ഉപവാസത്തിന്റെ പ്രകടമായ ഒരു ഫലമാണ് വിശപ്പ്. വിശന്നിരിക്കുന്നത് നല്ലതാണോ? മരുഭൂമിയിൽ ഉപവസിച്ചതിനുശേഷം യേശുവിനു വിശന്നതായി മൂന്നു സമാന്തര സുവിശേഷങ്ങളും പറയുന്നു. വിശന്നിരുന്ന ആ സമയത്ത് സാത്താൻ യേശുവിനെ പ്രലോഭിപ്പിച്ചു.
നമ്മുടെ ശരീരത്തിന് ഭക്ഷണം ആവശ്യമാണെന്ന് അറിയിക്കുന്ന സ്വാഭാവികമായ ഒരു അനുഭവമാണ് വിശപ്പ്. എന്നാൽ, ഭക്ഷണത്തിൽ അമിതമായി മുഴുകുന്ന ശീലം നാം വളർത്തിയെടുത്താൽ, കൂടുതൽ ഭക്ഷണം ആവശ്യമില്ലാത്തപ്പോഴും നമ്മുടെ ഭക്ഷണമോഹം കൂടുതൽ ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കും. വിശപ്പ് അതിന്റെ സന്തുലിതാവസ്ഥയിൽ ഒരു കുറവ് തിരിച്ചറിയുകയും അത് നികത്താൻ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ശാരീരികമായ വിശപ്പിന് ആത്മാവിലും വലിയ ആത്മീയ ഫലങ്ങൾ ഉളവാക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നത് ഉപകാരപ്രദമാണ്. നമ്മുടെ ശരീരത്തിന് താൽക്കാലികമായി ഭക്ഷണം ലഭിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന വിശപ്പ്, നമ്മുടെ ആത്മാവിനുള്ളിലെ ആത്മീയ വിശപ്പ് കൂടുതൽ വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയാൻ നമ്മെ സഹായിക്കും. ദൈവവുമായി പൂർണ്ണമായി ഐക്യപ്പെടുന്നതുവരെ ആ ആത്മീയ വിശപ്പ് നിലനിൽക്കും. ഈ ജീവിതത്തിൽ ദൈവത്തെ എത്ര അനുഭവിച്ചാലും നമുക്കു മതിയാവുകയില്ല; അതിനാൽ അവിടുത്തെ കൂടുതൽ അനുഭവിക്കാൻ നാം എപ്പോഴും ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. എന്നാൽ, നമ്മുടെ ശാരീരിക അഭിലാഷങ്ങളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നതിൽ മുഴുകി, ഉള്ളിലെ കൂടുതൽ ആഴമായ ആത്മീയ വിശപ്പിനെ ശ്രദ്ധിക്കാതാകുന്നതിലൂടെ, ദൈവത്തിനായുള്ള നമ്മുടെ ആത്മീയ വിശപ്പിനെ നമുക്ക് എളുപ്പത്തിൽ മറച്ചുവയ്ക്കാനാകും. ഭക്ഷണം ഉപേക്ഷിച്ച് ഉപവസിക്കുകയും നമ്മുടെ ശാരീരിക വിശപ്പിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ ബോധവാന്മാരാകുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, തൃപ്തിക്കായി നിലവിളിക്കുന്ന നമ്മുടെ ആത്മീയ വിശപ്പിന്മേൽ കൂടുതൽ വ്യക്തമായ വെളിച്ചം വീഴുന്നു.
അതിനാൽ, ഭക്ഷണം ഉപേക്ഷിച്ചുള്ള ഉപവാസം അനുഷ്ഠിക്കുന്നത് ഉപവാസത്തിനുവേണ്ടി മാത്രമോ, സഭാനിയമപ്രകാരം വിഭൂതി ബുധനാഴ്ചയും ദുഃഖവെള്ളിയാഴ്ചയും നാം അത് നിർബന്ധമായും അനുഷ്ഠിക്കേണ്ടതുകൊണ്ടോ അല്ല. ദൈവം നൽകുന്ന ആത്മീയ സംതൃപ്തി ആവശ്യമുള്ള നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ശൂന്യത ഒരിക്കലും മറക്കാതിരിക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ഒരു മാർഗമായി, നോമ്പുകാലത്തിനു പുറത്തുപോലും എല്ലാ ആഴ്ചയും മനസ്സോടെ ഉപവാസം അനുഷ്ഠിക്കുന്നതാണ് ഉത്തമം.
നിങ്ങൾ പതിവായി ഉപവസിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഈ നോമ്പുകാലം മുതൽ അത് നിങ്ങളുടെ പ്രതിവാര ജീവിതചര്യയുടെ ഭാഗമാക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക. നമ്മുടെ ആത്മീയ അഭിലാഷങ്ങൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി തെളിഞ്ഞുവരേണ്ടതിന് ശാരീരിക അഭിലാഷങ്ങളെ ശുദ്ധീകരിക്കുക എന്നതാണ് ഉപവാസത്തിന്റെയും മറ്റെല്ലാ പ്രായശ്ചിത്താനുഷ്ഠാനങ്ങളുടെയും ലക്ഷ്യം. നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ഈ ആത്മീയ ആഗ്രഹങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ മാത്രമേ അവയെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നവനാകാൻ ദൈവത്തെ അനുവദിച്ചുതുടങ്ങാൻ നമുക്കു കഴിയൂ.
മരുഭൂമിയിൽ യേശു അനുഭവിച്ച ശാരീരിക വിശപ്പിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ വിശപ്പിന്റെ അനുഭവത്തെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കുക. യേശു എപ്പോഴും തന്റെ പിതാവിനായി ആഗ്രഹിക്കുകയും അവിടുത്തോട് പൂർണ്ണമായ ഐക്യത്തിൽ നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കിലും, ഉപവാസത്തിന്റെ ആത്മീയ പ്രയോജനം വെളിപ്പെടുത്താൻ ശാരീരിക വിശപ്പ് സഹിക്കാൻ സ്വയം അനുവദിച്ചു. അവിടുത്തെ വിശപ്പിൽനിന്ന് പഠിക്കുകയും ശാരീരിക ഉപവാസം അനുഷ്ഠിക്കാൻ സ്വയം സമർപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുക. അങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ ദൈവത്തിനായുള്ള ആത്മീയ ആഗ്രഹം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയാൻ നിങ്ങൾക്കു കഴിയും.
പ്രായശ്ചിത്തം അനുഷ്ഠിച്ച എന്റെ കർത്താവേ, അങ്ങ് എല്ലാ വിധത്തിലും പൂർണ്ണനായിരിക്കുകയും അങ്ങയുടെ പിതാവുമായി എപ്പോഴും സമ്പൂർണ്ണ ഐക്യം അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കിലും, ഉപവാസത്തിന്റെ വിശപ്പ് അനുഭവിക്കാൻ അങ്ങയുടെ മനുഷ്യസ്വഭാവത്തെ അങ്ങ് അനുവദിച്ചു. അങ്ങനെ ആ പ്രായശ്ചിത്തപ്രവൃത്തിയിൽ അങ്ങയുടെ ദൈവിക കൃപ നിറയ്ക്കാൻ അങ്ങേക്കു കഴിഞ്ഞു. ഉപവാസവും സ്വയംപരിത്യാഗവും ശീലമാക്കാൻ ആവശ്യമായ ദൃഢനിശ്ചയം എനിക്കു നൽകണമേ. അങ്ങനെ അങ്ങേക്കും അങ്ങയുടെ പിതാവിനും പരിശുദ്ധാത്മാവിനും വേണ്ടിയുള്ള എന്റെ വിശപ്പ് കൂടുതൽ വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയാൻ എനിക്കു കഴിയട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
നോമ്പുകാലത്തിനായി കൂടുതൽ വിഭവങ്ങൾ