Polski

Pierwszy tydzień Wielkiego Postu

Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – i inne!

Spis treści


Walka z kusicielem w tym Wielkim Poście

Pierwsza Niedziela Wielkiego Postu (rok A)

W owym czasie Duch wyprowadził Jezusa na pustynię, aby był kuszony przez diabła. A gdy pościł czterdzieści dni i czterdzieści nocy, odczuł w końcu głód. Wtedy przystąpił kusiciel i rzekł do Niego: „Jeśli jesteś Synem Bożym, powiedz, żeby te kamienie stały się chlebem”. Mateusz 4:1–3

W swojej wielkiej pokorze i współczuciu dla nas Jezus, Wcielony Syn Boży, pozwolił, by dotknęło Go coś, z czym my, grzeszni ludzie, spotykamy się każdego dnia — pokusa. Chwalebny plan Boga od początku obejmował stworzenie zarówno ludzi, jak i czystych duchów — aniołów — aby tworzyli jedno chwalebne Królestwo Boże. Grzech pierworodny, upadek aniołów i nasza walka z pokusami nie były częścią pierwotnego zamysłu Boga, lecz stały się rzeczywistością wskutek nadużycia wolnej woli zarówno przez aniołów, jak i przez ludzi. Wolna wola była niezbędna, aby zarówno aniołowie, jak i ludzie mogli dobrowolnie kochać Boga, co doprowadziło do tego, że jedna trzecia aniołów i wielu ludzi odwróciło się od Niego.

Teologowie tacy jak św. Tomasz z Akwinu i św. Augustyn przedstawiają głębokie refleksje nad pierwotnym planem Boga dotyczącym Jego Królestwa. Według tych rozważań aniołom powierzono w tym planie zadanie wspomagania ludzi w drodze do doskonałości przez oświecenie i kontemplację. Niektórym chórom anielskim powierzono zarządzanie kosmosem, kierowanie światem materialnym w harmonii z wolą Boga.

Niestety, upadek jednej trzeciej aniołów wraz z grzechem naszych pierwszych rodziców, Adama i Ewy, sprawił, że świat jest pełen zmagań i grzechu. Upadli aniołowie — obecnie demony — wykorzystują swoje naturalne dary, aby zwodzić, wprowadzać zamęt i kusić. Ci, którzy niegdyś odpowiadali za kierowanie kosmosem, teraz starają się siać chaos, przyczyniając się do występowania klęsk żywiołowych, chorób i śmierci. Choć katolicka angelologia ma charakter spekulatywny i opiera się na ograniczonym zakresie objawienia biblijnego, ważne jest, abyśmy, wkraczając w ten święty okres Wielkiego Postu, dostrzegali rolę aniołów i demonów.

Dzisiejsza Ewangelia skupia się na działaniu najpotężniejszego z upadłych aniołów — szatana, pierwotnie noszącego imię Lucyfer, oznaczające „Niosący światło”. Tradycja utrzymuje, że należał on do najwyższych rangą aniołów, być może był jednym z serafinów. Według św. Tomasza z Akwinu upadek Lucyfera wynikał z pychy: pragnął być sam dla siebie bogiem, stwarzać i rządzić według własnej woli, odmawiając służby Bogu. Ta kosmiczna rzeczywistość, której zarówno Jezus, jak i szatan byli w pełni świadomi, stanowi tło ich spotkania na pustyni i nadaje mu głębokie znaczenie.

W tej dramatycznej konfrontacji Jezus, pozwalając się kusić, zapoczątkowuje ostateczną klęskę szatana — zwycięstwo, którego dopełnieniem będą Męka, Śmierć i Zmartwychwstanie Jezusa. Jest to jedyny odnotowany przypadek, w którym Jezus pozwala szatanowi kusić Go bezpośrednio. Choć szatan pozostawał aktywny przez cały czas działalności Jezusa, próbując zakłócić Jego misję, ta chwila na pustyni dotyczy konkretnie pokusy. Odrzucając każdą pokusę, Jezus nie tylko pokazuje, jak pokonać diabła, lecz także przez swoje zwycięstwo na Krzyżu umacnia ludzkość łaską potrzebną do opierania się pokusom.

Gdy rozpoczynamy pierwszy pełny tydzień Wielkiego Postu, zastanów się dziś nad pokusami, z którymi mierzysz się we własnym życiu. Choć szatan jest potężny i niezwykle inteligentny, nie może się równać z łaską Boga. Jednocząc się z Chrystusem, otrzymujemy siłę, by oprzeć się wszystkiemu, czym atakują nas szatan i jego demony. Zwycięstwa nad pokusą nie osiągamy własnymi siłami, lecz dzięki łasce Chrystusa, której On darmo udziela wszystkim zwracającym się do Niego.

Mój zwycięski Panie, odważnie stawiłeś czoła szatanowi, niegdyś pięknemu aniołowi, który przez pychę i zawiść utracił łaskę. Teraz stara się on zniszczyć tych, których Ty kochasz. Daj mi w tym Wielkim Poście Twoją siłę i odwagę, gdy mierzę się z własnymi pokusami, abym w zjednoczeniu z Tobą mógł mieć udział w Twoim zwycięstwie. Jezu, ufam Tobie.


W obliczu dzikich zwierząt

Pierwsza Niedziela Wielkiego Postu (rok B)

Duch wyprowadził Jezusa na pustynię. Przebywał On na pustyni czterdzieści dni, kuszony przez szatana. Żył wśród dzikich zwierząt, a aniołowie Mu usługiwali.  Marek 1:12–13

Opis czterdziestu dni Jezusa na pustyni w Ewangelii św. Marka jest krótki. Mateusz i Łukasz podają dodatkowe szczegóły dotyczące trzech pokus Jezusa, lecz Marek dodaje też coś wyjątkowego: zauważa, że Jezus „żył wśród dzikich zwierząt…”.

W pierwotnym Bożym planie stworzenia w ogrodzie Eden nie było nieładu. Zwierzęta nie były „dzikie” w znaczeniu agresywne, drapieżne czy nieposkromione. Między ludźmi a wszystkimi stworzeniami panowała harmonia, a ten pokój zostanie przywrócony w nowym niebie i nowej ziemi. Jednak w tym upadłym świecie skutki upadku dotknęły każdej części stworzenia, w tym także świata zwierząt. „Dzikie zwierzęta”, które Jezus spotkał na pustyni, należy rozumieć dosłownie, ale stanowią one również wymowny obraz nieokiełznanego nieładu, który dotyka całego stworzenia, w tym także nieładu w naszych duszach.

W naszym życiu pozostaje duchowa rzeczywistość pożądliwości — skłonności do grzechu. Nasze namiętności są nieposkromione i często szukają nieuporządkowanego zaspokojenia; nasz rozum jest przyćmiony, co prowadzi do zamętu; a nasza wola jest osłabiona, przez co jesteśmy podatni na pokusy. Każda uczciwa dusza dobrze zna te wewnętrzne zmagania. Jakże wspaniale będzie w niebie, gdy zostaniemy uwolnieni od tych walk!

Oczekując naszego ostatecznego przemienienia w Chrystusie, pozostajemy na tym świecie, „wśród dzikich zwierząt” naszej upadłej ludzkiej natury. Dobra nowina zawarta w dzisiejszej Ewangelii głosi, że Jezus udał się na pustynię, aby przebywać wśród tych dzikich zwierząt. Jest to obietnica Chrystusa, że wejdzie na pustynię naszych dusz i będzie z nami, gdy zmagamy się z zamętem, słabością woli, nieuporządkowanymi namiętnościami i wszystkimi skutkami pożądliwości. Co więcej, Jezus nie przychodzi do nas niechętnie — to Duch przynagla Go, by do nas przyszedł.

Wspomniane w Ewangelii „czterdzieści dni” oznaczało prawdopodobnie dosłownie czterdzieści dni, ale symbolizuje także cały proces naszego ziemskiego oczyszczenia. Przypomnij sobie, że Izraelici wędrowali po pustyni przez czterdzieści lat, zanim weszli do Ziemi Obiecanej. Mojżesz spędził na górze czterdzieści dni i nocy, zanim otrzymał Dziesięć Przykazań. Podobnie czterdzieści dni Jezusa na pustyni ukazuje, że pozostanie On z nami przez całą naszą drogę oczyszczenia, aż otrzymamy pełnię owoców Nowego Przymierza przypieczętowanego Jego Krwią.

Musimy postrzegać czterdzieści dni Wielkiego Postu jako symbol całego naszego ziemskiego pielgrzymowania. Życie na ziemi jest pod wieloma względami nieustannym Wielkim Postem. Warto zauważyć, że okres Wielkiego Postu trwa w rzeczywistości dłużej niż czterdzieści dni, jeśli uwzględnimy niedziele. Niedziela jest jednak dniem Pańskim, dniem Zmartwychwstania, i nie wlicza się do czterdziestu dni pokuty. Przypomina nam to, że nawet pośród życiowych prób, gdy pozostajemy wśród dzikich zwierząt naszej upadłej natury, Bóg daje nam chwile pocieszenia. Choć Wielki Post koncentruje się na Krzyżu, naszym cierpieniu, pokucie i oczyszczeniu, nigdy nie wolno nam tracić z oczu ostatecznego celu — nowego życia w Chrystusie, udziału w Jego Zmartwychwstaniu.

Zastanów się dziś nad czterdziestoma dniami, które rozpoczęliśmy. Spójrz uczciwie na swoje życie — na swoje zmagania, pokusy, grzechy i słabości. Zaproś naszego Pana na tę pustynię, pośród dzikich zwierząt, z którymi najtrudniej ci się zmagać. Staw im czoła z taką samą ufnością, jaką miał Jezus, wiedząc, że Jego obecność odpędzi lęk, zastępując go odwagą i nadzieją.

Mój Panie, który doświadczyłeś pokus, wszedłeś na pustynię i przebywałeś wśród dzikich zwierząt, pozwalając szatanowi kusić Cię w Twojej ludzkiej naturze. Twoje zwycięstwo było doskonałe, a aniołowie Ci usługiwali. Proszę, obdarz mnie łaską, której potrzebuję, by stawić czoła własnym pokusom z odwagą i Twoją mocą, abym mógł doświadczyć radości Twojego Zmartwychwstania. Jezu, ufam Tobie.


Rozczarowanie w obliczu prób

Pierwsza Niedziela Wielkiego Postu (rok C)

Pełen Ducha Świętego, Jezus powrócił znad Jordanu, a Duch prowadził Go na pustyni przez czterdzieści dni, aby był kuszony przez diabła. Nic w owych dniach nie jadł, a po ich upływie odczuł głód. Łukasz 4:1–3

Jako Syn Boży, Druga Osoba Trójcy Przenajświętszej, Jezus był z natury „pełen Ducha Świętego”. Podczas Jego chrztu ta rzeczywistość została objawiona wszystkim, gdy Duch zstąpił na Niego w postaci gołębicy. Następnie Duch poprowadził Go na pustynię na czterdzieści dni postu i kuszenia.

Post jest ważną praktyką duchową, przez którą zostajemy oczyszczeni i umocnieni, by uważniej wsłuchiwać się w wolę Bożą i pełniej na nią odpowiadać. Choć nasz Pan nie potrzebował postu dla własnego wzrostu duchowego, podjął tę praktykę, aby dać nam przykład i obdarzyć ludzką naturę mocą swojego Ducha.

Skłania nas to do zadania sobie pytania: Czy jesteśmy napełnieni Duchem Świętym? Chrzest po raz pierwszy nas Nim napełnia, bierzmowanie umacnia działanie Ducha w naszym życiu, a Eucharystia codziennie nas karmi, abyśmy pełniej poddawali się kierownictwu Ducha w naszym życiu. Gdy wkraczamy w pierwszy tydzień Wielkiego Postu, właściwe zrozumienie roli Ducha Świętego w naszym życiu ma zasadnicze znaczenie, abyśmy nie ulegli rozczarowaniu, kiedy staną przed nami próby.

Jakie są skutki napełnienia Duchem Świętym? Dwanaście owoców Ducha Świętego wymienionych przez św. Pawła w Liście do Galatów 5:22–23 to miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, hojność, łagodność, wierność, skromność, opanowanie i czystość. Choć Jezus jest Bogiem, w swoim człowieczeństwie doświadczał każdego z tych owoców w całej pełni. Ważne jest jednak, by rozumieć, że te przymioty nie oznaczają, iż nasze życie będzie łatwe, pełne nieustannej pociechy czy pozbawione wszelkich trosk. Przeciwnie, w zjednoczeniu z Jezusem Duch będzie prowadził nas na duchową pustynię w chwilach prób i doświadczeń, abyśmy zostali oczyszczeni z grzechu i słabości, mogli przezwyciężać pokusy Złego i odrzucać nasze skłonności do nieuporządkowanych pragnień, będące skutkiem naszej upadłej ludzkiej natury.

Z tego powodu nie powinniśmy starać się unikać liturgicznego okresu Wielkiego Postu ani innych okresów prób. Poszcząc przez czterdzieści dni i znosząc upał oraz suchość pustyni, Jezus ukazuje nam swoim przykładem wielką wartość wytrwałego znoszenia trudnych prób. Próby nie są same w sobie złe; gdyby takie były, Jezus nie podjąłby swojej czterdziestodniowej próby. Próby są konieczne dla duchowego wzrostu i oczyszczenia. To właśnie poprzez nasze próby owoce Ducha Świętego oraz odrębne od nich dary Ducha stają się najbardziej czynne w naszym życiu. Gdyby życie zawsze było łatwe i pełne pociechy, nie stalibyśmy się mocni w Duchu ani oczyszczeni z wszelkiej grzesznej skłonności.

Doświadczenie ciężkich prób i pokus może sprawić, że każdy chrześcijanin, zwłaszcza ktoś, kto dopiero zaczyna drogę wiary, poczuje się zagubiony i rozczarowany. Można się wówczas zastanawiać, gdzie jest Bóg i dlaczego dopuszcza takie trudności. Nauka, którą czerpiemy z czterdziestu dni naszego Pana na pustyni, jest taka, że musimy wejść na nią razem z Nim. Podobnie jak nasz Pan, odczujemy głód — fizyczny z powodu postu i duchowy z powodu duchowego oczyszczenia, w które jesteśmy wprowadzani. Ten głód jest konieczny dla głębszego wzrostu duchowego i stanowi jeden z największych darów Boga dla nas.

Gdy rozpoczynamy ten Wielki Post, zastanów się dziś nad każdą próbą, oschłością czy głodem, do których przeżycia otrzymujesz zaproszenie. Wyzbądź się wahania. Zrozum, że dobrze jest wejść na pustynię z naszym Panem. Nie trać ducha, gdy pojawią się trudności. Trwaj wytrwale na modlitwie i ufaj w wylanie Ducha Świętego. Jeśli zdołasz przetrwać każdą próbę w wierności i posłuszeństwie woli Bożej, twoja dusza zostanie przemieniona przez miłość, a Bóg dokona wielkich rzeczy w tobie i przez ciebie.

Mój wierny Panie, zostałeś wyprowadzony na pustynię na czterdzieści dni, aby przejść wielką próbę. Przez swój post i doświadczenie osamotnienia pozwoliłeś sobie doświadczyć wielkiej ludzkiej próby, aby ją przezwyciężyć i uzdolnić nas do tego samego. Proszę, wylej na mnie dar Ducha Świętego, abym przyjął Twoje zaproszenie i dał się wyprowadzić na własną pustynię oczyszczenia, by wyjść z niej z Tobą zwycięsko. Jezu, ufam Tobie.


Czujność i nadzieja

Poniedziałek pierwszego tygodnia Wielkiego Postu

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swojej chwale, a z Nim wszyscy aniołowie, zasiądzie na swoim pełnym chwały tronie i zgromadzą się przed Nim wszystkie narody. A On oddzieli jednych od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów”. Mateusz 25:31–32

Na przestrzeni dziejów władcy rywalizowali o władzę, a niezliczone wojny toczono z powodu ambicji zdobycia politycznej kontroli. Nawet we współczesnych demokracjach nieustannie trwa spór o to, kto powinien przewodzić. Ostatecznie jednak będzie tylko jeden Król, który na wieki zasiądzie na swoim chwalebnym tronie.

Dzisiejsza Ewangelia przypomina nam, że choć władza świecka odgrywa ważną rolę w naszym ziemskim życiu, nigdy nie wolno nam tracić z oczu Jedynego Wiecznego Króla. Gdy Jezus powróci w całej swojej chwale, w otoczeniu całej niebiańskiej hierarchii, w pełni zapanują sprawiedliwość i prawość. Każdy z nas stanie przed Nim jako Sędzią. W tej chwili i przez całą wieczność będzie się liczyć tylko jedno: Jak wyglądało moje życie na ziemi?

Zbyt często opanowuje nas pokusa, by żyć tak, jakby to życie było celem samym w sobie. W obliczu niesprawiedliwości możemy reagować gniewem. Gdy popierana przez nas partia polityczna nie sprawuje władzy, możemy ulec rozczarowaniu, uznając to za tragedię. Wielu daje się zwieść przekonaniu, że gromadzenie coraz większej ilości dóbr materialnych prowadzi do większego szczęścia, a ubóstwo lub prostota są czymś niepożądanym, oznaką porażki. Ostatecznie jednak tylko jedno będzie się liczyć i tylko jedno przetrwa — miłość.

W powyższym fragmencie Jezus posługuje się obrazem pasterza oddzielającego owce od kozłów. Ten obraz, dobrze znany ludziom Jego czasów, przedstawia koniec świata. W ciągu dnia pasterz często pozwalał owcom i kozłom paść się razem, podobnie jak Bóg pozwala wszystkim ludziom — sprawiedliwym i niesprawiedliwym — żyć razem na tym świecie. Na noc jednak pasterz oddzielał owce od kozłów. Owce, jako bardziej łagodne, posłuszne i wierne, przedstawiają tych, którzy żyją zgodnie z wolą Bożą. Kozły, często bardziej nieposkromione i niezależne, symbolizują tych, którzy żyją samolubnie.

Kontrast jest uderzający. Wiara, nadzieja i miłość nie są abstrakcyjnymi ideami; są nadprzyrodzonymi cnotami, które zjednują nam miejsce w wiecznym Królestwie Bożym. Życie skupione na sobie, światowe ambicje i nieposkromione namiętności gaszą te cnoty, prowadząc do Bożego sądu i potępienia na końcu czasów.

Znajomość tych prawd powinna budzić w nas czujność i nadzieję. Czujność pomoże nam pozostać wiernymi członkami prawdziwego Królestwa Bożego, żyjącymi miłością do Boga i bliźnich. Nadzieja zainspiruje nas do życia w perspektywie wieczności. Światowe ambicje przeminą wraz z tym życiem. Jeśli jednak naszą nadzieję pokładamy w wiecznym Królestwie, poprowadzi nas ona do świętości i głębszego zjednoczenia z Bogiem.

Rozważ dziś wieczne obietnice, które składa nam nasz Pan. Na końcu czasów oddzieli On owce od kozłów. Nigdy nie wolno nam zapominać, że choć Bóg jest doskonale miłosierny, jest również doskonale sprawiedliwy. Jeśli Jego miłosierdzie nie zostanie przyjęte przez skruchę i nawrócenie, Jego sprawiedliwości musi ostatecznie stać się zadość. Jeśli jednak Jego miłosierdzie zostanie przyjęte, w doskonały sposób czyni ono zadość sprawiedliwości, a my będziemy żyć z Nim jako naszym Królem i Pasterzem na wieki.

Mój miłosierny i sprawiedliwy Królu, na końcu czasów powrócisz ze wszystkimi swoimi aniołami, aby sądzić żywych i umarłych, ustanawiając swoje wieczne Królestwo. Modlę się o to, by znaleźć się wśród Twoich owiec. Proszę, udziel mi łaski pokory i nawrócenia, abym wzrastał w miłości do Ciebie i do wszystkich ludzi. Jezu, ufam Tobie.


Jak się modlić

Wtorek pierwszego tygodnia Wielkiego Postu

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Na modlitwie nie bądźcie gadatliwi jak poganie. Oni myślą, że przez wzgląd na swe wielomówstwo będą wysłuchani. Nie bądźcie podobni do nich! Albowiem wie Ojciec wasz, czego wam potrzeba, wpierw zanim Go poprosicie. Wy zatem tak się módlcie: Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje…” Mateusz 6:7–8

Modlitwa jest tak istotna dla naszego życia duchowego, że powinniśmy dążyć do trwania w nieustannej modlitwie, przez cały dzień, każdego dnia. Jednak odmawianie modlitw bardzo różni się od prawdziwej modlitwy. Jezus zaczyna od pouczenia, że modlitwa nie polega na „gadatliwym mnożeniu słów”. Nie modlimy się po to, by zmienić Boże zdanie ani przekonać Go, by spełnił naszą wolę. Nie na tym polega istota modlitwy. Jezus mówi bardzo jasno: „Wie Ojciec wasz, czego wam potrzeba, wpierw zanim Go poprosicie”.

Jak zatem się modlisz? Czy przychodzisz do Boga z listą próśb, sądząc, że jeśli będziesz prosić wystarczająco długo lub we właściwy sposób, On spełni twoje życzenia? Pomyśl, jak dziecko potrafi błagać rodzica, aż ten w końcu ustąpi. Czy tak właśnie Bóg chce, abyśmy zwracali się do Niego w modlitwie? Z pewnością nie.

Modlitwa musi być nieustanna — mamy prosić, usilnie nalegać, a nawet błagać — ale o co? Czy powinniśmy błagać Boga, aby dostosował się do tego, co my uważamy za najlepsze? Nie. Prawdziwa modlitwa jest wtedy, gdy prosimy, usilnie nalegamy i błagamy, aby Bóg nas przemienił i ukształtował zgodnie ze swoją doskonałą wolą.

Modlitwa „Ojcze nasz” uczy nas zarówno usposobienia, jak i treści prawdziwej modlitwy. Zaczynamy od uznania, kim jest Bóg — naszym kochającym i bliskim Ojcem, który mieszka w niebie. Choć jest transcendentny i nas przewyższa, jest również blisko, niczym ojciec, który z miłością czuwa nad swoimi dziećmi.

Bóg jest święty — całkowicie inny, doskonały pod każdym względem, jest Świętym. Dlatego Go adorujemy, głosząc, że nawet Jego imię jest święte.

O co prosimy Boga w modlitwie? Nie o to, by spełniał naszą wolę, lecz o to, by „bądź wola Twoja” stało się rzeczywistością! Jego wola wypełnia się wtedy, gdy Jego królestwo zostaje ustanowione w naszym życiu — gdy On nami kieruje, a my żyjemy w posłuszeństwie każdemu Jego przykazaniu. Wymaga to głębokiego zaufania i zawierzenia.

Prosimy również o nasz „chleb powszedni”, który obejmuje wszystko, czego potrzebujemy pod względem materialnym i duchowym. Musimy ufać, że Bóg nigdy nas nie opuści, dopóki pozostajemy Mu wierni. On zawsze troszczy się o nasze potrzeby. Ci, którzy polegają na ziemskich bogactwach zamiast na Bożej opatrzności, mogą popaść w duchowe ubóstwo, dlatego prosimy Boga, aby zaspokajał każdą naszą potrzebę zgodnie ze swoją wolą.

Jedną z naszych największych potrzeb jest przebaczenie. Wszyscy grzeszymy i potrzebujemy miłosierdzia, którego może nam udzielić tylko Bóg. Boże przebaczenie wiąże się jednak z warunkiem — my także musimy przebaczać innym. Jeśli nie przebaczamy innym, sami nie możemy w pełni przyjąć przebaczenia. Prawdziwe przebaczenie, gdy je przyjmiemy, przemienia nas tak głęboko, że musi rozlewać się na innych równie hojnie i obficie, jak zostało udzielone nam.

Modlitwa Pańska kończy się uznaniem rzeczywistości istnienia Złego oraz otaczających nas pokus. Tylko Boża łaska może nas uchronić przed tymi sidłami. Ta prawda powinna prowadzić nas do całkowitego polegania na łasce Boga i na posłudze Jego aniołów, którzy nas strzegą i prowadzą.

Zastanów się dziś nad tym, jak się modlisz, zwłaszcza gdy odmawiasz „Ojcze nasz”. Czy w pełni rozumiesz to, co mówisz? Czy wierzysz w to całym sercem? Twój Ojciec w niebie zna twoje potrzeby. Ufaj Mu, zwracaj się do Niego, uznawaj Jego świętość, oddawaj Mu cześć, polegaj na Jego opatrzności, szukaj przebaczenia i przebaczaj innym, a także pozwól Mu chronić cię przed złem. Jeśli tak uczynisz, będziesz modlić się tak, jak pragnie tego Jezus.

Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje. Przyjdź królestwo Twoje. Bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj. I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom. I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego. Amen. Jezu, ufam Tobie.


Największy cud

Środa pierwszego tygodnia Wielkiego Postu

Gdy coraz więcej ludzi gromadziło się w tłumie, Jezus powiedział do nich: „To pokolenie jest pokoleniem złym; żąda znaku, ale żaden znak nie będzie mu dany, prócz znaku Jonasza”. Łukasz 11:29

Wydarzenia opisane w dzisiejszej Ewangelii rozgrywają się mniej więcej w połowie publicznej działalności Jezusa. Do tego czasu uzdrawiał już chorych, wyrzucał złe duchy, wskrzeszał umarłych, wygłosił wiele poruszających kazań i przemienił wiele serc. Mimo to wielu spośród zgromadzonych wciąż w Niego nie wierzyło i domagało się kolejnych znaków.

Ponadto faryzeusze stawali się coraz bardziej wrogo nastawieni do naszego Pana. W Ewangelii według św. Łukasza przed tym fragmentem kilkakrotnie występują przeciw Jezusowi i Go krytykują. W dzisiejszej Ewangelii Jezus kieruje swoje upomnienie do tych faryzeuszy oraz do niewierzących tłumów.

Jeśli pokolenie Jezusa było „złym pokoleniem”, co powiedziałby On o naszym? Pod wieloma względami stajemy się jedną globalną kulturą. Choć na całym świecie jest niezliczona rzesza wiernych naśladowców Chrystusa, zło wydaje się dziś bardziej wszechobecne, a być może bardziej zauważalne ze względu na łatwość komunikacji na skalę światową.

Choć Jezus kierował swoje nauczanie do konkretnych ludzi w swoich czasach, Jego słowa przekraczają granice czasu i są przeznaczone dla każdego pokolenia. Kiedy mówi: „To pokolenie jest złym pokoleniem…”, musimy rozumieć, że zwraca się również do nas dzisiaj.

Kiedy Jezus mówi, że Jego pokolenie „żąda znaku”, wskazuje na powszechną ludzką pokusę. Wielu podchodzi do Ewangelii sceptycznie, domagając się niepodważalnego dowodu na to, że powinni zmienić swoje życie, uwierzyć w Dobrą Nowinę i porzucić grzech. W dzisiejszym świecie niektórzy wręcz gloryfikują grzech, traktując cnotę jako coś przestarzałego lub niemądrego. To wypaczone spojrzenie sprawia, że wielu lekceważy najważniejszy ze wszystkich znaków — śmierć i zmartwychwstanie Jezusa.

Jezus mówi jednak jasno: „…żaden znak nie będzie mu dany, prócz znaku Jonasza”. Trzy dni Jonasza we wnętrzu ryby zapowiadały trzy dni Jezusa w grobie. Innymi słowy, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa to jedyny znak, jaki został nam dany. Jest to uderzające, ponieważ tak wielu nie zwraca uwagi na ten ostateczny znak zbawienia. Ostatecznie możemy zmienić jedynie samych siebie i mieć nadzieję, że nasze nawrócenie stanie się świadectwem dla innych.

Czy wierzysz w ten znak? Czy wierzysz, że życie, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa są jedyną drogą do zbawienia? Najprawdopodobniej tak. Ale jak głęboka jest ta wiara?

Choć Jezus dokonał wielu cudów podczas swojej ziemskiej działalności, czynił to w odpowiedzi na wiarę już obecną w tych, którzy Go otaczali. Dziś jest tak samo. Cuda dotyczące rzeczywistości fizycznej znaczą niewiele w porównaniu ze zbawczą męką, śmiercią i zmartwychwstaniem Chrystusa. Są jedynie odbiciem największego cudu — wiecznego zbawienia. Jeśli naprawdę chcesz być świadkiem cudu, zwróć się ku temu najwyższemu darowi łaski i miłosierdzia. Uwierz całym sercem, a staniesz się świadkiem przemiany swojej duszy, która jest największym ze wszystkich cudów.

Rozważ dziś, jak Jezus gani otaczające nas zło, które domaga się dowodu, lecz nie chce dostrzec jedynego znaku, który naprawdę ma znaczenie. Jedynym dowodem, jaki daje Jezus, jest łaska, która nas przemienia. Gdy odkryjemy i przyjmiemy tę łaskę, poznamy prawdę, uwierzymy i zostaniemy przemienieni. Otwórz serce na cud nawrócenia, którym Bóg pragnie cię obdarzyć, i stań się świadkiem największego cudu Chrystusa, aby inni mogli go zobaczyć.

Mój Panie, który czynisz cuda, choć w każdej epoce wielu szuka powierzchownych znaków, Ty ofiarowujesz jedyny prawdziwy cud, który przynosi zbawienie — Twoje Życie, Śmierć i Zmartwychwstanie. Proszę, pomóż mi wierzyć niezachwianą wiarą i chroń mnie przed złem tego pokolenia. Przemień moje serce, abym mógł stać się owocem cudu, który pragniesz dać światu. Jezu, ufam Tobie.


Otrzymywanie „dobrych” rzeczy

Czwartek pierwszego tygodnia Wielkiego Postu

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam. Albowiem każdy, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą”. Mateusz 7:7–8

Czy Bóg da nam wszystko, o co prosimy? Choć można by wyciągnąć taki wniosek z dzisiejszej Ewangelii, Jezus precyzuje swoją wypowiedź, dodając: „…o ileż bardziej Ojciec wasz, który jest w niebie, da to, co dobre, tym, którzy Go proszą”. Innymi słowy, Bóg zawsze daje „dobre” rzeczy tym, którzy szczerze proszą. Kluczowe pytanie brzmi: Co można uznać za dobre?

Jeśli pragniemy czegoś — na przykład nowego samochodu — i postrzegamy to jako dobro, czy Bóg spełni to pragnienie tylko dlatego, że prosimy z wiarą? Tylko wtedy, gdy Bóg również uzna ten dar za dobry dla nas. Obiecuje zaspokoić nasze najbardziej podstawowe potrzeby materialne i zatroszczyć się o wszystkie nasze potrzeby duchowe, ale może nie uznać konkretnych próśb za korzystne dla nas. Co na przykład, jeśli jazda starym samochodem jest lepsza dla twojej duszy, ponieważ sprzyja prostocie lub oderwaniu od rzeczy materialnych? Bóg może nas skłaniać do rezygnacji z pragnienia nowego samochodu w zamian za coś lepszego. Bóg zawsze ofiarowuje nam to, co jest prawdziwie dobre, lecz o tym dobru rozstrzyga Jego doskonała mądrość, a nie nasze doraźne pragnienia.

Co zatem Bóg uznaje za dobre? Przede wszystkim On sam jest najwyższym Dobrem. Bóg jest samą Dobrocią i nie ma nic większego, o co moglibyśmy prosić, niż dar Jego samego. Jeśli prosimy Go, by napełnił nasze serca swoją łaską, jednocząc się z naszymi duszami, zawsze to uczyni. Co więcej, wola Boża jest doskonała pod każdym względem. Jeśli szukamy Jego woli, On nam ją objawi. Drzwi, które chce otworzyć, prowadzą nas do łaski, miłosierdzia i wypełnienia Jego woli. Zawsze zostaną otwarte, gdy pukamy do nich z sercem szukającym Jego Bożego zamysłu.

Jednym z najczęstszych ludzkich zmagań jest rozpoznawanie różnicy między naszą wolą a wolą Boga. W naszym upadłym stanie nie mamy jasności co do tego, co jest prawdziwie dobre. W rezultacie, gdy postrzegamy coś jako dobro — na przykład sukces materialny, wygodę czy uznanie — nasze pragnienia często skupiają się na tym pozornym dobru. Kiedy takie przywiązanie już się ukształtuje, uwolnienie się od niego i zaufanie woli Bożej może być trudne.

Lekarstwem jest oderwanie — a dokładniej oderwanie od naszych nieuporządkowanych pragnień. Nasze namiętności i pragnienia bywają nieposkromione i skłaniają nas do dążenia do rzeczy niezgodnych z Bożym planem. Oderwanie zaczyna się od pozwolenia, by Boża prawda oczyściła nasze umysły i uporządkowała nasze pragnienia. Gdy Boża mądrość się w nas zakorzenia, zaczynamy pragnąć tego, czego pragnie Bóg, i uwalniamy się od egoistycznych ambicji. Ta wewnętrzna przemiana uzdalnia nas do proszenia, szukania i kołatania o to, co prowadzi do świętości.

Rozważ dziś Jezusowe wezwanie, by prosić, szukać i kołatać. Czyń to hojnie — ale nie zabiegaj o powierzchowne zachcianki ani ulotne przyjemności. Proś natomiast o samego Boga i o to, by Jego święta wola objawiła się w twoim życiu. Módl się, aby napełnił cię swoją łaską, oczyścił twoje myśli i zharmonizował twoje pragnienia ze swoim doskonałym planem. Gdy tak uczynisz, twój Ojciec Niebieski obdarzy cię wszelkim dobrem, przewyższającym wszystko, o co możesz prosić.

Boże doskonałej Dobroci, Twoje drogi są nieskończenie mądre i święte. Pragniesz dla swoich dzieci jedynie prawdziwego dobra. Proszę, oczyść mój umysł i serce, abym nie pragnął niczego poza Tobą i Twoją wolą. Uwolnij mnie od egoistycznych przywiązań i błędnie ukierunkowanych pragnień oraz obficie wylej swoją łaskę na moje życie. Jezu, ufam Tobie.


Korzeń grzechu

Piątek pierwszego tygodnia Wielkiego Postu

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Powiadam wam: Jeśli wasza sprawiedliwość nie będzie większa niż uczonych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego”. Mt 5:20

Wyobraź sobie, że żona poprosiła męża, by poszedł do supermarketu i wziął funt ziemniaków. Ponieważ potraktował jej słowa dosłownie, poszedł do sklepu, znalazł funt ziemniaków, wziął je do ręki, odłożył z powrotem i wrócił do domu. Kiedy żona pyta, gdzie są ziemniaki, wyjaśnia, że nadal są w sklepie. Zdezorientowana pyta, dlaczego nie przyniósł ich do domu, a on odpowiada: „Prosiłaś tylko, żebym je «wziął»”.

Choć ten przykład może być zabawny, ukazuje istotną prawdę dotyczącą wypełniania poleceń. Mąż być może formalnie spełnił prośbę, lecz nie uchwycił jej głębszego sensu. W bardzo podobny sposób uczeni w Piśmie i faryzeusze w czasach Jezusa skrupulatnie przestrzegali litery Bożego Prawa, lecz często nie rozumieli jego ducha.

Jezus odnosi się do tej kwestii wprost w dzisiejszej Ewangelii. Prawo, dane przez Boga za pośrednictwem Mojżesza, zostało streszczone w Dziesięciu Przykazaniach. Jezus przyszedł jednak objawić głębszy sens tych przykazań. Wyjaśnia na przykład prawdziwe znaczenie przykazania: „Nie zabijaj”.

Na pierwszy rzut oka można by pomyśleć, że dopóki fizycznie nikogo nie zamordujesz, nie ponosisz winy. Jezus pokazuje jednak, że to przykazanie wykracza daleko poza sam czyn zabójstwa. Objawia, że przykazanie to zabrania również mniej poważnych grzechów wewnętrznych i zewnętrznych.

Jezus wskazuje trzy stopnie grzechu związanego z tym przykazaniem. Pierwszym jest gniew. Gniew jest wewnętrznym nastawieniem; spośród tych trzech grzechów jest najmniej poważny. Zaczyna się od osądzającej myśli lub potępienia i często prowadzi do uczucia gniewu. Choć uczucia nie są grzeszne, pozwalanie, by gniew zakorzenił się wskutek pochopnego osądu lub pogardy, jest grzechem, nawet jeśli nie prowadzi do żadnego dalszego działania. Jezus ostrzega, że kto żywi gniew, „podlega sądowi”.

Drugi stopień grzechu dotyczy słów, a konkretnie nazwania kogoś Raka. Ten aramejski termin jest pogardliwą obelgą, oznaczającą, że ktoś jest pustogłowy lub bezwartościowy. Taka obelga uzewnętrznia gniew i ujawnia głębszą pogardę dla danej osoby oraz niedostrzeganie jej wartości w oczach Boga. Zwracanie się do kogoś w ten sposób świadczy o braku szacunku dla jego godności jako dziecka Bożego. Jezus ostrzega, że ci, którzy popełniają ten grzech, będą „podlegać Sanhedrynowi”. Innymi słowy, nie tylko Bóg pociągnie ich do odpowiedzialności, ale jeśli się nie nawrócą, mogą również potrzebować braterskiego upomnienia ze strony rodziny, przyjaciół lub Kościoła.

Najpoważniejszym przewinieniem, o którym wspomina Jezus, jest powiedzenie komuś: „Głupcze!”. W języku biblijnym nazwanie kogoś głupcem jest czymś więcej niż tylko obelgą; jest potępieniem jego charakteru. W Piśmie Świętym głupcem jest ktoś, kto odrzuca Boga i żyje w moralnym zepsuciu, jak w Psalmie 14:1: „Mówi głupi w swoim sercu: «Nie ma Boga»”. Nazwanie więc kogoś głupcem oznacza wydanie sądu nad jego duszą, uznanie go za kogoś odciętego od Bożej łaski. Jezus przestrzega stanowczo: ci, którzy w ten sposób potępiają innych, będą „podlegać karze ognia piekielnego”.

Zastanów się dziś nad nauczaniem Jezusa o głębszym znaczeniu tego i innych przykazań. Wielki Post jest czasem odwracania się od grzechu i powrotu do Boga. Jeśli zmagasz się z gniewem, zbadaj jego korzenie. Jeśli u jego podstaw leży pochopny osąd, szukaj Bożego miłosierdzia i nawróć się, aby odnaleźć pokój. Jeśli twoje krytyczne lub potępiające słowa zraniły innych, zwłaszcza jeśli dotyczyły oceny ich charakteru moralnego, wyznaj ten ciężki grzech na spowiedzi i pamiętaj, że tylko Bóg jest Sędzią. Staraj się wypełniać nie tylko literę Bożego Prawa, lecz także jego ducha, a twoje życie przyniesie obfity owoc.

Mój cichy i pokorny Panie, choć jesteś miłosierny, jesteś także sprawiedliwy. Zwracam się dziś do Twojego miłosierdzia, szukając przebaczenia i łaski, by przezwyciężyć grzech gniewu i wszystko, co się z nim wiąże. Uwolnij mnie od osądzających myśli i pomóż mi kochać innych Twoim miłosiernym Sercem. Jezu, ufam Tobie.


Dzieci naszego Ojca niebieskiego

Sobota pierwszego tygodnia Wielkiego Postu

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Słyszeliście, że powiedziano: Będziesz miłował swego bliźniego, a nieprzyjaciela swego będziesz nienawidził. A Ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują…” Mateusz 5:43–44

Dlaczego mielibyśmy chcieć kochać naszych nieprzyjaciół i modlić się za tych, którzy nas prześladują? Sam naturalny rozum, naznaczony upadkiem, podpowiada, że nieprzyjaciel to ktoś, komu powinniśmy się przeciwstawiać i od kogo powinniśmy się dystansować, a ci, którzy nas prześladują, zasługują na nasz gniew i potępienie. Bez łaski nasze umysły nie są zdolne pojąć tego nakazu. W dalszej części tego fragmentu Jezus odpowiada nam na to pytanie: „abyście się stali dziećmi Ojca waszego, który jest w niebie…”.

Dziecko dziedziczy DNA po matce i ojcu. Dzieci często przypominają swoich rodziców, przejmują pewne ich cechy i mogą naśladować niektóre z ich nawyków. Te podobieństwa wynikają zarówno z biologii, jak i z wyuczonych zachowań. Jeśli wybieramy Boga Ojca jako naszego prawdziwego Ojca w niebie, stając się członkami rodziny Jezusa, musimy odziedziczyć duchowe „DNA” Boga, przyjąć Jego cechy i naśladować moralne nawyki naszego Pana. W przeciwnym razie nie jesteśmy dziećmi naszego Ojca niebieskiego.

Tak jak przynależność do ziemskiej rodziny wiąże się z obowiązkami — takimi jak współczucie, wsparcie i wierność — tak też jest z przynależnością do rodziny Bożej, która niesie ze sobą jeszcze większą odpowiedzialność. Na przykład, jeśli dziecko w ziemskiej rodzinie buntuje się, okazuje wrogość, odrzuca rodziców i rodzeństwo oraz odchodzi od nich, traci liczne błogosławieństwa życia rodzinnego, zwłaszcza gdy rodzice i pozostałe rodzeństwo są wiernymi sługami Boga. Podobnie, odmawiając posłuszeństwa Bożym przykazaniom, pozbawiamy się błogosławieństw, którymi On obdarza swoje dzieci.

Ponieważ bycie członkiem Bożej rodziny wymaga wielkiej miłości, Jezus wskazuje najwyższe wymaganie, jakie nam stawia: „Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski”. To prawda, że być może osiągniemy doskonałość dopiero w niebie, po doświadczeniu oczyszczającego ognia czyśćca. Nie zmienia to jednak rodzinnych obowiązków, które nasz Ojciec nakłada na nas w tym życiu. Bóg oczekuje doskonałości, w tym radykalnej miłości do wszystkich — do tych, którzy nas kochają, oraz do tych, których uważa się za „nieprzyjaciół” lub którzy nas prześladują.

Miłość, do której wzywa nas Bóg, nie zna granic, ponieważ miłość naszego Ojca niebieskiego do nas nie zna granic. Prawdziwe dzieci przyjmują Jego duchowe DNA i moralne nawyki. Doskonałość moralna prowadzi do duchowej komunii z Bogiem — zjednoczenia z Bogiem — daru przewyższającego wszystko, co zbuntowane duchowe dziecko mogłoby osiągnąć samym wysiłkiem.

Zastanów się dziś nad niezwykłym zaproszeniem, które Bóg kieruje do ciebie, by należeć do Jego rodziny. Gdy słyszysz to zaproszenie i odpowiadasz, przyjmując je, rozważ wymagania wynikające z tego wyboru. Przyjrzyj się osobom w twoim życiu, do których chowasz urazę, z którymi łączy cię skomplikowana relacja lub które cię zraniły. Nie kieruj się wyłącznie naturalnym rozumem. Pozwól, by prawda wzniosła twój umysł, aby zrozumieć, czego Bóg od ciebie oczekuje, i pozwól, by łaska umocniła twoją wolę, aby odnosić się do innych tak, jak twój Ojciec niebieski odnosi się do ciebie.

Boże, pełen miłości, Twoja miłość nigdy nie zawodzi, nigdy nie słabnie, nigdy się nie zmienia. Jest doskonała pod każdym względem. Moja miłość jest często samolubna, ograniczona i niestała. Przyjmuję Twoje zaproszenie do Twojej niebieskiej rodziny i modlę się, by nauczyć się patrzeć na wszystkich ludzi z Twoją mądrością i kochać ich Twoim sercem. Przebacz mi mój brak miłości i przemień mnie mocą łaski w Twoje dziecko. Jezu, ufam Tobie.

Spis treści


Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – i inne!

Udostępnij tę stronę: