മലയാളം

വിശുദ്ധ റോസ് ഫിലിപ്പീൻ ഡുഷെൻ

ആൻഡ്രൂ ബാലെറ്റ്, CC BY-SA 3.0, Wikimedia Commons; വഴി. പ്രധാന ചിത്രം: പൊതുസഞ്ചയത്തിലുള്ളത്

നവംബർ 18: വിശുദ്ധ റോസ് ഫിലിപ്പീൻ ഡുഷെൻ, കന്യക—അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിൽ ഐച്ഛിക അനുസ്മരണം

1769–1852
പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങളിൽ സ്ഥിരോത്സാഹം ലഭിക്കുന്നതിനും സഭാധികാരികളുടെ എതിർപ്പിനെ നേരിടുന്നതിനും മാധ്യസ്ഥ്യം തേടപ്പെടുന്നു
1988 ജൂലൈ 3-ന് വിശുദ്ധ ജോൺ പോൾ രണ്ടാമൻ മാർപാപ്പ വിശുദ്ധയായി പ്രഖ്യാപിച്ചു
ആരാധനാക്രമ നിറം: വെള്ള
പതിപ്പ്: പൂർണ്ണരൂപം – സംക്ഷിപ്തരൂപം

പോഡ്കാസ്റ്റ് ചാനലുകൾ:
Apple – Spotify – iHeart – Audible

ഉദ്ധരണി:
പ്രകൃതിശാസ്ത്രത്തിലെ ഉജ്ജ്വലമായ ആയിരം കണ്ടുപിടിത്തങ്ങൾകൊണ്ട് നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിനെ വിസ്മയിപ്പിക്കാം; മുമ്പൊരിക്കലും സ്വപ്നംപോലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത അറിവിന്റെ പുതിയ ലോകങ്ങൾ തുറന്നുകൊടുക്കാം; എന്നിരുന്നാലും, ജീവിതസമരത്തിൽ വിദ്യാർഥിക്ക് താങ്ങാകുന്ന ഉറച്ച സദ്ഗുണശീലങ്ങൾ അവന്റെ ആത്മാവിൽ വളർത്തിയെടുത്തിട്ടില്ലെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ അവനെ വിദ്യ അഭ്യസിപ്പിച്ചിട്ടില്ല; മറിച്ച്, സ്വയം നശിപ്പിക്കാനുള്ള ശക്തമായ ഒരായുധം അവന്റെ കൈയിൽ കൊടുത്തിട്ടേയുള്ളൂ. ~വിശുദ്ധ റോസ്

വിചിന്തനം: ഫ്രാൻസ് രാജ്യത്തിലെ ഗ്രനോബിൾ നഗരത്തിൽ ഒരു ഉന്നതവർഗ കുടുംബത്തിലാണ് റോസ് ഫിലിപ്പീൻ ഡുഷെൻ ജനിച്ചത്. ഏഴു പെൺകുട്ടികളും ഒരു ആൺകുട്ടിയുമടങ്ങുന്ന എട്ടു മക്കളിൽ രണ്ടാമത്തെയാളായിരുന്നു അവൾ. ബാല്യത്തിൽ സ്വകാര്യ അധ്യാപകരുടെ സഹായത്തോടെ വീട്ടിലായിരുന്നു റോസിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസം. എട്ടു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ, സുവിശേഷവേലയ്ക്കായി ഒരുങ്ങിനിൽക്കുന്ന അമേരിക്കൻ ഭൂഖണ്ഡങ്ങളിലെ പുതിയ പ്രേഷിതമേഖലയെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ച ഒരു ഈശോസഭാ മിഷനറിയുടെ പ്രസംഗം അവൾക്ക് പ്രചോദനമായി. അതിലൂടെ അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ പാകപ്പെട്ട ഒരു വിത്ത് വളരാൻ തുടങ്ങി. പന്ത്രണ്ടാം വയസ്സിൽ അവൾ ഗ്രനോബിളിലെ വിസിറ്റേഷൻ സന്യാസിനികളുടെ മഠത്തിലെ വിദ്യാലയത്തിൽ ചേർന്നു. അവിടെവച്ച്, മഠത്തിന്റെ മതിൽക്കെട്ടുകൾക്കുള്ളിലെ അവരുടെ ധ്യാനാത്മക ജീവിതത്തോട് അവൾക്ക് ആഴമായ ആകർഷണം തോന്നി. ആ സമൂഹത്തിൽ ചേരാൻ താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്ന് പിതാവിനെ അറിയിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം അതിനെ ശക്തമായി എതിർത്തു. അവൾ അതിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ ചിന്തിക്കാതിരിക്കാനായി അദ്ദേഹം അവളെ ആ വിദ്യാലയത്തിൽനിന്നു പിൻവലിച്ചു. അതിനാൽ, അധ്യാപകരുടെ സഹായത്തോടെ അവൾ വീട്ടിൽ പഠനം തുടർന്നു.

ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവത്തിലേക്കു നയിക്കാനിരുന്ന സംഭവങ്ങൾ അരങ്ങേറുന്നതിനിടെ, സന്യാസിനിയാകാൻ റോസ് ഒരു രഹസ്യപദ്ധതി തയ്യാറാക്കി. 1788-ൽ, വിസിറ്റേഷൻ സന്യാസിനികളെ സന്ദർശിക്കാൻ തന്നോടൊപ്പം വരണമെന്ന് അവൾ അമ്മായിയോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ, മഠത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ റോസ് അനുവാദം ചോദിച്ചു. ഉടൻതന്നെ അനുവാദം ലഭിക്കുകയും റോസ് മഠത്തിൽ പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്തു. അമ്മായി വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങി, റോസ് ചെയ്ത കാര്യം അവളുടെ പിതാവിനെയും കുടുംബത്തിലെ മറ്റുള്ളവരെയും അറിയിച്ചു. തുടർന്നുള്ള നാലു വർഷം സിസ്റ്റർ റോസ് ആ സന്യാസിനികളോടൊപ്പം കഴിഞ്ഞു. പ്രാർഥനയിൽ ആഴപ്പെട്ടു വളർന്ന അവൾക്ക് സമൂഹജീവിതവും ജീവിതനിയമവും ആത്മീയപോഷണം നൽകി.

ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവം പൂർണ്ണശക്തി പ്രാപിച്ചതോടെ സഭ അതിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യങ്ങളിലൊന്നായി മാറി. പുതിയ ദേശീയ അസംബ്ലി രൂപീകരിക്കപ്പെട്ടതോടെ സഭയുടെ സ്വത്തുക്കൾ പിടിച്ചെടുത്തു. ഭരണകൂടത്തോടുള്ള കൂറ് ശപഥം ചെയ്യുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ അറസ്റ്റും ഒരുപക്ഷേ വധശിക്ഷയും നേരിടുകയോ ചെയ്യേണ്ട അവസ്ഥയിലേക്ക് പുരോഹിതർ നിർബന്ധിതരായി. പരസ്യമായ ദൈവാരാധനയും സന്യാസവ്രതങ്ങളും നിയമവിരുദ്ധമാക്കപ്പെട്ടു; തുടർന്ന് അരാജകത്വം നടമാടി. 1792-ൽ രാജവാഴ്ച അവസാനിപ്പിക്കുകയും ഒന്നാം ഫ്രഞ്ച് റിപ്പബ്ലിക് പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു. അതേ വർഷംതന്നെ ഗ്രനോബിളിലെ വിസിറ്റേഷൻ മഠം ഭരണകൂടം പിടിച്ചെടുത്ത് ജയിലാക്കി മാറ്റി; സന്യാസിനികൾ പിരിഞ്ഞുപോകാൻ നിർബന്ധിതരായി. തുടർന്നുള്ള ഒൻപതു വർഷം സിസ്റ്റർ റോസ് തന്റെ കുടുംബവീട്ടിൽ താമസിച്ചു. വിസിറ്റേഷൻ സന്യാസിനികളായിരുന്ന രണ്ടു അമ്മായിമാരോടൊപ്പം അവിടെ തന്റെ സന്യാസദൈവവിളി തുടർന്നും ജീവിക്കാൻ അവൾ പരിശ്രമിച്ചു.

1799-ന്റെ അവസാനത്തിൽ നെപ്പോളിയൻ ബോണപ്പാർട്ട് ഒരു അട്ടിമറിക്കു നേതൃത്വം നൽകി വിപ്ലവ ഫ്രഞ്ച് ഭരണകൂടത്തെ പിരിച്ചുവിടുകയും പുതിയ ഫ്രഞ്ച് കോൺസുലേറ്റിന്റെ ഒന്നാം കോൺസലായി അധികാരമേൽക്കുകയും ചെയ്തു. ഒരു വർഷത്തിലൽപം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നെപ്പോളിയനും പീയൂസ് ഏഴാമൻ മാർപാപ്പയും 1801-ലെ കോൺകോർഡാറ്റ് എന്ന ഉടമ്പടിയിൽ ഒപ്പുവച്ചു. ഫ്രഞ്ചുകാരിൽ ഭൂരിഭാഗത്തിന്റെയും മതമായി കത്തോലിക്കാവിശ്വാസത്തെ അത് അംഗീകരിക്കുകയും ഭരണകൂടത്തിന്റെ ചില നിയന്ത്രണങ്ങൾക്കു വിധേയമായി പരസ്യമായ വിശ്വാസാചരണം തുടരാൻ അനുവദിക്കുകയും ചെയ്തു. അക്കാലത്ത് സിസ്റ്റർ റോസും പിരിഞ്ഞുപോയ സന്യാസിനികളിൽ ചിലരും തങ്ങളുടെ മഠത്തിലേക്കു മടങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ ഇടക്കാലത്ത് പട്ടാളത്താവളമായും ജയിലായും ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടതിനാൽ മഠം ജീർണാവസ്ഥയിലായിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ചില സന്യാസിനികൾ സിസ്റ്റർ റോസിനോടൊപ്പം അവിടെ താമസമാക്കി; റോസ് മഠാധിപയായി നിയമിക്കപ്പെട്ടു. മഠത്തിലെ ദുഷ്കരമായ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങൾമൂലം 1804 ആയപ്പോഴേക്കും സിസ്റ്റർ റോസിനോടൊപ്പം മൂന്നു സന്യാസിനികൾ മാത്രമേ അവശേഷിച്ചിരുന്നുള്ളൂ.

1804-ൽ, സൊസൈറ്റി ഓഫ് ദ സേക്രഡ് ഹാർട്ട് എന്ന പുതിയ സന്യാസസഭയുടെ സ്ഥാപകയായ മദർ മദലേൻ സോഫി ബാരാ (1925-ൽ വിശുദ്ധയായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു), വിസിറ്റേഷൻ സന്യാസിനികളുടെ ആ ചെറിയ മഠസമൂഹത്തെ തന്റെ സന്യാസസഭയിലേക്കു ക്ഷണിച്ചു. സന്യാസിനികൾ സമ്മതിച്ചു. ആ വർഷം നവംബറിൽ അവരെ സ്വീകരിക്കാനായി മദർ ബാരാ ഗ്രനോബിളിലേക്കു യാത്രയായി. വിസിറ്റേഷൻ മഠം സൊസൈറ്റി ഓഫ് ദ സേക്രഡ് ഹാർട്ടിൽ ലയിച്ചപ്പോൾ, സിസ്റ്റർ റോസ് നിത്യവ്രതം അനുഷ്ഠിക്കുകയും പുതിയ മഠത്തിന്റെ അധിപയായി നിയമിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. അന്നുമുതൽ അവൾ മദർ ഡുഷെൻ എന്നറിയപ്പെട്ടു. തുടർന്നുള്ള പതിനൊന്നു വർഷം ഫ്രാൻസിൽ സംഘർഷാവസ്ഥ രൂക്ഷമായിത്തന്നെ നിലനിന്നു. അതിനു കാരണമായ നെപ്പോളിയൻ യുദ്ധങ്ങൾ 1815-ലെ വാട്ടർലൂ യുദ്ധംവരെ നീണ്ടുനിന്നു; ആ യുദ്ധത്തിൽ നെപ്പോളിയൻ പരാജയപ്പെടുകയും നാടുകടത്തപ്പെടുകയും ചെയ്തു. പ്രക്ഷുബ്ധമായ ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ മദർ ഡുഷെൻ മഠജീവിതത്തിന്റെ ചുമതലകൾ നിർവഹിക്കുകയും ഒരു വിദ്യാലയം വീണ്ടും തുറക്കുകയും പുതിയ മഠങ്ങളും വിദ്യാലയങ്ങളും സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു.

1815-ൽ, സന്യാസസമൂഹത്തിന്റെ നവസന്യാസ പരിശീലനകേന്ദ്രമായി പ്രവർത്തിക്കുകയും ഒരു വിദ്യാലയം നടത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു പുതിയ മഠം പാരീസിൽ സ്ഥാപിക്കാൻ മദർ ബാരാ മദർ ഡുഷെനെ ക്ഷണിച്ചു. 1817-ൽ, ലൂസിയാന പർച്ചേസിലൂടെ ലഭിച്ച പുതിയ പ്രദേശത്തേക്കു മിഷനറിമാരെ കണ്ടെത്താനായി ഫാദർ വില്യം ഡുബൂർ എന്ന ഫ്രഞ്ച് മിഷനറി അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിൽനിന്ന് യൂറോപ്പിലേക്കു മടങ്ങിയെത്തി. 1812-ൽ ഫാദർ ഡുബൂർ ആ പ്രദേശത്തിന്റെ അപ്പസ്തോലിക് അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്ററായി നിയമിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നാൽ അവിടെ വൈദികരുടെയും സന്യസ്തരുടെയും കുറവുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ, പീയൂസ് ഏഴാമൻ മാർപാപ്പ അദ്ദേഹത്തെ ലൂസിയാനയുടെയും രണ്ടു ഫ്ലോറിഡകളുടെയും മെത്രാനായി നിയമിക്കുകയും റോമിൽവച്ച് മെത്രാഭിഷേകം നൽകുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് രണ്ടു വർഷം അദ്ദേഹം മിഷനറിമാരെ കണ്ടെത്താനായി യൂറോപ്പിലുടനീളം സഞ്ചരിച്ചു. പാരീസിൽവച്ച് അദ്ദേഹം മദർ ഡുഷെനെ കണ്ടുമുട്ടി. സഹായിക്കാനുള്ള അതിയായ ആഗ്രഹം ഉടൻതന്നെ അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ ജ്വലിച്ചു. ബാല്യംമുതലേ അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഈ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു; ഇപ്പോഴിതാ അത് യാഥാർഥ്യമാകാനൊരുങ്ങുകയായിരുന്നു. മദർ ബാരായുടെ അനുമതിയോടും ആശീർവാദത്തോടുംകൂടി, നാൽപ്പത്തെട്ടു വയസ്സുള്ള മദർ ഡുഷെനും നാലു സഹോദരിമാരും അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ പുതിയ അതിർത്തിപ്രദേശത്ത് മിഷനറിമാരാകാൻ 1818-ൽ ന്യൂ ഓർലിയൻസിലേക്കു കപ്പൽ കയറി.

അവിടെയെത്തിയപ്പോഴാണ്, സ്വന്തം സുരക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കമൂലം ബിഷപ്പ് ഡുബൂർ സെന്റ് ലൂയിസിലേക്കു താമസം മാറ്റിയെന്നും ന്യൂ ഓർലിയൻസിൽ പുതുതായി എത്തിയ സഹോദരിമാർക്കുവേണ്ടി ഒരു ക്രമീകരണവും ചെയ്തിരുന്നില്ലെന്നും അവർ അറിഞ്ഞത്. തുടർന്ന് സഹോദരിമാർ ഒരു ആവിക്കപ്പലിൽ കയറി മിസിസിപ്പി നദിയിലൂടെ മുകളിലേക്കു സഞ്ചരിച്ച് സെന്റ് ലൂയിസിലെത്തി. സമീപത്തുള്ള സെന്റ് ചാൾസ് പട്ടണത്തിൽ താമസമാക്കിയ അവർ അവിടെ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ തങ്ങളുടെ ആദ്യത്തെ മഠം സ്ഥാപിച്ചു. മരത്തടികൾകൊണ്ടു പണിത ഒരു കുടിലായിരുന്നു അത്. അക്കാലത്ത് രാജ്യത്തിലെ ഏറ്റവും ഒറ്റപ്പെട്ട പ്രദേശങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു അത്; അവിടെ അനേകം കഷ്ടപ്പാടുകളും അനിശ്ചിതത്വങ്ങളും പരീക്ഷണങ്ങളും അവരെ കാത്തിരുന്നു. എങ്കിലും സഹോദരിമാർ തളരാതെ മുന്നോട്ടുപോയി. ദരിദ്രർക്കായി ഒരു സൗജന്യ വിദ്യാലയം തുറക്കുകയും പ്രാർഥനയിൽ അധിഷ്ഠിതമായ സമൂഹജീവിതം ക്രമപ്പെടുത്തുകയും മിഷൻപ്രദേശത്ത് ദൈവരാജ്യം പടുത്തുയർത്താനുള്ള പ്രവർത്തനത്തിൽ സ്ഥിരതയോടെ തുടരുകയും ചെയ്തു.

തുടർന്നുള്ള മുപ്പത്തിനാലു വർഷങ്ങളിൽ, മഠങ്ങളും വിദ്യാലയങ്ങളും സ്ഥാപിക്കുന്നതിൽ മദർ ഡുഷെൻ അക്ഷീണം പ്രവർത്തിച്ചു. അടുത്ത മഠം സ്ഥാപിച്ചത് ഫ്ലോറിസാന്റിലായിരുന്നു. അത് പിന്നീട് അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ സന്യാസസമൂഹത്തിന്റെ മാതൃഭവനവും നവസന്യാസ പരിശീലനകേന്ദ്രവുമായി മാറി; അവിടെ ഒരു സൗജന്യ വിദ്യാലയവും പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നു. സന്യാസസമൂഹം വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കെ, സെന്റ് ലൂയിസിലും ന്യൂ ഓർലിയൻസിലും ലൂസിയാനയുടെ മറ്റു ഭാഗങ്ങളിലും അവർ പുതിയ മഠങ്ങളും വിദ്യാലയങ്ങളും സ്ഥാപിച്ചു.

ആദ്യത്തെ ഇരുപതു വർഷക്കാലവും തദ്ദേശീയ ഗോത്രവർഗക്കാർക്കിടയിൽ ശുശ്രൂഷ ചെയ്യണമെന്ന ശക്തമായ ആഗ്രഹം മദർ ഡുഷെനുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അതിനു സാധിച്ചില്ല. 1841-ൽ, കാൻസസിലെ ഷുഗർ ക്രീക്കിൽ പൊട്ടവാട്ടോമി ഗോത്രവർഗക്കാരെ ശുശ്രൂഷിക്കാനായി ഒരു മഠം സ്ഥാപിക്കാൻ ക്ഷണം ലഭിച്ചപ്പോൾ അവരുടെ സ്വപ്നം യാഥാർഥ്യമായി. അപ്പോൾ എഴുപത്തൊന്നു വയസ്സുണ്ടായിരുന്നതിനാൽ ആ ദൗത്യത്തിന് ഏറ്റവും അനുയോജ്യയായ വ്യക്തിയായിരുന്നില്ല അവർ. അതിനുപുറമേ, പൊട്ടവാട്ടോമി ഭാഷ പഠിക്കാനും അവർക്കു കഴിഞ്ഞില്ല. എന്നിരുന്നാലും, ആ മിഷൻയാത്രയ്ക്കു നേതൃത്വം നൽകിയിരുന്ന ഈശോസഭാ വൈദികർ പ്രാർഥനാസഹായം നൽകാനായി അവർ കൂടെ വരണമെന്ന് നിർബന്ധിച്ചു. അവർ ആ ദൗത്യം പരമാവധി നിറവേറ്റുകയും ചെയ്തു. വാസ്തവത്തിൽ, അവർ അത്രയധികം നേരവും അത്ര പതിവായും പ്രാർഥിച്ചിരുന്നതിനാൽ തദ്ദേശീയർ അവരെ സ്നേഹപൂർവം “ക്വാ-കാ-കാ-നം-അഡ്” എന്നു വിളിച്ചു. “എപ്പോഴും പ്രാർഥിക്കുന്ന സ്ത്രീ” എന്നാണ് അതിന്റെ അർഥം. അവരുടെ പ്രാർഥനാനിഷ്ഠ കുട്ടികളെ വളരെയധികം ആകർഷിച്ചിരുന്നതായി ഒരു കഥയിൽ പറയുന്നു. രാത്രിയിൽ അവർ മുട്ടുകുത്തി പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ കുട്ടികൾ പലപ്പോഴും അവരുടെ വസ്ത്രത്തിന്റെ വിളുമ്പിൽ ചെറിയ കല്ലുകൾ വയ്ക്കുകയും പിറ്റേന്നു രാവിലെ മടങ്ങിവന്ന് അവ അവിടെത്തന്നെയുണ്ടോ എന്നു നോക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. മിക്കപ്പോഴും അവ അവിടെത്തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. രാത്രി മുഴുവനുമുള്ള അവരുടെ പ്രാർഥനാജാഗരണങ്ങളുടെ മിസ്റ്റിക് സ്വഭാവത്തിന് അതു ശക്തമായ സാക്ഷ്യമായി.

ഷുഗർ ക്രീക്കിൽ പൊട്ടവാട്ടോമി ഗോത്രവർഗക്കാരോടൊപ്പം ഏകദേശം ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മദർ ഡുഷെന്റെ ആരോഗ്യം മോശമായി. വിശ്രമവും പരിചരണവും ലഭിക്കുന്നതിനായി സെന്റ് ലൂയിസിനു സമീപമുള്ള മാതൃഭവനത്തിലേക്കു മടങ്ങാൻ അവർ നിർബന്ധിതയായി. പൊട്ടവാട്ടോമി ജനതയുടെ ഇടയിൽ ആയിരുന്നപ്പോൾ “എപ്പോഴും പ്രാർഥിക്കുന്ന സ്ത്രീ” ആയിരുന്നതുപോലെതന്നെ, ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന ദശകം അവർ നിരന്തരമായ പ്രാർഥനയിൽ ചെലവഴിച്ചു. സ്വന്തം സഹനങ്ങളെ ക്രിസ്തുവിനോടു ചേർത്തുവയ്ക്കുകയും സമൂഹം വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കെ ഇളയ സഹോദരിമാർക്ക് ആത്മീയ മാർഗദർശനം നൽകുകയും ചെയ്തു.

ജനങ്ങൾ പതുക്കെ പടിഞ്ഞാറോട്ടു നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ അതിർത്തിപ്രദേശങ്ങളിൽ സുവിശേഷം എത്തിക്കാനായി ധീരയായ ഈ വനിത തനിക്കു പരിചിതമായിരുന്നതെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചു. സന്യാസവസ്ത്രവും ഏതാനും സഹോദരിമാരുടെ സഹവാസവും ഒഴികെ തനിക്കുണ്ടായിരുന്നതെല്ലാം അവർ വിട്ടുകൊടുത്തു. തദ്ദേശീയരുമായി വിശ്വാസം പങ്കുവയ്ക്കണമെന്ന അവരുടെ അഗാധമായ ആഗ്രഹം, സ്ഥിരോത്സാഹവും പ്രാർഥനയിലുള്ള ആശ്രയവും നിമിത്തം യാഥാർഥ്യമായി. ഇന്നു വിശുദ്ധ റോസിനെ ആദരിക്കുമ്പോൾ, എല്ലാവരെയും സ്വന്തം മക്കളായി കണ്ട്, അവരിൽ വിശ്വാസവും പ്രത്യാശയും പകർന്ന് സ്നേഹത്തോടെ വളർത്തേണ്ടവരായി കരുതിയ ഒരു യഥാർഥ ആത്മീയ മാതാവായാണ് നാം അവരെ ആദരിക്കുന്നത്. അവരുടെ മാതൃക അനുകരിച്ച്, ഒരു മിഷനറിയാകാനുള്ള ആഗ്രഹം നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ജ്വലിക്കാൻ അനുവദിക്കുക. വിശ്വാസം പങ്കുവയ്ക്കാനായി സമുദ്രങ്ങൾ കടന്നുപോകാൻ നിങ്ങൾ വിളിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലായിരിക്കാം. എങ്കിലും, നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ദൈവവിളിക്കനുസൃതമായി ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹം പങ്കുവയ്ക്കാൻ നിങ്ങൾ തീർച്ചയായും വിളിക്കപ്പെടും. ആ ദൗത്യത്തിനായി നിങ്ങളെത്തന്നെ പൂർണമായി സമർപ്പിക്കുക. മദർ ഡുഷെനെ ഉപയോഗിച്ചതുപോലെ, മഹത്തായ കാര്യങ്ങൾക്കായി ദൈവം നിങ്ങളെയും ഉപയോഗിക്കും.

പ്രാർഥന: വിശുദ്ധ റോസ് ഫിലിപ്പീൻ ഡുഷെനേ, ചെറുപ്രായം മുതൽ ദൈവം അങ്ങയെ വിളിച്ചു; അങ്ങ് ആ വിളിക്കു പ്രത്യുത്തരം നൽകി. സന്യാസവിളി പിന്തുടരുന്നതിനിടയിൽ ഒന്നിനുപിറകെ ഒന്നായി കഷ്ടതകൾ സഹിക്കേണ്ടിവന്നപ്പോഴും, ദൈവസേവനത്തിനായി നിരന്തരം സ്വയം സമർപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അങ്ങ് സ്ഥിരതയോടെ മുന്നേറി. ഒടുവിൽ, അങ്ങയുടെ ഹൃദയത്തിൽ താൻ നട്ടുവളർത്തിയ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ദൈവം സഫലമാക്കി. ദൈവഹിതം നിറവേറ്റുന്നതിനു തടസ്സമാകുന്ന എല്ലാ പ്രതിബന്ധങ്ങളെയും ദൈവിക വിശ്വാസം, പ്രത്യാശ, സ്നേഹം എന്നിവയാൽ ഞാൻ എപ്പോഴും അതിജീവിക്കേണ്ടതിന് എനിക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കണമേ. എന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെ ദൈവം കൂടുതൽ പൂർണമായി മഹത്ത്വപ്പെടേണ്ടതിന്, അങ്ങയെപ്പോലെ ഞാനും എന്നും സ്ഥിരതയോടെ മുന്നേറാൻ ഇടയാകണമേ എന്നു ഞാൻ പ്രാർഥിക്കുന്നു. വിശുദ്ധ റോസേ, എനിക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണം വയ്ക്കുന്നു.

വിചിന്തനം എടുത്തിരിക്കുന്നത്:

ആരാധനാക്രമവത്സരത്തിലെ വിശുദ്ധരും തിരുനാളുകളും
ഒന്നു മുതൽ നാലു വരെ വാല്യങ്ങൾ


കൂടുതൽ വായനയ്ക്ക്:

വത്തിക്കാൻ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ജീവചരിത്രം

കത്തോലിക്കാ വിശുദ്ധർ & തിരുനാളുകൾ

കത്തോലിക്കാ വിജ്ഞാനകോശം

കാത്തലിക് ന്യൂസ് ഏജൻസി

വിശുദ്ധ റോസിന്റെ തീർഥാടനകേന്ദ്രം

നാഷണൽ കാത്തലിക് രജിസ്റ്റർ

കാത്തലിക് ഫയർ

വിക്കിപീഡിയ

ഇന്നത്തെ എല്ലാ വിശുദ്ധരും

ആരാധനാക്രമവത്സരത്തിലെ എല്ലാ വിശുദ്ധരും

വിശുദ്ധർ A–Z>>>


(ഹ്രസ്വരൂപം)

നവംബർ 18: വിശുദ്ധ റോസ് ഫിലിപ്പീൻ ഡുഷെൻ, കന്യക—അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിൽ ഐച്ഛിക അനുസ്മരണം

1769–1852
പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങളിൽ സ്ഥിരതയോടെ നിലനിൽക്കുന്നതിനും സഭാധികാരികളുടെ എതിർപ്പിനെ നേരിടുന്നതിനും മാധ്യസ്ഥ്യം തേടപ്പെടുന്നു
1988 ജൂലൈ 3-ന് ജോൺ പോൾ രണ്ടാമൻ മാർപാപ്പ വിശുദ്ധയായി പ്രഖ്യാപിച്ചു

ഫ്രാൻസിലെ ഗ്രെനോബിളിലുള്ള ഒരു സമ്പന്നകുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച എട്ടു മക്കളിൽ രണ്ടാമത്തെയാളായിരുന്നു റോസ് ഫിലിപ്പീൻ ഡുഷെൻ. എട്ടു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ ഒരു ഈശോസഭാ മിഷനറി അമേരിക്കൻ ഭൂഖണ്ഡങ്ങളിൽ മിഷനറിയാകാനുള്ള ആഗ്രഹം അവളിൽ ഉണർത്തി. വിസിറ്റേഷൻ സന്യാസിനികൾ നടത്തിയിരുന്ന ഒരു മഠംവക വിദ്യാലയത്തിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ അവൾ സന്യാസജീവിതത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെട്ടു.

1788-ൽ റോസ് വിസിറ്റേഷൻ സന്യാസിനിയായി. ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവം അവളുടെ ദൈവവിളിക്കു ഭീഷണിയാകുന്നതിനു മുമ്പുള്ള നാലു വർഷം അവൾ സഹോദരിമാരോടൊപ്പം സന്യാസജീവിതത്തിൽ അഭിവൃദ്ധിപ്പെട്ടു. 1792-ൽ രാജഭരണം നിർത്തലാക്കിയശേഷം ഭരണകൂടം ഗ്രെനോബിളിലെ മഠം പിടിച്ചെടുത്ത് തടവറയാക്കി. സമൂഹം പിരിഞ്ഞുപോകാൻ നിർബന്ധിതമായപ്പോൾ, വിസിറ്റേഷൻ സന്യാസിനികളായിരുന്ന തന്റെ രണ്ട് അമ്മായിമാരോടൊപ്പം സിസ്റ്റർ റോസ് സ്വന്തം കുടുംബവീട്ടിൽ സന്യാസവിളിക്കനുസരിച്ച് ജീവിച്ചു.

ഭരണകൂടത്തിന്റെ ചില നിയന്ത്രണങ്ങൾക്കു വിധേയമായി കത്തോലിക്കാ വിശ്വാസം പരസ്യമായി ആചരിക്കാൻ അനുമതി നൽകിയ 1801-ലെ ഉടമ്പടിയിൽ നെപ്പോളിയൻ ബോണപ്പാർട്ടും പിയൂസ് ഏഴാമൻ മാർപാപ്പയും ഒപ്പുവച്ചശേഷം, സിസ്റ്റർ റോസും മറ്റു പല സഹോദരിമാരും തങ്ങളുടെ മഠത്തിലേക്കു മടങ്ങി. സൈനികരുടെ താമസസ്ഥലമായും തടവറയായും ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടതിനെത്തുടർന്ന് ജീർണാവസ്ഥയിലായിരുന്ന മഠം ഏറെ ബുദ്ധിമുട്ടി. 1804-ൽ, തിരുഹൃദയ സന്യാസിനീസഭയുടെ സ്ഥാപകയും പിൽക്കാലത്ത് വിശുദ്ധയായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടവളുമായ മദർ മദലീൻ സോഫി ബരാ, വിസിറ്റേഷൻ സന്യാസിനികളുടെ ആ ചെറിയ മഠസമൂഹത്തെ തന്റെ സഭയിലേക്കു ക്ഷണിച്ചു. സിസ്റ്റർ റോസ് നിത്യവ്രതം സ്വീകരിക്കുകയും പുതിയ മഠത്തിന്റെ ശ്രേഷ്ഠയാകുകയും ചെയ്തു. നെപ്പോളിയൻ യുദ്ധങ്ങളുടെ അരാജകത്വത്തിനിടയിൽ മദർ ഡുഷെൻ മഠം നയിക്കുകയും ഒരു വിദ്യാലയം വീണ്ടും തുറക്കുകയും പുതിയ മഠങ്ങളും വിദ്യാലയങ്ങളും സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു.

1817-ൽ പാരീസിൽവച്ച് മദർ ഡുഷെൻ, ലൂയിസിയാന പർച്ചേസിലൂടെ ലഭിച്ച പ്രദേശങ്ങളിലേക്കു മിഷനറിമാരെ തേടിയിരുന്ന ഫാദർ വില്യം ഡുബൂർഗിനെ കണ്ടുമുട്ടി. മദർ ബരായുടെ അനുവാദത്തോടും ആശീർവാദത്തോടുംകൂടി, നാല്പത്തെട്ടു വയസ്സുകാരിയായ മദർ ഡുഷെനും നാലു സഹോദരിമാരും അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ പുതിയ അതിർത്തിപ്രദേശങ്ങളിൽ മിഷനറിമാരാകാൻ 1818-ൽ ന്യൂ ഓർലിയൻസിലേക്കു കപ്പൽ കയറി. അവിടെ എത്തിയപ്പോഴാണ് ബിഷപ് ഡുബൂർഗ് സെന്റ് ലൂയിസിലേക്കു താമസം മാറ്റിയെന്നും ന്യൂ ഓർലിയൻസിലെത്തിയ സഹോദരിമാർക്കായി ക്രമീകരണങ്ങളൊന്നും ചെയ്തിട്ടില്ലെന്നും അവർ അറിഞ്ഞത്. അഞ്ചുപേരും ഒരു ആവിക്കപ്പലിൽ കയറി മിസിസിപ്പി നദിയിലൂടെ സെന്റ് ലൂയിസിലേക്കു യാത്ര ചെയ്തു. സമീപത്തുള്ള സെന്റ് ചാൾസിൽ അവർ താമസമാക്കി, മരത്തടികൾകൊണ്ടുള്ള ഒരു കുടിലിൽ മഠം സ്ഥാപിച്ചു. അനേകം കഷ്ടതകളും പരീക്ഷണങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടും സഹോദരിമാർ സ്ഥിരതയോടെ മുന്നേറി; ദരിദ്രർക്കായി സൗജന്യ വിദ്യാലയം തുറക്കുകയും പ്രാർഥനയിൽ അധിഷ്ഠിതമായ സമൂഹജീവിതം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു.

തുടർന്നുള്ള മുപ്പത്തിനാലു വർഷങ്ങളിൽ മദർ ഡുഷെൻ സെന്റ് ലൂയിസ്, ന്യൂ ഓർലിയൻസ്, ലൂയിസിയാനയുടെ മറ്റു ഭാഗങ്ങൾ എന്നിവിടങ്ങളിൽ മഠങ്ങളും വിദ്യാലയങ്ങളും തുറന്നു. തദ്ദേശീയ ഗോത്രജനങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ശുശ്രൂഷ ചെയ്യാൻ അവർക്ക് എപ്പോഴും തീവ്രമായ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. 1841-ൽ കാൻസസിലെ ഷുഗർ ക്രീക്കിൽ പൊട്ടവട്ടോമി ഗോത്രത്തെ സേവിക്കുന്നതിനായി ഒരു മഠം സ്ഥാപിക്കാൻ അവർ ക്ഷണിക്കപ്പെട്ടു. എഴുപത്തൊന്നു വയസ്സുണ്ടായിരുന്ന അവർ ആ ദൗത്യത്തിന് ഏറ്റവും അനുയോജ്യയായ വ്യക്തിയായിരുന്നില്ല; പൊട്ടവട്ടോമി ഭാഷ പഠിക്കാനും അവർക്കു കഴിഞ്ഞില്ല. എന്നിരുന്നാലും, പ്രാർഥനയുടെ പിന്തുണ നൽകാൻ അവർ കൂടെ വരണമെന്ന് ആ ദൗത്യസംഘത്തിന്റെ ഈശോസഭാ നേതാക്കൾ നിർബന്ധിച്ചു. വളരെ ദീർഘനേരവും കൂടെക്കൂടെയും പ്രാർഥിച്ചിരുന്നതിനാൽ, തദ്ദേശീയർ അവരെ “ക്വാ-കാ-കാ-നം-അഡ്” എന്നു വിളിച്ചു; “എപ്പോഴും പ്രാർഥിക്കുന്ന സ്ത്രീ” എന്നാണ് അതിന്റെ അർഥം.

ഷുഗർ ക്രീക്കിൽ ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മദർ ഡുഷെന്റെ ആരോഗ്യം വഷളായി. വിശ്രമത്തിനും പരിചരണത്തിനുമായി സെന്റ് ലൂയിസിനു സമീപമുള്ള മാതൃഭവനത്തിലേക്കു മടങ്ങാൻ അവർ നിർബന്ധിതയായി. ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന ദശകം അവർ നിരന്തരമായ പ്രാർഥനയിൽ ചെലവഴിച്ചു. തന്റെ സഹനങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിനോടു ചേർത്തുവച്ചുകൊണ്ട്, സമൂഹം വളർന്നുവന്നപ്പോൾ ഇളയ സഹോദരിമാർക്ക് ആത്മീയ മാർഗദർശനവും നൽകി.

വിശുദ്ധ റോസ് ഫിലിപ്പീൻ ഡുഷെനേ, അങ്ങ് ദൈവത്തിന്റെ വിളിക്കു പ്രത്യുത്തരം നൽകി. കഷ്ടതകൾ സഹിച്ചുകൊണ്ട്, ദൈവസേവനത്തിനായി സ്വയം സമർപ്പിച്ച് അങ്ങ് സ്ഥിരതയോടെ മുന്നേറി. ഒടുവിൽ, അങ്ങയുടെ ഹൃദയത്തിൽ താൻ നട്ടുവളർത്തിയ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ദൈവം സഫലമാക്കി. എന്റെ ജീവിതം ദൈവത്തെ കൂടുതൽ പൂർണമായി മഹത്ത്വപ്പെടുത്തേണ്ടതിന്, അങ്ങയെപ്പോലെ ഞാനും സ്ഥിരതയോടെ മുന്നേറാൻ പ്രാർഥിക്കണമേ. വിശുദ്ധ റോസേ, എനിക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണം വയ്ക്കുന്നു.

പൂർണ്ണരൂപത്തിലേക്കു മടങ്ങുക