நான் உமக்கு எவ்வளவு காடி கொடுத்திருக்கிறேன்,
நீர் கதறி வெளிப்படுத்திய தாகத்திற்காக!
வேதனையில் அதை நீர் சுவைத்ததோடு நின்றீரே,
அதன் கசப்பு உம் தாகத்தைத் தணிக்க இயலாததால்?
ஆயினும் ஆழ்ந்த, இறைத்தன்மையுள்ள, மிக நீதியான இரக்கத்துடன்,
இதையும் நீர் மிகத் தாழ்மையுடன் ஏற்றுக்கொண்டீர்,
நீர் வியர்வை சிந்திய அந்தத் தோட்டத் தரையின்
புழுதிவரை இந்த ஆதாமை நேசித்தீர்.
உம் துயரமும் வேதனையும் நிறைந்த அந்த இரவில்
ஒரு மணி நேரத்திற்கு மேல் நீர் என்னிடம் கேட்கவில்லை.
ஆனால் கனத்த விழிகளுடனும் சோர்ந்த இதயத்துடனும்,
அக்கறையின்மையின் குளிரில் நான் உறங்கினேன்.
ஆனால் மீண்டும் உம் அன்னையின் கரத்தருகே நிற்கிறேன்,
தொடக்கத்தில் எனக்கிருந்த அன்பை வேண்டி உம்மிடம் மன்றாடுகிறேன்,
அவள் வழியாக உம் இதயத்தின் காயத்தையும்,
“நான் தாகமாயிருக்கிறேன்” என்ற உம் கதறலையும் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்ற நம்பிக்கையில்.
-அருள்பணி திமோத்தி ஜே. டிரேப்பர்
புனித வாரம் மற்றும் உயிர்ப்புப் பெருவிழா செபங்கள்