Moja wiara katolicka! Spotkanie pierwsze

Droga do wiary

Pobierz materiały do spotkania: PDF – Wersja do edycji

Przygotowanie do spotkania
Należy poprosić uczestników, aby przed tym spotkaniem przeczytali Wprowadzenie i rozdział pierwszy książki Moja wiara katolicka!.  Osoba prowadząca powinna przygotować drobny poczęstunek na pierwsze spotkanie.

5 minut — Zebranie się uczestników
Ten początkowy czas jest po prostu okazją, by wszyscy mogli przybyć i się poznać.

Podczas tego początkowego zbierania się grupy osoba prowadząca powinna upewnić się, że ma wszystkie dane kontaktowe uczestników.  Przydatne mogą być identyfikatory z imionami.

5 minut — Przedstawienie się
Jako gospodarz spotkania zbierz wszystkich i powitaj ich.  Opowiedz krótko o sobie, a następnie poproś każdą osobę po kolei, by krótko się przedstawiła.  

5 minut – Modlitwa na rozpoczęcie i Pismo Święte
Wszyscy siedzą w ciszy, a osoba prowadząca rozpoczyna znakiem krzyża, po czym zaprasza do chwili ciszy w następujący sposób:

Wyciszmy się, rozpoczynając wspólne zgłębianie naszej wspaniałej wiary katolickiej.  „Panie, gdy siedzimy tu przez minutę w ciszy, pomóż każdemu z nas przynieść do Ciebie własne pytania, troski, lęki i radości.  Pomóż nam w tej chwili ciszy uważnie słuchać Twojego łagodnego głosu, który do nas przemawia, prowadzi nas i wzywa do głębszej wiary”.

Zachowajcie minutę ciszy z zamkniętymi oczami, aby każdy mógł opowiedzieć naszemu Panu o swoich osobistych troskach i niepokojach.

Osoba prowadząca odczytuje następujące zaproszenie:

Rozważmy słowo Boże.  Zastanówmy się nad własną drogą wiary, korzystając z następujących pytań: Czy wierzę?  Jak głęboka jest moja wiara?  Czy otwieram się na to, by Bóg do mnie mówił?  Czy otwieram się na słowo Boże i chcę pozwolić, by Boża prawda przeniknęła mnie głębiej?  Czy chcę pozwolić, by ta nowa wiara przemieniła moje życie?

Osoba prowadząca spotkanie odczytuje następujący fragment Pisma Świętego: 

List do Rzymian 10:9-17: Jeżeli bowiem ustami wyznasz, że Jezus jest Panem, i w sercu uwierzysz, że Bóg wskrzesił Go z martwych, będziesz zbawiony.  Sercem bowiem wierzy się i w ten sposób dostępuje się usprawiedliwienia, a ustami wyznaje się wiarę i w ten sposób osiąga się zbawienie.  Pismo mówi przecież: „Nikt, kto w Niego wierzy, nie dozna zawstydzenia”.  Nie ma bowiem różnicy między Żydem a Grekiem; ten sam Pan jest Panem wszystkich i hojnie obdarza wszystkich, którzy Go wzywają.  „Każdy bowiem, kto wezwie imienia Pana, będzie zbawiony”.  Jak jednak mogą wzywać Tego, w którego nie uwierzyli? I jak mogą uwierzyć w Tego, o którym nie słyszeli? I jak mogą usłyszeć, jeśli nikt nie głosi?  I jak można głosić, jeśli nie zostało się posłanym? Jak jest napisane: „Jak piękne są stopy tych, którzy przynoszą (tę) dobrą nowinę!”.  Nie wszyscy jednak dali posłuch dobrej nowinie; Izajasz bowiem mówi: „Panie, któż uwierzył temu, co od nas usłyszał?”.  Tak więc wiara rodzi się ze słuchania, a to, co się słyszy, przychodzi przez słowo Chrystusa.

Następnie osoba prowadząca mówi: Poświęćmy chwilę ciszy na rozważenie tych słów. (minuta ciszy).  Czas modlitwy kończy się wspólnym odmówieniem Składu Apostolskiego:

Wierzę w Boga, Ojca wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi. I w Jezusa Chrystusa, Syna Jego jedynego, Pana naszego, który się począł z Ducha Świętego, narodził się z Maryi Panny, umęczon pod Ponckim Piłatem, ukrzyżowan, umarł i pogrzebion. Zstąpił do piekieł, trzeciego dnia zmartwychwstał. Wstąpił na niebiosa, siedzi po prawicy Boga Ojca wszechmogącego. Stamtąd przyjdzie sądzić żywych i umarłych. Wierzę w Ducha Świętego, święty Kościół powszechny, świętych obcowanie, grzechów odpuszczenie, ciała zmartwychwstanie, żywot wieczny. Amen.

45–50 minut – Pytania do dyskusji
Każdą osobę należy zaprosić, by, jeśli zechce, podzieliła się czymś lub zadała pytanie dotyczące poniższych pytań i tematów do rozmowy.  Omawiajcie po jednym pytaniu, dając każdej osobie możliwość wypowiedzenia się, jeśli tego pragnie.  Nie dopuszczajcie do tego, by jedna lub dwie osoby zdominowały dyskusję.  Wypowiadajcie się kolejno w kręgu i nie bójcie się dzielić swoimi przemyśleniami!  Wasze spostrzeżenia mogą pomóc komuś innemu lepiej zrozumieć omawiane zagadnienia.  Być może ktoś inny ma dokładnie to samo pytanie co wy.  Niektóre z poniższych pytań zachęcają do dzielenia się osobistymi doświadczeniami; inne – do podzielenia się z pozostałymi tym, co przeczytaliście w rozdziale pierwszym.  Celem jest zarówno osobiste dzielenie się, jak i zadbanie o to, by wiara naszego Kościoła została jasno wyrażona i była zrozumiana przez wszystkich.

1. „Wierzę…” Jak wyglądała twoja droga wiary? Czy zastanawiasz się dogłębnie nad swoimi przekonaniami? Czy w ogóle wiesz, w co wierzysz? Czy mierzysz się z trudnymi pytaniami dotyczącymi Boga, stworzenia wszechświata, życia po śmierci, życia moralnego, oddawania czci Bogu i podobnych spraw?
2. Pragnienie szczęścia: Czy zdarzyło ci się rozważać to pragnienie szczęścia wpisane w samą twoją duszę?  Czy kiedykolwiek dotarło do ciebie, że to pragnienie wpływa na niemal każdą twoją decyzję?  Czy zdajesz sobie sprawę, że czasami skłania cię ono do szukania fałszywego i chwilowego „szczęścia”, które ostatecznie pozostawia w tobie jedynie oschłość i pustkę?  
3. Spełnienie tego pragnienia: Co daje ci szczęście?  Co daje ci prawdziwe szczęście?  Co jest tą jedną rzeczą, która daje ci spełnienie?  Oczywiście odpowiedzią jest Bóg.  To spełnienie osiągamy przez wiarę w Niego.  Spróbuj wyjaśnić, jak doszło w twoim życiu do odkrycia, że Bóg jest drogą do zaspokojenia twojego pragnienia szczęścia.  Być może był konkretny moment, w którym rozpoczęło się twoje nawrócenie.  A może potrafisz wskazać wiele drobnych chwil, w których zaczynało się to odkrywanie.  Podziel się tym, czym chcesz się podzielić.  Twoja historia może być właśnie tym, co ktoś inny potrzebuje usłyszeć!
4. Poznawanie Boga: Jak wyjaśniono w rozdziale pierwszym, poznajemy Boga na dwa sposoby: przez ludzki rozum & objawienie (wiarę).
   1. Ludzki rozum: Porozmawiajcie o tym, do czego możemy dojść samym ludzkim rozumem.  Jak wiele możemy w ten sposób poznać o Bogu?  Co możemy udowodnić na temat Boga?  Gdyby przyszło ci prowadzić spór z ateistą na temat Boga, jakich argumentów użyjesz, by dowieść, że Bóg istnieje?
   2. Objawienie (wiara): Czym jest objawienie i jak docierało do nas na przestrzeni wieków?  Niech każdy w grupie kolejno opowie, co Bóg mówił do nas przez wieki.  Co powiedział Adamowi i Ewie, Noemu, Abrahamowi, Mojżeszowi, prorokom, Janowi Chrzcicielowi, Jezusowi i Kościołowi?  Spróbujcie także podzielić się osobistymi doświadczeniami takich chwil, kiedy nagle coś stało się dla was jasne.  Czy przychodzi ci na myśl jakiś aspekt naszej wiary, który w pewnym momencie nagle stał się dla ciebie zrozumiały?  Jest to chwila osobistego objawienia, w której publiczne nauczanie Boga dociera do twojego serca.
5. Urząd Nauczycielski Kościoła: Czy rozumiesz, czym jest Urząd Nauczycielski Kościoła?  Jeśli ktoś w grupie rozumie rolę i autorytet Urzędu Nauczycielskiego Kościoła wyjaśnione w rozdziale pierwszym, niech podzieli się tym z grupą.  Inni mogą włączyć się do rozmowy, dodając w razie potrzeby uwagi, które coś wyjaśnią lub skorygują.  W razie potrzeby sięgnijcie do odpowiedniej części rozdziału pierwszego.
6. Pismo Święte: Co oznacza stwierdzenie, że Pismo Święte pochodzi w 100% od Boga i w 100% od człowieka?  Ponownie zapraszamy kogoś do podzielenia się przemyśleniami na ten temat zgodnie z treścią rozdziału pierwszego, a pozostałych do uzupełnienia wypowiedzi własnym rozumieniem i uwagami, które pomogą wyjaśnić tę kwestię.
7. Wiara: Celem objawienia jest wiara.  Wiara w Boga jest najważniejszym zagadnieniem, które należy zrozumieć podczas tej dyskusji.  Wypowiadając się kolejno, porozmawiajcie krótko o następujących aspektach wiary:
   1. Co oznacza stwierdzenie, że „wiara jest pewna”?
   2. Co oznacza stwierdzenie: „wiara szuka zrozumienia”?
   3. Czy wiara i nauka są sobie przeciwne?  Dlaczego tak lub dlaczego nie?
   4. Co mamy na myśli, mówiąc, że człowiek musi być „wolny”, aby przyjąć wiarę?  Jakie rzeczy mogą naruszać naszą osobistą wolność, gdy otwieramy się na autentyczny dar wiary?

20 minut – Końcowe refleksje i dzielenie się
Dajcie każdej osobie po kolei możliwość podzielenia się tym, co najbardziej zwróciło jej uwagę podczas dzisiejszej wieczornej (dziennej) dyskusji lub co było dla niej najbardziej niejasne, aby dzięki innym mogła uzyskać większą jasność lub głębsze zrozumienie.

5 minut – Modlitwa na zakończenie
Prowadzący rozpoczyna znakiem krzyża i zaprasza wszystkich do minuty ciszy z zamkniętymi oczami.  Każda osoba powinna zastanowić się nad tym, co było omawiane, zwłaszcza nad tym, co najbardziej zwróciło jej uwagę.

Następnie prowadzący odmawia następującą modlitwę:

Boże, nasz Ojcze, dziękujemy Ci za dar naszej wiary.  Dziękujemy Ci za to, że na przestrzeni wieków wszystko nam objawiałeś.  Dziękujemy Ci za Mojżesza i dawnych proroków.  Dziękujemy Ci szczególnie za Jezusa, Twojego Syna, który przyszedł zamieszkać wśród nas, aby objawić Ciebie i Twoją doskonałą miłość.  Pomóż każdemu z nas na drodze wiary.  Pomóż nam nie tylko rozumieć, ale także wierzyć.  Pomóż nam wzrastać w nadprzyrodzonym darze wiary i uzdolnij nas do tego, byśmy pozwolili temu darowi wiary przemieniać nasze życie.

Panie, jeśli są pytania, które tego wieczoru (dzisiaj) pozostały bez odpowiedzi, prosimy, przemów do nas na swój sposób i w swoim czasie.  Jeśli są odpowiedzi, które otrzymaliśmy tego wieczoru (dzisiaj), a którymi pragniesz, byśmy podzielili się z innymi, daj nam odwagę, mądrość i miłość potrzebne do dzielenia się tą wiarą zgodnie z Twoją wolą.

Jezu, wierzymy w Ciebie; pomagaj nam, gdy nasza wiara się chwieje i jest słaba.  Umacniaj nas, abyśmy każdego dnia coraz doskonalej Cię poznawali i kochali.  Jezu, ufam Tobie.

Następnie prowadzący zaprasza wszystkich obecnych do wypowiedzenia własnej modlitwy w następujący sposób (Uwaga: Można to zrobić na głos, ale być może lepiej będzie uczynić to w ciszy, według uznania prowadzącego):

Przedstawmy teraz naszemu Panu nasze osobiste troski — niech każdy uczyni to z ufnością, że On nas słyszy i wie o wszystkim, czego potrzebujemy.  Powierzmy Mu te modlitwy z pełną ufnością, wiedząc, że pragnie wziąć wszystko w swoje ręce.

(Poświęćcie minutę na ciszę, aby każdy mógł porozmawiać z Bogiem o swoich osobistych potrzebach na tę noc lub ten dzień).

Następnie prowadzący zaprasza wszystkich do zakończenia spotkania modlitwami Ojcze nasz, Zdrowaś Maryjo i Chwała Ojcu.

Spis treści spotkań formacyjnych