அப்படியானால், பேறுபெற்ற வாழ்வை அடைய நீங்கள் விரும்புகிறீர்களா? அதாவது, உண்மையான ஆசிபெற்ற வாழ்வையா? உண்மையான மகிழ்ச்சி நிறைந்த வாழ்வையா? நிச்சயமாக விரும்புகிறீர்கள்! அதைவிட முக்கியமான கேள்வி, “அதை நான் எவ்வாறு அடைவது?” என்பதே.
பதில் எளிமையானது. கிறிஸ்துவின் தெய்வீக உதவியால் நாம் அதை அடைகிறோம். அவர் எவ்வாறு நமக்கு உதவுகிறார்? அவர் நமக்கு உதவுவது: 1) திருச்சட்டத்தின் வழியாக; 2) அருளின் வழியாக.
நாம் வாழ அழைக்கப்பட்டுள்ள மாட்சிமிகு வாழ்வை வாழ்வதற்காகக் கடவுள் தமது திருச்சட்டத்தை நமக்கு அளித்துள்ள விதத்தையும், தமது அருளை நமக்கு வழங்கும் விதத்தையும் இந்த அத்தியாயம் மையமாகக் கொண்டு விளக்கும்.
ஒழுக்கநெறிச் சட்டம்
“ஒழுக்கநெறிச் சட்டம்” என்பதை “இறைச்சட்டம்” என்றும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். கடவுளின் சிந்தனையிலிருந்தும் இதயத்திலிருந்தும் சரியானதாகவும் நல்லதாகவும் வெளிப்படும் அனைத்துமே இறைச்சட்டமாகும். நிறைவான வாழ்வை நோக்கி நம்மை வழிநடத்தக் கடவுள் ஏற்படுத்தியுள்ள ஒழுக்கநெறி ஒழுங்கே அது. இதை ஓர் ஒப்புமையின் வழியாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்: இயற்கைக்கு விதிகள் உள்ளன என்பதை நாம் அறிவோம். எடுத்துக்காட்டாக, ஈர்ப்புவிசையைப் புறக்கணிக்க முடியாது. அது இல்லை என்பதுபோல் நாம் பாசாங்கு செய்யலாம்; ஆனால் அதனால் அது இல்லை என்று ஆகிவிடாது. கடவுளின் ஒழுக்கநெறிச் சட்டமும் (இறைச்சட்டமும்) அப்படித்தான். இந்த ஆன்மிகச் சட்டம் உண்மையானது, மாறாதது. அதை மறுப்பதால் அது மறைந்துவிடாது.
இந்தச் சட்டத்தை முதலில் பகுத்தறிவுக்கு ஏற்ற ஒன்றாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இது அறிவுக்குப் பொருந்துகிறது. ஏனெனில், சரி எது, தவறு எது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் உள்ளார்ந்த திறனுடன் கடவுள் நம்மைப் படைத்துள்ளார். நமது மனிதப் பகுத்தறிவை மட்டுமே கொண்டு கடவுளிடமிருந்து வரும் ஒவ்வோர் ஒழுக்கநெறிச் சட்டத்தையும் நம்மால் பகுத்தறிய முடியாமல் போகலாம். ஆனால், நமது பகுத்தறிவாலும் பொது அறிவாலும் ஒழுக்கநெறியின் மிக அடிப்படையான சட்டங்களை நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடியும். ஏனெனில், ஒழுக்கநெறிச் சட்டம் நமது மனச்சாட்சியில் எழுதப்பட்டுள்ளது.
அதேவேளையில், மிக உயர்ந்த நெறிமுறைகளும்கூட (“உங்கள் பகைவரை அன்பு செய்யுங்கள்” என்பது போன்றவை), கடவுள் தாம் தேர்ந்தெடுக்கும் வழிகளில் அவற்றை நமக்கு வெளிப்படுத்த நாம் இடமளிக்கும்போது, நமக்குப் பொருளுள்ளதாக விளங்குகின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்வது முக்கியம். சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஒழுக்கநெறிச் சட்டம் பகுத்தறிவுக்கு ஏற்றதே!
அறநெறிச் சட்டத்தைப் (இறைச் சட்டத்தைப்) பற்றிப் பேசும்போது, அது வெளிப்படும் நான்கு வடிவங்களை வரையறுக்கிறோம்: இயற்கை நெறிச் சட்டம், வெளிப்படுத்தப்பட்ட சட்டம், திருஅவைச் சட்டங்கள், குடிமைச் சட்டங்கள். பேரின்பத்தை நோக்கி நம்மை வழிநடத்த இறைவன் தேர்ந்தெடுத்துள்ள வழியைப் புரிந்துகொள்ள, இவை ஒவ்வொன்றையும் பார்ப்போம்.
இயற்கை நெறிச் சட்டம்: இயற்கை நெறிச் சட்டம் என்பது ஒவ்வொரு மனிதரின் மனச்சான்றிலும் எழுதப்பட்டுள்ள அறநெறிச் சட்டமாகும். இது இயல்பாகவே நாம் அறிந்திருக்கும் அறநெறிச் சட்டம். மனிதப் பகுத்தறிவுக்கு இசைவாகச் செயல்படும் இச்சட்டம், நன்மை செய்ய நம்மை அழைப்பதுடன், பாவம் செய்ய நமக்குத் தடை விதிக்கிறது. இந்த வரையறையில் இயற்கை நெறிச் சட்டத்தின் இரண்டு முக்கிய அம்சங்களைக் காண்கிறோம். முதலாவதாக, இயற்கை நெறிச் சட்டம் “ஒவ்வொரு மனிதரின் ஆன்மாவிலும் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது”; இரண்டாவதாக, இச்சட்டம் மனிதரை “நன்மை செய்ய அழைப்பதுடன், பாவம் செய்ய அவருக்குத் தடை விதிக்கிறது” (CCC #1954).
எது சரி, எது தவறு என்பது பற்றிய உங்கள் அறிவைச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். அது எங்கிருந்து வந்தது? உங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் பெற்றோரும் மற்றவர்களும் உங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தவற்றின் விளைவு மட்டும்தானா அது? அல்லது, உங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கப்பட்டவற்றுக்கு அப்பாற்பட்ட ஓர் ஊற்று அதற்கு உள்ளதா? பலவற்றை நல்லவை என்றும், வேறு பலவற்றைத் தவறானவை என்றும் நாம் இயல்பாகவே அறிந்திருக்கிறோம் என்பதே உண்மை. ஏனெனில், இறைவன் தமது சட்டத்தை நமது மனிதப் பகுத்தறிவில் எழுதியுள்ளார்.
எடுத்துக்காட்டாக, ஒருவரைக் கொல்வது தவறு என்பது உங்களுக்கு ஏன் தெரிகிறது? அல்லது, அடுத்தவரிடமிருந்து பெருந்தொகையான பணத்தைத் திருடுவது தவறு என்பது உங்களுக்கு ஏன் தெரிகிறது? உங்களுக்கு அவ்வாறு கற்றுக்கொடுக்கப்பட்டதால் மட்டும்தானா? இல்லை, அதற்கும் மேலான காரணம் இருக்கிறது. சரியானதையும் தவறானதையும் வேறுபடுத்திப் பார்க்கக் கற்றுக்கொடுக்கப்படுவது நமக்கு உதவுகிறது என்பது உண்மைதான். ஆனால், நம் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் சில அடிப்படை ஒழுக்கநெறிக் கொள்கைகளை நாம் உண்மையிலேயே அறிந்திருக்கிறோம். அவற்றை நாம் அறிந்திருக்க வேண்டியிருப்பதால் அறிந்திருக்கிறோம். கடவுள் தமது சட்டத்தை நமது இயல்பின் ஓர் அங்கமாகவே ஆக்கியிருப்பதால், அவற்றை நாம் அறிந்திருக்க வேண்டியுள்ளது.
சிக்கல் என்னவென்றால், நமது மனித இயல்பு ஒருவகையில் “சீர்குலைந்துள்ளது” என்பதுதான். பிறப்புநிலைப் பாவத்தாலும், நாம் “தீய நாட்டம்” என்று அழைப்பதாலும் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளோம். அதாவது, நமது இயல்பே திரிபடைந்து, ஒழுங்கு குலைந்துள்ளது. இதன் விளைவாக, நமது மனச்சான்றில் எழுதப்பட்டுள்ள இறைச் சட்டம் மங்கலாகவும் குழப்பமாகவும் தெரிகிறது. நமது மனித இயல்பு முழுநிறைவுடன் இருந்தால், அனைத்தும் தெளிவாக இருக்கும்; ஆனால் அது அப்படி இல்லை. எனவே, இயற்கை நெறிச் சட்டம் சில வேளைகளில் குழப்பமாகத் தெரிகிறது. இருப்பினும், நமது மனிதப் பகுத்தறிவுக்குள் உண்மையைத் தேட முயன்றால், குறைந்தபட்சம் அறநெறியின் மிக அடிப்படையான கொள்கைகளையாவது நாம் கண்டடைவோம்; அவற்றின் வழிகாட்டுதலையும் பெற முடியும். மேலும், மேலே விளக்கியதுபோல, இயற்கை அறநெறிச் சட்டத்தைப் புறக்கணிப்பதால் அது இல்லாமல் போய்விடாது.
வெளிப்படுத்தப்பட்ட சட்டம்: இந்த நூல் வரிசையின் முதல் நூலில் இறைவெளிப்பாட்டைப் பற்றிப் பேசினோம். அந்த நூலில் நாம் முதன்மையாகக் கையாண்டவை விசுவாசம் சார்ந்தவை. இங்கும் அதே புரிதலைப் பின்பற்றுகிறோம்; ஆனால் அறநெறி சார்ந்த இறைவெளிப்பாட்டைப் பார்க்கிறோம்.
மேலே விளக்கியதுபோல, இறைவன் நமக்கு அளித்து, நமது மனச்சான்றிலேயே பொறித்துள்ள இயற்கை நெறிச் சட்டம், பிறப்புநிலைப் பாவத்தாலும் நமது தனிப்பட்ட பாவங்களாலும் ஓரளவு குழப்பமாகத் தெரிகிறது. சட்டமே குழப்பமாக உள்ளது என்பது இதன் பொருளல்ல; மாறாக, நமது வீழ்ச்சியுற்ற நிலையால் இறைச் சட்டத்தைப் புரிந்துகொள்வது நமக்குக் கடினமாகியுள்ளது என்பதே பொருள். ஆனால் இறைவன் நம்மை நமது குழப்பத்திலேயே விட்டுவிடவில்லை. மாறாக, நாம் புரிந்துகொள்ளத் திணறுபவற்றைத் தெளிவுபடுத்துவதற்காக, காலத்தின் தொடக்கத்திலிருந்தே முழுமையான அறநெறிச் சட்டத்தை நமக்கு வெளிப்படுத்தத் தொடங்கினார்.
பழைய ஏற்பாட்டில், ஆதாம் ஏவாள் காலத்திலேயே இறைவன் தமது சட்டத்தை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கி, அவர்களுக்குப் பின் வந்தவர்களுக்கும் அதைத் தொடர்ந்து வெளிப்படுத்தியதைக் காண்கிறோம். நோவா, ஆபிரகாம் ஆகியோருக்கு இவ்வாறு வெளிப்படுத்தினார்; குறிப்பாக, மோசேக்குப் பத்துக் கட்டளைகளை அளித்தபோது, அவர் வழியாக இதைச் செய்தார். இறைவாக்கினர்களின் போதனைகளிலும், பழைய ஏற்பாட்டுச் சட்டத்தின் வளர்ச்சியிலும், இறைவன் தமது மக்களோடு பல்வேறு வழிகளில் உறவாடியதிலும், அறநெறி குறித்து இறைவன் தொடர்ந்து வெளிப்படுத்தியதைக் காண்கிறோம்.
இறுதியாக, தந்தை தம் மகன் இயேசுவில் அறநெறிச் சட்டத்தின் முழுமையை நமக்கு வெளிப்படுத்தினார். இயேசு தம் போதனையாலும், தம் ஆள்நிலையாலும் செயல்களாலும், மனிதராக இருப்பதும் அன்பின் நிறைவான சட்டத்தை ஏற்று வாழ்வதும் என்ன என்பதை முழுமையாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
இறைவனின் இந்த வெளிப்பாடு இல்லையென்றால், நாம் இருளிலும் குழப்பத்திலுமே நிலைத்திருப்போம். ஆனால் இறைவனின் இந்த வெளிப்பாட்டின் வழியாக, நல்லவை, புனிதமானவை, அறநெறிக்கு உகந்தவை என இறைவன் நிறுவியுள்ள அனைத்தையும் தெளிவாகக் காணும் திறன் நமக்கு அளிக்கப்படுகிறது.
திருவிவிலியத்தை, குறிப்பாக நற்செய்தி நூல்களை வாசிக்கும்போது, இதை மிகத் தெளிவாகக் காண்கிறோம். குறிப்பாக இயேசுவின் வார்த்தைகளை வாசிக்கும்போது, நாம் சற்று நிதானித்துச் சிந்தித்து, எவ்வாறெல்லாம் தவறாக நடந்துகொண்டிருக்கிறோம் என்பதையோ, எந்தெந்த வழிகளில் நாம் மேம்பட வேண்டும் என்பதையோ ஏதோ ஒரு வகையில் உள்ளத்தில் உணரக்கூடும். இது நல்லதே! இவ்வாறு நிகழும்போது, இறைவனின் ஆழமான வெளிப்பாடு நமது மனச்சான்றுக்குள் ஊடுருவி, நாம் எவ்வாறு நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதைக் கற்றுத்தர அனுமதிக்கிறோம். நமது வாழ்வின் ஏதோவொரு பகுதியில் நாம் முழுநிறைவுடன் இருக்கவில்லை என்பதைத் திடீரென உணர்வதால், “குற்றத்தை உணர்த்தப்பெற்றதாக” நாம் உணரக்கூடும். மேலும் நிறைவான புண்ணிய வாழ்வையும் அன்பையும் நோக்கி உழைப்பதற்கான ஆழமான அழைப்பைத் திருவிவிலியத்தில் நாம் கண்டடையக்கூடும்.
கவனிக்கத்தக்கது என்னவென்றால், அன்பின் சட்டம் முதலில் நமக்கு ஒரு சுமையாகவோ சவாலாகவோ தோன்றக்கூடும். அல்லது அதை ஏற்று நமதாக்கிக்கொள்வது கடினமாக இருக்கலாம். ஆனால் இறுதியில், நாம் திறந்த மனத்துடன் நேர்மையாக உண்மையைத் தேடினால், இயேசு சொல்வதும் செய்வதும் அனைத்தும் பொருளுள்ளவை என்பதை உணர்வோம். இது, நாம் கேள்விப்பட்டிருந்தும் நம்மால் சொந்தமாகக் கண்டறிய முடியாத ஓர் உலகிற்குச் செல்லும் பூட்டிய கதவை ஒரு திறவுகோல் திறப்பது போன்றது. இயேசு நமக்கு அளிக்கும் வெளிப்பாடுகள் நம்மைத் தூய்மைப்படுத்தி விடுதலை அளிக்கின்றன; ஏனெனில் நமது மனச்சான்றுக்குள் ஏற்கெனவே மறைந்திருப்பதை அவை நமக்கு வெளிப்படுத்துகின்றன. நமக்குள் பொறிக்கப்பட்டுள்ள அறநெறிச் சட்டத்தை அவை வெளிப்படுத்துகின்றன; அது மகிழ்ச்சி தரும் ஒரு கண்டுபிடிப்பாக அமைகிறது.
நற்செய்திகள் வெளிப்படுத்தும் சட்டம் அன்பின் சட்டமே. இந்தச் சட்டத்தைச் சிறப்பாகப் பேறுபெற்றோர் பற்றிய போதனைகளிலும் மலைப்பொழிவிலும் காண்கிறோம். அதே வேளையில், இயேசு சிலுவையில் தம்மையே ஒப்புக்கொடுத்த அன்பின் உன்னதத் தியாகச் செயலிலும் இந்த அன்பின் சட்டத்தைக் காண்கிறோம். அவருடைய வார்த்தைகளை வாசிக்கிறோம்; நமக்காக இந்தத் தியாகத்தை அவர் சுதந்திரமாக ஏற்றுக்கொண்டதையும் காண்கிறோம். அவருடைய சிலுவை தரும் சாட்சியில், தியாக அன்புக்கான நமது சொந்த அழைப்பைக் கண்டுணர்கிறோம்; அதை முழு மனத்தோடு ஏற்றுக்கொள்வோம் என நம்புகிறோம்.
திருச்சபைச் சட்டம்: இயேசு விண்ணேற்றம் அடைந்தபோது, எந்நாளும் நம்முடன் இருப்பதாக வாக்களித்தார். இது முதன்மையாகத் திருச்சபையின் வழியாக நிகழ்கிறது. திருத்தூதர்கள் மற்றும் அவர்களின் வழித்தோன்றல்கள் வழியாகத் திருச்சபையிடம் “விண்ணரசின் திறவுகோல்கள்” ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளன. அதாவது, காலமெல்லாம் நம்மை முழு உண்மையை நோக்கி வழிநடத்துவதாக இயேசு வாக்களிக்கிறார்.
எல்லாக் காலங்களிலும் நம்பிக்கை மற்றும் ஒழுக்கநெறி சார்ந்தவற்றைக் கற்பிப்பது திருச்சபையின், குறிப்பாகத் திருத்தந்தை மற்றும் ஆயர்களின் புனிதமான பணியாகும். ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் புதிய அறநெறிக் கேள்விகள் எழுவதால் இது மிகவும் முக்கியமானது. இன்னும் தெளிவான விளக்கத்திற்கு, இந்த நூல் வரிசையின் முதல் நூலில் திருச்சபையின் போதனை அதிகாரத்தைப் பற்றிய பகுதியைப் பார்ப்பது நல்லது. அங்கே கூறப்பட்டுள்ள அனைத்தும், குறிப்பாக நம்பிக்கையின் வழிகளில் கடவுள் திருச்சபையை வழிநடத்தும் விதத்தைக் குறிக்கின்றன. எனினும், திருச்சபையின் போதனை அதிகாரம் ஒழுக்க வாழ்வின் அனைத்து அம்சங்களுக்கும் சமமாகப் பொருந்துகிறது. ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் அறநெறிச் சட்டத்தை நமக்குக் கற்பித்துத் தெளிவுபடுத்துவதே திருச்சபையின் போதனை அதிகாரத்தின் பணியாகும்.
எடுத்துக்காட்டாக, மரபணு நகலாக்கம் அல்லது கருநிலை மூல உயிரணு ஆராய்ச்சி அறநெறிப்படி சரியா தவறா என்பது பற்றி இயேசு நமக்குப் போதிக்கவில்லை. எனவே, இயேசுவின் போதனை வழியாக அளிக்கப்பட்ட அறநெறித் தெளிவை இன்றைய அனைத்துக் கேள்விகளுக்கும் பொருத்திப் பார்ப்பது திருச்சபையின் பொறுப்பாகும். ஆகவே, புதிய கேள்விகள் எழும்போது இயேசு தமது வெளிப்பாட்டைத் தெளிவுபடுத்துகிறார் என்பதில் நாம் உறுதியாக இருக்கலாம்.
நமது வழிபாட்டையும் நம்பிக்கை வாழ்வையும் வழிநடத்தச் சட்டங்களை வழங்கும் அதிகாரமும், அதன் காரணமாக அதற்கான பொறுப்பும் திருச்சபைக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ளன. எடுத்துக்காட்டாக, கடன் திருநாட்களில் திருப்பலியில் பங்கேற்க வேண்டும் என்னும் போதனை, திருச்சபையின் வழியாகக் கற்பிக்கப்படும் இறைச்சட்டமாகும். மூன்றாம் கட்டளையை நாம் மதித்துக் கடைப்பிடிப்பதற்கான ஒரு குறிப்பிட்ட வழி இது. இந்தச் சட்டங்களுக்கு நாம் கீழ்ப்படிய வேண்டும் என இயேசு விரும்புகிறார்.
திருச்சபைச் சட்டங்கள் அருளடையாளங்களின் கொண்டாட்டத்தையும் பங்குகள் மற்றும் மறைமாவட்டங்களின் அமைப்பையும் ஒழுங்குபடுத்துகின்றன; ஆயர்கள் மற்றும் பங்குத்தந்தையரின் பொறுப்புகளுக்கு வழிகாட்டுகின்றன; துறவற வாழ்வுக்கு அழைக்கப்பட்டவர்களுக்கு உதவுகின்றன; இன்னும் பலவற்றையும் செய்கின்றன. நமது செயல்பாடுகளின் பெரும்பாலான பகுதிகளுக்கு வழிகாட்டத் திருச்சபை நமக்குத் திருச்சபைச் சட்டத் தொகுப்பை வழங்குகிறது. எனினும், திருச்சபைச் சட்டங்கள் இன்னும் பல வழிகளிலும் நம்மை வழிநடத்துகின்றன. ஒவ்வொரு தலத்திருச்சபையிலும் மறைமாவட்டத்திலும் நாட்டிலும் வகுக்கப்பட்ட தனிப்பட்ட சட்டங்கள் உள்ளன. ஒவ்வொரு துறவறச் சமூகத்திற்கும் அமைப்பிற்கும் பொருந்தும் சட்டங்கள் உள்ளன. இன்னும் பரந்த அளவில் பொருந்தும் திருவழிபாட்டுச் சட்டங்களும் உள்ளன. திருச்சபை கற்பிக்கும் பிற அறநெறிச் சட்டங்களும் உள்ளன. நமக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள திருச்சபைச் சட்டங்களில் ஒரு குறிப்பிட்ட சட்டம், திருச்சபைக் கட்டளைகள் எனப்படுகிறது. இக்கட்டளைகள் பின்வருமாறு:
1) ஞாயிற்றுக்கிழமைகளிலும் கடன் திருநாட்களிலும் திருப்பலியில் பங்கேற்க வேண்டும்.
2) ஆண்டுக்கு ஒருமுறையாவது உங்கள் பாவங்களைப் பாவசங்கீர்த்தனம் செய்ய வேண்டும்.
3) குறைந்தது பாஸ்காக் காலத்திலாவது நற்கருணை உட்கொள்ள வேண்டும்.
4) கடன் திருநாட்களைப் புனிதமாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.
5) குறிக்கப்பட்ட நாள்களில் நோன்பையும் புலால் மறுப்பையும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.
மேலும், இறைமக்கள் ஒவ்வொருவரும் தத்தம் திறனுக்கு ஏற்பத் திருச்சபையின் பொருள்சார்ந்த தேவைகளுக்குப் பங்களிக்கக் கடமைப்பட்டுள்ளனர்.
ஒவ்வொருவரும் புனிதத்திலும் அறநெறி வாழ்விலும் வளர்வதற்கான “குறைந்தபட்சத் தேவைகள்” என்று நாம் குறிப்பிடக்கூடியவற்றை வழங்கும் திருச்சபைச் சட்டங்களே இக்கட்டளைகள். இத்திருச்சபைச் சட்டங்கள் கடவுளின் இறைச்சட்டத்துடன் முழுமையாக ஒத்திருக்கின்றன. அதேவேளையில், திருச்சபையின் வழியாகக் கடவுள் தமது சட்டத்தை நமக்கு வெளிப்படுத்தும் குறிப்பிட்ட வழிகளாகவும் இவை உள்ளன.
குடிமைச் சட்டம்: குடிமைச் சட்டங்கள் கடவுளின் சிந்தனைக்கும் திருவுளத்திற்கும் இசைவாக இருக்கும்போது அவற்றைப் பின்பற்ற வேண்டும். மக்களின் பொதுநலனுக்காக முறையான அதிகாரம் கொண்ட ஒருவரால் ஒரு குடிமைச் சட்டம் இயற்றப்படும்போது, அது கடவுளின் இறைச்சட்டத்தில் பங்குபெறுகிறது; எனவே அதைப் பின்பற்ற வேண்டும். ஆயினும், ஒரு குடிமைச் சட்டம் இறைச்சட்டத்திற்குத் தெளிவாக முரண்பட்டு, அதன் காரணமாக நமது மனிதப் பகுத்தறிவுக்கும் எதிராக இருந்தால், அதைப் பின்பற்றாமல் இருக்க நாம் கடமைப்பட்டுள்ளோம்.
அறநெறிச் சட்டம், குடிமைச் சட்டத்துடனும் சமூகத்தின் பொதுநலனுடனும் எவ்வாறு இணைந்து செயல்பட வேண்டும் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் வகையில், மனிதக் குடும்பமாகிய நம்மைக் கடவுளின் சட்டம் எவ்வாறு பாதிக்கிறது என்பதை அடுத்த பகுதி இன்னும் தெளிவாக ஆராய்கிறது.
நாம் யார்? மனித சமூகம்
மனிதர்கள் ஒருவரையொருவர் அன்பு செய்வதற்காகப் படைக்கப்பட்டவர்கள். குறிப்பாக நமது குடும்பங்களிலும், அதேபோல ஒட்டுமொத்தச் சமூகத்திலும் ஒருவரோடொருவர் ஒன்றிப்பில் வாழ்வதற்காக நாம் படைக்கப்பட்டுள்ளோம். மனிதகுலத்தின் சமூக இயல்பு, நாம் யார் என்பதன் மையத்தையே தொடுகிறது. நாம் சமூகமாக வாழும் இயல்புடையவர்கள்; எனவே நமது வாழ்வு ஒருவரோடொருவருக்குள்ள ஒன்றிப்பையும் ஒற்றுமையையும் பிரதிபலிக்க வேண்டும். நமது படைப்பாளர் நமக்கு வழங்கியுள்ள இந்தச் சமூக இயல்பைப் புரிந்துகொள்ள, தனிநபர்கள், குடும்பம், அரசு மற்றும் அனைத்துச் சமூக அமைப்புகளின் அறநெறிக் கடமைகளைப் பார்ப்போம்.
சமூகத்தின் அடித்தளமாக விளங்கும் மூவொரு கடவுள்
இறையாட்களின் ஒற்றுமைக்கும் மனிதர்கள் தங்களிடையே உருவாக்க வேண்டிய சகோதரத்துவத்திற்கும் இடையே ஒருவித ஒற்றுமை உள்ளது. (கத்தோலிக்கத் திருச்சபையின் மறைக்கல்வி #1890)
மனிதச் சமூகம் எதை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது என்பதை இந்தச் சுருக்கமான வரி வெளிப்படுத்துகிறது. மனிதர், குடும்பம் மற்றும் ஒட்டுமொத்தச் சமூகத்தின் இயல்பைப் புரிந்துகொள்ள, நாம் முதலில் மூவொரு இறைவனை நோக்க வேண்டும். மூவொரு இறைவன் தமது இயல்பிலேயே ஒரு குடும்பமாக இருக்கிறார். அது ஒருவரோடொருவர் நிறைவான ஒற்றுமையிலும் அன்பிலும் வாழும் இறையாட்களின் ஒன்றிப்பாகும். எனவே, சமூக உறவு என்பது கடவுளின் அடிப்படை இயல்பின் ஓர் அங்கம் என்று சொல்வது பொருத்தமானதே. மூவொரு இறைவனில் ஒவ்வோர் இறையாளும் மற்ற இறையாட்களுடன் ஒன்றிப்பில் இருப்பதற்காகவே இருக்கிறார்.
திரித்துவத்தைத் தொடக்கமாகக் கொண்டு நோக்கும்போது, நமது சொந்த வாழ்வு, நமது இயல்பு மற்றும் ஒட்டுமொத்தச் சமூகம் பற்றிய ஆழ்ந்த புரிதல்களைப் பெறுகிறோம். நாம் கடவுளின் சாயலாகவும் உருவாகவும் படைக்கப்பட்டுள்ளோம்; எனவே அவரது வாழ்விலேயே பங்குபெறுவதற்காகப் படைக்கப்பட்டுள்ளோம். திரித்துவத்துடன் மட்டுமல்லாமல், ஒருவரோடொருவர் ஒன்றிப்பில் வாழ்வதற்காகவும் நாம் படைக்கப்பட்டுள்ளோம். இந்த ஒன்றிப்பு சமூகம் முழுவதிலும் வெளிப்பட வேண்டும்.
ஒவ்வொருவரும் மனிதத்தன்மையில் மேலும் வளர்வதற்கான ஒரு வகைப் பயிற்சிக்களம் சமூகம் என்று சொல்லலாம். ஒருவரோடொருவர் ஒன்றிப்பில் வாழ்வதற்காக நாம் படைக்கப்பட்டுள்ளதால், குடும்பம், நண்பர்கள் மற்றும் ஒட்டுமொத்தச் சமூகத்துடன் நாம் எவ்வளவு அதிகமாக உறவாடுகிறோமோ, அவ்வளவு அதிகமாக நமது மனித வாழ்வைக் கண்டுணர்ந்து அதை நிறைவாக்குகிறோம்.
சமூகமும் தன் பங்கிற்கு ஒவ்வொருவரின் மாண்பையும் மதித்து, மனிதரே சமூகத்தின் மையம் என்பதை உணர வேண்டும். தனிமனிதரின் உரிமைகளைச் சமூகம் ஒருபோதும் மீறக்கூடாது. மாறாக, ஒவ்வொரு தனிமனிதருக்கும் அளிக்கப்படும் மரியாதையே, ஒட்டுமொத்தச் சமூகமும் மனிதர்கள் ஒன்றித்து வாழும் இடமாகத் தழைத்தோங்கச் செய்கிறது.
ஒரு சமூகம் பின்பற்ற வேண்டிய அடிப்படைக் கொள்கைகளுள் ஒன்று துணைமைக் கொள்கையாகும். தனிநபர் அளவில் கையாளக்கூடியதை அந்த அளவிலேயே கையாள வேண்டும் என்பதே இக்கொள்கையின் பொருள். குடும்பம், உள்ளூர் அல்லது அரசு அளவில் கையாளக்கூடியதை அந்தந்த அளவிலேயே கையாள வேண்டும். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், சமூகம் தனது மக்களின் தனிநபர் உரிமைகளில் தலையிடாமலும் அவற்றை மீறாமலும் இருக்கக் கவனமாக இருக்க வேண்டும். ஒரு தனிநபரோ உள்ளூர் அரசோ கையிலுள்ள பிரச்சினையைக் கவனித்துக்கொள்ள முடியும் என்றால், பெருமளவு அதிகாரம் கொண்ட அரசு அந்தத் தனிநபரின் ஒவ்வொரு சிறு செயலையும் கட்டுப்படுத்த முயலக்கூடாது. தனிநபருக்கோ உள்ளூர்ச் சமூகத்திற்கோ உரிய “உரிமைகளை” அரசு தன்வசப்படுத்திக்கொள்வதற்குப் பொதுவுடைமைவாதமும் சோசலிசத்தின் பிற வடிவங்களும் எடுத்துக்காட்டுகளாகும்.
சமூகத்தைத் தூய மூவொரு இறைவனின் சாயலாக மாற்றுவதற்குத் தனிநபர்கள் முயல்வதும் முக்கியமானது. நீதியும் நல்லிணக்கமும் உருவாக நாம் பாடுபட வேண்டும்; ஆனால் அது எப்போதும் அன்பிலும் உண்மையிலும் செய்யப்பட வேண்டும்.
பொதுநலன்
பொதுநலனைப் பற்றி முதலில் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது, சமுதாயத்தில் உள்ள முறையான அதிகாரத்தைப் பற்றியதாகும். அதிகாரம் அவசியமானது; சமுதாயம் முழுவதும் கடவுளாலும் அவரது சட்டத்தாலும் வழிநடத்தப்படுவதற்கு அது ஒரு வழியாக உள்ளது. அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் எப்போதும் அறநெறிச் சட்டத்தையும் ஒவ்வொரு தனிநபரின் மாண்பையும் உரிமைகளையும் மதிக்கக் கடமைப்பட்டுள்ளனர்.
அதிகாரத்தில் இருக்கும் எவருடைய நோக்கமும், அவசியமானவையும் பகுத்தறிவுக்கு ஏற்றவையும் தனிநபரின் நலனுக்கானவையும், அதன் வழியாக அனைவரின் நலனுக்கானவையுமான சட்டங்களை மட்டுமே இயற்றுவதாக இருக்க வேண்டும். அநீதியான சட்டம் என்பது மனிதப் பகுத்தறிவுக்கு முரணானது; எனவே, அது கடவுளின் சட்டத்திற்கும் முரணானது. இத்தகைய சட்டங்களுக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டிய கட்டாயமில்லை; சில வேளைகளில் அவற்றிற்குக் கீழ்ப்படியாமல் இருக்க வேண்டியதும் அவசியமாகிறது.
எடுத்துக்காட்டாக, ஒவ்வொரு குடும்பமும் ஒரே ஒரு குழந்தையை மட்டுமே பெற்றுக்கொள்ளலாம் என்றும், இரண்டாவது குழந்தை கருவுற்றால் அதைக் கருக்கலைப்பு செய்ய வேண்டும் என்றும் ஓர் அரசு சட்டம் இயற்றுவதாக வைத்துக்கொள்வோம். இது கடுமையான அநீதி; விளைவுகள் எதுவாக இருந்தாலும் இச்சட்டத்திற்குக் கீழ்ப்படியக்கூடாது. இத்தகைய அநீதியை மனிதகுலம் பகுத்தறிவுடனும் பிறரன்புடனும் எதிர்க்க வேண்டும். தனிநபரின் உரிமைகளையும் மாண்பையும் மீறும் அரசுச் சட்டங்கள் ஒருபோதும் பொதுநலனுக்கு உதவுவதில்லை.
இவ்வாறு கூறியிருந்தாலும், முறையான அதிகாரம் பொதுநலனுக்காகப் பகுத்தறிவுக்கு ஏற்ற சட்டங்களை இயற்ற முடியும். அவ்வாறு செய்யும்போது கருத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டிய பொதுநலனின் மூன்று பண்புகளை திருச்சபையின் மறைக்கல்வி சுட்டிக்காட்டுகிறது:
- மேலே குறிப்பிட்டபடி, பொதுநலனும் அதற்கு ஆதரவாக இயற்றப்படும் அனைத்துச் சட்டங்களும் தனிநபரின் உரிமைகளையும் மாண்பையும் எப்போதும் மதிக்கும். ஒவ்வொருவரும் தமது அறநெறி சார்ந்த மனச்சான்றின்படி செயல்படுவதற்கான உரிமையை மதிப்பது மிகவும் முக்கியமானது. எடுத்துக்காட்டாக, வழிபடவும், நம்பிக்கையுடன் தமது அழைப்பை வாழவும், தனியுரிமையை அனுபவிக்கவும் ஒவ்வொருவருக்கும் சுதந்திரம் இருக்க வேண்டும்.
- சமுதாயத்தின் ஆரோக்கியமான வளர்ச்சிக்காக உழைக்கும் சுதந்திரம் ஒவ்வொரு தனிநபருக்கும் வழங்கப்பட வேண்டும். சமுதாயம் வளர்ச்சியடையும்போது, அடிப்படைத் தேவைகளான பின்வருவனவற்றை நாடிப் பெறுவதற்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் சுதந்திரம் இருக்க வேண்டும்: “உணவு, உடை, உடல்நலம், வேலை, கல்வி மற்றும் பண்பாடு, பொருத்தமான தகவல்கள், குடும்பம் அமைக்கும் உரிமை முதலியன” (GS 26 § 2). (CCC #1908)
- அமைதி நிலவும் ஒரு சமூகத்தை உருவாக்க முயல்வது குடிமை அதிகாரத்தின் கடமையாகும். அனைத்து ஒடுக்குமுறைகளிலிருந்தும் விடுதலை அளிப்பதும் ஒவ்வொரு சமுதாயத்தையும் பாதுகாப்பதும் அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ள முக்கியமான பொறுப்புகளாகும். ஒவ்வொரு சமுதாயமும் வெளிநாட்டு மற்றும் உள்நாட்டு ஒடுக்குமுறை, வன்முறை, ஆதிக்கம் ஆகியவற்றிலிருந்து காக்கப்பட்டுப் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.
அரசியல் அமைப்புகளைப் பல்வேறு வழிகளில் நிறுவலாம். ஆனால் அமைப்பு எதுவாக இருந்தாலும், அனைவரின் அடிப்படை உரிமைகளும் மதிக்கப்பட வேண்டும். மனிதருக்குக் காட்டப்படும் இந்த மரியாதையால் மட்டுமே ஒரு சமுதாயம் உண்மையாகத் தழைத்தோங்கி, மனிதகுலம் உண்மையான பொருளில் வளம்பெறக்கூடிய சூழலை உருவாக்க முடியும்.
அறநெறிச் சட்டத்தைப் பற்றியும், அந்த அறநெறிச் சட்டம் வேறு பல வகையான சட்டங்களில் வெளிப்படும் விதத்தைப் பற்றியும் மேலே கண்ட புரிதலுடன், இப்போது மனிதகுலத்தின் இலக்கை நோக்குவதன் வழியாக எல்லாச் சட்டங்களின் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட உயர்ந்த நோக்கத்தின் பக்கம் திரும்புவோம். கடவுளின் அருளில் வாழவும், அந்த அருளில் முழுமையான மனித வாழ்வு வாழவும் நாம் அழைக்கப்பட்டுள்ளோம்.
நீதிமானாக்கப்படுதல்
அறநெறி வாழ்வில் நமது இறுதி இலக்கு நீதிமானாக்கப்படுதலாகும். நீதிமானாக்கப்படுதல் என்றால் என்ன? அது அடிப்படையான இரண்டு பொருள்களைக் கொண்டுள்ளது. முதலாவதாக, தூய ஆவியார் நம்மைக் கிறிஸ்துவின் இறப்பிலும் உயிர்ப்பிலும் பங்குபெறச் செய்து, அதன் வழியாகப் பாவத்திலிருந்தும் இறப்பிலிருந்தும் நம்மை விடுவிக்கிறார் என்பதாகும். இரண்டாவதாக, நாம் கிறிஸ்துவில் உள்ளார்ந்த மாற்றமும் புதுப்பித்தலும் பெறுகிறோம் என்பதாகும். நாம் மனமாற்றம் பெற்று, கிறிஸ்துவில் புதிய வாழ்வுக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகிறோம்; புனிதமாக்கப்பட்டு, புதிய படைப்பாக வாழ்கிறோம். மன்னிப்பு முதல் படியாகும்; உள்ளார்ந்த மாற்றத்தின் வழியாகக் கிறிஸ்துவில் பெறும் புதிய வாழ்வே இறுதி இலக்காகும்.
புனித அகுஸ்தினார் கூறுவதை திருச்சபையின் மறைக்கல்வி இவ்வாறு மேற்கோள் காட்டுகிறது: “விண்ணையும் மண்ணையும் படைத்ததைவிட, தீயவரை நீதிமானாக்குவது மாபெரும் செயலாகும்.” ஏனெனில், “விண்ணும் மண்ணும் ஒழிந்துபோகும்; ஆனால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டோரின் மீட்பும் அவர்கள் நீதிமானாக்கப்படுதலும்…ஒழிந்துபோகாது” (புனித அகுஸ்தினார், In Jo. ev. 72, 3: PL 35, 1823). (#1994)
நீதிமானாக்கப்படுதல் என்பது நீதியுள்ள நிலையைப் பெறுவதாகும். கிறிஸ்துவின் இரத்தத்தால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் தூய்மைப்படுத்தப்படுவதன் வழியாக நாம் நீதிமான்களாக்கப்படுகிறோம். அங்கிருந்து, தந்தையின் முன் நீதிமான்களாக இருக்கும் புதிய வாழ்வுக்கு உயர்த்தப்படுகிறோம். இது நமது சொந்தப் பேறுபலனின் விளைவு அல்ல; மாறாக, கிறிஸ்துவின் பலியின் பேறுபலன்களின் விளைவாகும். அதுவே நம்மைக் கடவுளின் உண்மையான மகன்களாகவும் மகள்களாகவும் ஆக்குகிறது.
அருள்
கடவுள் தமது அன்பு, இரக்கம், புனிதம் ஆகிய கொடைகளை நம் ஆன்மாக்கள்மீது பொழியும் ஒவ்வொரு விதத்தையும் குறிக்கும் பெயரே அருள். அது நம்மை மனமாற்றத்திற்கு இட்டுச் செல்கிறது; மன்னிப்பைப் பெற்றுத் தருகிறது; புனித வாழ்வு வாழ நமக்கு ஆற்றலளிக்கிறது; கிறிஸ்துவில் நாம் பெற்றுள்ள அழைப்பையும் வாழ்க்கைப் பணியையும் வாழ்வாக்க உதவுகிறது. அருளைப் பற்றிப் பேசும்போது நாம் பல்வேறு வேறுபாடுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறோம்.
உதவி அருள்: மனமாற்றமும் புனிதமும் நிறைந்த வாழ்வுக்கு நம்மை அழைப்பதற்காகக் கடவுள் நமக்குள் எழுப்பும் தூண்டுதல்களைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்படும் சொல் உதவி அருள் ஆகும். தம்மிடம் நம்மை ஈர்ப்பதற்காகக் கடவுள் தரும் தொடக்கக் கொடை இது. இந்த அருள்கொடைகள் நாம் சம்பாதித்தவையோ நமக்கு உரிமையானவையோ அல்ல; மாறாக, கடவுள் நம்மீது கொண்ட அன்பினால் இலவசமாக வழங்கும் கொடைகள் ஆகும்.
எடுத்துக்காட்டாக, நீங்கள் பாவம் செய்துள்ளீர்கள் என்றும் அவரிடம் திரும்பிவர வேண்டும் என்றும் கடவுள் உங்கள் மனச்சான்றுடன் பேசி உணர்த்தும்போது, நீங்கள் உதவி அருளை அனுபவிக்கலாம். இறைவேண்டல் செய்யவோ திருவிவிலியத்தை வாசிக்கவோ எழும் உள்ளத் தூண்டுதலாகவும் அது வரலாம். ஒருவருடன் ஒப்புரவாகவோ, இரக்கத்தையும் அன்பையும் காட்டவோ உங்களை ஊக்குவிப்பதற்காக அளிக்கப்படும் அருளாகவும் அது இருக்கலாம்.
புனிதமாக்கும் அருள்: “புனிதத்தன்மை” என்பது “தூய்மை நிலை” எனப் பொருள்படும். நீங்கள் புனிதத்தில் நிலைத்திருக்கவும் கடவுளின் திருவுளத்தின்படி வாழவும் உதவுகின்ற வகையில், உங்கள் வாழ்வில் நிலையாகவும் தொடர்ந்தும் விளங்கும் கடவுளின் உடனிருப்பைக் குறிக்க நாம் பயன்படுத்தும் சொல் புனிதமாக்கும் அருள் ஆகும். ஒருவர் புனிதமாக்கும் அருள் நிலையில் இருக்கும்போது, அவர் விண்ணகத்தை நோக்கிச் செல்லும் வழியில் இருக்கிறார். கிறிஸ்தவர்கள் அனைவரும் புனிதமாக்கும் அருளில் நிலைத்துவாழ அழைக்கப்பட்டுள்ளனர். ஒருவர் சாவான பாவம் செய்யும்போதுதான் புனிதமாக்கும் அருளை இழக்கிறார். அந்நிலையில், புனிதமாக்கும் அருள் முழுவதும் இழக்கப்படுகிறது; கிறிஸ்துவிடம் திரும்ப அழைக்கப்படுவதற்கு அவருக்கு ஒரு புதிய உதவி அருள் தேவைப்படலாம்.
புனிதமாக்கும் அருள் திருமுழுக்கில் வழங்கப்படுகிறது; ஒருவர் கடவுளின் திருவுளத்திற்கு உண்மையுள்ளவராக இருக்கும் வரை அது அவரில் நிலைத்திருக்கிறது. எனவே, இந்த அருளே கடவுளின் முன் நம்மைப் புனிதர்களாகவும் நீதிமான்களாகவும் ஆக்குகிறது. நீங்கள் புனிதமாக்கும் அருள் நிலையில் இருந்தால், கிறிஸ்துவோடு உறவுகொண்டு வாழ்கிறீர்கள். அவர் உங்களுக்குள் உயிரோடு இருக்கிறார்; நீங்கள் அவரில் வாழ்கிறீர்கள். புனிதமாக்கும் அருள் பல்வேறு அளவுகளில் நமக்குக் கிடைக்கிறது. மிகச் சிறந்த புனிதர்கள் இந்த அருளால் முழுவதுமாக ஆட்கொள்ளப்பட்டு, தங்கள் செயல்கள் அனைத்திலும் அதனால் வழிநடத்தப்படுகிறார்கள். சாவான பாவத்தைச் செய்வதிலிருந்து ஓரடி தூரத்தில் இருக்கும் ஒருவரும் புனிதமாக்கும் அருளில் இருக்கிறார்; ஆனால் அது மிகக் குறைந்த அளவிலேயே உள்ளது.
அருளடையாள அருள்: அருளடையாளங்கள் வழியாக நமக்கு வழங்கப்படும் அருளைக் குறிப்பதற்குப் பயன்படுத்தப்படும் சொல் இது. இந்த அருள் முதலில் திருமுழுக்கில் வழங்கப்படுகிறது; பின்னர் மற்ற ஒவ்வோர் அருளடையாளத்திலும் நாம் பங்கேற்கும்போது வழங்கப்படுகிறது. புனிதமாக்கும் அருளில் நாம் நிலையாக வாழ்வதற்கு நம்மைத் தகுதிப்படுத்துவதே அருளடையாள அருள்களின் நோக்கம்; உண்மையில், அவை நம் வாழ்வில் புனிதமாக்கும் அருளை விளைவிக்கின்றன. இங்கே உள்ள ஒரே வேறுபாடு என்னவென்றால், அருளடையாள அருள் என்பது அருளடையாளங்கள் வழியாக நமக்கு வரும் புனிதமாக்கும் அருளாகும்.
சிறப்பு அருள்கள்: இந்த அருள்கள் பல்வேறு அருட்கொடைகளாக வழங்கப்படுகின்றன. அருட்கொடை என்பது திருஅவையைக் கட்டியெழுப்பவும் பிறருடைய நலனுக்காக ஒரு பணியை நிறைவேற்றவும் ஒருவருக்குக் கடவுள் வழங்கும் சிறப்புக் கொடையாகும். இறைவாக்குரைத்தல், பரவசப் பேச்சுப் பேசுதல் அல்லது புதுமைகள் செய்தல் போன்ற ஆற்றல்களாக இந்த அருட்கொடைகள் அமையும்போது, அவை மறைபொருள் தன்மை கொண்டவையாக இருக்கலாம். திருஅவையில் நல்ல நிர்வாகிகளாகச் செயல்படுவதற்கோ, அர்ப்பணிப்புள்ள தாயாக அல்லது தந்தையாக இருப்பது போன்ற, ஒருவருடைய அழைப்புக்குரிய பிற சிறப்புப் பணிகளைச் செய்வதற்கோ உதவும் சிறப்புக் கொடைகளாகவும் இவை இருக்கலாம். அருட்கொடை எப்போதும் பிறருடைய நலனுக்காகவே வழங்கப்படுகிறது.
பேறுபலன்
மத்தேயு நற்செய்தியில் நாம் வாசிக்கிறோம்:
மண்ணுலகில் உங்களுக்கெனச் செல்வங்களைச் சேர்த்து வைக்காதீர்கள்; அங்கே அந்துப்பூச்சியும் துருவும் அவற்றை அழிக்கும்; திருடரும் கன்னமிட்டுத் திருடுவர். மாறாக, விண்ணுலகில் செல்வங்களைச் சேர்த்து வையுங்கள்; அங்கே அந்துப்பூச்சியோ துருவோ அழிப்பதில்லை; திருடரும் கன்னமிட்டுத் திருடுவதில்லை. (மத் 6:19–20)
நாம் எவ்வாறு “விண்ணுலகில் செல்வங்களைச் சேர்த்து வைப்பது?” உண்மையைச் சொல்வதென்றால், நம்மால் இதைத் தனியாகச் செய்ய முடியாது; விண்ணுலகிலுள்ள செல்வங்கள் அல்லது வளங்களின்மீது நமக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை. பேறுபலனை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால், இந்த முக்கியமான அடிப்படை உண்மையிலிருந்தே தொடங்க வேண்டும்.
பேறுபலன் என்பதை, முதலில், ஒருவருக்குச் சமூகம் வழங்கக் கடமைப்பட்டிருப்பதாகக் கருதலாம். நாம் தீமை செய்தால், பிறரிடமிருந்து கண்டனத்தையும் தண்டனையையும் பெறத் தகுதியுடையவர்களாகிறோம். நாம் நன்மை செய்தால், அவர்களுடைய பாராட்டையும் நன்றியையும் பெறத் தகுதியுடையவர்களாகிறோம்.
கடவுளைப் பொறுத்தவரை, அவரது நன்றிக்கும் பாராட்டுக்கும் தகுதிபெறும்படி நம்மால் எதுவும் செய்ய முடியாது. ஏன்? ஏனெனில், நல்லவை அனைத்தும் கடவுளிடமிருந்து வரும் கொடைகளே. அனைத்தும் கொடையே! ஆகவே, “புண்ணியத் தகுதி” என்ற சொல்லைக் கவனமாகப் பயன்படுத்த வேண்டும்; இல்லையெனில், நமது மீட்பையோ, கடவுளிடமிருந்து ஏதேனும் கைம்மாறையோ ஆசீரையோ நாமே சம்பாதித்துக்கொள்ள முடியும் என்று நினைத்துவிடுவோம். நம்மால் அவ்வாறு செய்ய முடியாது.
ஆயினும், கடவுள் மிகுந்த நல்லவராக இருப்பதால், அவரது தெய்வீகத் திட்டத்துடனும் அருளுடனும் நாம் ஒத்துழைப்பதற்காக நமக்குக் கைம்மாறு அளிக்கத் திருவுளம் கொள்கிறார். ஆகவே, நாம் அவருக்கு உண்மையோடும் மனமுவந்தும் பணிபுரியும் ஒவ்வொரு முறையும், கடவுள் தமது திருவுளத்தின்படி அதைக் கண்ணோக்கி, தமது ஆசிகளைக் கைம்மாறாக அளிக்கிறார். தமது அன்பினாலும் இரக்கத்தினாலும், விண்ணகச் செல்வங்களாகிய நிலைவாழ்வுக்குரிய ஆசிகளை நமக்கு வழங்க அவர் தாமாகவே விரும்புகிறார்.
நம் இறப்பு நேரம்வரை காத்திருக்காமல், இப்போதே புனிதமடைவதன் முக்கியத்துவத்தை இது குறிப்பாக நமக்கு உணர்த்த வேண்டும். இறப்புப் படுக்கையில் ஏற்படும் மனமாற்றத்தைக் கடவுள் மதித்து ஏற்றுக்கொள்கிறார் என்பது உண்மையே; ஆனால் வாழ்நாள் முழுவதும் புனிதத்திற்கும் மனமாற்றத்திற்கும் நம்மை அர்ப்பணிப்பது அதைவிட மிகச் சிறந்தது. இவ்வாறு வாழும்போது, நமது புனித வாழ்வு, கடவுள் தமது சுதந்திரத்தாலும் முற்றிலும் இலவசமான அருள்கொடையாகவும் நமக்கு நிலைவாழ்வுக்குரிய செல்வங்களை வழங்கிச் செயல்படத் தொடர்ந்து அழைக்கிறது. நம் கடவுள் தாராளத்தில் அளவற்றவர்; தமது தாராளமான கொடைகள் நம்மிடம் என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும்படி அவற்றை நமக்கு வழங்க விரும்புகிறார்!
புனிதம்
ஏனெனில், தாம் முன்பே அறிந்தவர்களைத் தம் மகனின் சாயலுக்கு ஒத்தவர்களாக இருக்கும்படி அவர் முன்குறித்தார்; இவ்வாறு தம் மகன் சகோதரர் பலருள் தலைப்பேறானவராக இருக்க வேண்டுமென விரும்பினார். தாம் முன்குறித்தவர்களை அவர் அழைத்தார்; தாம் அழைத்தவர்களை நீதிமான்களாக்கினார்; தாம் நீதிமான்களாக்கியவர்களை மாட்சிப்படுத்தினார். (உரோ 8:29–30)
புனித பவுலின் இந்தப் பகுதி, புனித வாழ்வுக்கான நமது அழைப்பை வெளிப்படுத்துகிறது. ஒழுக்க வாழ்வின் முழு நோக்கமும் கிறிஸ்தவப் புனிதத்தை அடைவதே ஆகும். கிறிஸ்துவின் சாயலுக்கு ஒத்தவர்களாகவும், அதன் வழியாக நீதிமான்களாக்கப்பட்டு மாட்சிப்படுத்தப்பட்டவர்களாகவும் ஆகும்படி நாம் அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்.
உயர்ந்த புனிதம் என்பது புனிதர்களுக்கோ அருள்பணியாளர்களுக்கும் துறவியருக்கும் மட்டுமோ உரியது என்று சில வேளைகளில் நாம் நினைக்கலாம். ஆனால் நம் ஒவ்வொருவரும் புனித வாழ்வுக்கு அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதை அறிந்து நம்புவது இன்றியமையாதது. தாய்மாரும் தந்தையரும் புனிதமான பெற்றோராக வேண்டும். குழந்தைகள் புனிதமாக இருக்க வேண்டும். திருமணமானவர்கள், திருமணமாகாதவர்கள், துறவியர், அருள்பணியாளர்கள் அனைவரும் புனிதத்தை அடைய அழைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். புனிதம் என்பது உண்மையான மகிழ்ச்சியையே குறிக்கிறது. இதை நாம் எளிதில் மறந்துவிடுகிறோம். புனிதம் என்றால் சலிப்பான, கடினமான வாழ்க்கையை வாழ்வது என்று சில வேளைகளில் நாம் நினைக்கலாம். மகிழ்ச்சியை உலகியல் மற்றும் சமயச்சார்பற்ற கண்ணோட்டத்தில் அளவிட்டால் அது உண்மைதான். உலகியல் மகிழ்ச்சி தற்காலிகமானது, கடந்து போகக்கூடியது, மிகவும் மேலோட்டமானது. ஆனால் நாம் யார், எதற்காகப் படைக்கப்பட்டிருக்கிறோம் என்ற உண்மையின் கண்ணோட்டத்தில் மகிழ்ச்சியைப் புரிந்துகொண்டால், மகிழ்ச்சி என்பதே புனிதம் என்பதை உணர்வோம். புனிதம் என்பது கடவுளின் அருளால் நிறைந்த வாழ்வு; அது நம்மை ஆழமான மனமாற்றத்திற்கு அழைத்து, ஒவ்வொரு நாளும் நமது அகமன மாற்றத்தில் வளர நமக்கு ஆற்றல் அளிக்கிறது. அருளும் புனிதமும் நிறைந்த இந்த அக உலகமே, நாம் யார் என்பதையும் எதற்காகப் படைக்கப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதையும் கண்டறிந்து, அதற்கேற்ப நாம் உருவாவதற்கான திறவுகோலாகும்.
சிந்தனையிலிருந்து நடைமுறைக்கு
இந்த அத்தியாயத்திலும் முந்தைய அத்தியாயத்திலும் எடுத்துரைக்கப்பட்ட ஒழுக்கநெறிக் கொள்கைகளை முதலில் கருத்தியல் அடிப்படையில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஒழுக்கநெறிக்கு வழிகாட்டும் பொதுவான அடித்தளமாக அவற்றைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஆனால், அவை பின்னர் நம் வாழ்வின் நடைமுறைப் பகுதிக்கு வர வேண்டும் என்பதே இதன் நோக்கம். நாம் அறிந்துள்ள கொள்கைகளை எடுத்துக்கொண்டு, அன்றாட வாழ்வில் அவற்றைப் பயன்படுத்த நம்மால் இயல வேண்டும். இது இல்லையெனில், ஒழுக்கநெறிக் கொள்கைகள், நாம் கோட்பாட்டு அளவில் விவாதிக்கக்கூடிய வெறும் கோட்பாடுகளாகவே இருந்துவிடும்.
நமது அன்றாட வாழ்விலும், ஒவ்வொரு நாளும் நாம் எதிர்கொள்ளும் முடிவுகளிலும் அவற்றைப் பயன்படுத்துவதன் மூலமே அவை நடைமுறைக்கு வருகின்றன. கடவுள் நமக்கு அளித்துள்ள ஒழுக்கநெறி வெளிப்பாடுகளில் மிகத் தெளிவானதும் நடைமுறைக்கு மிகவும் ஏற்றதுமான பத்துக் கட்டளைகளை நோக்குவதன் மூலம் இதை மிகச் சிறப்பாகச் செய்யலாம்.
பத்துக் கட்டளைகள் கடவுளின் சட்டத்தைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகின்றன; நாம் எவ்வாறு வாழ வேண்டும் என்பதற்கான அடிப்படைக் கட்டமைப்பையும் நமக்கு வழங்குகின்றன. ஒவ்வொரு கட்டளையும் விரிந்த பொருளைக் கொண்டுள்ளது: நாம் எதைச் செய்யக்கூடாது என்பதற்கான அடிப்படை வரம்பை மட்டுமல்லாமல், புனித வாழ்வு எத்தகையது என்பதற்கான உயர்ந்த எல்லையையும் அவை நமக்குக் காட்டுகின்றன.
ஒவ்வொரு கட்டளையையும் நாம் ஆராய்ந்து, அதன் வழியாகக் கடவுளின் ஒழுக்கச் சட்டம் முழுவதையும் சிந்திக்கும்போது, ஏற்கெனவே விவாதிக்கப்பட்ட ஒழுக்க நெறிகள் எவ்வாறு உறுதியான, நடைமுறை வடிவம் பெறுகின்றன என்பதைக் காண முயலுங்கள். மேலும், கட்டளைகளைப் பற்றிய பின்வரும் சிந்தனைகளை உங்கள் சொந்த ஒழுக்க வாழ்வுக்கு ஓர் ஆதாரமாகப் பயன்படுத்த முயலுங்கள்.
அடுத்த அத்தியாயம்: அத்தியாயம் 3 – கடவுளை அன்புசெய்தல்
மின்னூல் & மென் அட்டை நூல் வடிவங்களிலும் கிடைக்கிறது
Amazon.com – Google Play – iTunes – Barnes and Noble
