4 தொகுதிகளும் மென்மையான அட்டையுடன் கூடிய அச்சுநூல் & மின்னூல் வடிவங்களில் கிடைக்கின்றன!
பணியைத் தொடர்தல்
தவக்காலத்தின் இரண்டாம் ஞாயிறு (ஆண்டு A)
இயேசு பேதுருவையும் யாக்கோபையும் அவர் சகோதரர் யோவானையும் அழைத்துக்கொண்டு, அவர்களை மட்டும் தனியே ஓர் உயர்ந்த மலைக்கு இட்டுச் சென்றார். அங்கே அவர்கள் முன்னிலையில் அவர் தோற்றம் மாறினார்; அவரது முகம் கதிரவனைப்போல் ஒளிர்ந்தது; அவரது ஆடைகள் ஒளியைப்போல் வெண்மையாயின. இதோ, மோசேயும் எலியாவும் அவர்களுக்குத் தோன்றி, இயேசுவோடு உரையாடிக்கொண்டிருந்தனர். மத்தேயு 17:1–3
இறைமகன் ஓர் உயர்ந்த மலையில் மோசேயுடனும் எலியாவுடனும் பேசியது இதுவே முதல் முறை அல்ல. ஆண்டவருடன் நாற்பது பகலும் நாற்பது இரவும் இருப்பதற்காக மோசே சீனாய் மலைக்கு (ஓரேபு என்றும் அழைக்கப்படுகிறது) அழைக்கப்பட்டதை நினைவுகூருங்கள். அந்தக் காலத்தில், கடவுளின் விரல் பலகைகளில் திருச்சட்டத்தைப் பொறித்தது; மக்களிடம் கொடுப்பதற்காக அவை மோசேக்கு வழங்கப்பட்டன. அப்போது, மலையின் அடிவாரத்தில் இருந்த இஸ்ரயேலர், மலை உச்சி நெருப்பால் சூழப்பட்டிருப்பதைக் கண்டனர். அதேபோல், மாபெரும் இறைவாக்கினரான எலியாவும் ஆண்டவரைச் சந்திப்பதற்காக அதே மலைக்கு அழைக்கப்பட்டார். அவர் ஒரு குகைக்குள் சென்று காத்திருந்தார். பின்னர் எலியா வலிமைமிக்க கடுங்காற்றையும் நிலநடுக்கத்தையும் நெருப்பையும் எதிர்கொண்டார். ஆனால், அவற்றில் எதிலும் கடவுள் இருக்கவில்லை. அதன் பின் எலியா மெல்லிய, அமைதியான ஓர் ஒலியை, ஒரு முணுமுணுப்பைக் கேட்டார். ஆண்டவர் அவரிடம் பேசியபோது, அவர் பயபக்தியுடன் தம் முகத்தை மூடிக்கொண்டார்.
இன்று நாம் தியானிக்கும் தோற்றமாற்ற நிகழ்வில், இப்போது மனித உடல் ஏற்றிருந்த இறைமகன், தமது மாட்சி மீண்டும் ஒளிர அனுமதித்தார். அவ்வாறு ஒளிர்ந்தபோது, தமது சீடர்கள் மூவரின் முன்னிலையில் மோசேயுடனும் எலியாவுடனும் அவர் உரையாடினார். சீனாய் மலையில் கடவுளை முதன்முதலில் சந்தித்தபோது மோசேயும் எலியாவும் பிரமிப்புற்றதுபோல, இந்தச் சீடர்களும் பிரமிப்புற்றனர். படிப்படியாக வெளிப்பட்டுவரும் கடவுளின் திட்டத்திற்கு, பழைய ஏற்பாட்டின் இவ்விரு மாபெரும் மனிதர்களும் இப்போது சாட்சிகளாக நிற்கின்றனர். தங்கள் வாழ்நாளில் கற்பிக்கும்படி தங்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட அனைத்தையும் நிறைவேற்றுபவர் இயேசுவே என்பதைத் தங்கள் உடனிருப்பால் வெளிப்படுத்துகின்றனர்.
மலையில் மோசே கடவுளைச் சந்தித்த நிகழ்வு, இஸ்ரயேல் மக்களுக்கான திருச்சட்டத்தின் அடித்தளமாக அமைந்தது. இந்தத் திருச்சட்டம் பல நூற்றாண்டுகளாக அவர்களை வழிநடத்தியது; இறுதியில் இயேசுவில் நிறைவு பெற்றது. இயேசு திருச்சட்டத்தை மாற்றியமைத்து, அருளாலும் இரக்கத்தாலும் அதை ஒரு புதிய நிலைக்கு உயர்த்தினார். மலையில் எலியா கடவுளைச் சந்தித்தபோது, மக்களை வழிநடத்த அரசர்களைத் திருப்பொழிவு செய்யவும், தமக்குப் பின் இறைவாக்கினராகப் பணியாற்ற எலிசாவைத் திருப்பொழிவு செய்யவும் அவருக்கு வழிகாட்டுதல் கிடைத்தது. கடவுள் தங்களுடன் செய்த உடன்படிக்கைக்கு மீண்டும் உண்மையுள்ளவர்களாக வாழும்படி மக்களை அழைத்து, எலியாவும் எலிசாவும் தொடர்ந்து போதித்து வந்தனர்.
மோசே வழியாகத் தாம் தொடங்கி, எலியா வழியாகத் தொடர்ந்து ஆற்றிய பணியை முன்னெடுத்துச் செல்ல, தோற்றமாற்ற மலையில் இயேசு மூன்று புதிய சீடர்களைத் தயாரித்தார். தாம் நிறுவ வந்த அருளும் இரக்கமும் நிறைந்த புதிய சட்டத்தை இயேசு இந்தச் சீடர்களுக்கு வழங்கினார். மனம்மாறவும் உடன்படிக்கைக்கு உண்மையுள்ளவர்களாக வாழவும் மக்களை அழைக்கும் எலியாவின் இறைவாக்குப் பணியும் இந்தச் சீடர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது.
முற்காலத்தில் வாழ்ந்த இந்த மாபெரும் பணியாளர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட பணியைத் தொடர்ந்து ஆற்றும் பொறுப்பைத் தம் நம்பிக்கைக்குரிய பணியாளர்கள் அனைவரிடமும் ஒப்படைப்பதற்காக, இன்று நம் ஆண்டவர் அவர்களைத் தம்முடன் ஓர் ஆன்மிக மலைமீது ஏறிவர அழைக்கிறார். அந்தப் பயணத்தை மேற்கொள்ள நாம் மனமுள்ளவர்களாய் இருந்தால், இறைவேண்டலின் வழியாகக் கடவுள் நம் ஒவ்வொருவருக்கும் தமது தெய்வீக உடனிருப்பை வெளிப்படுத்துவார். அவ்வாறு செய்யும்போது, அவர் தமது புதிய சட்டத்தை நம்மிடம் ஒப்படைத்து, அதை நம் இதயங்களில் பொறிப்பார். கடவுள்மீது முழுநிறைவான அன்பு செலுத்தவும் பிறருக்கு இரக்கம் காட்டவும் அவர் நமக்குக் கட்டளையிடுவார். பிறரைக் கடவுளிடம் திரும்பிவர அழைக்கும் இறைவாக்குப் பணியை அவர் நம்மிடம் ஒப்படைப்பார்; தமது நிறைவான திருவுளத்திற்கு ஏற்ப அப்பணியை நிறைவேற்ற நமக்கு ஆற்றலும் அளிப்பார்.
இன்று, இயேசுவின் உருமாற்றம் என்னும் மாட்சிமிகு இக்காட்சியைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். காலம் முழுவதிலும் வெளிப்படும் கடவுளின் ஒட்டுமொத்தத் திட்டத்தைப் பற்றி இக்காட்சி நமக்குக் கற்பிக்கிறது. இறைவேண்டல், தன்னடக்கம், நற்பண்பு, புனிதம் ஆகியவற்றின் மலைமீது ஏறும் கடினமான பயணத்தை மேற்கொள்ள இயேசு உங்களை அழைக்கிறார் என்பதை இறைவேண்டலுடன் ஆழ்ந்து சிந்தியுங்கள். அவருடைய மாட்சியைக் காண உங்கள் கண்கள் திறக்கப்படவும், நெடுங்காலத்திற்கு முன்பு தொடங்கப்பட்ட கடவுளின் பணியை நீங்கள் தொடர்ந்து நிறைவேற்ற இந்த அனுபவம் உங்களுக்கு ஊக்கமும் வலிமையும் அளிக்கவும் வேண்டுங்கள். காலத்தின் முடிவில் அவர் மீண்டும் வரும்போது அப்பணி நிறைவடையும் வரை அதைத் தொடர்ந்து ஆற்ற வேண்டுங்கள்.
உருமாற்றம் பெற்ற என் ஆண்டவரே, உயர்ந்ததொரு மலைமீது முற்காலத்தின் மாபெரும் தலைவர்களுக்கு உமது திருவுளத்தை வெளிப்படுத்தினீர். புனிதமான ஒரு மலைமீது சீடர்களிடமும் உமது பணியை ஒப்படைத்தீர். நீர் எனக்கு அளிக்கும் பணி என்னிடம் ஒப்படைக்கப்படும்படி, உம்முடன் இறைவேண்டலின் மலைமீது ஏறிச் செல்ல எனக்கும் தேவையான அருளையும் மனவுறுதியையும் தந்தருளும். இயேசுவே, உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
சிலுவையின்மேல் நிழலிடும் மாட்சி
தவக்காலத்தின் இரண்டாம் ஞாயிறு (ஆண்டு B)
இயேசு பேதுரு, யாக்கோபு, யோவான் ஆகியோரை மட்டும் தனியே அழைத்துக்கொண்டு உயர்ந்த மலைமேல் சென்றார். அங்கே அவர்கள் முன்பாக அவர் தோற்றமாற்றம் அடைந்தார். அவருடைய ஆடைகள் ஒளிவீசும் வெண்மையாயின; உலகில் எந்தச் சலவைத் தொழிலாளியும் வெளுக்க முடியாத அளவுக்கு அவை வெண்மையாக இருந்தன. மாற்கு 9:2–3
உருமாற்றம் என்னும் இந்த மாட்சிமிகு நிகழ்வுக்கு ஆறு நாள்களுக்கு முன்புதான், இயேசு தாம் விரைவில் சிலுவையில் அறையப்பட்டு இறக்கவிருப்பதைப் பற்றித் தம் சீடர்களிடம் முதன்முறையாகப் பேசினார். “மானிடமகன் மிகுந்த துன்பங்களுக்கு உள்ளாகி, மூப்பர்கள், தலைமைக் குருக்கள், மறைநூல் அறிஞர்கள் ஆகியோரால் புறக்கணிக்கப்பட்டுக் கொல்லப்படவும், மூன்று நாள்களுக்குப் பின் உயிர்த்தெழவும் வேண்டும்” (மாற்கு 8:31) என்று அவர்களுக்குக் கற்பித்தார். இந்தப் போதனையை ஏற்றுக்கொள்வது பேதுருவுக்குக் கடினமாக இருந்ததை நினைவுகூருங்கள். இந்த இறைவாக்குப் போதனையை ஏற்க மறுத்ததற்காக இயேசு பேதுருவைக் கடிந்துகொண்டார். மேலும், “என்னைப் பின்பற்ற விரும்பும் எவரும் தன்னையே மறுத்துத் தம் சிலுவையை எடுத்துக்கொண்டு என்னைப் பின்பற்ற வேண்டும்” (மாற்கு 8:34) என்று விளக்கினார். பின்னர், உருமாற்றத்தைக் காண்பதற்கு முன், நம் ஆண்டவரின் இந்த முன்னறிவிப்பைச் சிந்தித்துப் பார்க்க இச்சீடர்களுக்கு ஆறு நாள்கள் இருந்தன.
உங்கள் வாழ்வில் கடவுள் உங்களுக்குச் சொல்ல முயலும் ஏதாவது ஒன்றை ஏற்றுக்கொள்வது உங்களுக்குக் கடினமாக இருக்கிறதா? அப்படியானால், அது உங்கள் சிலுவையை எடுத்துக்கொண்டு அவரைப் பின்பற்றுமாறு கடவுள் உங்களுக்கு விடுக்கும் அழைப்புடன் பெரும்பாலும் தொடர்புடையதாக இருக்கும். வாழ்நாள் முழுவதும் கிறிஸ்துவின் சிலுவை பல வடிவங்களில் நம்மை வந்தடைகிறது. நம்மைக் காயப்படுத்திய ஒருவருக்கு மாசற்ற இரக்கத்தைக் காட்டுவதற்காக, நம்முள் பொங்கும் சினம் மடிய நாம் அனுமதிக்கும்போது அதை அனுபவிக்கலாம். அல்லது துணிவும் நம்பிக்கையும் தேவைப்படும் ஒரு முயற்சியை மேற்கொள்ள, நம்பிக்கையுடன் முன்னடிவைக்கக் கடவுள் உங்களை அழைக்கலாம். அல்லது அன்புக்குரிய ஒருவரின் இழப்பு, நோய், வேலை இழப்பு, அல்லது அன்புடனும் நம்பிக்கையுடனும் ஏற்றுக்கொள்ள நீங்கள் போராடும் வேறு எந்தத் துன்பம் போன்ற, வாழ்வில் ஏற்றுக்கொள்வதற்குக் கடினமான ஒன்றை ஏற்கக் கடவுள் உங்களை அழைக்கலாம். மனக்கசப்பு, வன்மம், சினம், அச்சம் போன்றவற்றை ஏற்றுக்கொண்டு, அவை நம்முள் மடிய அனுமதிப்பதே பெரும்பாலும் நாம் சுமக்க அழைக்கப்படும் மிகக் கடினமான சிலுவைகளாக இருக்கின்றன.
இது உங்கள் அனுபவத்தோடு ஒத்துப்போகிறது என்றால், உருமாற்றம் பற்றிய இந்த நிகழ்வு உங்களுக்கானதே. தாம் எதிர்கொள்ளவிருக்கும் சிலுவையைப் பற்றிய கடினமான செய்தியைச் சிந்தித்துப் பார்க்க இச்சீடர்களுக்கு ஆறு நாள்கள் அளித்த பிறகு, இயேசு இந்தப் புனிதச் சந்திப்பின் வழியாக அவர்களுக்கு நம்பிக்கையும் ஊக்கமும் அளிக்கிறார். இது சிறிது நேரமே நீடித்தாலும், தமது பாடுகளைப் பற்றி இயேசு முன்னறிவித்ததை இச்சீடர்கள் ஏற்கத் தொடங்குவதற்குத் தேவையான அனைத்தையும் அவருடைய மாட்சியின் இந்த வெளிப்பாடு அவர்களுக்கு அளித்தது. ஒருபுறம், நடக்கப்போவதாக இயேசு கூறியதை எண்ணி அவர்கள் அஞ்சினர். மறுபுறமோ, அவருடைய மாட்சியையும் மகத்துவத்தையும் கண்டனர். இந்த இரு அனுபவங்களும் ஒன்றிணைந்ததால், எதிர்காலத்தில் என்ன நடந்தாலும் அனைத்தும் கடவுளின் ஆளுகைக்குள் உள்ளன என்று நம்புவதற்கு இச்சீடர்கள் புதிய நம்பிக்கையும் வலிமையும் பெற்றனர்.
நாம் எதிர்கொள்ளவிருக்கும் துன்பங்களைக் கடந்து செல்ல உதவியாக, நம் ஆண்டவரின் மாட்சியை வெளிப்படுத்தும் ஆறுதலளிக்கும் வெளிப்பாடும் நமக்குத் தேவை. சிலருக்கு வாழ்க்கை நன்றாக, மிக நன்றாக அமைந்துள்ளது; அவர்கள் மகிழ்ச்சியோடும் எளிதாகவும் நம் ஆண்டவரோடு நடக்கிறார்கள். ஆனால் மற்றவர்களுக்கோ வாழ்க்கை கடினமான திருப்பத்தை எடுத்துள்ளது; குழப்பமும் ஏற்பட்டுள்ளது. இப்போது உங்கள் வாழ்க்கை நன்றாக இருந்தால், உருமாற்றத்தின் மாட்சியைச் சிறிதளவு சுவைத்து வருகிறீர்கள் என்பதை எண்ணி மகிழுங்கள். கடவுளுக்கு நன்றி கூறி, புனித பேதுருவோடு சேர்ந்து, “ரபி, நாம் இங்கே இருப்பது நல்லது!” என்று அவரிடம் சொல்லுங்கள். நீங்கள் இப்போது அனுபவிக்கும் மகிழ்ச்சிக்காகவும் ஆறுதலுக்காகவும் அவருக்கு நன்றி கூறுங்கள். ஆனால் இப்போது உங்கள் வாழ்க்கை கடினமாக இருந்தால், ஆண்டவரின் பாடுகளைப் பற்றிய முன்னறிவிப்பை ஏற்றுக்கொள்ளச் சீடர்கள் போராடிய அந்த ஆறு நாள்களைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். அவர்களுடைய குழப்பம், ஐயங்கள், அச்சம் ஆகியவற்றை எண்ணிப் பாருங்கள். அவ்வாறு செய்யும்போது, மலை உச்சியை நோக்கி உங்கள் பார்வையை உயர்த்துங்கள். கடவுளின் மாட்சி உங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறது என்பதையும், எல்லா அச்சத்திலிருந்தும் கவலையிலிருந்தும் உங்களை விடுவிக்க அவர் விரும்புகிறார் என்பதையும் அறிந்துகொள்ளுங்கள். இறைவேண்டலில் வேரூன்றிய உறுதியான நம்பிக்கையால்தான் அந்த மலையில் ஏற முடியும். இறைவேண்டலின் வழியாக நம் ஆண்டவரோடு அந்தப் பயணத்தை மேற்கொள்ளுங்கள்.
நீங்கள் அழைக்கப்பட்டுள்ள இந்தப் புனித மலையைப் பற்றி இன்று சிந்தியுங்கள். விடாமுயற்சியுடனும் உறுதியுடனும் அதில் ஏறிச் செல்லும்போது, உங்களுக்கு எதிர்நோக்கும் மகிழ்ச்சியும் அளிக்கப்படும் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். கொடிய மரணத்தை ஏற்றது மட்டுமன்றி, என்றென்றும் மாட்சியில் ஒளிர்கின்ற கடவுள்மீது நம்பிக்கை வைக்கும் ஆற்றலுக்காக வேண்டுங்கள். அவரை நம்புங்கள், அவரை நாடுங்கள், உங்களுக்கு முன்னுள்ள பயணத்திற்கு உங்களை அர்ப்பணியுங்கள்.
உருமாற்றம் அடைந்த என் ஆண்டவரே, உமது சிலுவையை இந்தச் சீடர்கள் ஏற்றுக்கொள்ள உதவுவதற்காக நீர் அவர்களுக்கு உமது மாட்சியை வெளிப்படுத்தினீர். நானும் என் வாழ்வில் உமது சிலுவையைத் தழுவிக்கொள்ளவும், அதைத் தழுவிக்கொள்வதால் விளையும் மாட்சியைத் தெளிவாகக் காணவும் எனக்கு உதவியருளும். அன்பு ஆண்டவரே, நான் உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்; உம்மீது இன்னும் அதிகமாக நம்பிக்கை வைக்க எனக்கு உதவியருளும். இயேசுவே, நான் உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
“முழுமையாக விழித்தெழுதல்”
தவக்காலத்தின் இரண்டாம் ஞாயிறு (ஆண்டு C)
பேதுருவையும் அவருடைய தோழர்களையும் தூக்கம் ஆட்கொண்டிருந்தது. ஆனால் அவர்கள் முழுமையாக விழித்தெழுந்தபோது, அவரது மாட்சியையும் அவரோடு நின்றுகொண்டிருந்த இருவரையும் கண்டார்கள். அவ்விருவரும் அவரைவிட்டுப் பிரிந்து செல்லவிருந்தபோது, பேதுரு இயேசுவிடம், “ஆண்டவரே, நாம் இங்கே இருப்பது நல்லது; உமக்கு ஒன்றும், மோசேக்கு ஒன்றும், எலியாவுக்கு ஒன்றுமாக மூன்று கூடாரங்களை அமைப்போம்” என்றார். ஆனால் தாம் என்ன சொல்கிறோம் என்று அவருக்குத் தெரியவில்லை. லூக்கா 9:32–33
இந்த ஞாயிறன்று, மாட்சிமிக்க உருமாற்ற நிகழ்வு நம் முன் வைக்கப்படும்போது, அதிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ளக்கூடிய பாடங்கள் பல உள்ளன. மேலுள்ள பகுதி குறிப்பாக இரண்டு பாடங்களை நமக்கு வழங்குகிறது.
முதலாவதாக, இயேசு மாட்சியோடு உருமாற்றம் அடைந்து, மோசேயுடனும் எலியாவுடனும் உரையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, பேதுருவையும் அவருடைய தோழர்களையும் தூக்கம் ஆட்கொண்டது. இந்த வரி பலவற்றைக் குறிக்கக்கூடும். நம் ஆண்டவரோடு மேற்கொள்ள அழைக்கப்பட்ட முக்கியமான பயணத்தில் கவனம் செலுத்துவதைவிட, பேதுரு பலவீனமுள்ளவராகத் தமது மனிதத் தேவைகளிலேயே அதிக அக்கறை கொண்டிருந்தார் என்று இது பொருள்படலாம். இது ஒருவகை ஆன்மிகச் சோம்பலை வெளிப்படுத்துவதாகவும் இருக்கலாம். வாழ்க்கைப் பயணத்தில் களைப்படைவதும், நம் ஆண்டவரிடம் மிகுந்த கவனத்துடன் இருக்க வேண்டிய நேரங்களில் தூக்கக் கலக்கம் அடைவதும் எளிது. எடுத்துக்காட்டாக, நீங்கள் இறைவேண்டல் செய்ய வேண்டும் என்று அறிந்திருந்தும், அதற்குப் பதிலாகப் பகற்கனவில் ஆழ்ந்தோ கவனச் சிதறலுடனோ அமர்ந்திருந்த நேரத்தை, அல்லது சிந்தனையே தேவைப்படாத ஏதோ ஒன்றில் அந்த நேரத்தைச் செலவிடத் தேர்ந்தெடுத்த நேரத்தை எண்ணிப் பாருங்கள். ஆகவே, கடவுள் நம்மோடு பேச விரும்பும் நேரங்களில், குறிப்பாகத் திருப்பலியின்போது, வீழ்ச்சியுற்ற நம் மனித இயல்பில் நாம் எளிதாக “உறங்கிவிடலாம்” என்பதைப் பேதுருவும் அவருடைய தோழர்களும் நமக்குக் கற்பிக்கிறார்கள்.
இந்த வரிக்கு மற்றொரு விளக்கத்தைத் திருச்சபைத் தந்தையான புனித அம்புரோசியார் வழங்குகிறார். பேதுருவும் அவருடைய இரு தோழர்களும் இவ்வாறு உறங்கியதற்கு முதன்மையான காரணம், அவர்கள் “இறைத்தன்மையின் புரிந்துகொள்ள முடியாத பேரொளியை” எதிர்கொண்டதே என அவர் கருதுகிறார். இயேசு உருமாற்றம் அடைந்தபோது, தொடக்கத்தில் கண்ட காட்சி அவர்களது புரிந்துகொள்ளும் ஆற்றலுக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருந்தது. எனவே, பலவீனமுற்ற நிலையில் உள்ள நாம் அனைவரும் கடவுளின் மாட்சியைக் காண இயலாதவர்கள் என்பதற்கு அடையாளமாக, இந்தக் காட்சியின் தொடக்கத்தில் அவர்கள் உறங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் பின்னர் அவர்கள் “முழுமையாக விழித்தெழுந்தார்கள்.” கடவுளின் மாட்சியைக் காண அவர்கள் தங்கள் கண்களைத் திறப்பதற்குக் காலம் தேவைப்பட்டது என்பதை இது உணர்த்துகிறது. கடவுள் தம்மை நமக்கு வெளிப்படுத்தும்போது அவரது மாட்சியை நாம் காண வேண்டுமென்றால், நாம் அனைவரும் விழித்தெழுந்து, முழுமையான விழிப்புநிலையை அடைய முயல வேண்டும் என்பதை இந்தப் பாடம் நமக்குக் கற்பிக்கிறது.
முழுமையாக விழித்தெழுந்து, இறை இயல்பின் புரிந்துகொள்ள இயலாத பேரொளியைக் கண்ட பேதுரு, “ஆண்டவரே, நாம் இங்கே இருப்பது நல்லது; உமக்கு ஒன்றும், மோசேக்கு ஒன்றும், எலியாவுக்கு ஒன்றுமாக மூன்று கூடாரங்களை அமைப்போம்” என்கிறார். பின்னர், பேதுரு “தாம் சொல்வது என்னவென்று அறியவில்லை” என்று நற்செய்தியாளர் கூறுகிறார். மீண்டும் புனித அம்புரோசின் விளக்கத்தை நோக்கினால், பேதுருவின் அனுபவம் பாராட்டுக்குரியது என்று அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்; ஏனெனில் பேதுருவிடம் ஆழ்ந்த உணர்வுகள் இருந்ததோடு, நற்செயல்களைச் செய்யும் முன்முயற்சியும் இருந்தது. இயேசுவும் மோசேயும் எலியாவும் தங்களோடு தங்கியிருக்க வேண்டும் என்பதற்காக அவர் மூன்று கூடாரங்களை அமைக்க விரும்பினார். ஆனால், இயேசுவுக்கும் திருச்சட்டத்திற்கும் இறைவாக்கினர்களுக்கும் ஓர் உறைவிடத்தை அமைப்பதே உண்மையில் தமது பணி என்பதை அப்போது பேதுரு உணராததால்தான், அவர் “தாம் சொல்வது என்னவென்று அறியவில்லை” என்று மற்றொரு திருச்சபைத் தந்தை சுட்டிக்காட்டுகிறார். வருங்காலத்தில் மண்ணுலகில் கடவுளின் உறைவிடமாகவும், நம் வாழ்நாள் முழுவதும் நாம் கடவுளைச் சந்திக்கும் இடமாகவும் விளங்கவிருந்த திருச்சபையைக் கட்டியெழுப்புவதே அவரது பணியாக இருந்தது.
பலரும் கடவுளின் மாட்சிமையை முழுமையாக அனுபவிக்கும்படி, மண்ணுலகில் திருச்சபையின் கட்டமைப்பைக் கட்டியெழுப்பும் பொறுப்பு உங்களிடமும் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது. கடவுள் தம்மை உங்களுக்கு வெளிப்படுத்தும்போது, அவரது மாட்சிமையைக் குறித்த முழு விழிப்புணர்வைப் பெற நீங்கள் தொடர்ந்து நாடினால் மட்டுமே இது நிகழும். அந்தச் சந்திப்பின் மகிழ்ச்சியில், உங்கள் ஆழ்ந்த விருப்பத்தாலும் மனமுவந்து செய்யும் பிறரன்புச் செயல்களாலும் கடவுளின் திருச்சபையைக் கட்டியெழுப்ப நீங்கள் புறப்பட்டுச் செல்ல வேண்டும்.
இன்று, பேதுருவையும் அவருடைய தோழர்களான யாக்கோபு, யோவான் ஆகிய இருவரையும் பற்றிச் சிந்தியுங்கள். இயேசு மாட்சியுடன் உருமாறியபோது அவர்கள் உறங்கிக்கொண்டிருந்ததை இறைவேண்டலுடன் தியானியுங்கள். அவர்கள் விழித்தெழுந்து, தங்கள் முன் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்ததை உணரத் தொடங்கியதைப் பற்றிச் சிந்தியுங்கள். பேதுருவின் பரவசத்தையும் வியப்பையும், அவை அவரில் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தையும் எண்ணிப் பாருங்கள். பின்னர், தாங்களும் இன்னும் பலரும் கிறிஸ்துவைச் சந்திக்கும்படி, கடவுளின் இல்லமான திருச்சபையைக் கட்டியெழுப்ப இந்தச் சீடர்கள் இறுதியில் எவ்வாறு புறப்பட்டுச் சென்றார்கள் என்பதைத் தியானியுங்கள். இந்தச் சீடர்களின் சாட்சியம், அவர்களுடைய அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்ற உங்களுக்கு ஊக்கமளிக்க வேண்டுமென மன்றாடுங்கள்.
உருமாறிய என் ஆண்டவரே, உமது தெய்வீகத் திருமுகத்திலிருந்து பேரொளியுடன் வெளிப்பட்ட மாட்சிமை, மனிதரால் விவரிக்க இயலாததாக இருந்திருக்க வேண்டும். விண்ணகத்தில் விளங்கும் உமது உண்மையான மாட்சிமையை ஒருநாள் காண்பேன் என நம்பிக்கையுடன் எதிர்நோக்குகிறேன். உமது மாட்சிமையை இன்னும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவும், நான் சந்திக்கும் அனைவருக்கும் அந்த மாட்சிமையை வெளிப்படுத்தும் கருவியாக இருக்க அயராது உழைக்கவும் என்னுள் ஆவலை ஊட்டியருளும். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
இரக்கம் பெறுவதும் அளிப்பதும்
தவக்காலத்தின் இரண்டாம் வாரம் திங்கள்
இயேசு தம் சீடர்களிடம் கூறினார்: “உங்கள் தந்தை இரக்கமுள்ளவராய் இருப்பதுபோல நீங்களும் இரக்கமுள்ளவர்களாய் இருங்கள். தீர்ப்பிடுவதை நிறுத்துங்கள்; நீங்களும் தீர்ப்புக்கு உள்ளாக மாட்டீர்கள். குற்றவாளிகளெனத் தீர்ப்பளிப்பதை நிறுத்துங்கள்; நீங்களும் குற்றவாளிகளெனத் தீர்ப்பளிக்கப்பட மாட்டீர்கள். மன்னியுங்கள்; நீங்களும் மன்னிக்கப்படுவீர்கள்.” லூக்கா 6:36–37
புனித லொயோலா இஞ்ஞாசியார், முப்பது நாள் தியானத்திற்கான தமது வழிகாட்டியில், தியானத்தில் பங்கேற்பவர் முதல் வாரத்தைப் பாவம், தீர்ப்பு, இறப்பு, நரகம் ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்திக் கழிக்கச் செய்கிறார். முதலில் இது ஊக்கமளிக்காத ஒன்றாகத் தோன்றலாம். ஆனால், ஒரு வாரம் இவற்றைத் தியானித்த பிறகு, கடவுளின் இரக்கமும் மன்னிப்பும் தங்களுக்குத் தேவைப்படுவது எவ்வளவு என்பதைப் பங்கேற்பாளர்கள் ஆழமாக உணர்கிறார்கள்; இதுவே இந்த அணுகுமுறையின் ஞானம். தங்கள் தேவையை அவர்கள் இன்னும் தெளிவாகக் காண்கிறார்கள். தங்கள் குற்றத்தை உணர்ந்து, கடவுளின் இரக்கத்தை நாடி அவரிடம் திரும்பும்போது, அவர்களது ஆன்மாவில் ஆழ்ந்த தாழ்ச்சி வளர்கிறது.
ஆனால் இரக்கம் என்பது பெறுவது மட்டுமல்ல, அளிப்பதும் ஆகும். பிறருக்கு இரக்கத்தை அளித்தால் மட்டுமே அதை நாமும் பெற முடியும் என்பது இரக்கத்தின் அடிப்படை இயல்புகளில் ஒன்று. மேலே உள்ள நற்செய்திப் பகுதியில், தீர்ப்பிடுதல், குற்றவாளிகளெனத் தீர்ப்பளித்தல், இரக்கம், மன்னிப்பு ஆகியவற்றைப் பற்றி இயேசு நமக்கு மிகத் தெளிவான கட்டளையை அளிக்கிறார். அடிப்படையில், நமக்கு இரக்கமும் மன்னிப்பும் வேண்டுமென்றால், நாமும் இரக்கத்தையும் மன்னிப்பையும் அளிக்க வேண்டும். பிறரைத் தீர்ப்பிட்டு, குற்றவாளிகளெனத் தீர்ப்பளிப்பவர்களாக நாம் இருந்தால், நாமும் தீர்ப்பிடப்பட்டுக் குற்றவாளிகளெனத் தீர்ப்பளிக்கப்படுவோம். இந்த வார்த்தைகள் மிகத் தெளிவானவை.
பலர் பிறரைத் தீர்ப்பிடுவதையும் குற்றவாளிகளெனத் தீர்ப்பளிப்பதையும் தவிர்க்கப் போராடுவதற்கான காரணங்களில் ஒன்று, தங்கள் சொந்தப் பாவத்தையும் தங்களுக்கு மன்னிப்பு தேவை என்பதையும் பற்றிய உண்மையான விழிப்புணர்வு அவர்களிடம் இல்லாததாக இருக்கலாம். பாவத்தை நியாயப்படுத்தி, அதன் தீவிரத்தைக் குறைத்துக் காட்டுவது அடிக்கடி நிகழும் உலகில் நாம் வாழ்கிறோம். அதனால்தான் புனித இஞ்ஞாசியாரின் போதனை இன்று நமக்கு மிகவும் முக்கியமானதாக இருக்கிறது. நமது பாவத்தின் தீவிரத்தைப் பற்றிய உணர்வை நாம் மீண்டும் தூண்டி எழுப்ப வேண்டும். வெறுமனே குற்றவுணர்வையும் வெட்கத்தையும் உருவாக்குவதற்காக இது செய்யப்படுவதில்லை. இரக்கத்தையும் மன்னிப்பையும் நாடும் ஆவலை வளர்ப்பதற்காகவே இது செய்யப்படுகிறது.
கடவுளின் முன்னிலையில் உங்கள் சொந்தப் பாவத்தைப் பற்றிய ஆழமான விழிப்புணர்வில் நீங்கள் வளர முடிந்தால், அதன் விளைவுகளில் ஒன்று, பிறரைத் தீர்ப்பிடுவதையும் குற்றவாளிகளெனத் தீர்ப்பளிப்பதையும் குறைத்துக்கொள்வது உங்களுக்கு எளிதாகும் என்பதாகும். தன் பாவத்தை உணர்பவர் பிற பாவிகளிடம் இரக்கம் காட்ட அதிக வாய்ப்புள்ளது. ஆனால், தன்னையே நீதிமானாகக் கருதும் மனப்பான்மையோடு போராடுபவர், பிறரைத் தீர்ப்பிடுவதையும் குற்றவாளிகளெனத் தீர்ப்பளிப்பதையும் தவிர்ப்பதிலும் நிச்சயமாகப் போராடுவார்.
இன்று உங்கள் சொந்தப் பாவத்தைப் பற்றிச் சிந்தியுங்கள். பாவம் எவ்வளவு அருவருப்பானது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள நேரம் ஒதுக்குங்கள்; அதன்மீது நலமான வெறுப்பில் வளர முயலுங்கள். இவ்வாறு செய்யும்போதும், நம் ஆண்டவரின் இரக்கத்திற்காக அவரிடம் மன்றாடும்போதும், கடவுளிடமிருந்து நீங்கள் பெறும் அதே இரக்கத்தைப் பிறருக்கு அளிக்க உங்களால் இயல வேண்டுமென்றும் செபியுங்கள். விண்ணகத்திலிருந்து உங்கள் ஆன்மாவிற்குள் இரக்கம் பாய்ந்து வரும்போது, அது பிறரோடும் பகிரப்பட வேண்டும். உங்களைச் சுற்றியுள்ள அனைவரோடும் கடவுளின் இரக்கத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளுங்கள்; அப்போது நம் ஆண்டவரின் இந்த நற்செய்திப் போதனையின் உண்மையான மதிப்பையும் வல்லமையையும் கண்டுகொள்வீர்கள்.
மிகுந்த இரக்கமுள்ள என் இயேசுவே, உமது எல்லையற்ற இரக்கத்திற்காக உமக்கு நன்றி கூறுகிறேன். உமது இரக்கம் எனக்குத் தேவை என்பதை நான் உணர்ந்துகொள்ளும்படி, என் பாவத்தைத் தெளிவாகக் காண எனக்கு உதவியருளும். அன்பு ஆண்டவரே, நான் அவ்வாறு உணரும்போது, அந்த இரக்கத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளவும் பிறரோடு பகிர்ந்துகொள்ளவும் என் இதயம் அதற்குத் திறந்திருக்க வேண்டுமென மன்றாடுகிறேன். உமது இறையருளின் உண்மையான கருவியாக என்னை ஆக்கியருளும். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
உண்மையான மேன்மை
தவக்காலத்தின் இரண்டாம் வாரம் செவ்வாய்க்கிழமை
“உங்களுள் பெரியவர் உங்களுக்குத் தொண்டராக இருக்க வேண்டும். தம்மை உயர்த்திக்கொள்பவர் தாழ்த்தப்படுவார்; தம்மைத் தாழ்த்திக்கொள்பவர் உயர்த்தப்படுவார்.” மத்தேயு 23:11–12
உண்மையிலேயே பெரியவராக விளங்க விரும்புகிறீர்களா? உங்கள் வாழ்க்கை பிறருடைய வாழ்வில் உண்மையான மாற்றத்தை ஏற்படுத்த வேண்டுமென விரும்புகிறீர்களா? பெரியவராக விளங்க வேண்டும் என்ற இந்த ஆவலை நம் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் நம் ஆண்டவரே வைத்துள்ளார்; அது ஒருபோதும் மறையாது. நரகத்தில் என்றென்றும் வாழ்பவர்களும்கூட, தங்களுக்குள் இயல்பாக உள்ள இந்த ஆவலை விடாமல் பற்றிக்கொண்டிருப்பார்கள். அந்த ஆவல் ஒருபோதும் நிறைவேறாது என்பதால், அதுவே அவர்களுக்கு நித்திய வேதனைக்குக் காரணமாக இருக்கும். இத்தகைய கதிக்கு நாம் ஆளாகாமல் இருப்பதை உறுதிசெய்யும் உந்துதலாக, இந்த உண்மையை அவ்வப்போது சிந்திப்பது பயனுள்ளதாக இருக்கும்.
இன்றைய நற்செய்தியில், மேன்மையை அடைவதற்கான திறவுகோல்களில் ஒன்றை இயேசு நமக்குத் தருகிறார். “உங்களுள் பெரியவர் உங்களுக்குத் தொண்டராக இருக்க வேண்டும்.” தொண்டராக இருப்பது என்பது உங்களைவிடப் பிறருக்கு முன்னுரிமை அளிப்பதாகும். உங்கள் தேவைகளில் அவர்கள் கவனம் செலுத்தும்படி செய்ய முயல்வதற்குப் பதிலாக, அவர்களது தேவைகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கிறீர்கள். இதைச் செய்வது கடினமானதே.
வாழ்க்கையில் முதலில் நம்மைப் பற்றியே நினைப்பது மிகவும் எளிது. ஆனால், நடைமுறையில் நம்மைவிடப் பிறருக்கு முன்னுரிமை அளிக்கும்போது, ஒருவிதத்தில் நம்மையே “முதலிடத்தில்” வைக்கிறோம் என்பதே இங்கு முக்கியமானது. ஏனெனில், பிறருக்கு முன்னுரிமை அளிக்க நாம் செய்யும் தேர்வு அவர்களுக்கு நல்லது மட்டுமல்ல, நமக்கும் மிகச் சிறந்ததாகவே இருக்கிறது. நாம் அன்பு செய்வதற்காகப் படைக்கப்பட்டோம். பிறருக்குப் பணிபுரிவதற்காகப் படைக்கப்பட்டோம். நமக்கு என்ன செலவாகும் என்று கணக்குப் பார்க்காமல், நம்மையே பிறருக்குக் கொடுப்பதற்காகப் படைக்கப்பட்டோம். ஆனால், இவ்வாறு செய்யும்போது நாம் நம்மையே இழந்துவிடுவதில்லை. மாறாக, நம்மையே கொடுப்பதிலும் பிறருக்கு முதலிடம் அளிப்பதிலும்தான் நாம் உண்மையில் யார் என்பதைக் கண்டறிந்து, நாம் எவ்வாறு இருக்கப் படைக்கப்பட்டோமோ அவ்வாறு ஆகிறோம். நாம் அன்பாகவே மாறுகிறோம். அன்பு செய்பவர் மேன்மையானவர்… மேன்மையானவர் கடவுளால் உயர்த்தப்படுபவர்.
இன்று தாழ்ச்சியின் மாபெரும் மறைபொருளையும் அதற்கான அழைப்பையும் பற்றிச் சிந்தியுங்கள். பிறருக்கு முன்னுரிமை அளிப்பதும் அவர்களுக்குத் தொண்டராகச் செயல்படுவதும் உங்களுக்குக் கடினமாக இருந்தாலும், அவ்வாறே செய்யுங்கள். மற்ற அனைவருக்கும் முன்பாக உங்களைத் தாழ்த்திக்கொள்ளத் தீர்மானியுங்கள். அவர்களது அக்கறைகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளியுங்கள். அவர்களது தேவைகளில் கவனம் செலுத்துங்கள். அவர்கள் சொல்வதைக் கேளுங்கள். அவர்களிடம் பரிவு காட்டுங்கள்; அதை முழுமையாகச் செய்யத் தயாராகவும் விருப்பமுள்ளவர்களாகவும் இருங்கள். இவ்வாறு செய்தால், உங்கள் இதயத்தின் ஆழத்தில் இருக்கும் மேன்மைக்கான அந்த ஆவல் நிறைவேறும்.
தாழ்ச்சியுள்ள என் ஆண்டவரே, உமது தாழ்ச்சியின் சாட்சியத்திற்காக உமக்கு நன்றி கூறுகிறேன். எங்கள் பாவங்களின் விளைவாக ஏற்பட்ட துன்பத்தையும் மரணத்தையும் நீரே அனுபவிக்க உம்மை ஒப்புக்கொடுக்கும் அளவுக்கு, அனைவருக்கும் முதலிடம் அளிக்கத் திருவுளம் கொண்டீர். அன்பு ஆண்டவரே, உமது நிறைவான அன்பைப் பிறரோடு பகிர்ந்துகொள்ள நீர் என்னைப் பயன்படுத்தும்படி, தாழ்ச்சியுள்ள இதயத்தை எனக்குத் தந்தருளும். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
துணிவுடனும் அன்புடனும் சிலுவையை எதிர்கொள்ளுதல்
தவக்காலத்தின் இரண்டாம் வாரம் புதன்கிழமை
இயேசு எருசலேமுக்குச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, பன்னிரு சீடர்களையும் தனியே அழைத்து, வழியில் அவர்களிடம், “இதோ, நாம் எருசலேமுக்குச் செல்கிறோம். மானிடமகன் தலைமைக் குருக்களிடமும் மறைநூல் அறிஞர்களிடமும் ஒப்புவிக்கப்படுவார். அவர்கள் அவருக்கு மரண தண்டனை விதித்து, அவரை ஏளனம் செய்யவும் சாட்டையால் அடிக்கவும் சிலுவையில் அறையவும் பிற இனத்தாரிடம் ஒப்புவிப்பார்கள். மூன்றாம் நாளில் அவர் உயிருடன் எழுப்பப்படுவார்” என்று கூறினார். மத்தேயு 20:17–19
அது எத்தகைய உரையாடலாக இருந்திருக்கும்! முதல் புனித வாரத்திற்குச் சற்று முன்பு, இயேசு பன்னிருவருடன் எருசலேமுக்குப் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தபோது, அங்கு தமக்குக் காத்திருந்தவற்றைப் பற்றி வெளிப்படையாகவும் தெளிவாகவும் பேசினார். சீடர்கள் என்ன நினைத்திருப்பார்கள் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள். பல வகைகளில், அப்போது அதை அவர்களால் புரிந்துகொள்ளவே முடியாமல் இருந்திருக்கும். பல வகைகளில், இயேசு சொல்லவிருந்ததைக் கேட்காமல் இருக்கவே சீடர்கள் விரும்பியிருக்கலாம். ஆனால், இந்தக் கடினமான உண்மையை அவர்கள் கேட்க வேண்டியிருந்தது என்பதை இயேசு அறிந்திருந்தார்; குறிப்பாக, அவர் சிலுவையில் அறையப்படும் நேரம் நெருங்கிவந்தபோது இது அவசியமாக இருந்தது.
நற்செய்தியின் முழுச் செய்தியையும் ஏற்றுக்கொள்வது பல வேளைகளில் நமக்குக் கடினமாக இருக்கிறது. ஏனெனில் நற்செய்தியின் முழுச் செய்தியும் எப்போதும் சிலுவைப் பலியையே மையமாகக் கொண்டு நம்மை அதனை நோக்கி வழிநடத்தும். தியாக அன்பையும் சிலுவையை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்வதையும் நாம் கண்டுணர்ந்து, புரிந்துகொண்டு, நேசித்து, முழுமையாகத் தழுவி, நம்பிக்கையுடன் பறைசாற்ற வேண்டும். ஆனால் இதை எப்படிச் செய்வது? நம் ஆண்டவரிடமிருந்தே தொடங்குவோம்.
இயேசு உண்மையைக் கண்டு அஞ்சவில்லை. தமது துன்பமும் மரணமும் நெருங்கிவிட்டதை அவர் அறிந்திருந்தார். இந்த உண்மையைத் தயக்கமின்றி ஏற்றுக்கொள்ள அவர் தயாராகவும் விருப்பமுள்ளவராகவும் இருந்தார். அவர் தமது சிலுவையை எதிர்மறையான கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கவில்லை. அதைத் தவிர்க்கப்பட வேண்டிய ஒரு துயர நிகழ்வாகக் கருதவில்லை. அச்சம் தம்மைத் தடுத்து நிறுத்த அவர் இடமளிக்கவில்லை. மாறாக, தமக்கு நெருங்கிவந்த துன்பங்களை இயேசு உண்மையின் ஒளியில் நோக்கினார். தமது துன்பத்தையும் மரணத்தையும், தாம் விரைவில் ஒப்புக்கொடுக்கவிருந்த மாட்சிமைமிக்க அன்புச் செயலாகக் கண்டார். எனவே, இந்தத் துன்பங்களை ஏற்றுக்கொள்ள மட்டுமல்ல, அவற்றைப் பற்றி நம்பிக்கையுடனும் துணிவுடனும் பேசவும் அவர் அஞ்சவில்லை.
நம் வாழ்விலும், கடினமான ஒன்றை நாம் எதிர்கொள்ள வேண்டிய ஒவ்வொரு முறையும், இயேசுவின் துணிவையும் அன்பையும் பின்பற்ற நாம் அழைக்கப்படுகிறோம். இத்தகைய வேளைகளில், அந்த இடரைக் குறித்துச் சினம்கொள்வது, அதைத் தவிர்ப்பதற்கான வழிகளைத் தேடுவது, பிறர்மீது பழிசுமத்துவது, நம்பிக்கையிழந்து போவது போன்றவை மிகவும் பொதுவான சோதனைகளாக அமைகின்றன. இத்தகைய நிலைகளைச் சமாளிப்பதற்கான பல்வேறு வழிமுறைகள் நம்மில் தாமாகவே செயல்படத் தொடங்குகின்றன; அவற்றின் வழியாக நமக்குக் காத்திருக்கும் சிலுவைகளைத் தவிர்க்க நாம் முயல்கிறோம்.
ஆனால், அதற்குப் பதிலாக நாம் நம் ஆண்டவரின் முன்மாதிரியைப் பின்பற்றினால் என்ன ஆகும்? நமக்கு வரவிருக்கும் ஒவ்வொரு சிலுவையையும் அன்புடனும் துணிவுடனும் மனமுவந்து ஏற்றுக்கொள்ளும் விருப்பத்துடனும் எதிர்கொண்டால் என்ன ஆகும்? அதிலிருந்து வெளியேறும் வழியைத் தேடுவதற்குப் பதிலாக, அதற்குள் நுழையும் வழியைத் தேடினால் என்ன ஆகும்? அதாவது, இயேசு தமது சிலுவையை ஏற்றுக்கொண்டதைப் பின்பற்றி, நமது துன்பத்தைத் தயக்கமின்றித் தியாக மனப்பான்மையுடன் ஏற்றுக்கொள்வதற்கான வழியை நாம் தேடினால் என்ன ஆகும்? வாழ்வின் ஒவ்வொரு சிலுவையும், நம் வாழ்விலும் பிறருடைய வாழ்விலும் மிகுந்த அருளைப் பெற்றுத்தரும் கருவியாக மாறும் வாய்ப்பைக் கொண்டுள்ளது. எனவே, அருளையும் நித்தியத்தையும் கருத்தில் கொண்டு பார்க்கும்போது, சிலுவைகளைத் தவிர்க்கவோ சபிக்கவோ செய்யாமல், அவற்றை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
இன்று, நீங்கள் எதிர்கொண்டிருக்கும் ஏதேனும் ஓர் இடரைக் குறித்துச் சிந்தியுங்கள். இயேசு அதைப் பார்க்கும் அதே கண்ணோட்டத்தில் நீங்களும் பார்க்கிறீர்களா? உங்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் ஒவ்வொரு சிலுவையையும் தியாக அன்பை வெளிப்படுத்தும் வாய்ப்பாக உங்களால் காண முடிகிறதா? அதிலிருந்து கடவுள் நன்மையை விளைவிக்க முடியும் என்பதை அறிந்து, எதிர்நோக்குடனும் நம்பிக்கையுடனும் அதை ஏற்றுக்கொள்ள உங்களால் முடிகிறதா? நீங்கள் எதிர்கொள்ளும் இடர்களை மகிழ்வுடன் ஏற்றுக்கொள்வதன் வழியாக நம் ஆண்டவரைப் பின்பற்ற முயலுங்கள்; அப்போது அந்தச் சிலுவைகள் இறுதியில் நம் ஆண்டவருடன் உயிர்த்தெழுதலில் பங்குபெறும்.
துன்புறும் என் ஆண்டவரே, சிலுவையின் அநீதியை அன்புடனும் துணிவுடனும் நீர் மனமுவந்து ஏற்றுக்கொண்டீர். வெளிப்படையாகத் தெரிந்த இடறலையும் துன்பத்தையும் கடந்து நீர் நோக்கினீர்; உமக்குச் செய்யப்பட்ட தீமையை, இதுவரை அறியப்பட்டவற்றிலேயே மிக உயர்ந்த அன்பின் செயலாக மாற்றினீர். உமது நிறைவான அன்பைப் பின்பற்றவும், உம்மிடமிருந்த வலிமையுடனும் நம்பிக்கையுடனும் அவ்வாறு செய்யவும் எனக்கு அருள் தந்தருளும். இயேசுவே, உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
தாக்கம் மிக்க ஒரு வேறுபாடு
தவக்காலத்தின் இரண்டாம் வாரம் வியாழக்கிழமை
இயேசு பரிசேயர்களிடம் கூறினார்: “செல்வர் ஒருவர் இருந்தார். அவர் செந்நிற ஆடைகளையும் மென்மையான நார்ப்பட்டு ஆடைகளையும் உடுத்தி, நாள்தோறும் ஆடம்பரமாக விருந்துண்டு வந்தார். இலாசர் என்னும் ஏழை ஒருவர் உடலெங்கும் புண்களுடன் அவரது வீட்டு வாயிலில் கிடந்தார். செல்வரின் மேசையிலிருந்து விழும் உணவுத் துணுக்குகளைக் கொண்டு தம் பசியைத் தீர்த்துக்கொள்ள அவர் ஆவலாயிருந்தார். நாய்கள்கூட வந்து அவருடைய புண்களை நக்குவதுண்டு.” லூக்கா 16:19–21
இந்தக் கதை இவ்வளவு தாக்கம் மிக்கதாக இருப்பதற்கான காரணங்களில் ஒன்று, செல்வருக்கும் இலாசருக்கும் இடையிலான வேறுபாடு தெளிவாகச் சித்தரிக்கப்படுவதாகும். இந்த வேறுபாடு மேலே உள்ள பகுதியிலே மட்டுமல்ல, அவர்கள் ஒவ்வொருவருடைய வாழ்வின் இறுதி முடிவிலும் காணப்படுகிறது.
முதலில் காணப்படும் வேறுபாட்டில், குறைந்தபட்சம் வெளித்தோற்றத்திலாவது, செல்வரின் வாழ்க்கை மிகவும் விரும்பத்தக்கதாகத் தெரிகிறது. அவர் செல்வந்தர்; வாழ்வதற்கு வீடு உள்ளது; உயர்ந்த ஆடைகளை உடுத்துகிறார்; ஒவ்வொரு நாளும் ஆடம்பரமாக விருந்துண்கிறார். இதற்கு மாறாக, இலாசர் ஏழை; அவருக்கு வீடு இல்லை, உணவு இல்லை; உடலெங்கும் புண்கள் உள்ளன; நாய்கள் அவருடைய புண்களை நக்கும் அவமானத்தைக்கூட அவர் தாங்கிக்கொள்கிறார். இந்த இருவரில் யாராக இருக்க நீங்கள் விரும்புவீர்கள்?
அந்தக் கேள்விக்குப் பதிலளிப்பதற்கு முன், இரண்டாவது வேறுபாட்டைப் பற்றிச் சிந்தியுங்கள். இருவரும் இறக்கும்போது, அவர்களுக்கு நேரும் நித்திய முடிவுகள் மிகவும் வேறுபட்டவையாக இருக்கின்றன. ஏழை இறந்தபோது, அவர் “வானதூதர்களால் எடுத்துச் செல்லப்பட்டார்.” செல்வர் இறந்தபோதோ, அவர் பாதாளத்திற்குச் சென்றார்; அங்கு இடைவிடாத வதை இருந்தது. ஆகவே, மீண்டும் கேட்கிறேன்: இந்த இருவரில் யாராக இருக்க நீங்கள் விரும்புவீர்கள்?
வாழ்வில் நம்மை மிகவும் கவர்ந்து ஏமாற்றக்கூடியவற்றுள் ஒன்று செல்வம், ஆடம்பரம், உயர்தர வசதிகள் ஆகியவற்றின் மீதான ஈர்ப்பாகும். பொருள்சார்ந்த உலகம் தன்னிலேயே தீயதல்ல என்றாலும், அதனுடன் பெரும் சோதனையும் சேர்ந்தே வருகிறது. உண்மையில், செல்வத்தின் மீதான ஈர்ப்பையும் அது ஆன்மாவில் ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தையும் புறக்கணிக்க முடியாது என்பது இந்தக் கதையிலிருந்தும், இத்தலைப்பில் இயேசு வழங்கியுள்ள பல போதனைகளிலிருந்தும் தெளிவாகிறது. இவ்வுலகப் பொருட்களில் செல்வந்தர்களாக இருப்பவர்கள், பிறருக்காக வாழ்வதைவிடத் தங்களுக்காகவே வாழும் சோதனைக்கு அடிக்கடி உள்ளாகிறார்கள். இவ்வுலகம் வழங்கக்கூடிய எல்லா வசதிகளும் ஒருவரிடம் இருக்கும்போது, பிறரைப் பற்றிய அக்கறையின்றி அந்த வசதிகளை மட்டும் அனுபவித்து வாழ்வது எளிது. இந்த இருவருக்கும் இடையே வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படாத வேறுபாடு இதுவே என்பது தெளிவு.
இலாசர் ஏழையாக இருந்தாலும், வாழ்வில் உண்மையாகவே முக்கியமானவற்றில் அவர் செல்வந்தராக இருக்கிறார் என்பது தெளிவு. அவர் பெற்ற நித்தியக் கைம்மாறே இதற்குச் சான்று. பொருளாதார வறுமையிலும் அவர் பிறரன்பில் செல்வந்தராக இருந்தார் என்பது தெளிவு. இவ்வுலகப் பொருட்களில் செல்வந்தராக இருந்த மனிதரோ, பிறரன்பில் ஏழையாகவே இருந்தார். எனவே, அவரது உடல் உயிர் பிரிந்தபோது, தம்முடன் எடுத்துச் செல்ல அவரிடம் எதுவுமே இல்லை. நித்தியப் பேறுபலன் இல்லை. பிறரன்பு இல்லை. எதுவுமே இல்லை.
வாழ்க்கையில் நீங்கள் எதை விரும்புகிறீர்கள் என்பதை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். பொருட்செல்வமும் உலக உடைமைகளும் தரும் மயக்கங்கள் பல வேளைகளில் நம் ஆசைகளை ஆட்கொள்கின்றன. உண்மையில், குறைவாகவே உடைமைகளைக் கொண்டிருப்பவர்கள்கூட இத்தகைய தீங்கான ஆசைகளில் எளிதாக மூழ்கிவிடலாம். மாறாக, நிலைவாழ்வுக்குரியவற்றை மட்டுமே விரும்ப நாடுங்கள். இறையன்பையும் பிறரன்பையும் விரும்புங்கள். இதையே உங்கள் வாழ்வின் ஒரே இலக்காகக் கொள்ளுங்கள்; அப்போது உங்கள் வாழ்வு நிறைவடையும்போது, நீங்களும் வானதூதர்களால் எடுத்துச் செல்லப்படுவீர்கள்.
உண்மையான செல்வங்களின் ஆண்டவரே, உண்மையான செல்வங்கள் பொருட்செல்வத்தால் அல்ல, அன்பினாலேயே கிடைக்கின்றன என்பதை எங்களுக்கு உணர்த்த, நீர் இவ்வுலகில் ஏழையாக வாழத் தேர்ந்துகொண்டீர். என் இறைவா, என் முழு உள்ளத்தோடும் உம்மை நேசிக்கவும், நீர் பிறரை நேசிப்பதுபோல நானும் அவர்களை நேசிக்கவும் எனக்கு உதவியருளும். ஆன்மிகச் செல்வங்களை அடைவதையே என் வாழ்வின் ஒரே குறிக்கோளாகக் கொள்ளும் ஞானத்தை எனக்குத் தந்தருளும்; அப்போது அச்செல்வங்களை நான் நித்தியத்திற்கும் அனுபவித்து மகிழ்வேன். இயேசுவே, உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
இறையாட்சியைக் கட்டியெழுப்புதல்
தவக்காலம் இரண்டாம் வாரம் வெள்ளிக்கிழமை
“எனவே நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: இறையாட்சி உங்களிடமிருந்து எடுக்கப்பட்டு, அதற்குரிய கனியைத் தரும் ஒரு மக்களினத்திடம் கொடுக்கப்படும்.” மத்தேயு 21:42
இறையாட்சி எவரிடமிருந்து எடுக்கப்படுமோ, அவர்களுள் நீங்களும் ஒருவரா? அல்லது நல்ல கனி தருவதற்காக அது எவரிடம் கொடுக்கப்படுமோ, அவர்களுள் ஒருவரா? நேர்மையாகப் பதிலளிக்க வேண்டிய முக்கியமான கேள்வி இது.
இறையாட்சி எவரிடமிருந்து எடுக்கப்படுமோ, அந்த முதல் வகையினரை இந்த உவமையில் திராட்சைத் தோட்டக் குத்தகைக்காரர்கள் குறிக்கிறார்கள். அவர்களுடைய மிகப் பெரிய பாவங்களுள் ஒன்று பேராசை என்பது தெளிவு. அவர்கள் தன்னலமிக்கவர்கள். திராட்சைத் தோட்டத்தைத் தங்களைச் செல்வந்தர்களாக்கிக்கொள்ள உதவும் இடமாகவே பார்க்கிறார்கள்; பிறருடைய நலனில் சிறிதளவே அக்கறை காட்டுகிறார்கள். வருந்தத்தக்க வகையில், நம் சொந்த வாழ்விலும் இந்த மனப்பான்மையை ஏற்றுக்கொள்வது எளிது. நாம் “முன்னேறுவதற்கான” வாய்ப்புகளின் தொடராக வாழ்வைப் பார்ப்பது எளிது. பிறருடைய நலனை உண்மையாக நாடுவதற்குப் பதிலாக, எப்போதும் நம் சொந்த நலனை மட்டுமே தேடும் விதத்தில் வாழ்வை அணுகுவது எளிது.
நல்ல கனி தருவதற்காக இறையாட்சி எவரிடம் கொடுக்கப்படுமோ, அந்த இரண்டாவது வகையினர், வாழ்வின் மைய நோக்கம் தங்களைச் செல்வந்தர்களாக்கிக்கொள்வது மட்டுமல்ல, மாறாக இறைவனின் அன்பைப் பிறரோடு பகிர்ந்துகொள்வதே என்பதைப் புரிந்துகொண்டவர்கள். பிறருக்கு உண்மையான ஆசீர்வாதமாக இருக்கக்கூடிய வழிகளை இவர்கள் இடைவிடாமல் தேடுகிறார்கள். தன்னலத்திற்கும் தாராள மனத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாடு இதுவே.
ஆனால் நாம் முதன்மையாக அழைக்கப்பட்டிருப்பது, இறையாட்சியைக் கட்டியெழுப்பும் தாராள மனத்திற்கே. இது பிறரன்புச் செயல்கள் வழியாகச் செய்யப்படுகிறது. ஆனால் அந்தப் பிறரன்பு நற்செய்தியால் உந்தப்படுவதாகவும், நற்செய்தியையே தனது இறுதி இலக்காகக் கொண்டதாகவும் இருக்க வேண்டும். தேவையில் இருப்பவர்களைப் பராமரித்தல், கற்பித்தல், பணிபுரிதல் போன்ற அனைத்தும், கிறிஸ்துவே அவற்றின் உந்துதலாகவும் இறுதி இலக்காகவும் இருக்கும்போதுதான் நல்லவையாக இருக்கின்றன. நம் வாழ்வின் வழியாக இயேசு இன்னும் அதிகமாக அறியப்படவும் அன்பு செய்யப்படவும், இன்னும் அதிகமாகப் புரிந்துகொள்ளப்படவும் பின்பற்றப்படவும் வேண்டும். உண்மையில், வறுமையில் வாழும் திரளான மக்களுக்கு நாம் உணவளித்தாலும், நோயுற்றவர்களைப் பராமரித்தாலும், தனிமையில் இருப்பவர்களைச் சந்தித்தாலும், இறுதியில் இயேசு கிறிஸ்துவின் நற்செய்தியைப் பகிர்ந்துகொள்வதைத் தவிர வேறு காரணங்களுக்காக இவற்றைச் செய்தால், விண்ணரசைக் கட்டியெழுப்பும் நல்ல கனியை நம் பணி தராது. அந்நிலையில், நாம் இறைவனின் அன்பைப் பரப்பும் மறைப்பணியாளர்களாக இல்லாமல், மனிதநேயப் பணியாளர்களாக மட்டுமே இருப்போம்.
தமது அரசைக் கட்டியெழுப்புவதற்காக மிகுதியான நல்ல கனிகளைத் தரும்படி நம் ஆண்டவர் உங்களுக்கு அளித்துள்ள பணியைக் குறித்து இன்று சிந்தியுங்கள். நீங்கள் எவ்வாறு செயல்பட வேண்டும் என்று இறைவன் உங்களைத் தூண்டுகிறார் என்பதை இறைவேண்டலுடன் தேடுவதன் வழியாக மட்டுமே இதை நிறைவேற்ற முடியும் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். நீங்கள் செய்வதனைத்தும் இறைவனின் மாட்சிக்காகவும் ஆன்மாக்களின் மீட்புக்காகவும் இருக்கும்படி, அவரது திருவுளத்தை மட்டுமே நிறைவேற்ற நாடுங்கள்.
மாட்சிமை நிறைந்த என் அரசரே, உமது அரசு வளரவும், பல ஆன்மாக்கள் உம்மைத் தங்கள் ஆண்டவராகவும் கடவுளாகவும் அறிந்துகொள்ளவும் வேண்டுகிறேன். அன்பு ஆண்டவரே, அந்த அரசைக் கட்டியெழுப்ப என்னைப் பயன்படுத்தியருளும்; என் வாழ்வின் செயல்கள் அனைத்தும் நல்ல கனிகளை மிகுதியாகத் தர உதவியருளும். இயேசுவே, உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
மனந்திரும்பிய பாவிக்கு ஆறுதல்
தவக்காலத்தின் இரண்டாம் வாரம் சனிக்கிழமை
“பாரும், இத்தனை ஆண்டுகளாக நான் உமக்குப் பணி செய்துவருகிறேன்; ஒருமுறைகூட உமது கட்டளைகளை மீறியதில்லை. இருந்தும், என் நண்பர்களோடு விருந்துகொண்டாட நீர் எனக்கு ஓர் ஆட்டுக்குட்டியைக்கூட ஒருபோதும் கொடுத்ததில்லை. ஆனால் விலைமாதரோடு சேர்ந்து உமது சொத்தையெல்லாம் அழித்துவிட்ட உமது மகன் திரும்பி வந்ததும், அவனுக்காகக் கொழுத்த கன்றை அடிக்கிறீரே.” லூக்கா 15:22–24
ஊதாரி மகன் உவமையில் வரும் உண்மையுள்ள மகனின் எதிர்வினை இதுவே. தன் பரம்பரைச் சொத்தை வீணடித்த பிறகு, ஊதாரி மகன் அவமானத்துடனும் வறுமையுடனும் வீடு திரும்பி, தன்னை மீண்டும் ஏற்றுக்கொண்டு ஒரு கூலியாளைப் போல நடத்துமாறு தன் தந்தையிடம் கேட்பதை நினைவுகூருங்கள். ஆனால் தந்தையோ அவனை வியப்பில் ஆழ்த்துகிறார்; மகன் திரும்பி வந்ததைக் கொண்டாட அவனுக்காக ஒரு பெரிய விருந்தை ஏற்பாடு செய்கிறார். ஆனால் இத்தனை ஆண்டுகளும் தந்தையுடன் இருந்த அவரது மற்ற மகனோ அந்தக் கொண்டாட்டத்தில் கலந்துகொள்ள மறுத்துவிட்டான்.
நெறிதவறிச் சென்ற தன் மகன் திரும்பி வந்ததைக் கொண்டாடுவதற்காகத் தந்தை கொழுத்த கன்றை அடித்து இவ்வளவு பெரிய விருந்து அளித்தது நியாயமா? அதே தந்தை, தனக்கு உண்மையாய் இருந்த மகன் தன் நண்பர்களுடன் விருந்து கொண்டாட ஓர் ஆட்டுக்குட்டியைக்கூட ஒருபோதும் கொடுக்கவில்லை என்று தோன்றுவது நியாயமா? இதற்கான சரியான பதில், இப்படிக் கேட்பதே தவறான கேள்வி என்பதுதான்.
எப்போதும் எல்லாமே “நியாயமாக” இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பி வாழ்வது நமக்கு எளிது. நம்மைவிட மற்றொருவருக்கு அதிகமாகக் கிடைப்பதாக நாம் உணரும்போது, நமக்குக் கோபமும் மனக்கசப்பும் ஏற்படலாம். ஆனால், இது நியாயமா இல்லையா என்று கேட்பது சரியான கேள்வி அல்ல. கடவுளின் இரக்கத்தைப் பொறுத்தவரை, நாம் நியாயம் என்று கருதுவதைவிட அவரது தாராளமும் நன்மைத்தனமும் மிகப் பெரியவை. கடவுளின் நிறைவான இரக்கத்தில் நாமும் பங்குபெற வேண்டுமென்றால், அளவுகடந்து பெருகும் அவரது இரக்கத்தில் நாமும் மகிழக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
இந்தக் கதையில், தந்தை தம் வழிதவறிய மகனுக்குக் காட்டிய இரக்கம், அந்த மகனுக்கு உண்மையில் தேவையானதாகவே இருந்தது. கடந்த காலத்தில் தான் என்ன செய்திருந்தாலும், தன் தந்தை தன்னை நேசிக்கிறார் என்பதையும், தான் திரும்பி வந்ததில் மகிழ்கிறார் என்பதையும் அவன் அறிந்துகொள்ள வேண்டியிருந்தது. எனவே, இந்த மகனுக்கு மிகுந்த இரக்கம் தேவைப்பட்டது; அதற்கு ஒரு காரணம், தன் தந்தையின் அன்பைக் குறித்து அவன் மீண்டும் உறுதிபெற வேண்டியிருந்ததே. திரும்பி வருவதெனத் தான் எடுத்த முடிவு சரியானதே என்று உறுதியாக நம்புவதற்கு இந்தக் கூடுதலான ஆறுதல் அவனுக்குத் தேவைப்பட்டது.
இத்தனை ஆண்டுகளாக உண்மையாய் இருந்த மற்ற மகன் அநியாயமாக நடத்தப்படவில்லை. மாறாக, தன் தந்தையின் இதயத்தில் இருந்த அதே நிறைவான இரக்கம் அவனிடத்தில் இல்லாததால்தான் அவனுக்கு மனக்குறை ஏற்பட்டது. தன் தந்தை அன்புகூர்ந்த அளவுக்கு அவன் தன் சகோதரனை அன்புகூரவில்லை. எனவே, தான் மன்னிக்கப்பட்டு மீண்டும் வரவேற்கப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதைத் தன் சகோதரன் புரிந்துகொள்ள உதவும் வகையில், அவனுக்கு இந்த ஆறுதலை அளிக்க வேண்டியதன் அவசியத்தையும் அவன் உணரவில்லை. இரக்கத்துடன் நடப்பது நம்மிடம் மிகுதியான அர்ப்பணிப்பைக் கோருகிறது; முதலில் நாம் அறிவுக்குப் பொருத்தமானது, நியாயமானது என்று கருதுவதைவிட அது மிக அதிகமாக நம்மிடம் எதிர்பார்க்கிறது. ஆனால், இரக்கத்தை நிறைவாகப் பெற நாம் விரும்பினால், அது மிக அதிகமாகத் தேவைப்படுபவர்களுக்கு அதை வழங்க நாம் ஆயத்தமாகவும் விருப்பமுள்ளவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும்.
நீங்கள் எந்த அளவுக்கு இரக்கமுள்ளவர்களாகவும் தாராளமுள்ளவர்களாகவும் இருக்க விரும்புகிறீர்கள் என்பதை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்; குறிப்பாக, அதற்குத் தகுதியற்றவர்களாகத் தோன்றுவோரிடம் நீங்கள் எப்படி நடந்துகொள்ள விரும்புகிறீர்கள் என்று சிந்தியுங்கள். அருள் வாழ்வு என்பது நியாயமாக நடந்துகொள்வதை மட்டும் பற்றியது அல்ல; வியப்பில் ஆழ்த்தும் அளவுக்குத் தாராளமாக இருப்பதைப் பற்றியது என்பதை உங்களுக்கு நினைவூட்டிக் கொள்ளுங்கள். இத்தகைய ஆழமான தாராளத்துடன் அனைவரிடமும் நடந்துகொள்ள உங்களை அர்ப்பணியுங்கள். கடவுளின் இரக்கத்தால் மற்றொருவரின் இதயத்திற்கு ஆறுதல் அளிக்கக்கூடிய வழிகளைத் தேடுங்கள். நீங்கள் அவ்வாறு செய்தால், அந்தத் தாராளமான அன்பு உங்கள் இதயத்தையும் நிறைவாக ஆசீர்வதிக்கும்.
மிகவும் தாராளமுள்ள என் ஆண்டவரே, நான் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய அளவையும் கடந்து நீர் பரிவுள்ளவராக இருக்கிறீர். உமது இரக்கமும் நன்மைத்தனமும் எங்களில் எவருடைய தகுதியையும் வெகுவாக மிஞ்சுகின்றன. உமது நன்மைத்தனத்திற்காக நான் என்றென்றும் நன்றியுடன் இருக்க உதவியருளும்; மிகவும் தேவையில் இருப்போருக்கு அதே ஆழமான இரக்கத்தைக் காட்டவும் எனக்கு உதவியருளும். இயேசுவே, உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
4 தொகுதிகளும் மென்மையான அட்டையுடன் கூடிய அச்சுநூல் & மின்னூல் வடிவங்களில் கிடைக்கின்றன!
Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble