Od ponad stulecia św. Teresa z Lisieux, znana także jako „Mały Kwiatek”, urzeka niezliczone umysły i serca. Jej proste i czyste serce płonęło głęboką miłością do naszego Pana, a miłość ta rozlewała się na życie wielu ludzi. Każdego dnia inspirowała tych, którzy ją znali, i nadal inspiruje tych, którzy czytają historię jej życia.
Maria Franciszka Teresa Martin urodziła się 2 stycznia 1873 roku przy rue Saint-Blaise w Alençon we Francji. Jej rodzicami byli Maria Azelia Guérin (Zelia) i Ludwik Martin, jubiler i zegarmistrz. Jej matka, która często nazywała Teresę swoim „małym aniołkiem”, zmarła na raka piersi zaledwie kilka miesięcy przed piątymi urodzinami Teresy. Jednak te wczesne lata spędzone z matką wywarły na Teresę tak wielki wpływ, że pod wieloma względami matka pozostała z nią, w jej sercu i myślach, przez całe życie. Miłość łącząca matkę i córkę była wieczna.
Jej ojciec, Ludwik Martin, który nazywał Teresę swoją „małą królową”, codziennie okazywał jej głęboką miłość, a ona patrzyła na niego z podziwem jako na swojego „króla”. Jako dziecko Teresa spędzała z ojcem całe godziny, gdy pracował w ogrodzie, pragnąc być przy nim tak często, jak tylko mogła. Regularnie towarzyszyła mu w codziennych spacerach, które zawsze obejmowały nawiedzenie Najświętszego Sakramentu w pobliskim klasztorze w Lisieux. Uwielbiała przebywać w jego obecności, a w jego ojcowskich objęciach znajdowała ukojenie płynące z miłości Boga. W wieku sześćdziesięciu sześciu lat Ludwik doznał dwóch udarów, które spowodowały paraliż. Kolejne trzy lata spędził w szpitalu, a ostatnie dwa lata życia — w domu, pod opieką rodziny. Jego córki Celina i Leonia były głównymi osobami opiekującymi się nim w domu aż do 24 czerwca 1893 roku, kiedy Leonia wstąpiła do klasztoru wizytek w Caen, podejmując drugą próbę życia zakonnego. Przez ostatni rok jego życia Celina wiernie opiekowała się ojcem z pomocą wuja, służącej i pomocnika, aż do jego śmierci 29 lipca 1894 roku.
Teresa miała cztery żyjące siostry oraz czworo rodzeństwa, które zmarło we wczesnym wieku (troje zmarło w niemowlęctwie, a Helena w wieku pięciu lat). Wszystkie jej żyjące siostry wybrały życie zakonne, a trzy z nich wstąpiły do tego samego klasztoru karmelitanek w Lisieux co Teresa. Jej żyjącymi siostrami były:
- Maria, która została karmelitanką w Lisieux, przyjmując imię siostry Marii od Najświętszego Serca.
- Paulina, która w Karmelu w Lisieux została matką Agnieszką od Jezusa.
- Leonia, która została siostrą Franciszką Teresą, wizytką w Caen. Jej życie naznaczone świętymi cnotami jest obecnie badane z myślą o ewentualnej przyszłej kanonizacji.
- Celina, która również została karmelitanką w Lisieux, przyjmując imię siostry Genowefy od Najświętszego Oblicza.
Relacja Teresy z siostrami była zarazem typowa i wyjątkowa. Dziewczęta bawiły się razem, a czasem się ze sobą kłóciły. Jednak głębia ich wzajemnej miłości i serdeczności przemieniała tę skądinąd zwyczajną więź między rodzeństwem. Teresa uwielbiała swoje siostry i kochała przebywać z nimi, a miłość ta była odwzajemniana.
Całą rodzinę Teresy łączyła czuła, serdeczna i niezachwiana wzajemna miłość. Ich dom był prawdziwą „szkołą miłości”, a lekcji miłości uczono się w nim i wcielano je w życie każdego dnia. Pod wieloma względami Teresa poznawała miłość Boga przede wszystkim poprzez miłość, której doświadczała w swojej rodzinie.
Tuż przed piętnastymi urodzinami, po pokonaniu wielu przeszkód, Teresa otrzymała od biskupa Bayeux zgodę na przyjęcie do klasztoru karmelitanek. Oficjalnie wstąpiła do niego jako postulantka 9 kwietnia 1888 roku, w wieku piętnastu lat. Z oddaniem podjęła życie zakonne i przeżywała je z gorliwością i pobożnością, składając śluby czasowe 10 stycznia 1889 roku, a śluby wieczyste 24 września 1890 roku. Przez następne siedem lat siostra Teresa prowadziła ukryte i święte życie karmelitanki.
Siostra Teresa zaczęła pisać swoją autobiografię w wieku dwudziestu jeden lat, zaledwie trzy lata przed śmiercią, z posłuszeństwa swojej siostrze Paulinie, która niedawno została wybrana na przełożoną jako matka Agnieszka od Jezusa. Autobiografia ta, Dzieje duszy, ukazuje piękno i głębię jej życia rodzinnego, daje piękny wgląd w jej powołanie karmelitanki i odsłania, jak bardzo była oddana Jezusowi, pragnąc być z Nim na zawsze w niebie już od najwcześniejszych chwil dzieciństwa.
Pierwszy rękopis składający się na Dzieje duszy zawiera wspomnienia siostry Teresy z dzieciństwa oraz z pierwszych lat życia zakonnego. W wieku dwudziestu trzech lat siostra Teresa zachorowała na gruźlicę i przez ponad rok bardzo cierpiała. Właśnie w tym czasie dołączyła do swojej autobiografii jeszcze dwa rękopisy. Jeden napisała dla swojej siostry Marii, siostry Marii od Najświętszego Serca, która pragnęła dowiedzieć się więcej o duchowości siostry Teresy (omówionej w rozdziale 10 tej książki). Ostatni rękopis szczegółowo opisywał jej życie zakonne i został napisany z posłuszeństwa matce Marii Gonzadze, na prośbę siostry Agnieszki od Jezusa (omówiony w rozdziale 9 tej książki). Ten ostatni rękopis powstał w ostatnim roku jej życia, po odkryciu, że zachorowała na gruźlicę. Nigdy go nie ukończyła z powodu pogarszającego się stanu zdrowia, lecz jej siostra, siostra Agnieszka od Jezusa, prowadziła szczegółowe zapiski dotyczące ostatnich miesięcy życia siostry Teresy, które ukazały się drukiem w osobnej książce zatytułowanej Ostatnie rozmowy. W druku dostępne są również Listy siostry Teresy z Lisieux, których znaczna część została po raz pierwszy opublikowana pod tytułem Korespondencja ogólna. Wreszcie siostra Teresa z zapałem pisała wiersze, modlitwy i sztuki teatralne, z których wiele opublikowano w różnych formach.
Siostra Teresa zmarła 30 września 1897 roku w otoczeniu trzech sióstr Martin oraz wszystkich swoich sióstr zakonnych w klasztorze karmelitanek w Lisieux. Jej ostatnie słowa brzmiały: „Och!… Kocham Go!… Boże mój, ja… kocham… Ciebie!”
Rodzina świętych
Jak już wspomniano, matka Teresy, Zelia, zmarła, gdy Teresa miała zaledwie cztery lata. Jej ojciec, Ludwik, zmarł, gdy siostra Teresa miała dwadzieścia jeden lat, zaledwie trzy lata przed jej własną śmiercią. Papież Franciszek kanonizował zarówno Ludwika, jak i jego żonę Zelię, czyniąc ich pierwszym małżeństwem kanonizowanym wspólnie oraz pierwszymi kanonizowanymi rodzicami dziecka, które już wcześniej zostało kanonizowane.
W 1893 roku Leonia, siostra świętej Teresy, wstąpiła do klasztoru wizytek w Caen i przyjęła imię siostry Franciszki Teresy. Była jedyną z pięciu sióstr, która nie została karmelitanką w Lisieux. Siostra Franciszka Teresa zmarła w 1941 roku, a 24 stycznia 2015 roku rozpoczęto dochodzenie diecezjalne w sprawie jej domniemanej świętości. W związku z tym przysługuje jej obecnie tytuł „Służebnica Boża Leonia Martin”. Pewnego dnia może, podobnie jak jej siostra i rodzice, otrzymać chwalebne tytuły „Błogosławionej” i „Świętej”.
Choć nie rozpoczęto procesu beatyfikacyjnego żadnej z pozostałych sióstr świętej Teresy, nie ma większych wątpliwości, że były one prawdziwymi służebnicami Boga, odznaczającymi się głęboką świętością. Była to świątobliwa rodzina. Siostra Maria od Najświętszego Serca zmarła w 1905 roku na gruźlicę. Matka Agnieszka od Jezusa (Paulina) zmarła 28 lipca 1951 roku, a ostatnia z sióstr Martin, siostra Genowefa od Najświętszego Oblicza (Celina), zmarła 25 lutego 1959 roku.
Zakres tej książki
Ta książka zawiera 99 krótkich lekcji, rozważań i modlitw zaczerpniętych z życia świętej Teresy. Lekcje opierają się na słowach samej Teresy, która dzieliła się swoją wiarą i swoim sercem na kartach trzech rękopisów swojej autobiografii: Dzieje duszy. Każde następujące po lekcji rozważanie jest próbą uchwycenia jednej z jej niezliczonych cnót, aby rozkoszować się „wonią” tego cennego Bożego kwiatuszka i zastosować tę cnotę w codziennym życiu czytelnika. Modlitwa kończąca każdą lekcję nie została napisana jedynie po to, by ją przeczytać, lecz po to, by się nią modlić. Pomocne może się okazać powolne, medytacyjne odmawianie tej modlitwy na zakończenie każdej lekcji, a być może nawet powracanie do niej pod koniec każdego dnia, zwłaszcza do tych modlitw, które najbardziej odnoszą się do twojego życia.
Warto korzystać z tej książki jako zbioru codziennych rozważań, czytając jedną lekcję każdego dnia. Pozwoli ci to rozważać po jednej lekcji z jej świętego życia, aby chłonąć słodycz jej miłości i głębię jej życia. Może się jednak okazać, że równie korzystne będzie dla ciebie czytanie kilku lekcji naraz.
Ponadto ta książka nie jest przeznaczona do „jednorazowej lektury”. Przeciwnie, nauki płynące z życia świętej Teresy warto przyswajać przez całe życie. Dlatego rozważanie i modlitwa po każdej lekcji sprawiają, że książka ta jest pomocnym źródłem codziennego rachunku sumienia i modlitwy przez całe życie. Tym, którzy czują się szczególnie zainspirowani życiem świętej Teresy, wielokrotne powracanie do tej książki przyniesie pożytek. Wy, którzy jesteście rodzicami, również możecie uznać lekcje św. Teresy za pomocne w wychowywaniu waszych dzieci. Opowiadanie historii małej Teresy będzie inspirować wasze dzieci i stawiać im wyzwania w miarę ich wzrastania i dojrzewania we własnym życiu wiary.
Rozdział pierwszy – Najwcześniejsze wspomnienia
Dostępna jako e-book i w miękkiej oprawie!
Amazon — wydanie w miękkiej oprawie – Amazon Kindle – Google Play – iTunes – Barnes & Noble
