Polski

Trzydziesty czwarty tydzień okresu zwykłego

Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – i inne!

Spis treści


Chrystus Król Wszechświata

Uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata (rok A)

„Wtedy odezwie się do tych po lewej stronie: «Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom! Bo byłem głodny, a nie daliście Mi jeść; byłem spragniony, a nie daliście Mi pić; byłem przybyszem, a nie przyjęliście Mnie; byłem nagi, a nie przyodzialiście Mnie; byłem chory i w więzieniu, a nie zatroszczyliście się o Mnie»”. Mateusz 25:41–43

11 czerwca 1899 roku papież Leon XIII uroczyście poświęcił cały rodzaj ludzki Najświętszemu Sercu Jezusa — wydarzenie to uważał za „wielki akt” swojego pontyfikatu. To poświęcenie było zakorzenione w świętej prawdzie, że „panowanie [Chrystusa] obejmuje nie tylko narody katolickie, nie tylko osoby ochrzczone… lecz także wszystkich pozostających poza wiarą chrześcijańską; tak więc prawdziwie cała ludzkość podlega władzy Jezusa Chrystusa” (Annum Sacrum, 3).

Po tym proroczym akcie zawierzenia nastąpiły dziesięciolecia narastającego niepokoju. Do lat dwudziestych XX wieku świat pogrążył się w politycznym i społecznym zamęcie. Po I wojnie światowej sekularyzm szybko rozprzestrzeniał się wśród narodów, a ideologie komunistyczne i faszystowskie zapuszczały korzenie, skłaniając niezliczone dusze do kwestionowania, a nawet porzucania wiary. Wielowiekowa więź między wiarą a władzą świecką, głęboko wpleciona w życie Europy od IV wieku, zaczęła się rozpadać. Przestano uznawać zwierzchnictwo Boga nad narodami, a ludzkość coraz bardziej pokładała ufność w samej sobie.

W odpowiedzi na ten duchowy i społeczny upadek papież Pius XI dostrzegł pilną potrzebę ponownego ogłoszenia powszechnego królowania Chrystusa. Rozumiał, że gdy władza Boga i prawo Boże zostają wykluczone z życia publicznego, społeczeństwo zmierza ku moralnemu zamętowi i ruinie. Aby temu przeciwdziałać, w 1925 roku ustanowił święto Chrystusa Króla, przypominając Kościołowi i światu, że istnieje tylko jeden prawdziwy Król, który jest nie tylko Królem katolików i chrześcijan, lecz także Królem całej ludzkości, Królem każdego narodu, Królem całego wszechświata.

Obchodząc tę chwalebną uroczystość w ostatnią niedzielę roku liturgicznego, jesteśmy zaproszeni, by przypomnieć sobie i na nowo potwierdzić powszechne królowanie Chrystusa. Na całym świecie wielu ludzi nie podąża za Chrystusem ani nie uznaje Go za Pana. Niektórzy wyznają fałszywe religie, przyjmują świeckie ideologie lub całkowicie odrzucają Boga i praktyki religijne.

Dzisiejsza Ewangelia dobitnie przypomina, że niezależnie od swoich przekonań czy niewiary wszyscy staną przed Jezusem Chrystusem, Królem Wszechświata, i u kresu ziemskiego życia zostaną osądzeni przez Niego samego. Bez względu na to, jakie wyznanie ktoś przyjmuje lub odrzuca, Chrystus pozostaje Królem wszystkich i jedynym Sędzią każdego człowieka. Do jednych powie: „Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane wam od założenia świata”. Innym oznajmi: „Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom”. Sądu Chrystusa nie da się uniknąć. Ci, którzy odrzucają Go w tym życiu, nie mogą w chwili śmierci powiedzieć: „Nie masz prawa mnie sądzić!”. Tylko Jezus ma to prawo i skorzysta z niego w doskonałym zjednoczeniu Bożej sprawiedliwości i miłosierdzia, przenikając głębię każdej duszy.

Zrozumienie powszechnego i wyłącznego charakteru królowania Chrystusa zainspiruje nas do ewangelizacji, aby przyciągać każdą duszę do Niego, oraz do wytrwałej pracy nad wprowadzaniem Chrystusa w każdą dziedzinę ludzkiego życia, w tym w sprawowanie władzy. W krajach, w których normą jest rozdział Kościoła od państwa, musimy pamiętać, że choć pasterze Kościoła słusznie powstrzymują się od sprawowania władzy świeckiej, nie oznacza to, że Jezus Chrystus ma być wykluczony z życia publicznego. Przeciwnie, musi On pozostawać w centrum wszelkiego sprawowania władzy przez ludzi, tak jak będzie w centrum u końca czasów, gdy rozliczy wszystkich ludzi z ich wierności Jego Boskiej woli.

Rozważ dziś nadchodzący sąd Chrystusa. Zastanów się, czy On rzeczywiście króluje w każdej dziedzinie twojego życia — w twoich myślach, słowach, czynach, relacjach i obowiązkach. Następnie pomyśl, jak możesz pomagać w urzeczywistnianiu Jego Królestwa w sercach, domach i szeroko pojętej kulturze, aby wówczas, gdy przyjdzie w chwale, znaleźć się wśród tych po Jego prawej stronie.

Panie Jezu Chryste, Królu Wszechświata, Ty jesteś Panem całego stworzenia, Sędzią każdej duszy i jedynym Zbawicielem świata. Kłaniamy się dziś przed Tobą w pokornej adoracji, uznając Twoją najwyższą władzę nad naszym życiem, naszymi narodami i naszym światem. Króluj w naszych sercach mocą Twojej prawdy, oczyść nasze pragnienia i upodabniaj nasze życie do Twojej najświętszej woli. Niech każda dusza na tym świecie pozna Cię i adoruje w oczekiwaniu na ów wielki i ostateczny dzień Sądu. Jezu, ufam Tobie.


Stając przed Królem

Uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata (rok B)

Piłat powiedział do Jezusa: „Czy Ty jesteś Królem żydowskim?”. Jezus odpowiedział: „Czy to mówisz od siebie, czy też inni powiedzieli ci o Mnie?”. Piłat odparł: „Czy ja jestem Żydem? Naród Twój i arcykapłani wydali mi Ciebie. Co uczyniłeś?”. Jezus odpowiedział: „Królestwo moje nie jest z tego świata…”. Jan 18:33–36

Piłat był rzymskim namiestnikiem Judei, obdarzonym ziemską władzą i wspieranym potęgą cesarstwa. Większość ludzi stających przed nim drżałaby z lęku na myśl o skazaniu. A jednak w tej scenie z Ewangelii według św. Jana to nie Jezus jest tak naprawdę sądzony — lecz Piłat. Choć wydaje się, że sprawuje on władzę nad Chrystusem w ziemskim sądzie, w rzeczywistości Piłat stanął twarzą w twarz z Sędzią całej ludzkości, odwiecznym Królem, którego Królestwo przewyższa wszelkie ziemskie panowanie.

Gdyby Jezus tak zechciał, stojąc przed Piłatem, mógłby objawić swoją Boską chwałę na oczach wszystkich i przywołać niezliczone zastępy walecznych aniołów, by stanęły w Jego obronie. Jezus jednak milczał, poddając się cierpieniu i śmierci, aby objawić królowanie oparte nie na sile, lecz na wiecznym odkupieniu. Jego Królestwo miało zostać ustanowione nie przemocą, lecz przez Krzyż oraz przez czystość i świętość ofiarnej Miłości.

U kresu życia Piłat ponownie stanął przed Jezusem, lecz tym razem na własnym sądzie. W owej chwili Chrystus nie stał już w pokornym milczeniu, lecz królował w chwale, wydając Boski i wieczny wyrok. Nie znamy ostatecznego losu duszy Piłata, ale wiemy, że nie sądzili go fałszywi bogowie Rzymu — ani Apollo, ani Jowisz, ani żaden inny bożek — lecz jedyny prawdziwy Bóg, Jezus Chrystus, Król Wszechświata.

Wyobraź sobie chwilę śmierci Piłata i jego sądu szczegółowego. Gdyby do tego czasu się nie nawrócił, ogarnęłoby go przerażające zdumienie, gdy stanąłby przed uwielbionym Jezusem. W owej chwili Piłat dostrzegłby swoje tchórzostwo, które doprowadziło go do skazania Syna Bożego. Ogarnęłaby go również pełna czci bojaźń wobec mocy Boga, który potrafi przemienić ukrzyżowanie w narzędzie życia wiecznego dla wszystkich, którzy powierzają się panowaniu Chrystusa.

Tak jak Piłat stanął przed Jezusem Chrystusem, Królem Wszechświata, na sądzie szczegółowym, tak też stanie przed Nim każdy z nas. Niektórym myśl o sądzie może wydawać się surowa lub poniżająca, ale takie myślenie jest tragicznym błędem. Dzisiejsza uroczystość przypomina nam nie tylko, że Chrystus będzie królował na wieki, lecz także, że On jest prawdziwym i jedynym Sędzią każdej duszy w chwili śmierci. Nigdy nie powinniśmy odwracać się od tej Boskiej rzeczywistości.

Często wolimy rozważać dobroć Jezusa, Jego radość, łagodność i otwarte ramiona niż Jego sąd. Bliskie są nam obrazy Dobrego Pasterza, Dobrego Samarytanina i kochającego Ojca czekającego na syna marnotrawnego. Pocieszają nas obrazy Jezusa obejmującego dzieci, uzdrawiającego chorych i karmiącego głodnych. Te obrazy są prawdziwe i piękne. Jeśli jednak dostrzegamy tylko tę stronę naszego Pana, nie znamy Go w pełni. On jest również niewzruszony i stanowczy w swojej sprawiedliwości. Nie zawaha się potępić duszy, która nie okazuje żalu za grzechy i trwa w grzechu ciężkim. Nigdy nie waha się wymagać nawrócenia, oczyszczenia, a nawet doskonałości. A kiedy postępujemy z pychą i arogancją, On z mocą nas uniża, wzywając nas z powrotem do siebie w sposób prawdziwy i jasny.

Zastanów się dziś nad swoim obrazem Jezusa. Czy dostrzegasz w pełni, kim On jest, czy wolisz jedynie te obrazy, które niosą więcej pociechy? Wyobraź sobie, że stoisz przed pełnym chwały Królem królów, zasiadającym na swoim tronie sprawiedliwości i łaski. Ta wizja powinna budzić w nas święty lęk przed grzechem, a zarazem napełniać nas wielką nadzieją w Jego Miłosierdzie Boże. Stań dziś przed Królem, uprzedzając dzień swojego sądu. Przygotuj uczciwy rachunek ze swojego życia, wsłuchaj się w głos Chrystusa, twojego Sędziego, i nawracaj się — dziś, jutro i każdego dnia — aby dzień sądu ostatecznego, gdy nadejdzie, był najchwalebniejszym dniem twojego życia.

Jezu Chryste, Królu Wszechświata, kocham Cię, wielbię Cię i adoruję całym swoim jestestwem. Ty jesteś jedynym Królem wszystkich królów, Panem wszystkich panów i Zbawicielem ludzkości. Gdy rozpoczynamy ostatni tydzień roku liturgicznego i czcimy Cię jako Króla i Sędziego, proszę, uczyń mnie pokornym, daj mi poznać Twoją sprawiedliwość i miłosierdzie oraz przygotuj moje serce do uczciwego rozliczenia się z własnego życia. Niech dzień, w którym stanę przed Tobą na sądzie, będzie dniem niezgłębionej radości. Jezu, ufam Tobie.


Królestwo Ukrzyżowanego Króla

Uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata (rok C)

„Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa”. Odpowiedział mu: „Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju”. Łukasz 22:42–43

Dzisiejsza, ostatnia niedziela roku liturgicznego kieruje nasz wzrok ku ostatecznym i chwalebnym rzeczywistościom, które mają nadejść. W pewnym momencie przyszłości Jezus Chrystus, Król Wszechświata, powróci w chwale i majestacie, aby osądzić każdą duszę — żywych i umarłych — i ustanowić swoje widzialne i trwałe Królestwo, do którego każda dusza będąca w stanie łaski i w pełni oczyszczona wejdzie jako dziecko Boże, by żyć na zawsze pod wiecznym panowaniem Chrystusa.

Czy myślisz czasem o tym dniu? Może się on wydawać nierzeczywisty, odległy, a nawet bardziej teoretyczny niż realny. Niektórzy mogą się zastanawiać, czy biblijne opisy powtórnego przyjścia Chrystusa nie są jedynie symboliczne lub metaforyczne.

Prawda jednak — którą wyznajemy w każdą niedzielę w Credo — jest taka, że Jezus powróci na ziemię w ciele, osądzi żywych i umarłych, zjednoczy Niebo i Ziemię w swoim wiecznym Królestwie, skaże trwających bez żalu w grzechach ciężkich na wieczne oddzielenie od Niego, a swoje wierne dzieci przyjmie do udziału w swojej wiecznej chwale. To nie fikcja, lecz fakt. Dzisiejsza uroczystość zaprasza nas do rozważenia tej świętej prawdy.

Dzisiejsza Ewangelia przypomina pełne mocy słowa Wielkiego Króla, wypowiedziane do dobrego łotra, gdy obaj umierali na swoich krzyżach. Z jednego krzyża popłynęło pokorne wyznanie wiary w Króla; z drugiego — Boskie orędzie miłości, miłosierdzia i zbawienia.

W owej chwili tron naszego Pana nie był ze złota. Nie było korony wysadzanej klejnotami ani zastępów śpiewających na Jego cześć. Widzimy natomiast umęczonego człowieka, przybitego do krzyża między dwoma złoczyńcami, wyszydzanego przez przywódców, żołnierzy i przechodniów. A jednak to właśnie tam, w tym najmniej spodziewanym miejscu, tajemnica Boskiego królowania objawia się w całej pełni.

Nad głową Jezusa widniał napis, umieszczony na szyderstwo, a jednak głoszący chwalebną i proroczą prawdę: „To jest Król żydowski”. Nie ocalił samego siebie, ponieważ przyszedł, aby zbawić nas przez swoją śmierć. Nie panuje przez dominację i siłę, lecz przez oddanie, miłosierdzie i miłość aż do śmierci. To z Krzyża zapoczątkowuje swoje Królestwo i to przez Krzyż przyciąga wszystkich ludzi do siebie.

W tej świętej chwili dwaj złoczyńcy obok Niego ukazują dwie zasadnicze odpowiedzi, jakie możemy dać na królewską władzę Chrystusa. Jeden przyłącza się do szyderstw: „Czy Ty nie jesteś Mesjaszem? Wybaw więc siebie i nas!”. Jego słowa odzwierciedlają błędne pojmowanie królewskiej władzy przez świat jako kontroli, troski o własne przetrwanie i zewnętrznej potęgi. Drugi karci go za bluźnierstwo i w swojej agonii rozpoznaje niewinność i majestat Tego, który cierpi obok niego. Z głęboką wiarą zanosi pokorną prośbę: „Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa”.

To wołanie każdego skruszonego grzesznika, głos każdej duszy, która zaczyna dostrzegać w Krzyżu nie klęskę, lecz drogę do wiecznej chwały. Z Krzyża prawdziwy Król wypowiada słowa miłosierdzia, które rozbrzmiewają przez wieki: „Dziś będziesz ze Mną w raju”. W tej chwili umierający łotr staje się pierwszym, który wchodzi do Nieba dzięki mocy ofiary Ukrzyżowanego Króla.

To Ewangelia nadziei — nie chwila klęski, lecz triumfu. W oczach świata Chrystus był skończony. W oczach Nieba został wyniesiony na tron. Jego tronem jest Krzyż. Jego korona jest z cierni. Jego berłem jest przebita gwoździem dłoń, wzniesiona w geście miłosierdzia. Czy On jest twoim Królem? Czy pragniesz należeć do Jego świętego Królestwa?

Rozważ dziś Chrystusa ukrzyżowanego jako swojego Króla. Czy pragniesz w tym życiu jedynie siły, wygody i zwycięstwa? Czy też chcesz zjednoczyć się z Królem w Jego słabości, cierpieniu i tajemnicy Krzyża? Jak dobry łotr, przyjdź do Niego ze skruchą. Uczyń jego modlitwę swoją: „Jezu, wspomnij na mnie…”. I ufaj, że nasz Ukrzyżowany Król odpowie ci wiecznym miłosierdziem.

Jezu Chryste, Królu Wszechświata, wierzę i wyznaję, że Ty jesteś Królem królów, Panem panów i Zbawicielem świata. Pomóż mi dziś przyjąć Twoje panowanie w moim życiu, abym mógł mieć udział w Twoim wiecznym Królestwie wraz z dobrym łotrem i wszystkimi, którzy wyznają wiarę w Ciebie i żyją mocą Twojej ofiarnej miłości. Wspomnij na mnie, Panie, gdy przyjdziesz do swojego Królestwa. Jezu, ufam Tobie.


Oddać wszystko nowej Świątyni

Poniedziałek XXXIV tygodnia okresu zwykłego

Gdy Jezus podniósł oczy, zobaczył bogatych, którzy wrzucali swoje ofiary do skarbony. Zauważył też ubogą wdowę, która wrzucała tam dwie drobne monety. Powiedział: „Zaprawdę, powiadam wam: Ta uboga wdowa wrzuciła więcej niż wszyscy inni. Tamci bowiem wszyscy składali ofiary z tego, co im zbywało, ona zaś ze swego ubóstwa ofiarowała wszystko, co miała na utrzymanie”. Łukasz 21:1–4

W tym ostatnim tygodniu roku liturgicznego Kościół kieruje naszą uwagę na ostatni tydzień ziemskiej działalności Jezusa. W tych świętych dniach Jezus spędzał noce na Górze Oliwnej, a dni — nauczając na dziedzińcach świątyni. Ci, którzy Go słuchali, nie mieli pojęcia, co miało nadejść. Ale Jezus wiedział. Dlatego Jego słowa i czyny w tym ostatnim tygodniu mają szczególną wagę i pilność.

W dzisiejszej Ewangelii Jezus w ciszy obserwuje ludzi składających ofiary do skarbony świątynnej. Niektórzy bogaci ofiarowują duże sumy. Jednak to uboga wdowa, wrzucająca dwie drobne monety do jednej ze świątynnych skarbon, przyciąga Jego wzrok i zasługuje na Jego pochwałę. Jej ofiara była niewielka co do ilości, lecz wielka co do wartości: „Ona zaś ze swego ubóstwa ofiarowała wszystko, co miała na utrzymanie”.

Jej czyn odsłania samo sedno hojności i oddania się Bogu. Nie dała tego, co jej zbywało; dała wszystko. Przez swój całkowity dar zapowiada doskonałą ofiarę Chrystusa, który już wkrótce miał ofiarować dla naszego zbawienia nie coś, lecz wszystko.

Moment tego wydarzenia jest znaczący. Ma ono miejsce tuż przed tym, jak Jezus zacznie składać samego siebie w ofierze na Krzyżu. W czynie tej wdowy Bóg daje nam wymowny obraz postawy, jakiej pragnie w każdym z nas. Nie chce jedynie części naszych zasobów, naszego czasu czy talentów. Chce wszystkiego. Dlaczego? Ponieważ wszystko, co mamy, już pochodzi od Niego i w Nim znajduje swój właściwy cel.

Ta prawda stanowi szczególne wyzwanie dla tych, którzy wiele posiadają. Kiedy jesteśmy emocjonalnie przywiązani do naszego majątku, osiągnięć, pozycji, wygód czy nawet naszych relacji, często niechętnie powierzamy je Bożej opatrzności. Jednak nasze kurczowe przywiązanie staje się duchowym ciężarem, uniemożliwiając nam uczynienie całkowitego daru z siebie. „Kto nie wyrzeka się wszystkiego, co posiada, nie może być moim uczniem” (Łukasz 14:33).

Co zatem cenisz najbardziej w tym życiu: rodzinę, przyjaźnie, karierę, bezpieczeństwo finansowe, dom, zdrowie czy osobiste zainteresowania? Choć wszystko to może być prawdziwym dobrem — zwłaszcza rodzina — zawsze należy patrzeć na nie w świetle miłości Chrystusa, który ogołocił samego siebie. Miarą naszego przywiązania musi być Krzyż.

Jezus kochał swoją rodzinę, swoich przyjaciół, swoich uczniów. Bez wątpienia doświadczał radości życia, wspólnych posiłków i prostych przyjemności. Nigdy jednak nie był tak przywiązany do czegokolwiek ziemskiego, by mogło Go to odwieść od wypełnienia woli Ojca, aby oddać wszystko na Krzyżu. Wdowa w swoim pokornym geście staje się zwierciadłem Jego boskiej hojności.

Jest ona także dla nas wzorem. Jej dar zapowiada nową i wieczną Świątynię — Mistyczne Ciało Chrystusa. Kiedy tak jak ona ofiarujemy Bogu wszystko — nasze relacje, czas, majątek, radości, smutki, a nawet cierpienie — dary te stają się częścią duchowego skarbca, który wspiera i buduje Ciało Chrystusa. W ten sposób nie tylko naśladujemy Chrystusa, lecz także uczestniczymy w Jego odkupieńczym dziele.

Zastanów się dziś, co zatrzymujesz dla siebie. Do czego jesteś przywiązany w sferze uczuć, ducha lub codziennego życia? Proś Pana o łaskę, by to puścić i złożyć w ręce Ojca. Ufaj, że żaden dar, czy mały, czy wielki, nigdy nie ginie, jeśli jest ofiarowany z miłością. Przez taką hojność Bóg buduje nową Świątynię — swój Kościół — i czyni nasze serca mieszkaniem swojej chwały.

Mój Panie, który składasz siebie w ofierze, Ty oddałeś wszystko z miłości do mnie. Pomóż mi w odpowiedzi oddać wszystko Tobie. Przyjmij mój majątek, moje relacje, mój czas, moje dary, a nawet moje lęki i rany. Obym niczego nie zatrzymywał dla siebie. Oczyść moje przywiązania, abym mógł ofiarować je Tobie jako wyraz ufności i miłości. Niech moje życie będzie ofiarą żywą, świętą i miłą Tobie. Jezu, ufam Tobie.


Nasz ostateczny cel

Wtorek XXXIV tygodnia okresu zwykłego

Gdy niektórzy mówili o tym, jak świątynia jest przyozdobiona kosztownymi kamieniami i darami wotywnymi, Jezus powiedział: „Przyjdą dni, kiedy z tego, co tu widzicie, nie zostanie kamień na kamieniu, który by nie był zwalony”. Łukasz 21:5–6

Każdy lubi wakacje. Wyobraź sobie, że otrzymujesz w pełni opłaconą podróż do miejsca, o którego odwiedzeniu marzysz od dawna. Jedyną trudnością jest to, że wyjazd zaplanowano dopiero za rok. W kolejnych miesiącach poznajesz szczegółowo miejsce, do którego się wybierasz. Przyglądasz się wszystkim atrakcjom, planujesz każdy dzień, a twoja radość oczekiwania nieustannie rośnie. Wreszcie nadchodzi dzień wyjazdu, a gdy docierasz do celu, wszystko przewyższa twoje oczekiwania. To prawdziwy raj.

Ten prosty, ziemski obraz ukazuje, jakie powinno być nastawienie naszych serc wobec nieba i obietnicy nowego nieba i nowej ziemi. Łatwo dać się pochłonąć bieżącym wymaganiom tego życia i stracić z oczu to, co nas czeka. Prawda jest jednak taka, że nasze życie na ziemi jest jedynie przygotowaniem do wieczności. Gdy nadejdzie ów wieczny dzień, nie potrwa on tygodnia ani nawet całego życia — nigdy się nie skończy. Wszystko, czego doświadczyliśmy przed tą chwilą, wyda się niczym w porównaniu z niewyobrażalną radością oglądania Boga twarzą w twarz. A dla tych, którzy zostaną uznani za godnych wejścia, jedynym, co zabierzemy ze sobą, będzie miłość, którą żyliśmy. Ta miłość staje się dla nas skarbem wiecznej chwały.

W tym ostatnim tygodniu roku liturgicznego Kościół zaprasza nas, byśmy wznieśli wzrok ku owemu ostatecznemu i chwalebnemu celowi. Jesteśmy wezwani do rozważania wieczności, odnawiania naszego pragnienia nieba i życia ze świadomością ostatecznego celu.

Dzisiejszy fragment Ewangelii umacnia to wezwanie, by żyć z sercem zwróconym ku temu, co wieczne. Gdy uczniowie Jezusa podziwiali wspaniałość świątyni, ozdobionej kosztownymi kamieniami i darami wotywnymi, On ostrzegł ich, że nie pozostanie kamień na kamieniu. W ten sposób Jezus wzywa nas do refleksji nad przemijaniem wszelkiej ziemskiej chwały — nawet tej, która wydaje się święta i trwała. Kieruje naszą uwagę ku prawdzie, że wszystko na tym świecie przeminie, z wyjątkiem tego, co pochodzi od Boga.

Nie jest to przesłanie przygnębienia, lecz wyzwolenia. Jeśli będziemy żyć jak pielgrzymi w drodze do nieba, nauczymy się uwalniać od nieuporządkowanych przywiązań do tego, co przemijające, i zamiast tego angażować serca w to, co trwa: wiarę, nadzieję, a przede wszystkim miłość. Zburzenie świątyni zapowiada przeminięcie obecnego wieku i przypomina nam, że prawdziwą Świątynią jest sam Chrystus, a w Nim — niebiańskie Jeruzalem, które na nas czeka.

Jezus naucza także o nadchodzących uciskach — wojnach, klęskach głodu, trzęsieniach ziemi i zwodzeniu. To jeszcze wyraźniej ukazuje potrzebę zachowania duchowej czujności i zakorzenienia w prawdzie. Znaki te nie mają nas przerażać, lecz budzić. Przypominają nam, że świat jęczy w oczekiwaniu na swoje odnowienie i przemianę (por. Rz 8:22). Tak jak bóle porodowe poprzedzają nowe życie, tak również te próby przygotowują nas na przyszłą chwałę. Ostatecznie Jezus nie tylko nas ostrzega; zaprasza nas, byśmy złożyli całą ufność w obietnicach Ojca.

Na czym skupiasz uwagę, gdy mijają twoje dni, miesiące i lata? Czy pochłaniają cię sprawy tego świata, które ostatecznie przeminą? Choć musimy żyć w tym świecie i codziennie angażować się w jego sprawy, istnieje ogromna różnica między życiem tak, jakby to życie było celem, a przeżywaniem go jako drogi do celu ostatecznego. Każdą czynność, którą podejmujemy, każdą relację, którą nawiązujemy, każde zadanie, które wykonujemy, i każdą modlitwę, którą zanosimy, musimy podejmować ze wzrokiem utkwionym w niebie, przygotowując nasze serca na ów wieczny dzień.

Zastanów się dziś, ku czemu zwraca się twoje serce. Czy jest zakorzenione w tym, co przemija, czy zakotwiczone w tym, co wieczne? Znajdź czas, by wznieść oczy ku niebu i odnowić pragnienie ostatecznego celu, który Bóg dla ciebie przygotował. Niech przemijalność tego świata obudzi w tobie tęsknotę za niezniszczalną chwałą, która ma nadejść. A pielgrzymując przez to życie, idź z radosną nadzieją, gromadząc skarby miłości, które nigdy nie zginą.

Panie mój i Boże mój, Ty jesteś moim ostatecznym celem. Życie w Tobie i udział w samym Twoim życiu w niebie muszą być fundamentem wszystkiego, co czynię, oraz celem każdej mojej myśli, każdego słowa i czynu. Napełnij moje serce radosnym oczekiwaniem na ów najchwalebniejszy dzień, kiedy ujrzę Cię twarzą w twarz i będę na wieki oglądać blask uszczęśliwiającej wizji Ciebie. Jezu, ufam Tobie.


Chwała męczeństwa

Środa XXXIV tygodnia okresu zwykłego

Jezus powiedział do tłumu: „Podniosą na was ręce i będą was prześladować. Wydadzą was do synagog i do więzień oraz z powodu mojego imienia będą was prowadzić przed królów i namiestników. Będzie to dla was sposobność do składania świadectwa. Postanówcie sobie w sercu nie obmyślać naprzód swej obrony. Ja bowiem dam wam wymowę i mądrość, której żaden z waszych prześladowców nie będzie się mógł oprzeć ani się sprzeciwić”. Łk 21:12–15

Jezus nie obiecuje nam życia w doczesnym komforcie. W istocie obiecuje coś przeciwnego. W dzisiejszej Ewangelii, wypowiadając się w ostatnich dniach swojej publicznej działalności, wzywa uczniów, by przygotowali się na prześladowania. Jezus opisuje czasy ostateczne, ostrzegając, że „powstanie naród przeciw narodowi i królestwo przeciw królestwu” oraz że będą „silne trzęsienia ziemi, głód i zaraza… straszne zjawiska i wielkie znaki” (Łk 21:10–11). Jakby tego było mało, by wzbudzić lęk w sercach Jego uczniów, dodaje, że będą pojmani, więzieni i prowadzeni przed królów i namiestników. Daje im jednak jedno kluczowe zapewnienie: „Będzie to dla was sposobność do składania świadectwa”.

Greckie słowo oznaczające „świadectwo” to martyrion, od którego wywodzi się określenie męczennika. Jezus nauczał, że prześladowanie, choć bolesne, staje się sposobnością do dawania świadectwa Ewangelii. To świadectwo nie polega jedynie na wypowiadaniu właściwych słów; jest pełnym wyrazem wiary poprzez czyny, wytrwałość, a często także cierpienie. Jest wezwaniem do odważnej wierności, do niezłomnego trwania w prawdzie, gdy świat jest wobec niej wrogi.

Jezus nie łudzi swoich uczniów, że ominą ich trudności. Przeciwnie, ostrzega przed zdradą, nienawiścią, a nawet śmiercią. Jednak w tym otrzeźwiającym proroctwie kryje się świetlista obietnica: „Włos z głowy wam nie spadnie” (Łk 21:18). Oznacza to, że żadne cierpienie, które znosimy dla Chrystusa, nigdy nie jest daremne. Świat może zranić ciało, lecz nie może tknąć duszy zjednoczonej z Chrystusem. Wierny uczeń może zostać odrzucony przez władze, a nawet przez bliskich, lecz nigdy nie jest opuszczony przez Boga. Każda próba dopuszczona przez Bożą opatrzność staje się chwilą pełną łaski, sposobnością do złożenia świadectwa — świętą ofiarą, której echo będzie rozbrzmiewać w wieczności.

Święty Szczepan, pierwszy męczennik Kościoła, jest tego doskonałym przykładem (por. Dz 6–7). Oskarżony i zawleczony przed Sanhedryn, odważnie głosił prawdę o Jezusie. Choć jego świadectwo kosztowało go życie, stało się ziarnem wiary dla Kościoła i chwałą, która nigdy nie przeminie w niebie.

Większość z nas nie stanie wobec męczeństwa w równie dramatycznych okolicznościach, jednak każdy chrześcijanin jest powołany do dawania świadectwa w codziennym życiu. W niektórych częściach świata wierzący nadal cierpią uwięzienie lub ponoszą śmierć za to, że noszą imię Chrystusa. W innych miejscach prześladowanie przybiera postać drwin, wykluczenia społecznego, presji w pracy czy napięć w rodzinie. Te próby mogą nie trafiać na pierwsze strony gazet, ale nie są przez to mniej rzeczywiste. One również są sposobnościami do dawania świadectwa Ewangelii z miłością, odwagą i niezachwianą nadzieją.

Aby przygotować swoich uczniów — i nas — na prześladowania, których doświadczymy, Jezus mówi im, by nie przygotowywali wcześniej obrony. Jest to wezwanie do radykalnej ufności i polegania na Nim. W takich chwilach to On sam da słowa, a mądrość, której udzieli, będzie nie do odparcia. Trudno jednak tak postępować. Gdy spotykamy się z jakąś formą sprzeciwu, łatwo może to prowadzić do natrętnych myśli, do odgrywania w wyobraźni scenariuszy tego, co powiemy i zrobimy. To ciężkie brzemię.

Jeśli zaufamy słowom Jezusa i pójdziemy za nimi, odkryjemy wolność i mądrość. Jego opatrzność jest tak wielka, że ufające Mu dusze zawsze otrzymują pomoc w chwili, gdy najbardziej jej potrzebują, dając świadectwo Chrystusowi w sposób, którego nigdy nie uważaliśmy za możliwy. Dotyczy to nie tylko prześladowań, lecz każdej próby, którą znosimy z miłością i wiarą w Chrystusa.

Zastanów się dzisiaj, czy masz w sobie gotowość do dawania świadectwa swoim życiem — niekoniecznie przed królami i namiestnikami, ale przed sąsiadami, współpracownikami, a nawet bliskimi. Czy boisz się tego, co inni mogą pomyśleć lub powiedzieć, jeśli wypowiesz imię Jezusa albo staniesz w obronie prawdy? Droga ucznia często obejmuje rozmaite próby. Ufaj, że nasz Pan będzie z tobą, obdarzy cię swoją mądrością i ostatecznie doprowadzi cię do życia wiecznego, jeśli wytrwasz.

Mój Panie, który składasz siebie w ofierze, cierpienie, które dobrowolnie zniosłeś, jest niezgłębione, a jednak przyjąłeś je z doskonałą ufnością w wolę Ojca. Udziel mi łaski życia w Tobie oraz naśladowania Twojej odwagi i mądrości, aby każda próba, którą znoszę, mogła stać się sposobnością do dawania o Tobie świadectwa całym moim życiem. Jezu, ufam Tobie.


Twoje odkupienie jest blisko

Czwartek XXXIV tygodnia okresu zwykłego

„Ludzie mdleć będą ze strachu w oczekiwaniu wydarzeń zagrażających ziemi. Albowiem moce niebios zostaną wstrząśnięte. Wtedy ujrzą Syna Człowieczego, nadchodzącego w obłoku z mocą i wielką chwałą. A gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie”.  Łk 21:26–28

Dzisiejsza Ewangelia przedstawia wyraziste i niepokojące proroctwo naszego Pana. Zapowiada On zburzenie Jerozolimy i straszliwe cierpienie, które dotknie jej mieszkańców. Mówi o wojskach otaczających miasto, o ludziach uciekających w bezpieczne miejsce oraz o czasie sądu i kary. Lecz potem, pośród tej apokaliptycznej wizji, Jezus kieruje wzrok swoich uczniów ku górze tymi słowami nadziei: „Nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie”.

Początkowa część tej mowy jest często rozumiana jako proroctwo o zburzeniu Jerozolimy w 70 roku po Chrystusie — wydarzeniu katastrofalnym dla narodu żydowskiego. Jednak słowa te nie odnoszą się wyłącznie do tamtej chwili w historii. Wskazują również na sąd nad światem i powtórne przyjście Chrystusa. Jezus nie tylko ostrzega swoich uczniów przed doczesnymi nieszczęściami; przygotowuje nas na ostateczne objawienie Jego chwały i dopełnienie królestwa Bożego, zarówno u kresu czasów, jak i dzisiaj, gdy wędrujemy przez życie.

Kontrast emocji jest uderzający: „Ludzie mdleć będą ze strachu” oraz „Nabierzcie ducha i podnieście głowy”. Te stwierdzenia nie muszą być sprzeczne. Słowa o tych, którzy mdleją ze strachu, mogą odnosić się do ludzi ulegających ziemskiemu lękowi i wstrząśniętych do głębi rozpaczą. Jednak taki lęk może również oznaczać świętą bojaźń, pełne czci drżenie, które staje się właśnie tym, co pozwala wiernym wznieść oczy ku niebu pośród największych życiowych prób.

Choć Jezus rzeczywiście powróci w blasku i chwale u kresu czasów, już teraz nieustannie przychodzi do nas przez łaskę. Dlatego jest to nie tylko prorockie wezwanie do odwagi i czujności w obliczu sądu ostatecznego, lecz także codzienne zaproszenie do wytrwałości, gdy stajemy wobec wyzwań i niepewności życia.

Konflikty, klęski żywiołowe, lęk i zamęt są częścią naszej ziemskiej wędrówki. Dopóki dzięki Bożemu miłosierdziu nie dotrzemy do nieba, nie sposób od nich uciec. Nie musimy jednak bać się ich w sposób szkodliwy dla naszego zdrowia emocjonalnego, jeśli przyjmujemy je, korzystając z duchowego daru bojaźni Bożej.

Ta święta bojaźń oddziałuje na nas na dwa sposoby. Po pierwsze, pozwala nam dostrzegać konsekwencje grzechu i unikać go z obawy przed Bożą sprawiedliwością. Jednak jej wyższa forma zbliża nas do Boga przez miłość. Pozwala nam dostrzec smutek, jaki sprawiamy Najświętszemu Sercu Jezusa. Miłość do Niego przynagla nas do unikania grzechu — nie ze strachu przed karą, lecz z pragnienia, by nigdy nie zranić Tego, którego kochamy. Z oczami utkwionymi w niebie pragniemy czynić jedynie to, co pociesza Serce naszego Pana.

Dopiero gdy zrozumiemy kruchość tego świata i niezachwianą wierność Boga, zdobędziemy się na odwagę, by znosić wszystko z nadzieją i wiarą w Chrystusa, czyniąc nasze życie nieustannym, ofiarnym darem miłości. Nigdy nie możemy tak mocno zakorzenić się w tym przemijającym świecie, by zapomnieć, że jesteśmy przede wszystkim obywatelami nieba. Ziemskie nieszczęścia, choćby były przerażające, nie są powodem do rozpaczy. Dla tych, którzy ufają Chrystusowi, są okazją do pełniejszego zawierzenia i głębszej ufności w opatrznościową opiekę Boga.

Zastanów się dzisiaj nad swoimi emocjami, gdy przychodzą próby lub lęk zagraża twojemu pokojowi. Czy kulisz się w ziemskim strachu, czy też podnosisz głowę ze świętą ufnością, wiedząc, że twoje odkupienie jest blisko? Każdy z nas staje w życiu wobec innych prób, ale wszyscy ich doświadczamy. Czy postrzegasz swoje próby jako zło, którego trzeba unikać, czy jako okazje do przyjęcia łaski? Proś Pana, aby pogłębił w tobie dar bojaźni Bożej, by twoje oczy były utkwione w przyjściu Syna Człowieczego, a twoje serce trwało zawsze w czujności, wierności i gotowości do radowania się z Jego przyjścia.

Panie najpotężniejszy i pełen chwały, zniosłeś największe próby w tym życiu, a teraz spoglądasz na nas z doskonałą miłością i zrozumieniem, gdy mierzymy się z własnymi. Daj mi nadzieję pośród każdego utrapienia i pomóż mi widzieć w każdej próbie nie ciężar, lecz sposobność, by wznieść ku Tobie wzrok z odwagą, z ufnością i z zawierzeniem, że zawsze jesteś blisko i przyciągasz mnie coraz bliżej swojego Serca. Jezu, ufam Tobie.


Bliskość królestwa Bożego

Piątek XXXIV tygodnia okresu zwykłego

Jezus opowiedział swoim uczniom przypowieść: „Spójrzcie na figowiec i na wszystkie drzewa. Gdy widzicie, że wypuszczają pąki, sami poznajecie, że lato jest już blisko. Tak i wy, gdy ujrzycie, że to się dzieje, wiedzcie, że blisko jest królestwo Boże”. Łk 21:29–31

Gdy w Ewangelii według św. Łukasza Jezus zbliża się do końca swojej ostatniej mowy, przedstawia przypowieść, która przemawia zarówno do prostoty codziennego życia, jak i do głębi rzeczywistości wiecznych. Dla słuchających tej mowy był to znajomy obraz: figowiec, którego pąki zaczynały się rozwijać, zwiastując bliskość lata. Ta przypowieść ukazuje rozeznawanie poprzez spokojne, uważne dostrzeganie oznak życia i przemian oraz tego, jak Bóg interweniuje.

Jezus zaprasza nas do odczytywania „pór” historii zbawienia zarówno w wymiarze powszechnym, jak i w naszym własnym życiu, podobnie jak odczytujemy naturalne znaki w otaczającym nas świecie. Tak jak wypuszczanie pąków przez drzewa zwiastuje nadejście nowej pory roku, tak też wydarzenia na świecie — i poruszenia w ludzkim sercu — wskazują na rozwijający się Boży plan. „Wiedzcie, że blisko jest królestwo Boże”. Jest to zarówno stwierdzenie dotyczące czasów ostatecznych, jak i zapewnienie o nieustannej, cichej bliskości Boga w każdej chwili historii, także w naszych czasach.

Następnie Jezus wypowiada zdumiewające słowa: „Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą”. W tych kilku słowach przeciwstawia kruchość stworzenia trwałości Bożej prawdy. Wszystko na tym świecie — cały wszechświat — przemija. Lecz Jego Słowo trwa aż do końca czasów i poza nim. Jego Słowo jest kotwicą, fundamentem, niewzruszoną skałą w świecie, który nieustannie się zmienia.

Zmiany mogą budzić niepokój. Osoba starsza, która spogląda wstecz na swoje życie, widzi lata pełne radości i błogosławieństw, a także lata naznaczone trudnościami i zmaganiem. Podobnie jest z młodymi, którzy patrzą w przyszłość, być może obawiając się nadchodzących prób, a zarazem żywiąc nadzieję na błogosławieństwa, których jeszcze nie dostrzegają.

Gdy stajemy wobec radosnych i bolesnych wyzwań związanych ze zmianami, jesteśmy zaproszeni, by mierzyć się z nimi, trzymając się niewzruszonego jak skała fundamentu słowa Bożego. Wszystko, czego Jezus nauczał podczas swojej publicznej działalności, a co zostało zapisane w kanonie Pisma Świętego, daje nam to, czego potrzebujemy, aby wytrwać w każdej porze życia.

Posługując się analogią, można powiedzieć, że każdy fragment Pisma Świętego jest jak pąk na drzewie. Niekiedy ten „pąk” będzie wezwaniem do nawrócenia, gdy jesteśmy uwikłani w grzech. Innym razem rozkwitnie jako słowo pocieszenia w żałobie lub zmaganiu. Wszystko, czego potrzebujemy w tym życiu, aby przejść do następnej „pory”, znajdujemy w słowie Bożym. Jest ono żywym słowem, które kształtuje nasze umysły, umacnia naszą wolę, porządkuje nasze pragnienia i udziela nam wewnętrznego pokoju potrzebnego w drodze do nieba.

Zbyt często pokładamy ufność w tym, co przemija: w bogactwie, zdrowiu, ludzkiej aprobacie czy ziemskich instytucjach. Jezus natomiast wzywa nas, byśmy zakotwiczyli swoje życie w Jego słowie. To przez to Słowo świat został stworzony i przez to samo Słowo zostanie osądzony i odkupiony. Dlatego właśnie słowo Boże — przekazywane w Piśmie Świętym i żywej Tradycji Kościoła — ma nas prowadzić przez dni i lata naszego życia, abyśmy bezpiecznie dotarli do wiecznego celu, do którego jesteśmy powołani.

Zastanów się dzisiaj nad „pąkami” w swoim życiu. Jakie ciche znaki pokazują ci, że Bóg jest blisko, mówi do ciebie i cię prowadzi? Czy jesteś na nie wyczulony? Czy dostrzegasz w słowie Bożym żywy Głos, który wkracza w twój dzień, przynosząc wskazówki i nadzieję? Otwórz dziś serce na Jego słowo i pozwól, by prowadziło cię ku głębszej ufności, trwałej nadziei i radosnej gotowości na nadejście Jego królestwa.

Odwieczne Słowo Ojca, Ty jesteś Skałą, która nigdy się nie kruszy, Światłem, które nigdy nie gaśnie, i Prawdą, która nigdy nie przemija. Pomóż mi odczytywać znaki Twojej obecności w moim życiu i zawsze trzymać się Twojego słowa z ufnością i miłością. Gdy nadchodzą zmiany, a świat wokół mnie się przeobraża, bądź moim fundamentem i moim pokojem. Obym nigdy nie pokładał nadziei w tym, co przemija, lecz zawsze trwał zakotwiczony w Tobie. Jezu, ufam Tobie.


Czuwaj i trwaj w gotowości

Sobota XXXIV tygodnia okresu zwykłego

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Uważajcie, aby wasze serca nie stały się ospałe wskutek hulanek, pijaństwa i trosk codziennego życia, i aby ów dzień nie zaskoczył was jak potrzask. Spadnie on bowiem na wszystkich, którzy mieszkają na całej ziemi. Czuwajcie nieustannie i módlcie się, abyście mieli siłę uniknąć nadchodzących udręk i stanąć przed Synem Człowieczym”. Łukasz 21:34–36

Gdy rok liturgiczny dobiega końca, Jezus kończy swoją ostatnią publiczną mowę przed męką usilnym wezwaniem: zachowajcie duchową czujność. To Jego ostatnie kazanie przed krzyżem. Potem będzie głosił już nie słowami, lecz przelaniem swojej Krwi.

Po tym, jak mówił o znakach na niebie, prześladowaniu, ucisku i swoim chwalebnym powrocie, Jezus zwraca się teraz ku kondycji serca: „Uważajcie, aby wasze serca nie stały się ospałe”. Ospałe serce to serce przytępione przez rozproszenie, przyjemność, lęk lub rutynę, które przez to popada w samozadowolenie i duchową bierność.

Ostrzega przed dwoma niebezpieczeństwami: „hulankami i pijaństwem” oraz „troskami codziennego życia”. Na pierwszy rzut oka mogą się one wydawać przeciwieństwami, ponieważ pierwsze ma swoje źródło w grzesznym nadmiarze, a drugie — w brzemionach życia. Oba jednak prowadzą do tego samego skutku: rozproszenia i duchowej senności duszy. Czy to przez pobłażanie sobie, czy przez niepokój tracimy z oczu wieczność i zaczynamy żyć tak, jakby ten przemijający świat był naszym ostatecznym domem.

Jezus ostrzega, że „ów dzień zaskoczy was jak potrzask”. Niezależnie od tego, czy odnosi się to do końca czasów, czy do naszego sądu szczegółowego, sens Jego słów jest jasny: ta chwila nadejdzie nagle i nie da się jej uniknąć. Nie mówi tego, by nas przestraszyć, lecz by nas obudzić — by wezwać nas do przeżywania każdego dnia w gotowości, tak abyśmy, gdy przyjdzie, mogli stanąć przed Nim z ufnością.

Dzisiejszy dzień, ostatni dzień roku liturgicznego, sam jest duchowym znakiem — wezwaniem do przebudzenia, odnowienia czujności i wzniesienia wzroku ku niebu, naszemu prawdziwemu domowi. Cykl roku kościelnego odzwierciedla liczne pory życia: czas narodzin i odnowy, nauki i kontemplacji, ofiary i służby, śmierci i zmartwychwstania.

Czujność nie jest biernym oczekiwaniem. To czynna, codzienna postawa duszy, kształtowana przez nieustanne nawracanie się, codzienną modlitwę, odrywanie się od grzechu i wierne uczestnictwo w życiu sakramentalnym. Prawdziwa modlitwa to nie tylko proszenie o różne rzeczy, lecz trwanie w nieustannej komunii z Bogiem, aby Jego łaska podtrzymywała nas w próbach i czyniła nas uważnymi na każde natchnienie Ducha Świętego.

Czy jesteś gotowy na koniec? Wielu unika myślenia o śmierci, lecz z wiekiem takie myśli często przychodzą łatwiej. Ideałem jest jednak żyć ze świadomością naszego kresu już od najwcześniejszych dni. Rozważ słowa świętego Pawła: „Dla mnie bowiem żyć — to Chrystus, a umrzeć — to zysk… Pragnę odejść z tego życia i być z Chrystusem, bo to o wiele lepsze. Jednak dla waszego dobra bardziej konieczne jest, abym pozostał w ciele” (Filipian 1:21–24).

Jakże piękna i święta jest taka postawa. Gdy żyjemy w Chrystusie i trwamy w czujności dzięki łasce, zaczynamy tęsknić za dniem, w którym zostaniemy wezwani do domu — wiedząc, że „śmierć jest zyskiem”. A jeśli miłość lub obowiązek wzywają nas, byśmy pozostali dłużej, przyjmujemy to z radosnym poddaniem się woli Bożej. Tylko czujne serce może z pokojem i radością powtórzyć słowa Pawła.

Zastanów się dziś nad usposobieniem swojego serca. Czy zachowujesz duchową czujność, czy też twoje serce stało się senne pod wpływem rozproszeń, niepokoju lub doczesnych dążeń? Czy znajdujesz oparcie w modlitwie i czuwasz, by strzec się grzechu? Niech dzisiejsza Ewangelia pobudzi cię do czujności. Proś Ducha Świętego, aby wyostrzył twoją duchową wrażliwość, podniósł twoje serce ku nadziei i pomógł ci każdego dnia żyć w gotowości na spotkanie z Chrystusem — czy to w tym życiu, czy w przyszłym.

Mój chwalebny Królu, już teraz królujesz w niebie, a pewnego dnia powrócisz, aby odnowić niebiosa i ziemię, ustanawiając Twoje wieczne Królestwo łaski i prawdy. Obym zawsze z nadzieją oczekiwał dnia, w którym spotkam Cię twarzą w twarz. Zachowaj mnie, Panie, w nieustannej czujności, abym rozpoznawał każdy sposób, w jaki przychodzisz do mnie przez łaskę, i był w pełni przygotowany na dzień Twojego powtórnego przyjścia. Jezu, ufam Tobie.

Spis treści


Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – i inne!

Udostępnij tę stronę: