Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!
Uwaga: Korzystaj z rozważań w tym rozdziale do 16 grudnia włącznie. 17 grudnia (chyba że przypada wtedy Trzecia Niedziela Adwentu) przejdź do następnego rozdziału, w którym znajdziesz odpowiednie rozważania.
Zmiana i nowość w Chrystusie
III niedziela Adwentu (rok A)
Gdy Jan Chrzciciel usłyszał w więzieniu o czynach Chrystusa, posłał swoich uczniów do Jezusa z pytaniem: „Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść, czy też mamy oczekiwać innego?”. Mateusz 11:2–3
Dlaczego św. Jan Chrzciciel posłał swoich uczniów do Jezusa, aby zadali Mu to pytanie? Przypomnij sobie, że Jan już wcześniej powiedział o Jezusie: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata” (Jan 1:29). Skoro więc Jan wiedział, że Jezus jest „Barankiem Bożym, który gładzi grzechy świata”, to dlaczego miałby posyłać swoich uczniów, aby zapytali Jezusa, czy jest Tym, który ma przyjść?
Ojcowie Kościoła rozważają wiele powodów, lecz większość z nich dochodzi do wniosku, że Jan uczynił to nie dlatego, że nie wiedział, kim jest Jezus, ale ze względu na swoich uczniów — aby poszli za naszym Panem, gdy Jan zostanie zabity przez Heroda. Był to więc sposób, w jaki próbował skierować swoich uczniów ku Jezusowi i zachęcić ich do przyjęcia tej nowej zmiany w ich życiu wiary.
Jezus rozumiał, dlaczego Jan posłał do Niego swoich uczniów. Dlatego dał tym uczniom to, czego potrzebowali, aby sami mogli uwierzyć. Wskazuje im dzieła, których dokonał jako Chrystus, aby mogli samodzielnie odczytać ich znaczenie i w ten sposób dojść do nowości wiary. Jezus zwraca uwagę, że niewidomi odzyskują wzrok, chromi chodzą, trędowaci zostają oczyszczeni, głusi słyszą, umarli są wskrzeszani, a ubogim głosi się dobrą nowinę. Kto mógłby podważyć takie cudowne znaki z nieba? Jezus jednak idzie jeszcze dalej i wypowiada bardzo subtelną myśl. Mówi: „A błogosławiony jest ten, kto się Mną nie zgorszy”. Wydaje się, że tymi słowami Jezus łagodnie upomniał tych uczniów z powodu ich osobistych zmagań, które najwyraźniej wiązały się z tą zmianą duchowych przewodników. Jezus wskazał pewne „zgorszenie”, z którym się borykali. „Gorszyło” ich to, że Jezus rzeczywiście wzrastał, podczas gdy Jan się umniejszał.
Pod wieloma względami jest to powszechne doświadczenie, ilekroć w naszym życiu duchowym zachodzi zmiana. Kiedy coś jest nowe, często zmagamy się z różnymi aspektami zmiany i nowości. Tymczasem życie chrześcijańskie polega właśnie na zmianie, przemianie i nowości życia. I to jest dobre. Musimy dążyć do tego, by się zmieniać, poddawać przemianie, budować lepsze i nowe relacje, uczyć się nowych sposobów kochania i wychodzenia ku innym oraz z wielką swobodą przyjmować każde nowe doświadczenie, które nasz Pan stawia na naszej drodze.
Zastanów się dziś nad wszelkimi trudnościami, jakie sprawiały ci zmiany w twoim życiu duchowym. Często to, z czym się zmagamy, jest w rzeczywistości wspaniałą sposobnością, by przeżywać naszą chrześcijańską wiarę i miłość na nowym poziomie. Staraj się rozpoznać zmiany, do których przyjęcia Bóg wzywa cię w twoim życiu, i wiedz, że nawet jeśli są trudne, stanowią dla ciebie najpewniejszą drogę do życia w większej świętości.
Drogi Panie, wiem, że wzywasz mnie do przyjęcia nowości życia i zmian, które muszę znieść, aby wierniej podążać za Tobą. Pomóż mi otworzyć się na wszystko, do czego mnie wzywasz, abym nieustannie stawał się nowym stworzeniem w Twojej łasce. Jezu, ufam Tobie.
Uwaga: Korzystaj z rozważań w tym rozdziale do 16 grudnia włącznie. 17 grudnia (chyba że przypada wtedy Trzecia Niedziela Adwentu) przejdź do następnego rozdziału, w którym znajdziesz odpowiednie rozważania.
Spotkanie z Chrystusem na pustyni
Trzecia Niedziela Adwentu (rok B)
„Ja jestem głosem wołającego na pustyni: «Prostujcie drogę Pańską» — jak powiedział prorok Izajasz”. Jan 1:23
W powyższym fragmencie św. Jan Chrzciciel cytuje Izajasza 40:3: „Głos woła: Na pustyni przygotujcie drogę PANU! Wyrównajcie na pustkowiu gościniec dla naszego Boga!”. Było to proroctwo Izajasza, który mówił o powrocie żydowskich wygnańców z Babilonu do Jerozolimy. Zazwyczaj ludzie podróżowali z Mezopotamii do Izraela szlakami biegnącymi przez tereny zasobne w wodę. Szlaki te były bezpieczniejsze niż pustynia i zapewniały żywność oraz wodę niezbędne w podróży. Izajasz jednak prorokował, że żydowscy wygnańcy pójdą najkrótszą drogą — prosto przez pustynię — a Bóg zaspokoi ich potrzeby podczas tej wędrówki. Taka podróż wymagała wielkiego zaufania do Bożej opatrzności.
Jan Chrzciciel, cytując Izajasza, odnosi to proroctwo do siebie. Został powołany, by wołać na pustyni i wskazywać ludziom wprost na Mesjasza. To właśnie na pustyni mieli odnaleźć swojego Zbawiciela.
Po pierwsze, Jan woła na „pustyni”. Jego przesłanie jest skierowane do tych, którzy z powodu grzechu doświadczają w życiu oschłości, nędzy, niedostatku i straty. Jego wezwanie do nawrócenia jest skierowane przede wszystkim do tych, którym brakuje duchowego pokarmu, jakiego Bóg pragnie im udzielać przez łaskę. Przesłanie Jana jest skierowane do tych, którzy z pokorą dostrzegają trudną sytuację, z jaką mierzą się w życiu, i uznają, że potrzebują Wody Żywej od Zbawiciela świata.
Po drugie, ta nowa, „prosta” droga wskazuje, że wielu nie idzie drogą prowadzącą wprost do Chrystusa. Zamiast tego wybierają w życiu niepotrzebne okrężne ścieżki. Przesłanie Jana wzywa każdego na prostą i bezpośrednią drogę odwrócenia się od grzechów, aby mógł dojść do wiary w Chrystusa Jezusa.
Po trzecie, wędrówka przez pustynię, by odnaleźć Chrystusa, wymaga zaufania Bożej opatrzności. Potrzeba odwagi, aby podjąć taką podróż. Kluczowe jest zaufanie nieustannej opatrzności Boga, który obiecuje zaspokoić wszystkie nasze potrzeby. Nikt nie szedłby prosto przez pustynię, gdyby nie ufał swojemu przewodnikowi.
Adwent to czas, by ponownie przyjrzeć się drodze, którą idziesz. Czy próbujesz znaleźć własną drogę do szczęścia? Czy pokładasz ufność we własnych zdolnościach, własnej inteligencji i własnym planie na przyszłość? Jeśli tak, posłuchaj „głosu wołającego na pustyni”. Posłuchaj świętego Jana, który mówi do ciebie, wzywając cię do prostoty pustyni, do większego oderwania od wszystkiego, do porzucenia wszystkiego, co nie pochodzi od Boga, i do ufniejszego poddania się prowadzeniu Bożej opatrzności.
Rozważ dziś to wezwanie płynące z pustyni i wsłuchaj się w przesłanie, które Bóg kieruje osobiście do ciebie. Porzuć wszelkie doczesne troski, odwróć się od grzechu, zaufaj Mu i wyjdź Mu na spotkanie, aby w tym Adwencie szybciej i łatwiej dojść do głębszej wiary w naszego Pana.
Mój kochający Panie, jesteś tam i czekasz na mnie w ciemności i oschłości mojego grzechu. Czekasz na mnie, aby mnie prowadzić i przeprowadzać przez liczne wyzwania, z którymi mierzę się w życiu. Proszę, daj mi odwagę i mądrość, których potrzebuję, by zaufać Ci na tyle, aby pójść za Tobą wszędzie, dokąd mnie prowadzisz. Jezu, ufam Tobie.
Uwaga: Korzystaj z rozważań w tym rozdziale do 16 grudnia włącznie. 17 grudnia (chyba że przypada wtedy Trzecia Niedziela Adwentu) przejdź do następnego rozdziału, w którym znajdziesz odpowiednie rozważania.
Odwróć się od grzechu
Trzecia Niedziela Adwentu (rok C)
Tłumy pytały Jana Chrzciciela: „Cóż więc mamy czynić?”. Łukasz 3:10
Wśród tych, którzy w tłumie zadawali świętemu Janowi Chrzcicielowi to pytanie, byli celnicy, żołnierze i zwykli ludzie. Jan odpowiedział im wszystkim, najpierw mówiąc, by odwrócili się od grzechów, z którymi najbardziej się zmagali. Grzech przybiera wiele postaci i często jest ściśle związany z naszymi codziennymi obowiązkami. Niektóre grzechy są grzechami uczynku, czyli takimi, które popełniamy przez zamierzone działanie. Inne są grzechami zaniedbania, czyli brakiem pewnych cnót lub niewypełnieniem tego, co powinniśmy uczynić.
Po odniesieniu się do konkretnych grzechów, z którymi zmagali się ludzie w tłumie, Jan kieruje ich uwagę ku Chrystusowi. Oznajmia im, że „idzie mocniejszy ode mnie” i że „On będzie was chrzcił Duchem Świętym i ogniem”. Innymi słowy, Jan dawał ludziom podwójny nakaz. Po pierwsze, pracujcie nad przezwyciężaniem grzechu. Po drugie, zwróćcie oczy ku Temu, który do was przychodzi. Samo odwrócenie się od grzechu nie wystarcza. Gdy już się nawrócimy, musimy następnie wypełnić pustkę w naszych duszach obecnością Chrystusa.
Adwent, podobnie jak Wielki Post, jest ważnym czasem w naszym roku liturgicznym, w którym mamy wsłuchać się w te wezwania. Choć prawdą jest, że każdego dnia w roku musimy pracować nad przezwyciężaniem grzechu i zwracać się ku Chrystusowi, Bóg wie, że potrzebujemy każdego roku szczególnego czasu, w którym skupimy wysiłki na tych duchowych dążeniach. Zanim więc Adwent dobiegnie końca, posłuchaj słów Chrzciciela i poświęć trochę czasu na dokładny rachunek sumienia. Możesz posłużyć się szczegółowym omówieniem Dziesięciu Przykazań lub Siedmiu Grzechów Głównych. Następnie poszukaj okazji, by przystąpić do sakramentu pokuty i pojednania. Jest to niezbędne, aby owocnie przeżyć Adwent.
Gdy już gruntownie odwrócisz się od grzechów, z którymi obecnie najbardziej się zmagasz, zwróć się ku Zbawicielowi świata, poświęcając w tym Adwencie szczególną uwagę cudowi Wcielenia. Poświęć czas na adorację Boga, który przyszedł do nas w postaci małego dziecka. Rozważaj ten Dar. Wpatruj się modlitewnie w szopkę. Czytaj fragmenty Pisma Świętego o narodzeniu Chrystusa. Zamknij oczy i wyobraź sobie, że jesteś tam, przy Jego narodzeniu.
Rozważ dziś to podwójne wezwanie Jana i zastosuj je w swoich adwentowych przygotowaniach. W tym Adwencie w szczególny sposób oczyść swoją duszę z wszelkiego grzechu. Następnie na modlitwie rozważaj i zgłębiaj rzeczywistość, którą przygotowujemy się świętować. Zgodnie ze słowami Jana pozwól, by Dzieciątko Jezus prawdziwie „ochrzciło cię Duchem Świętym i ogniem” poprzez pogłębiającą się w tym Adwencie twoją pobożność i modlitwę.
Mój drogi Jezu, proszę, pomóż mi widzieć moje grzechy tak, jak Ty je widzisz. Pomóż mi dostrzegać każdy grzeszny czyn, którego się dopuszczam, a nawet drobniejsze grzechy zaniedbania. Gdy rozważam mój grzech, proszę, przyciągnij mnie do Twojego miłosierdzia i Twojej łaski, abym w tym Adwencie mógł jeszcze szerzej otworzyć oczy mojej duszy, by Cię ujrzeć i pełniej Cię adorować. Jezu, ufam Tobie.
Uwaga: Korzystaj z rozważań w tym rozdziale do 16 grudnia włącznie. 17 grudnia przejdź do następnego rozdziału, gdzie znajdziesz odpowiednie rozważania.
Religijni politycy
Poniedziałek trzeciego tygodnia Adwentu
„Skąd pochodził chrzest Janowy? Z nieba czy od ludzi?” Oni zaś rozważali to między sobą, mówiąc: „Jeśli powiemy: «Z nieba», powie nam: «Dlaczego więc mu nie uwierzyliście?» A jeśli powiemy: «Od ludzi», boimy się tłumu, bo wszyscy uważają Jana za proroka”. Odpowiedzieli więc Jezusowi: „Nie wiemy”. Mateusz 21:25–27
To doskonały przykład tego, jak nie należy żyć. Niestety jednak nazbyt często ilustruje on sposób życia wielu ludzi sprawujących władzę. W tym fragmencie Ewangelii widzimy faryzeuszów postępujących jak ludzie, których moglibyśmy nazwać „religijnymi politykami”. Religijny polityk to ktoś, kto kształtuje swoje przekonania religijne niejako od końca. Najlepiej byłoby zwrócić wzrok ku Chrystusowi i wszystkiemu, co nam objawił. To zaowocuje wspaniałym darem autentycznej wiary, a my będziemy działać, opierając się na jej niewzruszonym fundamencie. Faryzeusze pozwolili jednak, by ich „przekonania” opierały się na tym, co ich zdaniem miało przynieść w danej chwili najkorzystniejszy rezultat. Postanowili odpowiedzieć „Nie wiemy” na pytanie, skąd pochodził chrzest Jana, ponieważ sądzili, że taka odpowiedź najlepiej ochroni ich przed wszelką krytyką.
Jako uczniowie Chrystusa musimy być gotowi i chętni znosić wszelkie drwiny wynikające z otwartego życia zgodnie z przekonaniami wiary. Wiara będzie prowadzić do miłości, a miłość zawsze będzie zakorzeniona w prawdach wiary. Kiedy jednak żyjemy prawdą i ją głosimy, niektórzy będą nas krytykować, a my będziemy z tego powodu cierpieć.
Ta Ewangelia zaprasza nas wszystkich do refleksji nad trudnymi prawdami naszych czasów i do podjęcia decyzji, czy chcemy publicznie wyznawać prawdę. Pomyśl zwłaszcza o licznych prawdach moralnych naszej wiary, które zdają się nieustannie spotykać z atakami. Czy chcesz jasno, z miłością i przekonaniem dawać wyraz swojej wierze, nawet jeśli oznacza to krytykę ze strony świata?
Zastanów się dzisiaj nad opacznym podejściem faryzeuszów, gdy stanęli wobec trudnego pytania. Postanów nie iść za ich przykładem, lecz wybrać niewzruszone przekonania, do których przyjęcia wzywa cię twoja wiara. Jakie pytania są ci dzisiaj zadawane? W jaki sposób inni wystawiają cię na próbę? Jak podchodzisz do tych prób? Czy mówisz raczej jak „religijny polityk”? Czy też przemawiasz z jasnością płynącą ze skalnego fundamentu twojej wiary?
Mój Panie, źródło wszelkiej prawdy, udziel mi łaski potrzebnej do niezachwianego trwania przy wszystkim, co mi objawiłeś. Daj mi odwagę, by mocno trwać w przekonaniach wiary, które od Ciebie pochodzą. Obym głosił tę wiarę wszystkim, których spotykam, abym mógł być narzędziem Twojej miłości i miłosierdzia dla świata. Jezu, ufam Tobie.
Uwaga: Korzystaj z rozważań w tym rozdziale do 16 grudnia włącznie. 17 grudnia przejdź do następnego rozdziału, gdzie znajdziesz odpowiednie rozważania.
Czas na zmianę
Wtorek trzeciego tygodnia Adwentu
Jezus powiedział do arcykapłanów i starszych ludu: „Co o tym sądzicie? Pewien człowiek miał dwóch synów. Zwrócił się do pierwszego i powiedział: «Synu, idź dzisiaj pracować w winnicy». Syn odpowiedział: «Nie chcę», lecz potem zmienił zdanie i poszedł. Mt 21:28–29
Powyższy fragment Ewangelii to pierwsza część opowiadania złożonego z dwóch części. Pierwszy syn mówi, że nie pójdzie pracować w winnicy, ale zmienia zdanie i idzie. Drugi syn mówi, że pójdzie, ale nie idzie. Którego syna najbardziej przypominasz?
Oczywiście ideałem byłoby powiedzieć ojcu „tak”, a potem rzeczywiście dotrzymać słowa. Jezus opowiada jednak tę historię, aby przeciwstawić „nierządnice i celników” „arcykapłanom i starszym”. Wielu ówczesnych przywódców religijnych potrafiło mówić właściwe rzeczy, lecz nie postępowało zgodnie z wolą Bożą. Natomiast ówcześni grzesznicy nie zawsze byli gotowi od razu się zgodzić, ale wielu z nich ostatecznie posłuchało wezwania do nawrócenia i zmieniło swoje postępowanie.
A zatem raz jeszcze: którą grupę najbardziej przypominasz? Przyznanie, że często trudno nam — zwłaszcza na początku — przyjąć wszystko, o co Bóg nas prosi, uczy pokory. Jego nakazy są radykalne, a ich przyjęcie wymaga ogromnej prawości i dobroci. Dlatego jest wiele rzeczy, których początkowo nie chcemy przyjąć. Na przykład przebaczenie drugiemu człowiekowi nie zawsze od razu przychodzi łatwo. Również natychmiastowe zobowiązanie się do codziennej modlitwy może stanowić wyzwanie. Także wybór jakiejkolwiek cnoty zamiast wady może nie przychodzić nam bez trudności.
Jedno z przesłań o niezwykłym miłosierdziu, które nasz Pan objawia nam przez ten fragment, mówi, że dopóki żyjemy, nigdy nie jest za późno na zmianę. W głębi serca wszyscy wiemy, czego Bóg od nas chce. Problem polega na tym, że często pozwalamy, by nasze pogmatwane rozumowanie lub nieuporządkowane namiętności utrudniały nam bezwarunkową, natychmiastową i płynącą z całego serca odpowiedź na wolę Bożą. Jeśli jednak będziemy pamiętać, że nawet „nierządnice i celnicy” ostatecznie zmienili nastawienie, doda nam to otuchy, by w końcu zmienić własne postępowanie.
Zastanów się dzisiaj nad tym, co w woli Bożej najtrudniej ci od razu i całym sercem przyjąć oraz wypełnić. Czemu mówisz „nie”, przynajmniej na początku? Postanów wyrobić w sobie wewnętrzny nawyk mówienia „tak” naszemu Panu i wypełniania Jego woli pod każdym względem.
Najdroższy Panie, udziel mi łaski potrzebnej do odpowiadania na każde natchnienie łaski w moim życiu. Pomóż mi mówić Ci „tak” i potwierdzać to czynami. Gdy coraz wyraźniej dostrzegam, w jaki sposób odrzucam Twoją łaskę, daj mi odwagę i siłę do przemiany, abym coraz pełniej dostosowywał się do Twojego doskonałego planu dla mojego życia. Jezu, ufam Tobie.
Uwaga: Korzystaj z rozważań w tym rozdziale do 16 grudnia włącznie. 17 grudnia przejdź do następnego rozdziału, gdzie znajdziesz odpowiednie rozważania.
Przemieniająca moc Chrystusa
Środa III tygodnia Adwentu
Jezus im odpowiedział: „Idźcie i oznajmijcie Janowi to, co widzieliście i słyszeliście: niewidomi odzyskują wzrok, chromi chodzą, trędowaci zostają oczyszczeni, głusi słyszą, umarli są wskrzeszani, ubogim głosi się dobrą nowinę”. Łk 7:22
Jednym z najwspanialszych sposobów głoszenia przemieniającej mocy Ewangelii są dzieła dokonane przez naszego Pana. W tym fragmencie Ewangelii Jezus wskazuje na dzieła, których dokonał, aby odpowiedzieć na pytanie o swoją tożsamość. Uczniowie Jana Chrzciciela przyszli zapytać Go, czy jest Mesjaszem, który ma przyjść. Jezus odpowiada, wskazując na to, że życie ludzi uległo przemianie. Niewidomi, chromi, trędowaci, głusi i umarli — wszyscy oni doświadczyli cudów Bożej łaski. A cuda te dokonały się na oczach wszystkich.
Choć cuda Jezusa dotyczące ciała z pewnością pod każdym względem budziły podziw i zachwyt, nie powinniśmy postrzegać ich jako działań, które dokonały się raz, dawno temu, i już się nie zdarzają. Prawda jest taka, że te same przemieniające działania nadal dokonują się dzisiaj na wiele sposobów.
Jak to się dzieje? Zacznij od własnego życia. Jak przemieniająca moc Chrystusa zmieniła twoje życie? Jak On otworzył twoje oczy i uszy, byś mógł Go widzieć i słyszeć? Jak zdjął z ciebie ciężary i uleczył duchowe dolegliwości? Jak przeprowadził cię ze śmierci rozpaczy do nowego życia nadziei? Czy dokonał tego w twoim życiu?
Wszyscy potrzebujemy w naszym życiu zbawczej mocy Boga. A kiedy Bóg w nas działa, zmienia nas, uzdrawia i przemienia, musimy dostrzegać w tym przede wszystkim działanie naszego Pana skierowane ku nam. Po drugie jednak, musimy też widzieć w każdym działaniu Chrystusa w naszym życiu coś, czym Bóg pragnie, abyśmy dzielili się z innymi. Przemiana naszego życia musi stawać się nieustannym świadectwem mocy Boga i mocy Ewangelii. Inni potrzebują zobaczyć, jak Bóg nas zmienił, a my musimy pokornie starać się być otwartą księgą, w której można odczytać Jego moc.
Rozważ dziś tę scenę z Ewangelii. Wyobraź sobie, że ci uczniowie Jana to w rzeczywistości liczne osoby, które spotykasz każdego dnia. Zobacz, jak przychodzą do ciebie, pragnąc się dowiedzieć, czy Bóg, którego kochasz i któremu służysz, jest Bogiem, za którym powinni pójść. Jak odpowiesz? Jak możesz dać świadectwo o Jezusie Chrystusie? Uznaj za swój obowiązek bycie otwartą księgą, przez którą Bóg dzieli się z innymi przemieniającą mocą Ewangelii.
Panie, dziękuję Ci za niezliczone sposoby, na jakie przemieniłeś moje życie, uzdrawiając mnie z duchowych chorób, otwierając moje oczy i uszy na Twoją prawdę oraz podnosząc moją duszę ze śmierci do życia. Posłuż się mną, drogi Panie, jako świadkiem Twojej przemieniającej mocy. Pomóż mi dawać świadectwo o Tobie i Twojej doskonałej miłości, aby inni poznali Ciebie przez to, jak dotknąłeś mojego życia. Jezu, ufam Tobie.
Uwaga: Korzystaj z rozważań w tym rozdziale do 16 grudnia włącznie. 17 grudnia przejdź do następnego rozdziału, gdzie znajdziesz odpowiednie rozważania.
Udział w bóstwie Boga
Czwartek III tygodnia Adwentu
To jest ten, o którym mówi Pismo: Oto posyłam przed Tobą mojego wysłańca; on przygotuje drogę przed Tobą. Powiadam wam: wśród narodzonych z niewiast nie ma większego od Jana; lecz najmniejszy w królestwie Bożym jest większy niż on”. Łukasz 7:27–28
Święty Jan Chrzciciel był naprawdę wielki. Był obiecanym prorokiem, zapowiedzianym przez Izajasza, który miał być „wysłańcem” poprzedzającym Chrystusa, Mesjasza. Wielu wierzy, że Jan został uświęcony w łonie matki, gdy podczas Nawiedzenia poruszył się z radości w obecności Chrystusa. Następnie Jan wiernie wypełnił swoją misję ostatniego z proroków Starego Testamentu i umarł, zanim Jezus oddał swoje życie dla zbawienia wszystkich. Z tych powodów Jan jest uważany za największego spośród narodzonych z niewiast przed chwalebnym darem zbawienia w Chrystusie.
Oczywiście, po pochwale wielkości Jana Jezus wskazuje następnie, że nawet „najmniejszy w królestwie Bożym” jest większy od Jana. Dzieje się tak po prostu dlatego, że każdy, kto jest teraz członkiem królestwa Bożego, otrzymał dar, którym Jan nigdy nie cieszył się w tym życiu. Otrzymujemy dar łaski, aby rzeczywiście mieć udział w naturze Bożej. Przez chrzest stajemy się dzięki łasce uczestnikami samego życia Boga. W tej przemianie naszej istoty Jan Chrzciciel miał udział dopiero po swojej śmierci, gdy Jezus otworzył bramę zbawienia.
Wyobraź sobie, że jesteś Janem Chrzcicielem. Wyobraź sobie, że otrzymujesz tę niezwykłą odpowiedzialność i niewiarygodny przywilej: nie tylko łączą cię z Jezusem więzy krwi, lecz także otrzymujesz powołanie, by głosić ludziom słowo i w ten sposób przygotować ich na posługę Jezusa oraz dar zbawienia. Jakiż to byłby przywilej!
Jednak według słów Jezusa wszyscy otrzymujemy coś jeszcze większego. Otrzymujemy przywilej nie tylko więzi krwi z Jezusem, lecz także przemiany samej naszej duszy, mając udział w Jego Boskiej naturze. Otrzymujemy przywilej stania się przez łaskę całkowicie nowymi stworzeniami. Otrzymujemy też przywilej powołania, by następnie wyruszyć i przygotowywać drogę Chrystusowi w życiu innych.
Czasami możemy traktować dar zbawienia jako coś oczywistego. Łatwo możemy nie pojąć tego niezwykłego daru. W rezultacie może nam zabraknąć wdzięczności i zachwytu nad tym, kim staliśmy się w Chrystusie.
Jednym z głównych przesłań Adwentu jest to, że Bóg stał się człowiekiem, abyśmy mogli mieć udział w Jego bóstwie. Tę rzeczywistość pięknie wyraża modlitwa, którą kapłan odmawia podczas Mszy świętej, mieszając wodę z winem: Przez misterium tej wody i wina daj nam udział w bóstwie Chrystusa, który uniżył samego siebie, przyjmując nasze człowieczeństwo. Cóż za dar! Jesteśmy powołani do rzeczywistego udziału w bóstwie Chrystusa! Ten dar czyni nas członkami królestwa Bożego i jest o wiele większy niż dar, który otrzymał nawet Jan Chrzciciel w swoim ziemskim życiu.
Zastanów się dzisiaj nad zdumiewającym darem, który otrzymujesz dzięki życiu, śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa. Jeśli zdarzyło ci się wpaść w pułapkę braku wdzięczności za ten dar, wykorzystaj ten czas Adwentu, aby na nowo obudzić w sobie świadomość wszystkiego, co Bóg dla ciebie uczynił, oraz wdzięczność za to.
Mój Boski Zbawicielu, dziękuję Ci za zdumiewający dar łaski, którym mnie obdarzyłeś, zapraszając mnie do rzeczywistego udziału w Twoim Bóstwie. Obym coraz pełniej uświadamiał sobie ten dar i trwał w wiecznej wdzięczności za wszystko, co dla mnie uczyniłeś. Jezu, ufam Tobie.
Uwaga: Korzystaj z rozważań w tym rozdziale do 16 grudnia włącznie. 17 grudnia przejdź do następnego rozdziału, gdzie znajdziesz odpowiednie rozważania.
Miłość Ojca
Piątek III tygodnia Adwentu
„Jan był lampą, co płonie i świeci, wy zaś chcieliście radować się krótki czas jego światłem. Ja mam świadectwo większe od Janowego”. J 5:35–36
To prawda, że kiedy mamy coś dobrego, coś, co sprawia nam radość i za co jesteśmy wdzięczni, łatwo nam się tym dobrem cieszyć. Kiedy jednak to dobro zostaje zastąpione czymś jeszcze lepszym, zostawiamy to, co dawne, i przywiązujemy się do tego, co nowe. Na płaszczyźnie nadprzyrodzonej właśnie tak działo się z ludźmi, którzy przestawali być uczniami św. Jana Chrzciciela, a stawali się uczniami Jezusa.
Początkowo wielu ludziom wystarczało radowanie się „światłem” Jana. Z radością przyjmowali jego nauczanie i osobiste świadectwo oraz dostrzegali w swoim życiu owoce udzielanego przez niego chrztu nawrócenia. Kiedy jednak kierowano ich ku Jezusowi i stawali się Jego nowymi uczniami, zapewne odczuwali jeszcze większą radość i pokój, przebywając ze swoim nowo poznanym Panem. Samo przejście mogło początkowo być trudne. Lecz w miarę jak poznawali samą Osobę Jezusa, zapewne napełniali się głęboką wdzięcznością.
Powyższy fragment wskazuje na tę duchową zasadę. Dla tak wielu ludzi „Jan był lampą, co płonie i świeci”, a jego uczniowie byli bardzo zadowoleni ze wszystkiego, co Jan im dawał. Jezus jednak wskazuje uczniom Jana, że Jego świadectwo jest o wiele większe.
Czym było „świadectwo” Jezusa? Najpierw mówi On, że są nim dzieła, które Ojciec dał Mu do wykonania. Były to Jego cuda, Jego nauczanie i Jego osobiste świadectwo cnót, które tak wielu ludzi napełniało zdumieniem. Jezus mówi jednak dalej, że również Ojciec dał o Nim świadectwo. Oznacza to, że wielkość Jezusa przejawia się szczególnie w tym, iż ci, którzy Go spotykali, spotykali także Ojca w niebie, którego nie widzą swoimi oczami. Jezus wyraźnie jednak mówi, że kiedy Go widzą i słuchają, spotykają również Ojca.
Płynie stąd między innymi nauka, że musimy być otwarci na świadectwo Ojca w naszym życiu. Świadectwo Ojca dociera do nas, gdy pozwalamy naszym duszom prawdziwie usłyszeć Jego głos, przemawiający do nas za pośrednictwem Syna. Wszystko, co Jezus uczynił i powiedział na kartach Pisma Świętego, wszystkie łaski przekazywane przez sakramenty i każde spotkanie z naszym Panem na modlitwie są drogami poznawania Ojca w niebie.
Rozważ dziś tę głęboką prawdę, że Bóg Ojciec pragnie głębokiej i osobistej więzi z tobą. Chce do ciebie mówić, objawiać ci siebie i zbliżać się do ciebie. Nie pozwól, by ten Adwent minął bez szukania na modlitwie Jego głosu i bez pozwolenia Mu, by dał ci świadectwo o swojej miłości i trosce o ciebie. Syn Boży przyszedł na ten świat, aby móc zjednoczyć się z tobą. I przez tę jedność objawia ci miłość Ojca w niebie.
Najświętszy Ojcze w niebie, naprawdę pragnę poznać Ciebie i Twoją doskonałą, bliską miłość do mnie. Proszę, otwórz pełniej mój umysł i moje serce na Ciebie w tym czasie Adwentu, abym mógł odwrócić się od wszystkich gasnących i przemijających świateł tego świata i przyjść do jedynego, pełnego głębi Światła Twojego kochającego Serca. Jezu, ufam Tobie.
Wszystkie 4 tomy są dostępne w miękkiej oprawie & w formacie e-booka!
Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble