையை மாற்றியமைக்கின்றன. நாம் நம்பிக்கையில் முதிர்ச்சியடைந்து, கடவுளோடு நமது உறவை ஆழப்படுத்த நாடும்போது, இயேசுவுடன் புனிதமான நெருக்கத்தில் வளர்ந்த அவரது நெருங்கிய தோழர்களுள் நம்மையும் காண வேண்டும். இதற்கு அன்றாட முயற்சியும் தெளிவான நோக்கமும் தேவை. பொருளுள்ள உரையாடலின்றி கணவனும் மனைவியும் ஒருவருக்கொருவர் இன்னும் நெருக்கமாக முடியாததுபோல, நாமும் ஒவ்வொரு நாளும் கடவுளிடம் நம் இதயங்களைத் திறந்து, நேர்மையாகப் பேசி, அவரது குரலுக்குக் கவனமாகச் செவிமடுக்க வேண்டும். இது இல்லையெனில், அவருடனான நமது உறவு மேலோட்டமாகவே நின்றுவிடும் ஆபத்து உள்ளது.

கிறிஸ்துவோடு உங்களுக்குள்ள உறவை நீங்கள் எவ்வாறு அணுகுகிறீர்கள் என்பதை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். உங்கள் தனிப்பட்ட “வீட்டின்” அமைதியில், கேள்விகள் கேட்டுக் கவனமாகச் செவிமடுத்து அவரைத் தேடுகிறீர்களா? அவரைப் பற்றிய ஆழமான புரிதலுக்கும் அவருடனான ஒன்றிப்புக்கும் உங்கள் இதயத்தைத் திறந்து, உங்கள் இறைவேண்டல் வாழ்வை இன்னும் தெளிவான நோக்கத்துடன் எவ்வாறு அமைத்துக்கொள்ளலாம் என்று சிந்தியுங்கள். அன்பான வாழ்க்கைத்துணையோ நெருங்கிய நண்பரோ பேசுவதற்கும் செவிமடுப்பதற்கும் நேரம் ஒதுக்குவதுபோல, நீங்களும் நம் ஆண்டவரோடு உரையாட ஒவ்வொரு நாளும் நேரம் ஒதுக்க வேண்டும். இவ்வாறு, தமது தெய்வீக ஞானம் மற்றும் அன்பின் ஆழங்களுக்கு உங்களை வழிநடத்த அவரை அனுமதியுங்கள்.

என் உள்ளத்துக்கு நெருக்கமான ஆண்டவரே, நீர் உம்மை எனக்கு வெளிப்படுத்தவும், உமது திருமுன்னிலைக்கு என்னை ஈர்க்கவும், ஒவ்வொரு நாளும் என்னுடன் இன்னும் ஆழமாக உரையாடவும் விரும்புகிறீர். உம்மை அறிந்துகொள்ளும் ஆவலையும், கவனமாகச் செவிமடுக்கும் உறுதியையும், உமது உண்மையின் ஆழங்களைப் புரிந்துகொள்ளும் அருளையும் எனக்குத் தாரும். அன்பு ஆண்டவரே, உம்முடன் அன்பும் நெருக்கமும் நிறைந்த உறவுக்குள் என்னை மேன்மேலும் ஈர்த்தருளும். இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்!


இறை இரக்கத்தின் எதிர்க்க முடியாத ஈர்ப்பு

பொதுக்காலம் ஐந்தாம் வாரம் வியாழக்கிழமை

இயேசு தீர் பகுதிக்குச் சென்றார். அவர் ஒரு வீட்டிற்குள் சென்று, அதை யாரும் அறிய வேண்டாம் என்று விரும்பினார்; ஆனால் அவர் அங்கிருப்பது மறைவாக இருக்க முடியவில்லை. தீய ஆவி பிடித்த மகளைக் கொண்டிருந்த ஒரு பெண் விரைவிலேயே அவரைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டார். அவர் வந்து இயேசுவின் காலடியில் விழுந்தார். மாற்கு 7:24–25

இன்றைய நற்செய்தியின் பின்னணி முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. இன்றைய லெபனானில், மத்தியதரைக் கடலின் மேற்குக் கரையில் அமைந்திருந்த பிற இனத்தவரின் நகரமான தீருக்கு இயேசு பயணம் செய்தார். தீர் பழமையும் செழிப்பும் மிக்க நகரமாக இருந்தது; அதன் கடல்வழி வணிகத்திற்கும் செல்வத்திற்கும் பெயர்பெற்றிருந்தது. வணிகம் மற்றும் பண்பாட்டின் மையமாக, பண்டைய உலகில் அது முக்கியப் பங்கு வகித்தது. எனினும், பழைய ஏற்பாட்டில் அது சிலைவழிபாட்டுடனும் பிறதெய்வ வழிபாட்டுப் பழக்கங்களுடனும் அடிக்கடி தொடர்புபடுத்தப்பட்டது. இப்பழக்கங்கள், அங்குள்ள மக்களிடையே அலகையின் தாக்கம் அதிகரிப்பதற்கு அடிக்கடி வழிவகுத்தன. தீருக்குள் நுழைவதன் வழியாக, தமது பணி உலகளாவியது என்பதையும், மக்கள் அனைவரையும் தமது இறையாட்சிக்குள் அழைக்கும் தமது நோக்கத்தையும் இயேசு அடையாள முறையில் முன்னறிவிக்கிறார்.

நாம் கிறிஸ்தவர்களாகவும் கிறிஸ்துவின் உடலின் உறுப்பினர்களாகவும் இருந்தாலும், இந்தப் பெண்ணில் நம்மையே காண்பது முக்கியம். ஒரு வகையில், நாம் அனைவரும் பிற இனத்தவரே. அதாவது, இவ்வுலகில் வாழும்வரை நாம் அயல்நாட்டில் வாழ்பவர்களாக இருக்கிறோம்—தீய ஆவிகளாலும் பாவத்தாலும் சோதிக்கப்படுகிறோம்; ஆயினும் விடுதலைக்காகவும் விண்ணகத்தில் உள்ள நமது உண்மையான இல்லத்திற்காகவும் ஏங்குகிறோம்.

இயேசு தீரில் ஒரு வீட்டிற்குள் சென்று, “அதை யாரும் அறிய வேண்டாம் என்று விரும்பினாலும்,” அவரது இந்த விருப்பமே அப்பெண்ணுடனான சந்திப்புக்கு வழிவகுத்தது. அது அவருக்கு அருள் கிடைத்த தருணமாக மட்டுமல்லாமல், இயேசுவின் சீடர்களுக்கும்—நமக்கும்—போதனை வழங்கிய தருணமாகவும் அமைந்தது.

முதலில், இயேசு மறைவாக அந்த வீட்டிற்குள் சென்றிருந்தாலும், “அவர் அங்கிருப்பது பிறருக்குத் தெரியாமல் இருக்க முடியவில்லை” என்று வாசிக்கிறோம். தீர் நகரில் பலர் அவரைக் கவனிக்காமல் இருந்திருக்கலாம்; ஆனால் இந்தப் பெண் அவரை அடையாளம் கண்டுகொண்டார். தம் மகள்மீது கொண்ட அன்பால் உந்தப்பட்டு, ஒரு நோக்கத்துடன் அவர் வந்திருந்தார். தன்னல நோக்கங்களுக்காக அவர் இயேசுவைத் தேடவில்லை; மாறாக, தம் மகள் பேயிடமிருந்து விடுதலை பெற வேண்டும் என்று அவரது உள்ளம் ஏங்கியதால் அவரைத் தேடினார். கடவுளின் அருளுக்குத் திறந்துள்ள ஒவ்வோர் ஆன்மாவிலும் இருக்கும், அவரது இரக்கத்திற்கான பொதுவான, அடக்க முடியாத ஏக்கத்தை இது வெளிப்படுத்துகிறது.

மேலும், பிறர்மீது, குறிப்பாக நம் குடும்பத்தினர்மீது கொண்ட பிறரன்பால் நம் உள்ளங்கள் பற்றி எரியும்போது, இயேசுவின் இறைப் பிரசன்னம் நம் கவனத்திற்குத் தப்பாது. பிறரன்பு, கடவுளின் அருளையும் உண்மையையும் உணரும் நம் ஆன்மிக உணர்திறனைக் கூர்மையாக்குகிறது; ஆன்மிக அன்பின் தூண்டுதல்களைப் பின்பற்றி அவரைக் கண்டடைய நமக்கு உதவுகிறது.

தம் மகளிடமிருந்து பேயை விரட்டுமாறு அந்தப் பெண் இயேசுவிடம் மன்றாடியபோது, அவர் அளித்த பதில் வியப்பளிக்கிறது: “முதலில் பிள்ளைகள் வயிறார உண்ணட்டும். ஏனெனில் பிள்ளைகளின் உணவை எடுத்து நாய்களுக்குப் போடுவது முறையல்ல” (மாற்கு 7:27). இது ஓர் அவமதிப்பு அல்ல; மாறாக, உண்மையை உணர்த்தும் நோக்கத்துடன் கூறப்பட்ட கூற்று. பிற இனத்தவர், யூதர், கிறிஸ்தவர் என எவருக்கும் கடவுளின் வல்லமையையும் இரக்கத்தையும் உரிமையாகக் கோர முடியாது. இந்த உண்மையை எடுத்துரைத்ததன் மூலம், தம்மால் மறுக்க முடியாத இரு பண்புகளை வெளிப்படுத்த இயேசு அந்தப் பெண்ணுக்கு ஒரு வாய்ப்பைக் கொடுத்தார்: விசுவாசமும் தாழ்ச்சியும்.

“ஆண்டவரே, மேசையின் கீழுள்ள நாய்களும் பிள்ளைகள் சிந்தும் உணவுத் துணுக்குகளை உண்ணுமே” (மாற்கு 7:28) என்ற அவரது பதில், அவ்விரு பண்புகளையும் அழகாக வெளிப்படுத்துகிறது. விசுவாசம் என்பது கடவுளின் வல்லமையையும் நன்மைத்தனத்தையும் ஏற்றுக்கொள்வதாகும்; தாழ்ச்சி என்பது அவரது இரக்கத்திற்கு நாம் தகுதியற்றவர்கள் என்பதை ஒப்புக்கொள்வதாகும். இது இயல்பான எண்ணத்திற்கு முரணாகத் தோன்றினாலும், நமது தகுதியின்மையை ஒப்புக்கொள்வது நம்மைக் கடவுளிடமிருந்து விலக்குவதில்லை—மாறாக, அவரை நமக்கு இன்னும் அருகில் வரச் செய்கிறது. தனக்கு உரிமை உண்டு என்ற உணர்வு இல்லாத தாழ்ச்சியான உள்ளம், கடவுள் தமது வல்லமையையும் அருளையும் பொழிய எப்போதும் அவரைத் தூண்டுகிறது. பிற இனத்தைச் சேர்ந்த இந்தப் பெண் இவ்விரு பண்புகளையும் வெளிப்படுத்தியதால், அவரது மகள் குணமடைந்தார்.

விசுவாசமும் தாழ்ச்சியும் ஆழமாக இணைந்திருப்பதை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். முதலில், வாழ்வின் இறுதியான பதில் கடவுளே என்பதை நீங்கள் எவ்வளவு ஆழமாக நம்புகிறீர்கள் என்று சிந்தியுங்கள். மற்ற எல்லா விருப்பங்களுக்கும் மேலாக அவரையும் அவரது திருவுளத்தையும் தேடுகிறீர்களா? இரண்டாவதாக, உங்கள் விசுவாசம் தூய்மையடையும் வேளையில், தனக்கு உரிமை உண்டு என்ற மனப்பாங்குடன் நீங்கள் போராடுகிறீர்களா என்று ஆராயுங்கள். கடவுளின் ஆசிகளை எதிர்பார்த்து அவரை அணுகுகிறீர்களா, அல்லது சிரிய பெனீசியப் பெண்ணைப் போல, அவரது இரக்கத்தில் முழு நம்பிக்கை வைத்தபடியே உங்கள் தகுதியின்மையைத் தாழ்ச்சியுடன் ஒப்புக்கொள்கிறீர்களா? இன்று அவரது அழகிய செபத்தைச் சொல்லி வேண்டுங்கள்; நம் ஆண்டவர் உங்கள் மீது தமது அருளைப் பொழியாமல் இருக்க மாட்டார் என்று நம்புங்கள்.

இரக்கமுள்ள என் ஆண்டவரே, சிரிய பெனீசியப் பெண்ணோடு இணைந்து, உம்மீது எனக்குள்ள விசுவாசத்தை அறிக்கையிடுகிறேன். என் வாழ்விலும் நான் நேசிப்பவர்களின் வாழ்விலும் உள்ள ஒவ்வொரு தேவைக்கும் நீர் ஒருவரே பதில் என்று நம்ப எனக்கு உதவும். அந்த விசுவாசத்தோடு, எனது தகுதியின்மையையும் ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஆயினும், அன்பு ஆண்டவரே, உமது திருவுளமானால், என் உள்ளத்திலும் உம்மைத் தேடும் அனைவரின் உள்ளங்களிலும் உமது அருளைப் பொழிந்தருளும். இயேசுவே, நான் உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


அனைவருக்கும் உரிய நற்செய்தி

பொதுக்காலம் ஐந்தாம் வாரம் வெள்ளிக்கிழமை

இயேசு தீர் பகுதியிலிருந்து புறப்பட்டு, சீதோன் வழியாகக் கலிலேயக் கடலை நோக்கிச் சென்று, தெக்கப்பொலி பகுதிக்குள் வந்தார். காது கேளாதவரும் பேச்சுக் குறைபாடு உள்ளவருமான ஒருவரை மக்கள் அவரிடம் அழைத்து வந்து, அவர்மீது தம் கையை வைக்குமாறு வேண்டினர். மாற்கு 7:31–32

இயேசுவின் பொதுப்பணிக்காலம் முழுவதிலும், அவரது செயல்கள் முற்றிலும் பிறரன்பால் நிறைந்திருந்தாலும், அவை பெரும்பாலும் திட்டமிட்டவையாகவும், எதிர்வினையைத் தூண்டுபவையாகவும் இருந்தன. பரிசேயர் பலரின் தவறான விளக்கங்கள் கடவுள் தேர்ந்துகொண்ட மக்கள் மீது ஆழ்ந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தன. தீங்கு விளைவித்த அவர்களது சட்டவாதப் போக்கை அம்பலப்படுத்தியதன் மூலம், இயேசுவின் சொற்களும் செயல்களும் மோசேயின் திருச்சட்டத்தின் உண்மையான பொருளுக்குச் சான்று பகர்ந்தன. எடுத்துக்காட்டாக, ஓய்வுநாளில் கை சூம்பிய ஒருவரை இயேசு குணமாக்கினார் (காண். மாற்கு 3:1–6); முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகளாக நடக்க இயலாதிருந்த ஒருவரையும் குணமாக்கினார் (காண். யோவான் 5:1–18). இந்த இரு நிகழ்வுகளிலும், பரிசேய மரபுகள் விளக்கியபடியான ஓய்வுநாள் ஓய்வை இயேசு மீறியதாகக் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டார். கட்டுப்படுத்தும் இத்தகைய தவறான விளக்கங்களை எதிர்த்ததன் மூலம், ஓய்வுநாள் என்பது இரக்கம் காட்டுவதற்கும், குணமளிப்பதற்கும், கடவுளை மாண்புபடுத்துவதற்குமான நாள் என்றும், மனித மரபுகளைச் சுமையாகக் கடைப்பிடிப்பதற்கான நாள் அல்ல என்றும் இயேசு எடுத்துக்காட்டினார். தாம் எதிர்கொண்ட தவறான நடைமுறைகளையும் நம்பிக்கைகளையும் எதிர்த்த அதே வேளையில், மோசேயின் திருச்சட்டத்தை அதன் உண்மையான நோக்கத்திற்கேற்ப இயேசு துணிவுடன் வாழ்ந்து காட்டினார்.

பிற இனத்தவரிடையே இயேசு ஆற்றிய பணியும், பிறரன்பால் உந்தப்பட்டு, வேண்டுமென்றே எதிர்வினையைத் தூண்டிய மற்றொரு செயலாகும். அக்காலத்தில், சமய ஒழுங்குகளைப் பின்பற்றிய யூதர்கள், பிற இனத்தவரைச் சடங்கு முறைப்படி தீட்டுள்ளவர்களாகவும், இஸ்ரயேலின் உடன்படிக்கைச் சமூகத்திற்கு வெளியே இருப்பவர்களாகவும் கருதி, அவர்களுடன் நேரடியாகப் பழகுவதைப் பெரும்பாலும் தவிர்த்தனர். ஆயினும், தீர், சீதோன், தெக்கப்பொலி போன்ற பிற இனத்தவர் வாழ்ந்த பகுதிகளுக்கு இயேசு பயணம் செய்தார்.

இன்றைய நற்செய்தியில், இயேசு தீர் நகரிலிருந்து சீதோனுக்கும், பின்னர் தெக்கப்பொலிப் பகுதிக்கும் பயணம் செய்தார். அங்கு அவர் காது கேளாத, பேச முடியாத ஒருவரைக் குணமாக்கினார். பிற இனத்தவர் பெரும்பான்மையாக வாழ்ந்த இப்பகுதிகளில், பிற தெய்வ வழிபாடும், கிரேக்கப் பண்பாடும், யூத சமய நடைமுறைகளுடன் பெரும்பாலும் ஒத்துப்போகாத வாழ்க்கை முறைகளும் நிலவின. இந்த இடங்களுக்குச் சென்றபோது, இயேசுவின் உடனிருந்த பன்னிருவரும் வியப்பும் தயக்கமும் அடைந்திருக்கலாம். ஆனால், அதுவே இயேசுவின் நோக்கமாக இருந்தது. இந்தப் பகுதிகளுக்கு அவர்கள் மேற்கொண்ட பயணமே, இயேசு அவர்களுக்குக் கற்பிக்க விரும்பிய ஒரு பாடமாக இருந்தது. பிற இனத்தவருடன் உறவாடியதன் வழியாக, கடவுளின் மீட்பு இஸ்ரயேலுக்கு மட்டும் உரியது அல்ல, மாறாக எல்லா நாடுகளையும் சென்றடைகிறது என்பதை இயேசு வெளிப்படுத்தினார். இவ்வாறு, “மண்ணுலகின் குடும்பங்கள் அனைத்தும் உன் வழியாக ஆசி பெறும்” (தொடக்க நூல் 12:3) என்று ஆபிரகாமுக்கு அளிக்கப்பட்ட வாக்குறுதியை அவர் நிறைவேற்றினார். இதன் வழியாக, தம் சீடர்கள் தங்கள் நாட்டினருக்கு மட்டுமே முன்னுரிமை அளிக்கும் சார்புநிலைகளைக் கைவிட்டு, கடவுளின் மீட்பின் உடன்படிக்கை அனைவரையும் உள்ளடக்கியது என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள இயேசு அவர்களைத் தயாரிக்கத் தொடங்கினார்.

காது கேளாத, பேச முடியாத அந்த மனிதர் குணமாக்கப்பட்ட நிகழ்வு ஆழ்ந்த பொருளுடையது. முதலில், பிற இனத்தவர் பெரும்பான்மையாக வாழ்ந்த பகுதியில் இந்தப் புதுமையை நிகழ்த்தியதன் மூலம், அதன் பொருள் யூதர்களைத் தாண்டி, எல்லா நாடுகளையும் சேர்ந்த மக்கள் அனைவருக்கும் உரியது என்பதை இயேசு காட்டினார். அதன் செய்தி தெளிவானது: அந்த மனிதரின் செவிட்டுத்தன்மையைக் குணமாக்கியதன் மூலம், நற்செய்தியின் மீட்பளிக்கும் செய்தியை அனைவரும் கேட்க வேண்டும் என்று இயேசு கற்பிக்கிறார். அவரது பேச்சுக் குறைபாட்டைக் குணமாக்கியதன் மூலம், நற்செய்தியைக் கேட்கும் அனைவரும் அதைப் பறைசாற்ற அழைக்கப்படுகிறார்கள் என்றும் இயேசு கற்பிக்கிறார்.

“தம் விரலை அந்த மனிதரின் காதுகளில் இட்டு, உமிழ்ந்து, அவரது நாவைத் தொட்டார்” என்ற இந்தக் குணமாக்கும் முறை அடையாளப் பொருள்கள் நிறைந்ததாக இருந்தாலும், இயேசு ஒவ்வொருவரையும் தனிப்பட்ட முறையிலும் இரக்கத்துடனும் அணுகுவதையும் இது வெளிப்படுத்துகிறது. காது கேளாத, பேச முடியாத ஒருவருக்கு, இயேசு என்ன செய்யப்போகிறார் என்பதைப் பேச்சு வார்த்தைகள் மட்டுமே உணர்த்தியிருக்க முடியாது. தொடுதலையும் கண்ணுக்குப் புலப்படும் சைகைகளையும் பயன்படுத்தி, அந்த மனிதர் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய முறையில் இயேசு அவருடன் தொடர்புகொண்டார்; அவரைத் தனிப்பட்ட முறையிலும் பரிவுடனும் அணுகினார். நாம் ஒவ்வொருவரும் இருக்கும் நிலையிலேயே நம்மைச் சந்திக்கும் இயேசுவின் எல்லையற்ற இரக்கத்தை இது பிரதிபலிக்கிறது.

பிற இனத்தவரும் பிற தெய்வங்களை வழிபடுவோரும் வாழ்ந்த பகுதிகளின் வழியாக இயேசுவுடன் பயணித்தபோது, பன்னிருவரும் கற்றுக்கொண்ட பாடத்தை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுவோராகிய நாம், அவரது சொற்களிலிருந்து மட்டுமல்ல, அவரது செயல்களிலிருந்தும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். விசுவாச அறிக்கையும், அருளடையாளங்களும், திருஅவையின் அறநெறிப் போதனைகளும் கத்தோலிக்கர்களுக்கு மட்டும் அல்ல, மக்கள் அனைவருக்கும் உரியவை. சில வேளைகளில், நாம் வாழும், பணியாற்றும் சமூக வட்டங்களில் நற்செய்தியைப் பகிர்வதற்கு, அன்போடு பிறரது சிந்தனையைத் தூண்டிச் சவால் விட வேண்டியிருக்கலாம். நற்செய்திக்குத் தடையாக இருக்கும் செயற்கையான அல்லது முக்கியத்துவமற்ற மரபுகளை ஒதுக்கிவிட்டு, மக்கள் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய வழிகளில் இதைச் செய்ய நாம் முயல வேண்டும். நாம் கொண்டுசெல்லும் செய்தி அனைவருக்கும் உரியது என்பதை உணர்ந்தவர்களாய், உண்மையான இரக்கம் நம்மை ஒவ்வொரு மனிதரிடமும் அழைத்துச் சென்று, அவர்களது மீட்புக்கான கருவிகளாக நம்மை ஆக்குகிறது. இவ்வாறு, “மண்ணுலகின் குடும்பங்கள் அனைத்தும்” உங்கள் வழியாகக் கடவுளில் ஆசி பெற முடியும்.

இரக்கமுள்ளவரும் சிந்தனையைத் தூண்டிச் சவால் விடுபவருமான என் ஆண்டவரே, மோசேயின் திருச்சட்டத்தின் உண்மையான உள்ளார்ந்த நோக்கத்தை மறைத்துவிட்ட, சுமையானதும் கட்டுப்படுத்துவதுமான மரபுகளை நீர் உறுதியுடனும் அன்புடனும் எதிர்கொண்டீர். இவ்வாறு, உமது மீட்புப் பணி அனைவரையும் உள்ளடக்கியது என்பதை உமது சீடர்களுக்கும் எங்களுக்கும் சுட்டிக்காட்டினீர். நான் சந்திக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் உமது நற்செய்தியைக் கொண்டுசெல்லும் கருவியாக இருக்க எனக்குத் துணிவும் ஞானமும் தந்தருளும். நீர் காட்டும் பரிவுடனும் இரக்கத்துடனும், அவர்கள் இருக்கும் நிலையிலேயே அவர்களை அன்புசெய்ய எனக்கு உதவியருளும். இதனால், அவர்களும் உமது நிலைவாழ்வின் அரசின் மகிழ்ச்சிக்குள் ஈர்க்கப்படுவார்களாக. இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


விதைக்கு நீர் பாய்ச்சுதல்

பொதுக்காலம் ஐந்தாம் வாரம் சனிக்கிழமை

அந்நாள்களில் மீண்டும் ஒரு பெருந்திரளான மக்கள் கூட்டம் உண்பதற்கு எதுவுமின்றி இருந்தபோது, இயேசு சீடர்களை அழைத்து, “இம்மக்கள் கூட்டத்தின்மீது என் உள்ளம் இரக்கத்தால் நெகிழ்கிறது. ஏனெனில் இவர்கள் இப்போது மூன்று நாள்களாக என்னோடு இருக்கிறார்கள்; உண்பதற்கு இவர்களிடம் எதுவும் இல்லை. இவர்களைப் பசியோடு தங்கள் வீடுகளுக்கு அனுப்பினால், வழியில் தளர்ந்து விழுந்துவிடுவார்கள். இவர்களில் சிலர் நெடுந்தொலைவிலிருந்து வந்திருக்கிறார்கள்” என்றார். மாற்கு 8:1–3

இயேசு தமது பொதுப்பணியின் தொடக்கத்தில், கலிலேயக் கடலைக் கடந்து கெரசேனரின் பகுதிக்குச் சிறிது காலப் பயணம் மேற்கொண்டார். தெக்கப்பொலியின் எல்லைப்புறத்தில் அமைந்திருந்த அந்த நகரில், பெரும்பாலும் பிற இனத்தவரும் பிற தெய்வங்களை வழிபடுவோரும் வாழ்ந்தனர். இந்தப் பயணம் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. ஏனெனில், யூதர்களின் பகுதி எல்லைகளைத் தாண்டித் தமது பணியை விரிவுபடுத்தும் இயேசுவின் நோக்கத்தை இது வெளிப்படுத்தியது. பின்னர் திருஅவையின் திருத்தூதுப் பணியின் வழியாக முழுமையாக நிறைவேறவிருந்த, அனைவரையும் உள்ளடக்கிய மீட்பை இது முன்னறிவித்தது.

இயேசு கெரசேனரின் பகுதியில் கரையை அடைந்தபோது, பல பேய்களைக் குறிக்கும் “இலேகியோன்” பிடித்திருந்த ஒரு மனிதரை விடுவித்து, அந்தப் பேய்களை இரண்டாயிரம் பன்றிகள் கொண்ட ஒரு கூட்டத்திற்குள் அனுப்பினார். அந்தப் பன்றிகள் கடலில் மூழ்கி இறந்தன. அந்த முதல் வருகையின்போது இயேசு செய்ததாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள ஒரே செயல் இதுதான் என்றாலும், அது பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. பன்றிகளை மேய்த்தவர்கள் இதைக் கண்டதும் ஓடிப்போய், அருகிலிருந்த நகரில் நிகழ்ந்ததை அறிவித்தார்கள். மக்கள் தாங்களே நேரில் காண வந்தார்கள். நடந்ததைக் கண்டு திகைத்த அவர்கள், இயேசுவை அங்கிருந்து சென்றுவிடுமாறு கேட்டுக்கொண்டார்கள்; அவரும் சென்றார். ஆயினும், “அந்த மனிதர் புறப்பட்டுச் சென்று, இயேசு தமக்குச் செய்ததைத் தெக்கப்பொலியில் பறைசாற்றத் தொடங்கினார்; அனைவரும் வியப்படைந்தனர்” (மாற்கு 5:20).

புறவினத்தாரும் பிற தெய்வங்களை வழிபடுவோரும் வாழ்ந்த தெக்கப்பொலி பகுதிக்கு இயேசு மேற்கொண்ட அந்தக் குறுகிய பயணம் ஒரு விதையை விதைத்தது. இரண்டாயிரம் பன்றிகளை இழந்தது அங்கிருந்த மக்களைப் பாதித்தது என்பதில் ஐயமில்லை; ஆனால் அது அந்த விதையை இன்னும் ஆழமாகப் பதியச் செய்தது. பேய்களின் படையால் பிடிக்கப்பட்டிருந்த ஒரு மனிதரா, அல்லது இரண்டாயிரம் பன்றிகளா—இவற்றில் எது அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது? இயேசுவின் செயல்கள் இதற்கான பதிலை வெளிப்படுத்துகின்றன. அவர் புதுமையாக அளித்த விடுதலையையும் பேய்கள்மீது அவருக்கிருந்த அதிகாரத்தையும் பற்றிய செய்தி பரவியபோது, புறவினத்தார் பலரிடம் அவரைப் பற்றி அறியும் ஆர்வம் எழுந்தது.

குறுகிய நேரத்தில் நிகழ்ந்த அந்தப் புதுமை, இன்றைய நற்செய்தி நிகழ்வுக்கு வழியமைத்தது. தாம் விதைத்த விதையைப் பேணி வளர்க்க இயேசு தெக்கப்பொலிக்குத் திரும்பி வந்தார். அவர் திரும்பி வந்தபோது, காது கேளாத, பேச இயலாத ஒரு மனிதரைக் குணமாக்கினார். இது நற்செய்தியைக் கேட்பதும் அறிவிப்பதும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டியது. அதன்பின் இயேசுவிடம் பெருந்திரளான மக்கள் கூடினர். உணவு இல்லாத நிலையிலும் அவர்கள் மூன்று நாள்கள் அவருடன் தங்கியிருந்தனர்.

மூன்று நாள்களுக்குப் பின், இயேசு பன்னிருவரிடமும் தமது இரக்கமுள்ள இதயத்தை வெளிப்படுத்தினார்: “இந்த மக்கள் கூட்டத்தின்மீது என் உள்ளம் இரக்கம் கொள்கிறது; ஏனெனில் இவர்கள் இப்போது மூன்று நாள்களாக என்னுடன் இருக்கிறார்கள்; இவர்களிடம் உண்பதற்கு ஒன்றுமில்லை.” பின்னர் இயேசு, “நான் இவர்களைப் பசியோடு வீட்டுக்கு அனுப்பினால், வழியில் சோர்ந்து விழுந்துவிடுவார்கள்; இவர்களில் சிலர் மிகத் தொலைவிலிருந்து வந்திருக்கிறார்கள்” என்று கூறிப் பன்னிருவரையும் சோதித்தார். இந்தச் சூழல் பன்னிருவருக்கும் ஏற்கெனவே பழக்கமானதாக இருந்திருக்க வேண்டும். தமது பணியின் முந்தைய கட்டத்தில், யூதர்களின் பகுதியில் இருந்தபோது, இயேசு ஐந்து அப்பங்களையும் இரண்டு மீன்களையும் மட்டுமே கொண்டு ஐயாயிரம் ஆண்களுக்கு உணவளித்திருந்தார். ஆனால் இப்போது அவர்கள் புறவினத்தாரின் பகுதியில் இருந்தனர். இயேசுவின் அதே பராமரிப்பு, பிற தெய்வங்களை வழிபடும் இந்த மக்களுக்கும் உரியது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்குப் பதிலாக, சீடர்கள் அவரிடம், “இந்தப் பாலைநிலத்தில் இவர்களின் பசியைப் போக்கப் போதுமான அப்பம் யாருக்கு எங்கிருந்து கிடைக்கும்?” என்று கேட்டனர். மீண்டும் இயேசு ஒரு புதுமை செய்து நான்காயிரம் பேருக்கு உணவளித்தார்.

இயேசுவின் பணி உலக மக்கள் அனைவரையும் தழுவியது என்பதை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். அவரது இரக்கமுள்ள அக்கறை பண்பாட்டு, சமய எல்லைகளைக் கடந்து, அவரைத் தேடி வந்த அனைவருக்கும் உடலுக்கும் ஆன்மாவுக்கும் ஊட்டமளித்தது. இயேசுவின் அதே பணி, அவரது உடலாகிய திருஅவையின் உறுப்பினர்களான நம் வழியாக இன்றும் தொடர்கிறது. நமது நம்பிக்கைச் சமூகங்களுக்குள்ளும் குடும்பங்களுக்குள்ளும் மட்டுமே நாம் ஒருபோதும் முடங்கிவிடக் கூடாது. மாறாக, உலகிற்குள், இறைவார்த்தைக்காக மக்கள் பசியுற்றிருக்கும் “பிற தெய்வ வழிபாட்டுப்” பகுதிகளுக்குச் செல்ல நாம் அழைக்கப்படுகிறோம். சில வேளைகளில் ஒரு விதையை விதைப்பதே நமது பணி; வேறு சில வேளைகளில், அனைவரும் இறைவனை அறிந்து அன்பு செய்யும் பொருட்டு, அவரது அருளால் அந்த விதை வளர உதவி செய்து அதைப் பேணி வளர்ப்பதே நமது பணி. இறுதியாக, ஐயாயிரம் யூதர்களுக்கும் நான்காயிரம் புறவினத்தாருக்கும் உணவளித்த நிகழ்வுகள், நற்கருணை விருந்தில் பங்குபெற அனைவருக்கும் விடுக்கப்படும் பொதுவான அழைப்பைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இயேசு பன்னிருவருக்கும் கற்பித்த பாடத்தைக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள். நம் ஆண்டவர் யாருக்கு மிக அதிகமாகத் தேவைப்படுகிறாரோ அவர்கள்மீது பரிவுகொள்ளும் அவரது இரக்கமுள்ள இதயத்தைப் பின்பற்றுங்கள்.

தாராள உள்ளம் கொண்ட என் ஆண்டவரே, எல்லா மக்களும் உம்மை அறிந்து, மீட்புப் பெற வேண்டுமென நீர் விரும்புகிறீர். உமது மீட்பளிக்கும் உண்மை யாருக்கு மிக அதிகமாகத் தேவைப்படுகிறதோ அவர்களுடன் அதைப் பகிர்ந்துகொள்வதில் எனக்குள்ள தயக்கத்திலிருந்தும் அச்சத்திலிருந்தும் என்னை விடுவித்தருளும். எப்போது விதையை விதைக்க வேண்டும், எப்போது அதைப் பேணி வளர்க்க வேண்டும், எப்போது அறுவடை செய்ய வேண்டும் என்பதைப் பகுத்தறியும் ஞானத்தை எனக்குத் தந்தருளும். பிறரை வாழ்வின் நிறைவிற்குள் ஈர்த்து வர உமது கருவியாக என்னைப் பயன்படுத்தியருளும்; அங்கு அவர்கள் அருள்மிகுந்த உமது நற்கருணை விருந்தில் பங்குபெறுவார்களாக. இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.

பொருளடக்கம்


4 தொகுதிகளும் மென் அட்டை நூல் & மின்னூல் வடிவங்களில் கிடைக்கின்றன!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – மேலும் பல!

இந்தப் பக்கத்தைப் பகிரவும்: