Polski

Dzień siódmy – Pokorny sługa Pana

Wersja wideo

„Wielbi dusza moja Pana; i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy. Bo wejrzał na uniżenie Służebnicy swojej; oto bowiem błogosławić mnie będą odtąd wszystkie pokolenia”. Łukasz 1:46-48

Czy gdy nasza Najświętsza Matka stała pod Krzyżem swego Syna, „wszystkie pokolenia” nazwałyby tę chwilę „błogosławioną”? Czy była błogosławiona — jak mówi o sobie w pieśni uwielbienia — gdy patrzyła na okrutną i brutalną śmierć swego Syna?

Choć to, czego doświadczyła u stóp Krzyża, było zapewne naznaczone wyjątkowym bólem, smutkiem i ofiarą, była to również chwila wyjątkowego błogosławieństwa. Ta chwila, gdy stała, wpatrując się z miłością w swego ukrzyżowanego Syna, była chwilą niezwykłej łaski. Była to chwila, przez którą świat został odkupiony przez cierpienie. A ona wybrała, by na własne oczy być świadkiem tej doskonałej ofiary miłości i rozważać ją we własnym sercu. Wybrała radość w Bogu, który z tak wielkiego bólu potrafił wyprowadzić tak wiele dobra.

W naszym życiu, gdy zmagamy się z trudnościami i cierpieniem, łatwo ulegamy pokusie zamknięcia się w sobie, w poczuciu zranienia i rozpaczy. Łatwo możemy stracić z oczu błogosławieństwa, którymi zostaliśmy obdarowani w życiu. Ojciec nie narzucił bólu i cierpienia swojemu Synowi ani naszej Najświętszej Matce, ale Jego wolą było, aby weszli w tę chwilę wielkiego prześladowania. Jezus wszedł w tę chwilę, aby ją przemienić i odkupić wszelkie cierpienie. Nasza Najświętsza Matka wybrała wejście w tę chwilę, aby być pierwszym i największym świadkiem miłości i mocy Boga, żywych w jej Synu. Ojciec także każdego dnia zaprasza każdego z nas do radowania się wraz z naszą Najświętszą Matką, gdy jesteśmy zapraszani, by stanąć przed Krzyżem i zmierzyć się z nim.

Choć przytoczony wyżej fragment Pisma Świętego przypomina słowa, które nasza Najświętsza Matka wypowiedziała, gdy nosiła pod sercem Jezusa i udała się na spotkanie z Elżbietą, są to słowa, które zapewne nieustannie gościły na Jej ustach. Zapewne raz po raz wielbiła Pana, radowała się w Bogu, swoim Zbawicielu, i rozkoszowała się licznymi błogosławieństwami swojego życia. Czyniła to zapewne w takich chwilach jak Nawiedzenie, a także w takich chwilach jak Ukrzyżowanie.

Rozważ dziś słowa naszej Najświętszej Matki i to, co kryje się w Jej sercu. Wypowiedz te słowa w swojej dzisiejszej modlitwie. Wypowiedz je w kontekście tego wszystkiego, przez co obecnie przechodzisz. Niech staną się codziennym źródłem twojej wiary i nadziei pokładanej w Bogu. Wielbij Pana, raduj się w Bogu, swoim Zbawicielu, i wiedz, że każdego dnia Bóg obficie ci błogosławi, bez względu na to, czego doświadczasz w życiu. Gdy życie przynosi pocieszenie, dostrzegaj w nim błogosławieństwo. Gdy życie przynosi ból, dostrzegaj w nim błogosławieństwo. Pozwól, by świadectwo Matki Bożej inspirowało cię każdego dnia twojego życia.

Najdroższa Matko, Twoje słowa wypowiedziane podczas Nawiedzenia, wielbiące Boga, wypływają z wielkiej radości Wcielenia. Ta Twoja radość sięga daleko i szeroko i napełniała Cię siłą, gdy później stałaś, patrząc, jak Twoje Dziecko umiera okrutną śmiercią. Radość z noszenia Go pod sercem poruszyła Cię na nowo w tej chwili najgłębszego smutku.

Najdroższa Matko, pomóż mi naśladować Twoją pieśń uwielbienia we własnym życiu. Pomóż mi dostrzegać Boże błogosławieństwa w każdym aspekcie życia. Naucz mnie patrzeć Twoim pełnym miłości spojrzeniem, abym dostrzegał chwałę ofiary Twojego umiłowanego Syna.

Mój najdroższy Panie Jezu, Ty jesteś największym błogosławieństwem na tym świecie. Ty jesteś wszelkim błogosławieństwem! Wszystko, co dobre, pochodzi od Ciebie. Pomóż mi każdego dnia wpatrywać się w Ciebie i w pełni uświadamiać sobie moc Twojej Ofiary Miłości. Obym radował się tym darem i zawsze głosił Twoją wielkość.

Matko Maryjo, módl się za mną. Jezu, ufam Tobie.

Dzień ósmy – Wierność we wszystkim

Spis treści

Dostępne jako e-book & w miękkiej oprawie!

Udostępnij tę stronę: