தமிழ்

பொதுக்காலத்தின் இருபத்து மூன்றாம் வாரம்

4 தொகுதிகளும் மென்மையான அட்டையுடன் கூடிய அச்சுநூல் & மின்னூல் வடிவங்களில் கிடைக்கின்றன!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – மற்றும் பல இடங்களில்!

பொருளடக்கம்


ஒப்புரவின் மகிழ்ச்சி

பொதுக்காலம் இருபத்துமூன்றாம் ஞாயிறு (ஆண்டு அ)

இயேசு தம் சீடர்களிடம் கூறினார்: “உங்கள் சகோதரர் உங்களுக்கு எதிராகப் பாவம் செய்தால், நீங்கள் போய், நீங்களும் அவரும் தனித்திருக்கும்போது அவரது குற்றத்தை எடுத்துக்கூறுங்கள். அவர் உங்களுக்குச் செவிசாய்த்தால், உங்கள் சகோதரரை நீங்கள் மீண்டும் பெற்றுக்கொண்டீர்கள்.” மத்தேயு 18:15

ஒருவர் நமக்கு எதிராகப் பாவம் செய்யும்போது, குறிப்பாகக் கடுமையான முறையில் அவ்வாறு செய்யும்போது, கோபப்படவும் கண்டனம் செய்யவும் வலுவான சோதனைகள் விரைவாக எழலாம். நமது இயல்பான நீதியுணர்வு பெரும்பாலும் மேலோங்குகிறது; இரக்கத்திற்குப் பதிலாகத் தீர்ப்பிடும் மனப்பான்மையிலிருந்து எழும் நமது எதிர்வினையை நாம் நியாயப்படுத்திக்கொள்ளக்கூடும். ஆனால் இன்றைய நற்செய்தியில், இயேசு இதைவிட மிகச் சிறந்த வழியைக் காட்டுகிறார்: பிரிவினையை அல்ல, ஒப்புரவை நாடுங்கள். பாவியை மீண்டும் கடவுளிடம் கொண்டுவந்து, ஒன்றிப்பின் பிணைப்பைப் புதுப்பிப்பதே இறுதி நோக்கமாகும்.

இயேசுவுக்கும் அவருடைய அருள்மிகு அன்னைக்கும் இடையிலான உறவைத் தவிர, மனித உறவுகள் அனைத்தையும் பாவம் பாதிக்கிறது. அவர்கள் ஒருவர்மீது ஒருவர் கொண்டிருந்த நிறைவான அன்பினால், அவர்களுடைய ஒன்றிப்பில் பாவமும் பிரிவினையும் அறவே இல்லாதிருந்தன. எத்துணை மேன்மையான, ஒப்பற்ற கொடையை அவர்கள் பகிர்ந்துகொண்டார்கள்!

ஆனால் நாம் நிறைவுள்ளவர்கள் அல்ல. மிகுந்த அன்பும் புனிதமும் நிறைந்த உறவுகளைக்கூட மனித பலவீனம் பாதிக்கிறது; பாவமும் தவிர்க்க முடியாமல் அவற்றுக்குள் நுழைகிறது. நாம் பிறருக்கு எதிராகப் பாவம் செய்கிறோம்; பிறரும் நமக்கு எதிராகப் பாவம் செய்கிறார்கள். சில வேளைகளில் பாவம் வேண்டுமென்றே செய்யப்படுவதாகவும் ஆழமாகக் காயப்படுத்துவதாகவும் இருக்கிறது. வேறு சில வேளைகளில், பலவீனத்திலிருந்தோ நற்பண்பு முழுமையாக வளர்ச்சி பெறாததிலிருந்தோ அது எழுகிறது. அதன் மூலம் எதுவாக இருந்தாலும், ஒவ்வொரு பாவமும் தீங்கு விளைவித்து, நாம் பகிர்ந்துகொள்ள அழைக்கப்பட்டதும் ஆழமாக விரும்புவதுமான ஒன்றிப்பைப் பலவீனப்படுத்துகிறது.

இன்றைய நற்செய்தியில், ஒருவரைப் புனிதமாக்கும் அருளிலிருந்து பிரிக்கும் கடுமையான பாவத்தை—சாவான பாவத்தை—பற்றி இயேசு பேசுவதாகத் தோன்றினாலும், இதே நெறிகள் எல்லாக் குற்றங்களுக்கும், அற்பப் பாவங்களுக்கும் ஆன்மிகக் குறைபாடுகளுக்கும்கூட பொருந்தும். பாவத்தை எதிர்கொள்ளும் கிறிஸ்தவ அணுகுமுறை எப்போதும் இரக்கத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்க வேண்டும். நாம் திருத்துபவர்களாக இருந்தாலும் சரி, திருத்தப்படுபவர்களாக இருந்தாலும் சரி, குணப்படுத்துவதும் மீண்டும் உறவை நிலைநாட்டுவதும் கிறிஸ்துவில் நமது ஒற்றுமையை ஆழப்படுத்துவதுமே எப்போதும் நோக்கமாக இருக்க வேண்டும்.

இந்த ஆன்மிக நெறிகளைச் செயல்படுத்தத் தொடங்க, யார்மீது நீங்கள் மனக்கசப்பைக் கொண்டிருக்கக்கூடும் என்பதை நினைவுகூருங்கள். உங்கள் குடும்பத்திலிருந்து தொடங்குங்கள்; ஏனெனில் குடும்ப உறவுகளின் இயல்பான நெருக்கத்தால், அவை பாவத்தால் எளிதில் பாதிக்கப்படக்கூடியவையாக இருக்கின்றன. பாவத்தால் பிறக்கும் மனக்கசப்பு நெருங்கிய உறவுகளில் அடிக்கடி காணப்படுகிறது. சில காயங்கள் ஆழமான பிளவுகளை ஏற்படுத்தியிருக்கலாம்; அதேவேளையில், மிகுந்த அன்புள்ள உறவுகளில்கூட நுட்பமான காயங்கள் ஏற்படலாம். உங்கள் வாழ்விலுள்ள இந்த உறவுகளை இறைவேண்டலோடு ஆராய்ந்து பாருங்கள்.

காயங்கள் ஆழமாகவும் பகைமை வலுவாகவும் இருந்தால், முன்னோக்கிச் செல்லும் வழி பொதுவாகத் தெளிவாகவே இருக்கும்: உங்கள் சகோதரர், சகோதரி, தந்தை, தாய் அல்லது வாழ்க்கைத் துணையை மீண்டும் உறவுக்குள் கொண்டுவர முயலுங்கள். காயத்தை ஏற்படுத்தியவர் நீங்களாக இருந்தால், சாக்குப்போக்குகள் சொல்லாமல் தாழ்மையுடன் உங்கள் பாவத்தை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். அதுவே எப்போதும் சிறந்த வழி. எப்போதுமே.

இந்த முயற்சிக்கு உதவியாக, மறைந்திருக்கும் ஓர் உணர்வுப் போக்கைப் புரிந்துகொள்வது பயனுள்ளதாக இருக்கும்: மனக்கசப்பையோ கோபத்தையோ விடாமல் பற்றிக்கொண்டிருப்பது ஒருவித உணர்வுத் திருப்தியைத் தரக்கூடும். இது வியப்பாகத் தோன்றினாலும், பெரும்பாலும் இப்படித்தான் நிகழ்கிறது. கோபம் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டி, கொந்தளிப்பான ஓர் உணர்வை உருவாக்குகிறது. அது ஒழுங்கு பிறழ்ந்ததாக இருந்தாலும், அடிமைத்தனத்தை வளர்க்கும் போதைப்பொருளைப் போலத் திருப்தி அளிப்பதாகத் தோன்றலாம்.

ஒழுங்கு பிறழ்ந்த இந்த உணர்வுப் போக்கை உள்ளபடியே அடையாளம் காண்பதே முதல் படி. குணமடைந்து ஒப்புரவான ஓர் உறவு, மனக்கசப்போ பகைமையோ தரும் கணநேரத் திருப்தியைவிட மிக மேலான, ஆழமான, நிலையான நிறைவை அளிக்கிறது என்பதை உணர்வதே அடுத்த படி. மற்றொருவரை மீண்டும் உறவுக்குள் கொண்டுவருவதோ, நாம் தீங்கிழைத்த ஒருவர் நம்மை மீண்டும் உறவுக்குள் கொண்டுவர அனுமதிப்பதோ ஆழ்ந்த நிறைவைத் தருகிறது. இது உணர்ச்சிகளைக் கடந்து அருளின் தளத்திற்குள் நுழைந்து, உண்மையான அமைதியையும் ஆன்மிக மகிழ்ச்சியையும் விளைவிக்கிறது.

நற்செய்தியில் இயேசு எடுத்துரைக்கும் ஒப்புரவின் முதல் படியை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்: “உங்கள் சகோதரர் உங்களுக்கு எதிராகப் பாவம் செய்தால், நீங்களும் அவரும் தனியாக இருக்கும்போது அவரிடம் சென்று அவரது குற்றத்தை எடுத்துச் சொல்லுங்கள்.” பாவத்தை அற்பமாகக் கருதாதீர்கள். உங்கள் உறவுகளில், குறிப்பாக நெருங்கிய உறவுகளில், அது இருப்பதை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். பிறர் உங்களுக்கு எதிராகப் பாவம் செய்கிறார்கள் என்பதையும், நீங்களும் பிறருக்கு எதிராகப் பாவம் செய்கிறீர்கள் என்பதையும் உணருங்கள். அன்பைக் குறைக்கும் குற்றங்களை அடையாளம் காணுங்கள். அந்தப் பாவங்களைத் துணிவுடனும் தாழ்மையுடனும் எதிர்கொள்ளுங்கள். மனக்கசப்பு தரும் போலியான ஆறுதலை நிராகரித்து, அதற்குப் பதிலாக ஒற்றுமையிலிருந்தும் அன்பிலிருந்தும் வரும் உண்மையான ஆறுதலை நாடுங்கள். இயேசுவுக்கும் அவருடைய அருள்மிகு அன்னைக்கும் இடையிலான புனித அன்பில் பங்குபெற வழிநடத்தும் பாதை இதுவே. அந்த அன்பை நாம் அறிந்து அதன்படி வாழ வேண்டும் என்பதே அவர்களுடைய விருப்பம்.

நிறைவான இரக்கத்தின் ஆண்டவரே, நாங்கள் முழுமையாக ஒப்புரவாகி, அன்பில் ஒன்றிணைந்து, மீண்டும் உம்மிடம் திரும்ப வேண்டும் என்ற ஆழ்ந்த ஏக்கத்தால் உமது திருஇதயம் பற்றி எரிகிறது. உம் திருமுன் என் பாவங்களுக்காக மனம் வருந்துகிறேன். என்னுள் வாழும் உமது அன்பு பிறருக்கு இரக்கத்தின் ஊற்றாக மாற வேண்டுமென மன்றாடுகிறேன். எனக்கு எதிராகப் பாவம் செய்த அனைவரையும் மன்னிக்கிறேன்; பிறருக்குத் தீங்கிழைக்கும் வகையில் நான் செய்த பாவங்களுக்காகவும் மனம் வருந்துகிறேன். ஆண்டவரே, என் வாழ்விலுள்ள ஒவ்வோர் உறவையும் புதுப்பித்து, உமது அருள்மிகு அன்னையுடன் நீர் பகிர்ந்துகொண்ட அதே தூய்மையான, புனிதமான அன்பை அவற்றுக்கும் அருளும். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


புதுமைகளின் பொருள்

பொதுக்காலம் இருபத்துமூன்றாம் ஞாயிறு (ஆண்டு ஆ)

காது கேளாதவரும் திக்கிப் பேசுபவருமான ஒருவரை மக்கள் அவரிடம் கொண்டுவந்து, அவர்மீது கைவைக்குமாறு வேண்டிக்கொண்டார்கள். அவர் அந்த மனிதரைக் கூட்டத்திலிருந்து தனியாக அழைத்துச் சென்றார். அவரது காதுகளில் தம் விரல்களை இட்டு, உமிழ்ந்து, அவரது நாவைத் தொட்டார்; பின்னர் வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்துப் பெருமூச்சுவிட்டு, அவரிடம், “எப்பத்தா!” என்றார். அதற்கு “திறக்கப்படு!” என்பது பொருள். உடனே அந்த மனிதரின் காதுகள் திறக்கப்பட்டன; அவரது பேச்சுத் தடை நீங்கியது; அவர் தெளிவாகப் பேசினார். மாற்கு 7:32–35

புதுமைகள் நம் உள்ளத்தைக் கவர்கின்றன. உங்கள் அன்புக்குரிய ஒருவர்—ஒருவேளை உங்கள் சகோதரரோ சகோதரியோ அல்லது உங்கள் பிள்ளையோ—பிறவியிலிருந்தே காது கேளாதவராக இருப்பதாக ஒரு கணம் கற்பனை செய்து பாருங்கள். பின்னர், ஒருவர் அவருக்காகச் செபிக்கும்போது, அந்தக் கணத்திலேயே அவர் முழுமையாகக் குணமடைகிறார். இத்தகைய நிகழ்வு உங்கள் அன்புக்குரியவரின் வாழ்க்கையை மட்டுமல்ல, அதைக் கண்ட அனைவரின் வாழ்க்கையையும் முற்றிலுமாக மாற்றிவிடும்.

இயேசு ஏன் புதுமைகளைச் செய்தார்? ஒரு வகையில், அவரது நிறைவான பரிவின் இயல்பான வெளிப்பாடாகவே புதுமைகள் நிகழ்ந்தன. துன்புற்ற ஒருவரை—குறிப்பாகத் தங்கள் தவறு ஏதுமின்றித் துன்புற்றவர்களை—நம் ஆண்டவர் சந்தித்தபோது, இறைப் பரிவால் நிறைந்த அவரது திரு இருதயம், இரக்கத்தோடும் அன்போடும் செயல்பட அவரைத் தூண்டியது. இந்த வகையில், மனிதத் துன்பங்களுக்கு அவர் தனிப்பட்ட முறையில் ஆழ்ந்த இரக்கத்துடன் அளித்த பதில்களே அவரது புதுமைகள்.

ஆனால் இயேசு புதுமைகளைச் செய்ததற்கு இது மட்டுமே காரணமல்ல. ஒவ்வொரு புதுமையும் இறைவாக்குச் சார்ந்த பொருளைக் கொண்டிருந்ததுடன், அவர் இறைவன் என்பதற்கான அடையாளமாகவும் விளங்கியது. ஒவ்வொரு புதுமைச் செயலும் அவரது இறைத்தன்மையைப் புலப்படுத்தி, இயற்கையின் மீதும் அவருக்கு அதிகாரம் உண்டு என்பதற்குச் சான்று பகர்ந்தது. படைப்பின்போது கடவுள் நிறுவிய இயற்கை விதிகள் படைப்பாளருக்கு மட்டுமே கட்டுப்பட்டவை. ஆகவே, உண்மையான கடவுளும் உண்மையான மனிதரும், தந்தையோடு ஒரே இறைத்தன்மை கொண்டவருமான இயேசு, உடல்நலத்தை மீட்டளிக்கும்போதோ இயற்கை விதியைத் தற்காலிகமாக நிறுத்திவைக்கும்போதோ, மூவொரு கடவுளின் அதிகாரத்தோடே அவ்வாறு செய்கிறார். படைக்கப்பட்ட எதுவும் தன் விருப்பப்படி இயற்கையை மாற்ற முடியாது. படைப்பாளர் மட்டுமே தம் திருவுளத்தின்படி அதன் செயல்பாட்டை நிறுத்திவைக்கவோ மீண்டும் நிலைநாட்டவோ முடியும்.

மேலும், இயேசுவின் புதுமைகள் எப்போதும் அவரது மீட்புப் பணியைப் பற்றிய ஓர் ஆழமான உண்மையை எடுத்துரைக்கின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, இன்றைய நற்செய்தியில், காது கேளாதவரும் பேச்சுக் குறைபாடு உள்ளவருமான ஒருவரை இயேசு குணமாக்குகிறார். இது பரிவின் செயல் மட்டுமல்ல; மனிதகுலம் முழுவதற்காகவும் அவர் செய்ய வந்ததன் அடையாளமுமாகும்: இறைவார்த்தையைக் கேட்க நம் செவிகளைத் திறப்பதும், உண்மையைத் தெளிவாகவும் துணிவுடனும் அறிவிக்க நம் நாவுகளின் கட்டை அவிழ்ப்பதும் ஆகும். இந்த உடல் குணமடைதல், அனைவருக்கும் உரியதும் மீட்புக்கு இன்றியமையாததுமான ஓர் ஆன்மிக உண்மையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

இயேசு அரமேயச் சொல்லான “எப்பத்தா!”—“திறக்கப்படு!”—என்று கூறும்போது, அந்த மனிதரின் உடல்நிலையை நோக்கி மட்டுமல்ல, பாவத்தாலும் ஆன்மிகச் செவிட்டுத்தன்மையாலும் தடைபட்டுள்ள ஒவ்வோர் ஆன்மாவையும் நோக்கியும் பேசுகிறார். இறைவார்த்தைக்குத் திறந்தவர்களாக இருக்கவும், உண்மை மற்றும் மீட்பின் செய்தியைத் தெளிவாக எடுத்துரைக்கவும் அவர் நம் ஒவ்வொருவரையும் அழைக்கிறார்.

புதுமைகள் நம்மைக் கவர்ந்தாலும், அவற்றின் வழியாக எடுத்துரைக்கப்படும் ஆன்மிக உண்மைகள் அவற்றைவிடப் பன்மடங்கு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை. புதுமையான முறையில் ஒருவர் குணமடைவதைக் காண்பது இயல்பாகவே ஆறுதலையும் ஊக்கத்தையும் அளித்தாலும், அத்தகைய குணமடைதல் இவ்வுலக வாழ்க்கைக்கு உட்பட்ட தற்காலிகமான ஒன்றாகவே இருக்கிறது. ஆனால் இயேசுவின் புதுமைகளின் ஆன்மிகப் பொருள் நிலையானது. அவரது குரலைக் கேட்க நம் செவிகள் திறக்கப்படும்போது, அவரது அருளுக்குப் பதிலளித்துத் தூய்மையில் வளர நமக்கு வாய்ப்பு அளிக்கப்படுகிறது. அவரது வார்த்தையை அறிவிக்க நம் நாவுகளின் கட்டு அவிழ்க்கப்படும்போது, நமது சாட்சியத்தின் வழியாகப் பிறருடைய வாழ்க்கைகள் தொடப்படுகின்றன; கிறிஸ்துவின் ஆன்மிக உடல் குணமடைந்து, விரிவடைந்து, வலுப்பெறுகிறது.

உங்கள் வாழ்க்கையில் ஏதேனும் ஒரு வகையான ஆன்மிகச் செவிட்டுத்தன்மை உள்ளதா என்று இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். கடவுளின் மென்மையான குரலைக் கேட்க நீங்கள் போராடும் அல்லது அவரது உண்மையைத் தெளிவாக எடுத்துரைக்கத் தவறும் பகுதிகள் உள்ளனவா? நற்செய்தியில் வரும் மனிதரைத் தனியே அழைத்துச் சென்றதுபோல உங்களையும் தனியே அழைத்துச் செல்ல இயேசுவை அழையுங்கள். குணமளிக்கும் அந்தச் சொல்லை உங்களை நோக்கிக் கூறுமாறு அவரிடம் கேளுங்கள்: “எப்பத்தா!” அவரது இரக்கமும் அருளும் கொண்ட வல்லமையால் உங்கள் செவிகள் திறக்கப்பட்டு, உங்கள் நாவின் கட்டு அவிழ்க்கப்பட்டு, உங்கள் வாழ்க்கை மாற்றம் பெறுவதாக.

மிகுந்த இரக்கமுள்ள ஆண்டவரே, எங்கள்மீது நீர் கொண்டுள்ள பரிவு நிறைவானது. நாங்கள் முழுமையாகப் புதுப்பிக்கப்பட்டு மாற்றம் பெற வேண்டும் என்று நீர் விரும்புகிறீர்; இது காலத்தின் முடிவில் நிறைவேறும். அந்த நாள் வரும்வரை, உமது குரலுக்கு என் இதயத்தைத் திறந்து, என் ஆன்மாவைக் குணமாக்கியருளும். உமது அழைப்புக்குத் தாராள உள்ளத்தோடு பதிலளிக்கும் துணிவை எனக்குத் தந்தருளும். உமது உண்மை மிகவும் தேவைப்படுவோருக்கு அதை அன்போடு எடுத்துரைக்கும்படி, என் நாவின் கட்டை அவிழ்த்தருளும் என மன்றாடுகிறேன். உமது வார்த்தை என் வழியாக உலகின் கடையெல்லைவரை சென்றடைந்து, இருளில் இருப்போருக்கு ஒளியையும் சோர்ந்திருப்போருக்கு நம்பிக்கையையும் அளிப்பதாக. இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


முழு அர்ப்பணிப்புள்ள சீடத்துவம்

பொதுக்காலம் இருபத்து மூன்றாம் ஞாயிறு (ஆண்டு C)

பெருந்திரளான மக்கள் இயேசுவோடு பயணம் செய்துகொண்டிருந்தனர். அவர் திரும்பி அவர்களிடம், “எவராவது தம் தந்தையையும் தாயையும், மனைவியையும் பிள்ளைகளையும், சகோதரர்களையும் சகோதரிகளையும், ஏன், தம் உயிரையுமே வெறுக்காமல் என்னிடம் வந்தால், அவர் என் சீடராக இருக்க முடியாது. தம் சிலுவையைச் சுமந்துகொண்டு என் பின்னே வராத எவரும் என் சீடராக இருக்க முடியாது” என்றார். லூக்கா 14:25–27

நம் ஆண்டவரின் வியப்பூட்டும் ஓர் அறிவிப்புடன் இன்றைய நற்செய்தி நிறைவடைகிறது: “அவ்வாறே, உங்களுள் தம் உடைமைகள் அனைத்தையும் துறக்காத எவரும் என் சீடராக இருக்க முடியாது.” இயேசு முன்வைக்கும் மிகத் தீவிரமான கோரிக்கைகளுள் இந்த வார்த்தைகளும் அடங்கும். அவரது சீடராக இருக்க, நமக்கு மிக நெருக்கமான உறவினர்களையும் நம் உயிரையுமே நாம் “வெறுக்க” வேண்டும், நம் சிலுவையைச் சுமந்துகொண்டு அவரைப் பின்தொடர வேண்டும், நம் உடைமைகள் அனைத்தையும் துறக்க வேண்டும் என்று அவர் நமக்குச் சொல்கிறார். இத்தகைய கடினமான வார்த்தைகளைக் கேட்டபின், அவரோடு பயணம் செய்த அந்தப் “பெருந்திரளான மக்களுள்” எத்தனை பேர் விலகிச் செல்லத் தொடங்கியிருப்பார்கள் என்பதை நாம் கற்பனைதான் செய்ய முடியும்.

முற்றிலும் அர்ப்பணித்த சீடத்துவ வாழ்வை ஏற்றுக்கொள்ள நீங்கள் தயாரா? நம் விசுவாசத்தை நம் வாழ்வின் ஒரு பகுதியாக மட்டுமே—ஒருவேளை ஒரு சிறிய பகுதியாகக்கூட—நடத்துவது எளிது. ஆலயத்தில் நம் விசுவாசத்தை வெளிப்படையாக அறிக்கையிடலாம்; உணவுக்கு முன் செபிக்கலாம்; ஞாயிற்றுக்கிழமைகளிலும் கடன் திருநாள்களிலும் திருப்பலியில் பங்கேற்கலாம்; சிறப்புத் தேவைகள் எழும்போது செபிக்கலாம். ஆனால் இந்த நேரங்களைத் தவிர, வேலை, பொழுதுபோக்கு, குடும்பப் பொறுப்புகள், அன்றாட அலுவல்கள், விருப்பச் செயல்பாடுகள் ஆகியவையே பெரும்பாலும் நம் நேரத்தையும் கவனத்தையும் ஆக்கிரமித்துக்கொள்கின்றன. இவை தம்மிலே தீயவை அல்ல என்றாலும், இவையே நம் வாழ்வின் முதன்மைக் கவனமாக எளிதில் மாறிவிடலாம்.

ஆனால் நம் விசுவாசம், நாம் யார் என்பதை நிர்ணயிக்கும் அம்சங்களில் ஒன்றாக மட்டுமே இருக்க வேண்டுமா? நிச்சயமாக இல்லை. இன்றைய நற்செய்தி இதை மிகத் தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறது. கிறிஸ்துவில் நாம் கொண்டுள்ள விசுவாசம் நம் வாழ்வில் ஓர் இடத்தைப் பெறுவதோடு நின்றுவிடக் கூடாது; அது நம் வாழ்வையே வரையறுக்க வேண்டும். சீடத்துவம் என்பது வாழ்வின் ஒரு தனிப்பிரிவு அல்ல; அதுவே வாழ்வின் அடித்தளம். கடவுளோடு நாம் கொண்டுள்ள ஒன்றிப்பே நம் வாழ்வின் மையமாக இருக்க வேண்டும்; மற்ற அனைத்தும் அதிலிருந்தே ஊற்றெடுக்க வேண்டும்; அனைத்தும் அதை நோக்கியே இட்டுச் செல்ல வேண்டும். அதுவே நம் வாழ்வின் ஊற்றும் உச்சியும் ஆக வேண்டும்.

இதை மனத்தில் கொண்டு, இன்றைய நற்செய்திக்குத் திரும்புவோம். “ஒருவர் தம் தந்தையையும் தாயையும் வெறுக்காமல் என்னிடம் வந்தால்…” என்று இயேசு கூறும்போது, உண்மையிலேயே அவர்களை வெறுக்கும்படி அவர் தூண்டவில்லை. மாறாக, அவர்மீது நாம் கொண்டுள்ள அன்பு முழுமையானதாகவும் பிளவுபடாததாகவும் இருக்க வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தவே இத்தகைய வலுவான சொற்களைப் பயன்படுத்துகிறார். அதனால், பிற அன்புகள் அனைத்தும்—மிகவும் இயல்பானவையும் புனிதமானவையும்கூட—இரண்டாம் இடத்தையே பெற வேண்டும். விவிலிய மொழிநடையில், ஒன்றை “வெறுப்பதும்” மற்றொன்றை “அன்பு செய்வதும்” பெரும்பாலும் ஒன்றைவிட மற்றொன்றுக்கு முன்னுரிமை அளிப்பதைக் குறிக்கின்றன. அனைத்திற்கும் மேலாகத் தமக்கே முன்னுரிமை அளிக்க இயேசு நம்மை அழைக்கிறார். இத்தகைய ஒப்பற்ற அன்புக்கு அவர் தகுதியானவர் என்பதால் மட்டுமல்ல; நாம் கொண்டிருக்க அழைக்கப்படும் மற்ற அன்புகள் அனைத்தும், நம் வாழ்வின் மையமாக விளங்கும் இறையன்பால் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு வழிநடத்தப்பட வேண்டும் என்பதாலும் அவ்வாறு அழைக்கிறார்.

அவ்வாறே, “நம் சொந்தச் சிலுவையைச் சுமப்பது” என்பது, கிறிஸ்துவுக்கு உண்மையாக இருப்பதால் வரும் ஒவ்வொரு தியாகத்தையும் துன்பத்தையும் சவாலையும் மனமுவந்து ஏற்றுக்கொள்வதாகும்; ஏனெனில் அந்தச் சிலுவைகள் அருளின் வழிகாட்டும் ஒளிவிளக்குகளாக மாறுகின்றன. இதன் பொருள், நம் விருப்பப்படியே நடக்க வேண்டும் என்ற பிடிவாதத்தையும், தன்னல ஆசைகளையும், நம் வாழ்வுக்காக நாமே வகுத்த திட்டங்களையும்கூட விட்டுவிடுவதாகும். கிறிஸ்து உண்மையாகவே நம்முள் வாழும்படி, நமக்கே இறத்தல் சீடத்துவ வாழ்வில் அடங்கியுள்ளது.

இறுதியாக, “உடைமைகள் அனைத்தையும் துறக்க” விடுக்கப்படும் அழைப்பு, பொருளாதார ஏழ்மையைப் பற்றியது மட்டுமல்ல; சிலர் அத்தகைய வாழ்வுக்கு அழைக்கப்படுகிறார்கள் என்பது உண்மையே. இந்த அழைப்பு உள்ளார்ந்த பற்றின்மையைப் பற்றியது. அதாவது, நம் கவனத்தையும் அன்பையும் பெறுவதில் கிறிஸ்துவோடு போட்டியிடக்கூடிய எதிலிருந்தும் இதயம் விடுதலை பெற்றிருப்பதாகும். நம்மிடம் உள்ள அனைத்தும் கடவுளின் பயன்பாட்டிற்காக அவருக்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்பட வேண்டும். ஏதாவது ஒன்று நம்மை ஆட்கொண்டிருந்தால், அவரைப் பின்பற்ற நாம் சுதந்திரமாக இல்லை. மற்ற அனைத்தையும் கடவுளின் பணிக்காக அர்ப்பணிக்கும்போதுதான், நம் உடைமைகள் அவரது நோக்கத்திற்கும் நம் நன்மைக்கும் பயன்படுகின்றன.

இது முற்றிலுமான அர்ப்பணிப்பைக் கோருகிறது; அதுதான் இதன் மையக்கருத்து. இயேசுவைப் பின்பற்றுவது பகுதிநேர அர்ப்பணிப்பு அல்ல. அது முழுமையானது. நம் இதயத்தின் ஒரு மூலையோடு அவர் நிறைவடைவதில்லை; நம்மை முழுமையாக அவர் விரும்புகிறார். இத்தகைய முற்றிலும் அர்ப்பணித்த சீடத்துவ வாழ்வு ஒரு சுமையல்ல, ஒரு கொடை என்பதே நற்செய்தி. அது மகிழ்ச்சிக்கும் அமைதிக்கும் நிலைவாழ்வுக்கும் வழிவகுக்கிறது. கிறிஸ்துவுக்காக நாம் அனைத்தையும் விட்டுவிடும்போது, அதற்குப் பதிலாக அளவற்ற மிகுதியைப் பெறுகிறோம்: அவரது அருள், அவரது நட்பு, நம்முள் வாழும் அவரது சொந்த வாழ்வு ஆகியவற்றைப் பெறுகிறோம். இவை நம் வாழ்வின் மற்ற ஒவ்வொரு அம்சத்திலும் ஊடுருவிப் பரவுகின்றன.

இயேசுவுக்கான உங்கள் அர்ப்பணிப்பு எந்த அளவுக்கு முழுமையானது என்பதை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். நேர்மையாக உங்களையே கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்: அனைத்திற்கும் மேலாக நான் அவரை அன்பு செய்கிறேனா? என் விசுவாசம் என் வாழ்வின் மையமாக இருக்கிறதா, அல்லது அதன் ஒரு பகுதியாக மட்டுமே இருக்கிறதா? என் சிலுவையைச் சுமக்கவும், முழு இதயத்தோடு அவரைப் பின்பற்றுவதிலிருந்து என்னைத் தடுக்கும் அனைத்தையும் துறக்கவும் நான் தயாரா? முற்றிலும் அர்ப்பணித்த சீடத்துவ வாழ்வே புனிதத்திற்கான ஒரே உண்மையான பாதை. அவரைவிட்டு விலகிச் செல்லும் கூட்டத்தில் நாம் ஒருபோதும் சேர்ந்துவிடாமல், சிலுவையையும் மற்ற அனைத்தையும் ஏற்று இறுதிவரை அவரைப் பின்பற்றுவோரில் ஒருவராக இருப்போமாக.

என் முழு அர்ப்பணிப்பையும் கோரும் ஆண்டவரே, நீர் அருள ஏங்கும் நிலையான பேரின்பங்களுக்கு இதுவே ஒரே பாதை என்பதை நீர் அறிவதால், என்னிடமிருந்து அனைத்தையும் கேட்கிறீர்; என்னிடம் உள்ள அனைத்தையும், என்னையே முழுமையாகவும் உம்மிடம் ஒப்படைக்க என்னை அழைக்கிறீர். உம்மை என் வாழ்வின் ஒரு பகுதியாக மட்டும் நான் ஒருபோதும் குறுக்கிவிடாமல், உம்மையே அதன் மையமாகவும் அடித்தளமாகவும் ஆக்குவேனாக. என் ஆண்டவரே, நான் உம்மை அன்பு செய்கிறேன். அனைத்திற்கும் மேலாக, என் முழு இதயத்தோடும் நான் உம்மை அன்பு செய்வேனாக. இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


கண்டால்தான் நம்புவோமா?

பொதுக்காலத்தின் இருபத்து மூன்றாம் வாரம் — திங்கள்

ஓர் ஓய்வுநாளில் இயேசு தொழுகைக்கூடத்திற்குச் சென்று கற்பித்தார். அங்கே வலக்கை சூம்பிய ஒருவர் இருந்தார். இயேசுவின்மீது குற்றம் சுமத்துவதற்கு ஏதாவது காரணம் கிடைக்குமா என்பதற்காக, மறைநூல் அறிஞர்களும் பரிசேயர்களும் ஓய்வுநாளில் அவர் குணமாக்குவாரா என்று அவரைக் கூர்ந்து கவனித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் அவர் அவர்களுடைய எண்ணங்களை அறிந்து, கை சூம்பியவரிடம், “எழுந்து வந்து எங்கள் முன்னால் நில்லும்” என்றார். அவரும் எழுந்து அங்கே நின்றார். லூக்கா 6:6–8

மேலோட்டமாகப் பார்த்தால்கூட, பரிசேயர்களின் சிந்தனையும் செயல்களும் அபத்தமானவை. அதிகாரத்தின் மீதான ஆசையும் இயேசுவின் மீதான பொறாமையும் அவர்களைக் குருடாக்கியிருந்தன. ஓய்வுநாளில் இயேசு ஒருவரை அற்புதமாகக் குணமாக்குவார் என்று அவர்கள் எதிர்பார்த்திருந்ததே இதைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. ஒருவர் குணமடைய வேண்டும் என்று அவர்கள் விரும்பியதாலோ, இறை அதிகாரம் செயல்படுவதைக் காண ஏங்கியதாலோ அல்ல; மாறாக, அற்புதங்கள் “வேலை” என்று கருதப்படுகின்றன என்றும், எனவே அவை ஓய்வுநாளில் ஓய்ந்திருக்க வேண்டுமென்ற சட்டத்தை மீறுவதாகும் என்றும் அவர்கள் முடிவு செய்திருந்ததால்தான். அவர்களுடைய இந்த வாதத்தின் அபத்தம் அதிர்ச்சியளிக்கிறது.

அற்புதமான குணமடைதலை நேரில் கண்ட கடவுள் நம்பிக்கையற்ற ஒருவருக்குக்கூட, அதை வேறு ஏதாவது காரணம் கூறி மறுப்பதோ புறக்கணிப்பதோ கடினமாக இருக்கும். இயற்கையின் விதிகளை நிறுவிய படைப்பவரால் மட்டுமே, தமது விருப்பப்படி அந்த விதிகளை மாற்றிச் செயல்பட முடியும்.

பரிசேயர்கள் இவ்வளவு பரிதாபத்திற்குரியவர்களாக இருப்பதற்குக் காரணம், அவர்கள் இயேசுவின் அற்புதங்களை நம்பவில்லை என்பதல்ல; மாறாக, அவற்றை நம்பியும், அவை உணர்த்திய பொருளை வேண்டுமென்றே நிராகரித்தார்கள் என்பதே. அற்புதங்கள், பிற நோக்கங்களுடன், இயேசுவின் இறைத்தன்மையை வெளிப்படுத்தும் அடையாளங்களாகவும் இருந்தன. பரிசேயர்கள் அந்த அடையாளத்தைத் தங்கள் கண்களாலேயே தெளிவாகக் கண்டார்கள். ஆனால், அவர்கள் கண்டது அவர்களின் தன்னலத்தை அகற்றவில்லை. இயேசுவை ஆராதிப்பதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் அவரை நிராகரித்து, அவரை அழிக்கத் திட்டமிடத் தொடங்கினார்கள்.

அந்தத் தொழுகைக்கூடத்தில் நீங்கள் இருப்பதாகவும், அந்த மனிதரின் கை அற்புதமாகக் குணமடைவதை நேரில் காண்பதாகவும் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள். அது உள்ளூர்த் தொழுகைக்கூடமாக இருந்ததால், அங்கிருந்தவர்கள் பெரும்பாலும் அந்த மனிதரைப் பல ஆண்டுகளாக அறிந்திருப்பார்கள். அவரது கை சூம்பியிருந்ததை மறுக்க முடியாதது போலவே, அது குணமடைந்ததையும் மறுக்க முடியாது. அந்த அற்புதத்தைப் பார்க்கும்போது, பரிசேயர்கள் எவ்வாறு நடந்துகொள்கிறார்கள் என்பதையும் கவனியுங்கள். கடவுளின் நன்மைத்தனத்தில் மகிழ்வதற்கோ, வியப்பும் நன்றியும் கொண்டு முழந்தாள்படியிடுவதற்கோ பதிலாக, அவர்கள் கோபத்தில் கொதிக்கிறார்கள். அவர்களின் இதயங்கள் ஆணவத்தாலும் சுயநலத்தாலும் எந்த அளவுக்குக் கடினப்பட்டிருக்கின்றன என்றால், மறுக்க முடியாத கடவுளின் வல்லமைகூட அவர்களை அசைக்கவில்லை. இந்தச் செயலை இறையன்பும் இரக்கமும் வெளிப்படும் நிகழ்வாகக் காண்பதற்குப் பதிலாக, தங்கள் அதிகாரத்திற்கு வந்த அச்சுறுத்தலாகக் காண்கிறார்கள். அந்த அற்புதம் தங்கள் இதயங்களை நம்பிக்கைக்குத் திறக்க அனுமதிப்பதற்குப் பதிலாக, இயேசுவுக்கு எதிராகச் சூழ்ச்சி செய்யத் தொடங்குகிறார்கள்.

பரிசேயர்களின் பகுத்தறிவற்ற வெறுப்பில் காணப்படும் அபத்தம் நம் ஒவ்வொருவரின் வாழ்விலும் எளிதாகத் தோன்றக்கூடும். சில வேளைகளில், பிறர் நம்மையோ நமக்கு அன்பானவர்களையோ எந்த நியாயமும் இல்லாத அளவுக்கு இகழ்ச்சியுடன் நடத்தலாம். அப்போது நாம் குழப்பமடைந்து, இத்தகைய செயல்களில் எந்த நியாயமும் இல்லை என்று சொல்கிறோம்—ஏனெனில் உண்மையிலேயே அவற்றில் நியாயம் இல்லை. பொறாமை, அழுக்காறு என்னும் பாவங்கள் நம் ஆன்மாவில் வளர்ந்து புரையோட நாம் இடமளிக்கும்போது, இத்தகைய பகுத்தறிவற்ற சிந்தனை நம் ஒவ்வொருவரையும் சோதனைக்கு உள்ளாக்கலாம். அந்தப் பாவங்கள் பகுத்தறிவற்ற, சில வேளைகளில் அபத்தமான சிந்தனைக்கு வழிவகுக்கின்றன.

பரிசேயர்கள் நமக்கு ஊக்கமளிக்கும் முன்மாதிரிகள் அல்ல என்றாலும், அவர்களின் நடத்தை வேறொரு விதத்தில் நம்மைத் தூண்டக்கூடும்—ஆணவமும் அழுக்காறும் எவ்வளவு அழிவை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்பதைத் திடுக்கிட்டு உணரச் செய்வதன் வழியாக. பரிசேயர்களின் தீய முன்மாதிரி ஓர் எச்சரிக்கையாகவும், நம்மையே ஆய்ந்து பார்ப்பதற்கான அழைப்பாகவும் அமைகிறது. பிறரிடம் இறையருள் செயல்படுவதை நாம் காணும்போது, நம் இதயங்கள் நன்றியால் நிறைய வேண்டுமே தவிர, பொறாமையாலோ அழுக்காற்றாலோ கறைபடக் கூடாது.

தன்னலம், பொறாமை, அழுக்காறு ஆகியவற்றிலிருந்து எழக்கூடிய பகுத்தறிவின்மையையும் ஆன்மிகக் குருட்டுத்தனத்தையும் பற்றி இன்று சிந்தியுங்கள். பரிசேயர்களைப் பற்றிச் சிந்தியுங்கள்—அவர்களைக் கண்டனம் செய்வதற்காக அல்ல, அதே சோதனைகள் நம் இதயங்களிலும் எவ்வளவு எளிதாக வேரூன்றக்கூடும் என்பதை உணர்ந்துகொள்வதற்காக. கடவுள் பிறரை ஆசீர்வதிக்கும்போது, உங்களால் மகிழ முடிகிறதா? வேறொருவர் பாராட்டப்படும்போது, வெற்றி பெறும்போது அல்லது அருளைப் பெறும்போது, உங்கள் இதயம் நன்றியுணர்வில் மேலெழுகிறதா, அல்லது மனக்கசப்பில் ஆழ்கிறதா? நேர்மையாக உங்களையே ஆய்ந்து பாருங்கள். நல்லது ஒன்று உங்கள் வழியாக வரவில்லை என்ற ஒரே காரணத்திற்காக அதை நிராகரிக்கும் கண்ணியில் நீங்கள் ஒருபோதும் விழாதபடி, தாழ்மையுடன் இருப்பதற்கான அருளை வேண்டி மன்றாடுங்கள். பரிசேயர்களின் நடத்தை ஓர் எச்சரிக்கையாக மட்டுமல்லாமல், நேர்மையான சுய ஆய்வுக்கும் மனமாற்றத்திற்கும் நம்பிக்கைக்கும் விடுக்கப்படும் அழைப்பாகவும் அமையட்டும்.

என் இறைவனாகிய ஆண்டவரே, உமது வல்லமை மறுக்க முடியாதது; நீர் யார் என்பதும் உறுதியானது. இவ்வுலகில் நீர் செயல்படும்போது, உமது அருளும் நன்மைத்தனமும் அனைவரும் காணும் வகையில் வெளிப்படுகின்றன. நீர் செய்யும் நன்மையில், குறிப்பாகப் பிறரிலும் பிறர் வழியாகவும் நீர் செய்யும் நன்மையில், நான் எப்போதும் மகிழ்வதற்குத் தேவையான அருளை எனக்குத் தாரும். என் அயலாருக்கு நீர் வழங்கும் ஆசிகளைக் கண்டு மனம் கசக்கும் பொறாமையிலிருந்தும், எனக்கு அப்பால் விளங்கும் உமது உடனிருப்பைக் காணவிடாமல் என்னைக் குருடாக்கும் அழுக்காற்றிலிருந்தும் என்னை விடுவித்தருளும். உமது இறைவார்த்தை வழியாகவோ, உமது அருளடையாளங்கள் வழியாகவோ, என்னைச் சூழ்ந்திருப்பவர்களின் புனித வாழ்வு வழியாகவோ, நீர் என்னிடம் வரும் எல்லா வழிகளிலும் நான் தாழ்மையுடன் உம்மை அன்பு செய்வேனாக. இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


செயலுக்கு முன் இறைவேண்டல்

பொதுக்காலம் இருபத்துமூன்றாம் வாரம் செவ்வாய்க்கிழமை

இயேசு இறைவனிடம் வேண்டுவதற்காக மலைக்குச் சென்று, இரவு முழுவதும் கடவுளிடம் வேண்டிக்கொண்டிருந்தார். பொழுது விடிந்ததும், அவர் தம் சீடர்களைத் தம்மிடம் அழைத்து, அவர்களுள் பன்னிருவரைத் தேர்ந்தெடுத்து, அவர்களுக்குத் திருத்தூதர்கள் என்றும் பெயரிட்டார்: பேதுரு என்று அவர் பெயரிட்ட சீமோன், அவருடைய சகோதரர் அந்திரேயா, யாக்கோபு, யோவான், பிலிப்பு, பர்த்தலமேயு, மத்தேயு, தோமா, அல்பேயுவின் மகன் யாக்கோபு, தீவிரவாதி எனப்பட்ட சீமோன், யாக்கோபின் மகன் யூதா, துரோகியான யூதாசு இஸ்காரியோத்து ஆகியோரே அவர்கள். லூக்கா 6:12–16

இயேசுவின் பொதுப்பணி விரைவாக முன்னேறியிருந்தது. நாசரேத்தில் அவர் நிராகரிக்கப்பட்டதுடன் அது தொடங்கி, சீடர்களை ஒன்றுசேர்த்தல், இஸ்ரயேல் எங்கும் போதித்தல், நோயாளர்களைக் குணமாக்குதல் ஆகியவற்றுடன் தொடர்ந்தது; பிற இனத்தவரின் பகுதிகளுக்கும் அது விரிவடைந்தது. இவ்வாறு விரிவடைந்துவந்த பணியில் ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனையை இன்றைய நற்செய்தி குறிக்கிறது: இயேசு தம் சீடர்களுள் பன்னிருவரைத் தேர்ந்தெடுத்து, அவர்களைத் திருத்தூதர்களாக—அதிகாரத்துடன் அனுப்பப்படவிருந்தவர்களாக—நியமித்தார்.

இந்தச் சிறப்புமிக்க நியமனத்தைத் தொடர்ந்து, இயேசு ஒரு பெருந்திரளான மக்கள் கூட்டத்தைச் சந்திக்கிறார். லூக்கா நற்செய்தியில், சமவெளிப் பொழிவுக்கான பின்னணியாக இந்தக் கூட்டம் அமைகிறது. அங்கிருந்தவர்களில் யூத நாடு முழுவதிலிருந்தும் வந்தவர்களும், சுற்றியிருந்த பிற இனத்தவரின் பகுதிகளிலிருந்து வந்தவர்களும் அடங்கியிருந்தனர். இயேசுவின் பொதுப்பணியின் ஏறக்குறைய நடுப்பகுதியில் இந்த நிகழ்வு இடம்பெறுகிறது. அவரது சொற்களாலும், அவரிடமிருந்து வெளிப்பட்ட இறைவல்லமையாலும் கவரப்பட்டு, பலர் அவரை நோக்கி ஈர்க்கப்பட்ட காலம் அது.

பன்னிருவரைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்குச் சற்று முன்பு, இயேசு தனியாக ஒரு மலைக்குச் சென்று, இரவு முழுவதையும் இறைவேண்டலில் கழித்தார் என்பது நம் கவனத்தை ஈர்க்கிறது. அவர் கடவுளாக இருந்தார். அப்படியிருக்க, அவர் ஏன் இறைவேண்டல் செய்தார்? யாரைத் தேர்ந்தெடுப்பது என்று பகுத்தறிய அவருக்கு வழிகாட்டுதல் தேவைப்பட்டதா? அவருக்கு வலிமையோ தெளிவோ தேவைப்பட்டதா? நிச்சயமாக இல்லை. கடவுள் என்ற முறையில் இயேசு நிறைவான அறிவும் வல்லமையும் உறுதியும் கொண்டிருந்தார். திருத்தூதர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பது உட்பட, தந்தையின் திருவுளத்தை அவர் ஏற்கெனவே அறிந்திருந்தார். அப்படியென்றால், அவர் ஏன் இவ்வளவு தீவிரமாக இறைவேண்டல் செய்தார்?

இயேசு முழுமையான இறைத்தன்மை கொண்டவராக இருந்தபோதிலும், அவரது ஒரே இறை ஆளில் அவரது இறையியல்பு அவரது மனித இயல்புடன் முழுமையாக ஒன்றித்திருந்தது. இறைத்தன்மை படைப்புக்குள் நுழைவதற்கு அவரது மனிதத்தன்மை பாலமாகச் செயல்பட்டது; இவ்வாறு இறைத்தன்மை கண்ணுக்குப் புலப்படுவதாயும், தொட்டு உணரக்கூடியதாயும், அணுகக்கூடியதாயும் ஆனது. அந்த மனிதத்தன்மையில், தந்தையை முழுமையாகச் சார்ந்திருக்க அவர் தாமாகவே விரும்பித் தேர்ந்துகொண்டார். இதன் வழியாக மனிதக் கீழ்ப்படிதலின் நிறைவையும் கடவுளோடுள்ள உறவொன்றிப்பின் நிறைவையும் வெளிப்படுத்தினார்.

அவர் இரவில் செய்த இறைவேண்டல் அறிவைத் தேடும் முயற்சி அல்ல; மாறாக, அவரது மனிதத்தன்மையின் வழியாக வெளிப்பட்ட இறையன்பின் வெளிப்பாடு. அவரது மனித விருப்பத்திற்கும் இறைத்திருவுளத்திற்கும் இடையிலான முழுமையான இசைவின் வெளிப்பாடாக அது அமைந்தது. இறைவேண்டல் செய்வதன் வழியாக, அருளின் ஊற்றை மட்டுமல்ல, புனித வாழ்வின் முன்மாதிரியையும் அவர் வெளிப்படுத்துகிறார். அவரது மனிதச் செயல்கள் இறையருளை வழங்கியதோடு மட்டுமல்லாமல், நாம் எவ்வாறு வாழ அழைக்கப்பட்டுள்ளோம் என்பதையும் வெளிப்படுத்தின.

அவரது அருளைப் பெற்று, அவரது முன்மாதிரியைப் பின்பற்றுவதன் வழியாக, ஒவ்வொரு பணியையும் முடிவையும் உறவையும் தாழ்மையான, விடாமுயற்சியுள்ள இறைவேண்டலின் வழியாகத் தந்தையிடம் ஒப்படைக்க நாம் கற்றுக்கொள்கிறோம். அவரது இறைவேண்டல் வரவிருப்பதைப் புனிதப்படுத்துவதோடு, புனிதமான பகுத்தறிதலுக்குத் திருஅவைக்கு நிலையானதொரு முன்மாதிரியையும் வழங்குகிறது.

இவ்வளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு முடிவை எடுப்பதற்கு முன்பு, இயேசு இரவை இறைவேண்டலில் கழிக்கத் தேர்ந்துகொண்டதால், நாமும் அவரது முன்மாதிரியைப் பின்பற்ற வேண்டும். நடைமுறையில் உங்கள் வாழ்வில் இதன் பொருள் என்ன என்பதைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். பெரும்பாலானோர் தங்கள் தனிப்பட்ட விருப்பம், உணர்ச்சிபூர்வமான பற்று அல்லது தங்களுக்கு வாய்ப்பாகத் தோன்றுவது ஆகியவற்றையே பெரிதும் அடிப்படையாகக் கொண்டு வாழ்வின் முக்கிய முடிவுகளை எடுக்கிறார்கள். நாம் அடிக்கடி, “எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது…” அல்லது “எனக்கு வேண்டும்…” என்றே தொடங்குகிறோம். ஆனால் உணர்ச்சிகளும் விருப்பங்களும் மனித அனுபவத்தின் பகுதிகளாக இருந்தாலும், கடவுளின் திருவுளத்தைப் பகுத்தறிவதற்கு அவை நம்பகமான அடித்தளங்கள் அல்ல. இறைத்திருவுளம் ஒன்றே உறுதியான அடித்தளம். முழுமையான ஒப்புக்கொடுத்தலிலும் நம்பிக்கையிலும் வேரூன்றிய, நம் வாழ்வின் அடித்தளத்தையே தொடுகின்ற ஆழமான, முழு இதயத்தோடான இறைவேண்டலின் வழியாக மட்டுமே கடவுளின் திருவுளத்தைக் கண்டறிய முடியும்.

தற்போது நீங்கள் எதிர்கொள்ளும் முடிவுகள் பெரியவையாயினும் சிறியவையாயினும், அவற்றைப் பற்றி இன்று சிந்தியுங்கள். உங்களைத் தூண்டுவது எது? விருப்பமா, நெருக்கடியா, அச்சமா, அல்லது தன்னலமா? அல்லது, மற்ற அனைத்திற்கும் மேலாகக் கடவுளின் திருவுளத்தை நீங்கள் உண்மையாகவே தேடுகிறீர்களா? இயேசு மலையில் கழித்த அந்த இரவு, உலகின் இரைச்சலிலிருந்து விலகி, அமைதிக்குள் நுழைந்து, முழு இதயத்தோடும் தந்தையின் திருவுளத்தைத் தேட உங்களுக்கு ஊக்கமளிக்கட்டும். உங்கள் இறைவேண்டல் ஒவ்வொரு தேர்விற்கும் அடித்தளமாக அமையட்டும். அப்போது கிறிஸ்துவைப் போலவே, நீங்களும் தந்தையின் நிறைவான திருவுளத்தோடு ஒன்றித்து வாழ்வதால் கிடைக்கும் அதிகாரத்துடனும், தெளிவுடனும், நோக்கத்துடனும், அமைதியாக முன்னேறிச் செல்ல முடியும்.

என் ஆண்டவரே, என் கடவுளே, உம்மில் மனிதத்தன்மையும் இறைத்தன்மையும் முழுமையாக ஒன்றித்துள்ளன; இதனால் எங்கள்மீது அருள் பொழியப்படுகிறது; உமது திருவுளத்திற்கு ஏற்ப எங்களை அமைத்துக்கொள்வதன் வழியாக உமது இறைவாழ்வில் பங்குபெற எங்களால் இயல்கிறது. நான் செயல்படுவதற்கு முன்பு எப்போதும் இறைவேண்டலில் உம்மைத் தேடுவதற்கான ஞானத்தையும் அருளையும் எனக்குத் தந்தருளும். உம்மீது நான் கொண்டுள்ள ஆழமான, முழு இதயத்தோடான நம்பிக்கை, என் வாழ்வில் நான் செய்யும் ஒவ்வொரு தேர்விற்கும் அடித்தளமாக அமையட்டும். இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


அடிப்படைக் கண்ணோட்டத்தில் ஒரு மாற்றம்

பொதுக்காலம் இருபத்துமூன்றாம் வாரம் புதன்கிழமை

“ஏழைகளாகிய நீங்கள் பேறுபெற்றவர்கள்; ஏனெனில் இறையாட்சி உங்களதே. இப்போது பசியாய் இருக்கும் நீங்கள் பேறுபெற்றவர்கள்; ஏனெனில் நீங்கள் நிறைவடைவீர்கள். இப்போது அழுதுகொண்டிருக்கும் நீங்கள் பேறுபெற்றவர்கள்; ஏனெனில் நீங்கள் சிரித்து மகிழ்வீர்கள். மானிடமகனின் பொருட்டு மக்கள் உங்களை வெறுத்து, ஒதுக்கிவைத்து, இழிவுபடுத்தி, உங்கள் பெயரைத் தீயதெனத் தூற்றும்போது நீங்கள் பேறுபெற்றவர்கள். அந்நாளில் மகிழ்ந்து களிப்பால் துள்ளுங்கள்! இதோ, விண்ணகத்தில் உங்களுக்குக் கிடைக்கும் கைம்மாறு மிகுதியாய் இருக்கும்.” லூக்கா 6:20–23

பொதுவாக, ஏழ்மை, பசி, துயரம் அல்லது பிறரால் தூற்றப்படுவதும் இழிவுபடுத்தப்படுவதும் நல்லவை என்று நாம் கருதுவதில்லை. இருப்பினும், இயேசு தமது சமவெளிப் பொழிவின் தொடக்கத்திலேயே, இத்தகைய சோதனைகளை அனுபவிப்பவர்கள் உண்மையிலேயே பேறுபெற்றவர்கள் என்று அறிவிக்கிறார்; அதாவது, அவர்கள் ஆழ்ந்த மகிழ்ச்சியும் ஆன்மிக நற்பேறும் கொண்டவர்கள். இந்தப் பொருளில் “பேறுபெற்றவர்களாக” இருப்பது என்பது, அந்தச் சொல்லின் மிக உண்மையான பொருளில் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதாகும். மாறாக, செல்வந்தர்களாகவும், நன்கு உண்டு நிறைவடைந்தவர்களாகவும், சிரித்து மகிழ்பவர்களாகவும், சமூகத்தில் மதிக்கப்படுபவர்களாகவும் இருப்போர் கடுமையான ஆன்மிக ஆபத்தை எதிர்கொள்கிறார்கள். பெரும்பாலும், இயேசு இந்தப் பொழிவை ஆற்றுவதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த பெருந்திரளான சீடர்களில் பலர், தாங்கள் கேட்டவற்றால் முற்றிலும் அதிர்ச்சியடையாவிட்டாலும், குறைந்தபட்சம் குழப்பமடைந்திருப்பார்கள்.

இந்த வாரத்தின் மீதமுள்ள நாள்களிலும், வல்லமைமிக்க இந்தப் பொழிவிலிருந்து தொடர்ந்து வாசிப்போம். இதில், பகைவர்களை அன்புசெய்வது, தீர்ப்பிடுவதையும் கண்டனம் செய்வதையும் தவிர்ப்பது, இரக்கம் காட்டுவது, தமது வார்த்தைகள் என்னும் உறுதியான அடித்தளத்தின்மீது ஒருவரது வாழ்வைக் கட்டியெழுப்புவது ஆகியவற்றின் இன்றியமையாமையை இயேசு கற்பிக்கிறார். இந்தப் போதனைகள் அன்றைய பண்பாட்டுப் போக்குகளுக்கு முற்றிலும் எதிராக இருந்தன; இயேசுவின் சீடர்கள் பலர் பெரிதும் போற்றிய மதிப்பீடுகளை அடியோடு மறுநோக்கில் அமைக்க வேண்டுமென்று கோரின. அவரது செய்தியை ஏற்றுக்கொள்வதற்கு, அடிப்படைக் கண்ணோட்டத்தில் ஒரு மாற்றம் தேவைப்பட்டது; அதாவது, அவர்களுடைய வாழ்வையும் அடிப்படை நம்பிக்கைகளையும் முற்றிலும் மறுசீரமைக்க வேண்டியிருந்தது.

பேறுபெற்றோர் போதனைகள் காட்டும் பாதை, சிலுவை வழியாக இறையாட்சியின் மாட்சிக்கு இட்டுச் செல்கிறது. சோதனைகளும் துன்பங்களும் நிறைந்த அந்தப் பாதையில் நடக்க இறைஞானம் இன்றியமையாதது. இன்னும் ஆழமான, வளமான வாழ்க்கை முறையைப் புரிந்துகொண்டு, ஏற்று, வாழ்வாக்குவதற்குச் சீடர்கள் தங்களுடைய மேலோட்டமான, முழுமையற்ற அறநெறி மற்றும் ஆன்மிக நம்பிக்கைகளைக் கைவிட வேண்டியிருந்தது.

இயேசுவின் போதனைகளையும் பேறுபெற்றோர் போதனைகளையும் நாம் நன்கு அறிந்திருப்பதால், அவருடைய வார்த்தைகள் நமக்கு அதிர்ச்சியையோ குழப்பத்தையோகூட ஏற்படுத்தாமல் போகலாம். ஆனால், அவற்றை நாம் உண்மையாகவே செவிமடுத்து, அவற்றின் பொருள் நம் வாழ்வில் வேரூன்ற இடமளித்து, அவை ஏற்படுத்த வேண்டிய மாற்றத்தை நம்மில் நிகழ்த்த அனுமதித்தால், அவை நம்மை அதிர்ச்சிக்கும் குழப்பத்திற்கும் உள்ளாக்கலாம். இது நிகழ, நாம் தாழ்ச்சியோடும் திறந்த உள்ளத்தோடும் உலக மதிப்பீடுகளைக் கைவிடும் மனவிருப்பத்தோடும் இந்தப் போதனைகளை அணுக வேண்டும். அப்போதுதான் சிலுவையின் ஞானம் நம் வாழ்வின் அடித்தளமாக அமையும். கனிவோடும் மென்மையோடும் நடந்துகொள்வது, பிறருக்கு உதவுவது, சமூகத்தில் நல்ல மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவது ஆகியவற்றை மட்டுமே கொண்டதல்ல கிறிஸ்தவ வாழ்வு; அது இவற்றைவிட மிக மேலானது. இவை இன்றியமையாத பண்புகளும் கடமைகளுமாக இருந்தாலும், பேறுபெற்றோர் போதனைகளை வாழ்வாக்குவது, புனிதமும் தியாகமும் நிறைந்த அன்பின் வாழ்வுக்குள் நம்மை இன்னும் ஆழமாக அழைத்துச் செல்கிறது.

பேறுபெற்றோர் போதனைகளை ஏற்றுக்கொள்ளும் பயணம் நம் சிந்தனையில் தொடங்குகிறது; அவை கூறும் செய்தியை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். வறுமை, பசி, துயரம், துன்புறுத்தல், நாம் எதிர்கொள்ளும் மற்ற எல்லாச் சோதனைகளையும் நாம் நம்பிக்கையோடு எதிர்கொண்டு ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். நம் வாழ்வு முற்றிலும் துன்பமின்றி இருப்பதைவிட, நாம் சுமக்கும் சிலுவைகளிலிருந்து கடவுள் மிகப் பெரும் நன்மையை விளைவிக்க முடியும், விளைவிப்பார் என்ற உறுதியான நம்பிக்கையோடு அவற்றை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஒவ்வொரு சிலுவையிலிருந்தும் கடவுள் நன்மையை விளைவிக்கிறார் என்ற இந்த உண்மை, நம் சிந்தனையின் அடித்தளத்திற்கே சவால் விடுக்கிறது; நமக்கு விருப்பமானவை, விருப்பமற்றவை பற்றிய நமது முன்கருத்துகளை அது மாற்றியமைக்க வேண்டும். இயேசு தமது மறையுரையில் குறிப்பிடும் துன்பங்கள் உட்பட, நாம் தாங்கிக்கொள்ள அனுமதிக்கப்படும் ஒவ்வொரு சோதனையையும் அன்போடு ஏற்கக் கற்றுக்கொண்டால், நாம் பேறுபெற்றவர்கள்.

பேறுபெற்றோர் போதனைகளில் வெளிப்படுத்தப்படும் இறைஞானத்தின் ஒளியில் நாம் வாழ்வைக் காணத் தொடங்கும்போது, முன்பு நாம் தவிர்த்திருக்கக்கூடியவற்றைத் தேர்ந்தெடுக்க இறையருள் நமக்கு ஆற்றல் அளிக்கிறது. நமக்குக் கொடுக்கப்படும் சிலுவைகளின் பொருள் நமக்குப் புரியத் தொடங்குவதோடு மட்டுமல்லாமல், அவற்றை நாம் விரும்பவும் தொடங்குகிறோம். ஏனெனில், உண்மையான, நிலையான மகிழ்ச்சியைக் கடவுள் நமக்கு அளிக்கும் வழிகளாக அவற்றை நாம் அடையாளம் கண்டுகொள்கிறோம்.

நீங்கள் தற்போது எதிர்கொள்ளும் ஒரு சோதனையைப் பற்றி இன்று சிந்தியுங்கள்; பேறுபெற்றோர் போதனைகளின் ஒளியில் அதைப் பார்க்க உதவுமாறு கடவுளிடம் கேளுங்கள். அந்தச் சோதனையிலிருந்து விலகி ஓடுவதற்குப் பதிலாக, அது உங்களைப் புனிதத்திற்கும் நிலைவாழ்வின் கைம்மாறுக்கும் இட்டுச் செல்லக்கூடும் என்பதை அறிந்து, அதை நம்பிக்கையோடும் இறைநம்பிக்கையோடும், மகிழ்ச்சியோடும்கூட ஏற்றுக்கொண்டால் என்ன நிகழும்? இயேசுவின் வார்த்தைகளில் உள்ள ஞானம் உங்கள் இதயத்தை ஊடுருவட்டும். தமது நிறைவான, இரக்கமுள்ள திருவுளத்திற்கு ஏற்ப உங்கள் எண்ணங்களையும் விருப்பங்களையும் அவர் மீண்டும் ஒழுங்குபடுத்த அனுமதியுங்கள்.

நிறைவான ஞானத்தின் ஆண்டவரே, உமது வார்த்தை உலகின் ஞானத்தைத் தகர்த்து, மகிழ்ச்சிக்கும் புனிதத்திற்கும் இட்டுச் செல்லும் உண்மையான பாதையை வெளிப்படுத்துகிறது. உமது குரலுக்குச் செவிமடுக்கவும், உமது ஞானத்தைப் புரிந்துகொண்டு அதன்படி செயல்படவும், உமது உண்மையை என் வாழ்வின் அடித்தளமாக அமைக்கவும் எனக்கு உதவியருளும். உமது திருவுளத்திற்கு ஏற்ப என் முழு வாழ்வின் திசையையும் மாற்றியமைத்தருளும். நான் தாங்கும் சோதனைகள் உட்பட அனைத்தையும் நன்மைக்காகச் செயல்படச் செய்தருளும். இயேசுவே, உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்!


அன்பு செலுத்தக் கடினமானவர்கள்மீது இறையன்பு

பொதுக்காலம் இருபத்துமூன்றாம் வாரம் வியாழக்கிழமை

இயேசு தம் சீடர்களிடம் கூறினார்: “எனக்குச் செவிசாய்க்கும் உங்களுக்கு நான் சொல்வது இதுவே: உங்கள் பகைவர்களிடம் அன்புகூருங்கள்; உங்களை வெறுப்போருக்கு நன்மை செய்யுங்கள்; உங்களைச் சபிப்போரை ஆசீர்வதியுங்கள்; உங்களை இழிவாக நடத்துவோருக்காக இறைவேண்டல் செய்யுங்கள். உங்களை ஒரு கன்னத்தில் அறைபவருக்கு மறு கன்னத்தையும் காட்டுங்கள். உங்கள் மேலுடையை எடுத்துக்கொள்பவருக்கு உங்கள் அங்கியையும் கொடுக்க மறுக்காதீர்கள். உங்களிடம் கேட்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் கொடுங்கள். உங்களுடையதை எடுத்துக்கொள்பவரிடமிருந்து அதைத் திருப்பிக் கேட்காதீர்கள்.” லூக்கா 6:27–30

அன்புகூருங்கள், நன்மை செய்யுங்கள், ஆசீர்வதியுங்கள், இறைவேண்டல் செய்யுங்கள். இந்த நான்கு கட்டளைகளும் சமவெளிப் பொழிவில் இயேசு விடுக்கும் அறிவுரையின் மையமாக அமைந்துள்ளன. இவை வெறும் அறநெறி அறிவுரைகளோ வழிகாட்டும் கொள்கைகளோ அல்ல; மாறாக, இறை இரக்கத்தின் வழியாகக் கடவுளின் வாழ்விலேயே பங்குபெறுவதற்கான அழைப்புகள். கிறிஸ்தவ அன்பு எல்லா மக்களையும்—நமக்குத் தீங்கு செய்பவர்களையும்கூட—சென்றடைய வேண்டும். ஏனெனில், ஒருவர் எப்படி நடந்துகொண்டாலும், உண்மையான அன்பு ஒவ்வொருவரிலும் உள்ள கடவுளின் சாயலையே நோக்குகிறது. இந்தக் கட்டளைகள் இறையன்பின் செயல்வடிவமாக உள்ளன. அன்பு என்பது செயலற்ற மனநிலையோ கணநேர உணர்வோ அல்ல; மாறாக, தனக்குப் பெரும் இழப்பு ஏற்பட்டாலும்கூட பிறருடைய நன்மையை விரும்புவதற்காகத் தெரிந்தெடுக்கும் உறுதியான முடிவு என்பதை இவை காட்டுகின்றன.

பகைவர்களிடம் அன்புகூர, இயல்பான உணர்ச்சியிலிருந்து இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட இறையருளை நோக்கி நாம் நகர வேண்டும். இது தீமையைக் கண்டுகொள்ளாமல் இருப்பதல்ல. மாறாக, இது அகாப்பே எனப்படும் அன்பின் உணர்வுபூர்வமான செயல்—கடவுளில் வேரூன்றி, பிறரின் உண்மையான, நிலைவாழ்வு சார்ந்த நன்மையை நோக்கமாகக் கொண்ட அன்பு. இது பாவத்தை நியாயப்படுத்துவதோ அநீதியைச் சிறிதாகக் காட்டுவதோ இல்லை. மாறாக, கிறிஸ்து சிலுவையில் செய்ததைப் போலவே, இரக்கத்தின் வழியாகப் பாவத்தை வெல்கிறது. “தந்தையே, இவர்களை மன்னியும்; தாங்கள் செய்வது என்னவென்று இவர்களுக்குத் தெரியவில்லை” என்று இயேசு உரக்கக் கூறியபோது, அவர்களுடைய பாவத்தின் தீவிரத்தை அவர் மறுக்கவில்லை; இறை இரக்கத்தால் அதை முறியடித்து வெற்றிகொண்டார். இவ்வாறு, நமக்கு எதிராகத் தவறு செய்பவர்களிடம் அன்புகூர்வது என்றால் என்ன என்பதற்கு மிக உயர்ந்த முன்மாதிரியை அவர் நமக்குத் தந்தார்.

உங்களை வெறுப்பவர்களுக்கு நன்மை செய்வது என்பது தீய எண்ணத்திற்கு நன்மையால் பதிலளிப்பதாகும். இது மேலோட்டமாகச் சமாதானப்படுத்துவதற்காக அல்ல; மாறாக, அருளின் உருமாற்றும் வல்லமைக்குச் சான்று பகர்வதற்காகவே. இவ்வாறு செயல்படும் நன்மை, முதல் நூற்றாண்டு இஸ்ரயேலில் பரவலாகவும் ஆழமாகவும் வேரூன்றியிருந்த பழிக்குப் பழிவாங்கும் போராட்டச் சுழற்சியை முறியடிக்கிறது. பழிவாங்குதலின் இடத்தை அருள் ஏற்றுக்கொள்ளும், தீர்ப்பைவிட இரக்கம் மேலோங்கி ஆளும் கடவுளின் புதிய, மாட்சிமைமிக்க இறையாட்சி நம்மிடையே இருப்பதையும் இது வெளிப்படுத்துகிறது. தீமைக்கு நாம் நன்மையால் பதிலளிக்கும்போது, நேர்மையாளர்கள் மீதும் நேர்மையற்றவர்கள் மீதும் கதிரவனை உதிக்கச் செய்யும் கடவுளைப் பின்பற்றுகிறோம். இந்த நன்மை, நம்மை வெறுப்பவரின் இதயத்தை எப்போதும் மென்மையாக்காமல் இருக்கலாம்; ஆனால் அன்புகூரத் தேர்ந்துகொள்பவரைப் புனிதப்படுத்த அது ஒருபோதும் தவறாது.

உங்களைச் சபிப்பவர்களை ஆசீர்வதிப்பது என்பது பதிலுக்குக் காயப்படுத்துவதற்காக அல்லாமல், குணப்படுத்தவும், பரிந்துபேசவும், நல்வழியில் வளர்க்கவும் உங்கள் சொற்களைப் பயன்படுத்துவதாகும். சாபங்களை எதிர்கொள்ளும்போது வாயால் வழங்கப்படும் ஆசீர்வாதம் பலவீனத்தின் அடையாளமல்ல; மாறாக, கிறிஸ்துவுடன் ஒன்றித்திருப்பதால் மட்டுமே கிடைக்கும் உள்ளார்ந்த வலிமையின் அடையாளமாகும். இகழ்ச்சியையும் கேலியையும் அனுபவித்தபோதும் புகழ்ச்சியாலும் உண்மையாலும் இரக்கத்தாலும் பதிலளித்த புனிதர்களின் நடத்தையை இது பிரதிபலிக்கிறது. இத்தகைய ஆசீர்வாதம் ஓர் ஆன்மிகப் போராட்டமாக மாறுகிறது; அருள் நிறைந்த பேச்சின் வல்லமையால் தீமையின் முகமூடியைக் களைந்து, அதன் ஆயுதங்களைப் பறிக்கிறது. பழிவாங்குவதற்கான கருவியாக அல்லாமல், மீட்பிற்கான கருவியாக நாவை மாற்றுகிறது.

உங்களைத் துன்புறுத்துபவர்களுக்காகச் செபிப்பது மன்னிப்பின் மிக உயர்ந்த வெளிப்பாடாகும். அது தவறு செய்தவர்களைக் கடவுளின் இரக்கத்திடம் ஒப்படைத்து, அவர்களின் மனமாற்றத்தையும் மீட்பையும் நாடுகிறது. தீர்ப்பிடும் சுமையைச் செபம் நம் தோள்களிலிருந்து இறக்கி, இறையன்பின் நீதிமன்றத்தின் முன் வைக்கிறது. நம்மைத் துன்புறுத்துபவர்களுக்காகச் செபிக்கும்போது, நாம் கிறிஸ்துவை மிக நெருக்கமாக ஒத்தவர்களாகிறோம். ஏனெனில் அவர் தம் நண்பர்களுக்காக மட்டுமல்ல, தம் கைகளில் ஆணிகளை அறைந்தவர்களுக்காகவும் பரிந்துபேசுகிறார். நமது இதயம் உட்பட இதயங்களை உருமாற்றவும், மனித முயற்சி மட்டுமே தோல்வியுறும் இடத்தில் ஒப்புரவை ஏற்படுத்தவும் இந்தச் செபத்திற்கு வல்லமை உண்டு.

உங்கள் வாழ்வில் உயிர்த்துடிப்புடன் செயல்படும் கடவுளின் இரக்கத்தின் வல்லமையை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். இத்தகைய இறையன்பு பாவத்தை வெல்லவும், காயங்களைக் குணப்படுத்தவும், நம்பிக்கையை மீட்டளிக்கவும் வல்லது. நீங்கள் உள்ளத்தில் வைத்திருக்கும் எந்த மனக்கசப்பையும் இறை இரக்கம் முற்றிலும் அகற்றட்டும்; உங்கள் இதயத்தில் கடினப்பட்டிருக்கும் ஒவ்வொரு பகுதியையும் மென்மையாக்கட்டும். பின்னர், அந்த வெல்லற்கரிய இரக்கத்தைப் பெற மிகக் குறைந்த தகுதியுடையவர்களுக்கும் அதையே காட்ட முன்செல்லுங்கள். அவ்வாறு செய்வதால் நீங்கள் கிறிஸ்துவின் இதயத்திற்கு ஒத்தவர்களாக மாற்றப்படுவீர்கள் என்றும், உங்கள் வழியாக அவரது இரக்கத்தின் இறையாட்சி ஒளிரும் என்றும் நம்புங்கள்.

மிகுந்த இரக்கமுள்ள ஆண்டவரே, தூய்மையான, புனிதமான அன்பால் பிறரை நேசிப்பதிலிருந்து அவர்களின் பாவங்கள் உம்மைத் தடுக்க நீர் ஒருபோதும் அனுமதிக்கவில்லை. நீர் உம் பகைவர்களை அன்புசெய்தீர்; உம்மை வெறுத்தவர்களுக்கு நன்மை செய்தீர்; உம்மைச் சபித்தவர்களை ஆசீர்வதித்தீர்; உம்மைத் துன்புறுத்தியவர்களுக்காகச் செபித்தீர். நான் பிறருக்கு அளிக்கும் அன்பு முதலில் உம்மிடமிருந்து புறப்பட்டு, பின்னர் என் வழியாக அவர்களைச் சென்றடையுமாறு, என் இதயத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி உமது இதயத்தோடு ஒன்றிணைத்தருளும். இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


தன்முனைப்பு மறைக்கும் பார்வை

பொதுக்காலத்தின் இருபத்துமூன்றாம் வார வெள்ளிக்கிழமை

இயேசு தம் சீடர்களுக்கு ஓர் உவமை கூறினார்: “பார்வையற்ற ஒருவர் பார்வையற்ற மற்றொருவருக்கு வழிகாட்ட முடியுமா? இருவரும் குழியில் விழமாட்டார்களா?” லூக்கா 6:39

இயேசுவின் சமவெளிப் பொழிவைத் தொடர்ந்து வாசிக்கும்போது, விவிலியம் முழுவதிலுமே மிகச் சுருக்கமான உவமை எனக் கருதத்தக்க ஒன்றைச் சந்திக்கிறோம். விடையைத் தம்முள்ளேயே கொண்டுள்ள இரண்டு சுருக்கமான வினாக்களே அவை: “பார்வையற்ற ஒருவர் பார்வையற்ற மற்றொருவருக்கு வழிகாட்ட முடியுமா? இருவரும் குழியில் விழமாட்டார்களா?” சுருக்கமாக இருந்தாலும், இந்த வரிகள் வலிமைமிக்க ஓர் உருவகத்தை முன்வைக்கின்றன. அவசரப்பட்டுத் தீர்ப்பிடுவதற்கு எதிராக எச்சரித்து, இரக்கம் காட்டுமாறு நம்மை வலியுறுத்தும் விரிவான அறநெறிப் போதனையின் நடுவில் இயேசு இந்த உவமையை வைக்கிறார். இன்றைய நற்செய்திப் பகுதிக்குச் சற்று முன்னர் அவர், “தீர்ப்பிடுவதை நிறுத்துங்கள்; நீங்களும் தீர்ப்பிடப்பட மாட்டீர்கள். கண்டனம் செய்வதை நிறுத்துங்கள்; நீங்களும் கண்டனத்திற்கு உள்ளாக மாட்டீர்கள். மன்னியுங்கள்; நீங்களும் மன்னிக்கப்படுவீர்கள்” (லூக்கா 6:37) என்று கட்டளையிடுகிறார். இந்தப் பின்னணியில், ஆன்மிகப் பார்வையற்றவர்கள் பிறருக்கு வழிகாட்டத் துணியக்கூடாது என்பதை இந்த உவமை அழுத்தமாக நினைவூட்டுகிறது; இல்லையெனில் இருவருமே தடுமாறித் தவறில் விழக்கூடும்.

அறநெறி வாழ்வில் பிறருக்கு வழிகாட்ட முயல்வதற்கு முன், நம் உள்ளத்தில் மனமாற்றம் ஏற்பட வேண்டியதன் முக்கியத்துவத்தை இந்த உவமை விளக்குகிறது. செருக்கு, பாவம் அல்லது அறியாமையால் நம் பார்வை மறைக்கப்பட்டிருந்தால், நமக்கே தீங்கு விளைவிப்பதோடு பிறரையும் தவறான வழியில் இட்டுச்செல்லும் ஆபத்து உள்ளது. அப்படியானால், நம்மை நாமே ஏமாற்றிக்கொள்வதில் வேரூன்றியுள்ள, நம்மை மாற்றிக்கொள்ளத் தவறும் நமது நிலை, நம் செல்வாக்கிற்கு உட்பட்டவர்களுக்கு இடறலாகிவிடுகிறது.

இன்றைய சூழலில், ஆழ்ந்த மனவேதனையில் இருப்பவருக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் ஆலோசனை வழங்கும் ஓர் ஆலோசகரையோ, திறமையின்மையால் தம் கட்சிக்காரருக்காகச் சரிவர வாதாடத் தவறும் ஒரு வழக்கறிஞரையோ, நோயின் தெளிவான அறிகுறிகளை அலட்சியமாகப் புறக்கணித்து மேலும் துன்பம் ஏற்படக் காரணமாகும் ஒரு மருத்துவரையோ எண்ணிப் பாருங்கள். ஒவ்வொரு நிகழ்விலும், மற்றொருவரின் நலனைப் பேணும் பொறுப்பு ஒப்படைக்கப்பட்டவர் தம் கடமையில் தவறுகிறார். இது அறியாமையால் மட்டுமே நிகழ்வதல்ல; பல வேளைகளில் செருக்கு, சோம்பல் அல்லது தம்மிடம் குறையேதுமில்லை என்ற மெத்தன மனநிலையால் நிகழ்கிறது.

ஆன்மிகப் பார்வையின்மை இன்னும் ஆபத்தானது. இந்த உவமையின் பின்னணி சுட்டிக்காட்டுவதுபோல், அது குறிப்பாகத் தீர்ப்பிடுதல், கண்டனம் செய்தல், மன்னிக்க மறுத்தல் ஆகியவற்றிலிருந்து உருவாகிறது. தாங்கள் நேர்மையாளர்கள் என்ற பொய்யான உணர்வுக்குள் இப்பாவங்கள் மறைந்திருப்பதால், அவை அழிவை ஏற்படுத்துகின்றன. தீர்ப்பிடுதலும் கண்டனம் செய்தலும் செருக்கை வளர்க்கின்றன. அந்தச் செருக்கு, நாம் பிறருக்குக் காட்ட அழைக்கப்பட்டுள்ள இறை இரக்கத்தின் பேராழத்தை ஆன்மா காணாதவாறு அதன் பார்வையை மறைக்கிறது; நமக்குப் பெரும் தீங்கிழைத்தவர்களிடம்கூட அந்த இரக்கத்தைக் காட்டவே நாம் அழைக்கப்பட்டுள்ளோம்.

இந்த உவமையைத் தொடர்ந்து, அதன் செய்தியோடு நேரடியாகத் தொடர்புடைய மூன்று அறிவுரைகளை இயேசு வழங்குகிறார். முதலில் அவர், “சீடர் எவரும் தம் ஆசிரியரைவிட மேலானவர் அல்ல; ஆனால் முழுமையாகப் பயிற்சி பெற்ற ஒவ்வொரு சீடரும் தம் ஆசிரியரைப் போல இருப்பார்” என்கிறார். ஆன்மிக வாழ்விலும் அறநெறி வாழ்விலும் தாழ்ச்சியும் முறையான உருவாக்கமும் தேவை என்பதை இது உறுதிப்படுத்துகிறது. கிறிஸ்துவின் பெயரால் பிறருக்குப் போதிக்கவோ அவர்களைத் திருத்தவோ நாம் முனைவதற்கு முன், அவரது போதனைக்கு நம்மை உட்படுத்தி, அவருடைய உண்மையான சீடர்களாக வேண்டும்.

இரண்டாவதாக இயேசு, “உன் கண்ணில் இருக்கும் மரக்கட்டையை உணராமல், உன் சகோதரரின் கண்ணில் இருக்கும் துரும்பை ஏன் கவனிக்கிறாய்?” என்று கேட்கிறார். நம்முடைய மிகக் கடுமையான பாவங்களைக் காணாமல் இருந்துகொண்டு, பிறருடைய சிறிய குறைகளில் கவனம் செலுத்தும் வெளிவேடத்தை இந்தத் தெளிவான உருவகம் அம்பலப்படுத்துகிறது.

இறுதியாக அவர், “வெளிவேடக்காரனே! முதலில் உன் கண்ணிலிருந்து மரக்கட்டையை அகற்று; அப்போது உன் சகோதரரின் கண்ணிலிருந்து துரும்பை அகற்ற உனக்குத் தெளிவாகத் தெரியும்” என்று அறிவிக்கிறார். அருளால் நாம் தூய்மைப்படுத்தப்படும்போதுதான்—நமது ஆன்மிகக் கண்களின் பார்வையை மறைக்கும் மரக்கட்டை அகற்றப்படும்போதுதான்—பிறர் உண்மையைக் காண நாம் உதவ முடியும். அப்போது, அப்போது மட்டுமே, நமது வழிகாட்டுதல் செருக்கிலிருந்து அல்ல, அன்பிலிருந்தும், அளவுமீறிய தன்னம்பிக்கையிலிருந்து அல்ல, ஞானத்திலிருந்தும் பிறக்கும்.

நீங்களே ஆன்மிகப் பார்வையற்றவர்களாக இருந்துகொண்டு, பிறருக்கு வழிகாட்ட முயல்கிறீர்களா என்று இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். நீங்கள் செய்வது சரியே என்று எண்ணி, பிறரைத் தீர்ப்பிட்ட, கண்டனம் செய்த அல்லது மன்னிக்க மறுத்த தருணங்களை நினைத்துப் பாருங்கள். அப்படிச் செய்திருந்தால், கிறிஸ்து உங்களைக் கண்டனம் செய்வதில்லை; மாறாக, தமது அருளால் உங்கள் ஆன்மிகப் பார்வையை மீட்டுத் தந்து, நீங்கள் குணமடையும்படி அன்புடன் அழைக்கிறார் என்பதை உணருங்கள். தாழ்ச்சி, நேர்மையான சுய ஆய்வு, உண்மையான மனமாற்றம் ஆகியவற்றின் வழியாக மட்டுமே நாம் தெளிந்த பார்வை பெற்றுப் பிறருக்கு உண்மையாக உதவுபவர்களாக மாற முடியும்.

மிகுந்த தாழ்ச்சியும் நிறைவும் கொண்ட ஆண்டவரே, உமது மனித இயல்பில் நீர் தந்தையின் அன்பின் நிறைவான வெளிப்பாடாக விளங்கினீர்; உமது உண்மையையும் இரக்கத்தையும் வெளிப்படுத்தி, எங்கள் வாழ்வின் இருளில் ஒளி வீசினீர். நான் எப்போதும் உமக்கு முன் என்னையே தாழ்த்தவும், நீர் அளிக்கும் உருவாக்கத்தை ஏற்கத் திறந்த மனத்துடன் இருக்கவும் எனக்கு உதவியருளும். இதனால் நான் உமக்கு இன்னும் நெருக்கமாக வருவதோடு, உலகில் உமது உடனிருப்பை வெளிப்படுத்தும் இன்னும் நம்பிக்கைக்குரிய, வல்லமையுள்ள கருவியாகவும் மாறுவேனாக. இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.


செயலில் வெளிப்படும் அகவாழ்வு

பொதுக்காலத்தின் இருபத்து மூன்றாம் வாரத்தின் சனிக்கிழமை

இயேசு தம் சீடர்களிடம் கூறினார்: “நல்ல மரம் அழுகிய கனிகளைத் தருவதில்லை; கெட்ட மரமும் நல்ல கனிகளைத் தருவதில்லை. ஒவ்வொரு மரமும் அதன் கனியாலேயே அறியப்படுகிறது. மக்கள் முட்புதர்களிலிருந்து அத்திப்பழங்களைப் பறிப்பதில்லை; முட்செடிகளிலிருந்து திராட்சைக் கனிகளையும் சேகரிப்பதில்லை.” லூக்கா 6:43–44

இந்த அகவாழ்வு என்பது, கத்தோலிக்க ஆன்மிக இறையியலில், ஆன்மாவுக்குள் கடவுளின் அருள் மறைவாகச் செயலாற்றுவதைக் குறிக்கிறது. இந்த அருள் அமைதியாகவும் அதேவேளையில் வல்லமையுடனும் நம்மை உள்ளிருந்து மாற்றுகிறது; இதனால் இதயத்தின் ஆழத்தில் இருப்பது நமது வெளிப்புறச் செயல்களில் வெளிப்படுகிறது. நாம் யார் என்பதற்கு நமது அகவாழ்வே அடித்தளமாக உள்ளது; நமது புறவாழ்வு அந்த அடித்தளத்தின் கண்ணுக்குப் புலப்படும், உண்மையான வெளிப்பாடாக உள்ளது.

இன்றைய நற்செய்தியில், ஒன்றையொன்று நிறைவுசெய்யும் பொருளுடைய இரண்டு உவமைகளை இயேசு கற்பிக்கிறார். இரண்டுமே அகவாழ்வுக்கும் புறவாழ்வுக்கும் இடையிலான இன்றியமையாத தொடர்பை வெளிப்படுத்துகின்றன. முதலாவது உவமையான மரமும் அதன் கனியும் பற்றிய உவமை இந்த உருவகத்தை முன்வைக்கிறது: “நல்ல மரம் கெட்ட கனிகளைத் தருவதில்லை; கெட்ட மரமும் நல்ல கனிகளைத் தருவதில்லை.” “மரம்” என்பது ஆன்மாவை, அதாவது நாம் ஒவ்வொருவரும் அழைக்கப்பட்டுள்ள அருளின் அகவாழ்வைச் சுட்டும் உருவகம். கடவுளின் உருவிலும் சாயலிலும் படைக்கப்பட்டிருப்பதால் ஒவ்வொரு மனிதரும் அடிப்படையில் “நல்லவரே” என்றாலும், இயேசு இங்குக் குறிப்பிடும் நன்மை என்பது அருளால் மாற்றம் பெற்ற ஆன்மாவின் நன்மையாகும்—கடவுளின் அருளோடு ஒத்துழைத்து, அவரது வார்த்தையின்படி வாழும் ஆன்மாவின் நன்மையாகும்.

இத்தகைய ஆன்மா தகுந்த ஊட்டத்தைப் பெறும் ஒரு மரத்தைப் போன்றது: இறை இரக்கம் என்னும் மழை, உண்மை என்னும் ஒளி, அன்பு என்னும் வெம்மை, அருளடையாளங்களும் இறைவேண்டலும் என்னும் வளமான மண் ஆகியவற்றால் அது ஊட்டம் பெறுகிறது. அது இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட அருளால் வலிமையூட்டப்பட்ட மரம். கடவுளின் வாழ்வால் நிறைந்த ஆன்மாவுக்கு உள்ளார்ந்த மதிப்பு இருப்பதுபோல, செழிப்பும் உயிர்த்துடிப்பும் கொண்ட மரத்திற்கும் பெரும் மதிப்பு உண்டு. எனினும், செழிப்பான பழமரத்தின் இறுதி நோக்கம் பிறருக்குப் பயனளிக்கும் நல்ல கனிகளைக் கொடுப்பதே.

ஒருவகையில், வலிமையும் அழகும் கொண்டிருந்தாலும், யாரும் உண்ணாத கனிகளைக் கொடுக்கும் பழமரம் தன் நோக்கத்தை முழுமையாக நிறைவேற்றுவதில்லை. அதுபோலவே, வளமான அகவாழ்வைக் கொண்ட கிறிஸ்தவர், அந்த வாழ்வு அன்பு, இரக்கம், உண்மை, பணி ஆகியவற்றின் உறுதியான செயல்களாகப் பொங்கிப் பாய அனுமதிக்க வேண்டும். நமது வாழ்வின் “கனிகளாகிய” நமது சொற்கள், முடிவுகள், செயல்கள் ஆகியவை நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களுக்கு ஊட்டமளித்து, பிறரைக் கடவுளின் வாழ்வுக்குள் ஈர்க்க வேண்டும். அந்தக் கனிகள் மறைந்தே இருந்தாலோ, தன்னலம் அல்லது அச்சத்தால் கெட்டுப்போனாலோ, நமது அகவாழ்வு இன்னும் நிறைவை அடையவில்லை.

இந்த உவமையை நிறைவுசெய்யும் வகையில் இயேசு மற்றொரு உவமையைக் கற்பிக்கிறார். “என்னிடம் வந்து, என் வார்த்தைகளைக் கேட்டு, அவற்றின்படி செயல்படுபவர் எப்படிப்பட்டவர் என்பதை உங்களுக்குக் காட்டுவேன்” என்று கூறி அதை அறிமுகப்படுத்துகிறார். பின்னர் இரண்டு அடித்தளங்களைப் பற்றிய உவமையைச் சொல்கிறார். முதல் அடித்தளம்—நன்கு உருவாக்கப்பட்ட அகவாழ்வு—“வீடு கட்டும்போது ஆழமாகத் தோண்டி, பாறையின்மீது அடித்தளம் அமைத்த ஒருவரைப் போன்றது; வெள்ளம் வந்தபோது ஆறு அந்த வீட்டின்மீது மோதியது; ஆனால் அது நன்றாகக் கட்டப்பட்டிருந்ததால் அதை அசைக்க முடியவில்லை” (லூக்கா 6:47–48). வலுவான அகவாழ்வு அன்பின் நற்கனிகளுக்கு வழிவகுப்பதுபோலவே, வாழ்வின் புயல்களைத் தாங்கிக்கொள்ள ஆன்மாவைத் தயார்படுத்தவும் செய்கிறது. சோதனைகளும் பாவத் தூண்டுதல்களும் துன்பங்களும் தவிர்க்க முடியாமல் வரும்; ஆனால் கிறிஸ்துவின்மீது கட்டியெழுப்பப்பட்ட ஆன்மா உறுதியாக நிலைத்திருக்கும்.

இதற்கு மாறாக, இயேசு இவ்வாறு எச்சரிக்கிறார்: “கேட்டும் செயல்படாதவர், அடித்தளமின்றித் தரையின்மேல் வீடு கட்டியவருக்கு ஒப்பாவார். ஆற்று வெள்ளம் அதை மோதியபோது, அது உடனே இடிந்து முற்றிலும் அழிந்தது” (லூக்கா 6:49). ஆழமற்ற ஆன்மிக வாழ்வு—உறுதியான உள்ளடக்கமின்றி வெறும் உணர்ச்சிகளை மட்டுமே சார்ந்த வாழ்வு—இவ்வுலகின் சக்திகளை எதிர்த்து நிற்க முடியாது. எல்லாம் அமைதியாக இருக்கும்போது அது போதுமானதாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் சோதனை வேளையில் அது சிதைந்துபோகும்; எந்தக் கனியையும் தராது.

இன்று உங்கள் ஆன்மாவின் அடித்தளத்தைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். இறைவேண்டல் வாழ்வில் ஆழமாக வேரூன்றியிருக்கிறீர்களா? அருளடையாளங்களை ஏற்றுக்கொண்டு, இறைவார்த்தை உங்கள் வாழ்வின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் ஊடுருவி அதை வடிவமைக்க அனுமதித்திருக்கிறீர்களா? பிறருக்கு ஊட்டமளிக்கும் கனிகளைத் தருகிறீர்களா? உங்கள் வாழ்வு கிறிஸ்து என்னும் அசைக்க முடியாத பாறையின்மேல் உறுதியாக நிலைத்திருக்கிறதா? உங்கள் ஆன்மிக இல்லத்தின் உறுதித்தன்மை, உங்கள் அகவாழ்வின் ஆழத்தையும் வலிமையையுமே முற்றிலும் சார்ந்துள்ளது. வெளித்தோற்றங்களோடு நிறைவடைந்துவிடாதீர்கள். ஆழமாகச் செல்லுங்கள்; உங்கள் அடித்தளத்தை உறுதியான பாறையாகவும், உங்கள் ஆன்மாவை வளமிக்கதாகவும், உங்கள் சொற்களை நல்ல கனிகளாகவும், உங்கள் வாழ்வை என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும் உறைவிடமாகவும் மாற்ற இறையருளை அனுமதியுங்கள்.

அருளும் உண்மையும் நிறைந்த ஆண்டவரே, நீர் தொடர்ந்து என்னோடு பேசுகிறீர்; இறைவேண்டல் மற்றும் அருளடையாளங்கள் வழியாக உமது அருளின் துணையை எனக்கு அளிக்கிறீர். என் ஆன்மாவின் அகவாழ்வு வலிமை பெற்று, நல்ல கனிகளைத் தந்து, எல்லாச் சோதனைகளையும் எதிர்த்து நிற்கும்படி, நான் எப்போதும் உமது வார்த்தையைக் கவனமாகக் கேட்டு, உமது அருளோடு முழுமையாக ஒத்துழைப்பேனாக. இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.

பொருளடக்கம்


4 தொகுதிகளும் மென் அட்டை நூல் & மின்னூல் வடிவங்களில் கிடைக்கின்றன!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – மற்றும் பல இடங்களில்!

இந்தப் பக்கத்தைப் பகிரவும்: