4 വാല്യങ്ങളും പേപ്പർബാക്ക് & ഇ-പുസ്തക രൂപങ്ങളിൽ ലഭ്യമാണ്!
ക്ഷമിക്കാതിരിക്കുന്നതിന്റെ പീഡനം
ആണ്ടുവട്ടക്കാലം ഇരുപത്തിനാലാം ഞായറാഴ്ച (വർഷം എ)
“‘ദുഷ്ടദാസാ! നീ എന്നോട് അപേക്ഷിച്ചതിനാൽ നിന്റെ കടം മുഴുവനും ഞാൻ ക്ഷമിച്ചുതന്നു. ഞാൻ നിന്നോട് കരുണ കാണിച്ചതുപോലെ നീയും നിന്റെ സഹദാസനോട് കരുണ കാണിക്കേണ്ടതായിരുന്നില്ലേ?’ അപ്പോൾ യജമാനൻ കോപിച്ച്, കടം മുഴുവനും വീട്ടുന്നതുവരെ അവനെ പീഡകരുടെ കൈയിൽ ഏൽപ്പിച്ചു. നിങ്ങൾ ഓരോരുത്തരും നിങ്ങളുടെ സഹോദരനോട് ഹൃദയപൂർവം ക്ഷമിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ എന്റെ സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവും നിങ്ങളോട് അങ്ങനെതന്നെ ചെയ്യും.” മത്തായി 18:32–35
സ്നേഹം, ദയ, സൗമ്യത, കരുണ… ഇവയെക്കുറിച്ചും ഇവയ്ക്കു സമാനമായ അനേകം ഗുണങ്ങളെക്കുറിച്ചും ചിന്തിക്കുക എളുപ്പമാണ്. പുണ്യത്തിൽ വളർന്ന് വിശുദ്ധരാകാൻ അവ നമ്മെ പ്രചോദിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ നമുക്ക് അതിലേറെ ആവശ്യമാണ്. വിശുദ്ധിയുടെ ജീവിതം സ്വീകരിക്കാൻ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നതിന്, പുണ്യങ്ങളുടെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ഫലങ്ങളുടെയും സൗന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ധ്യാനം മാത്രം ചിലപ്പോൾ മതിയാകില്ല. ഇന്നത്തെ ഉപമ നമുക്കു നൽകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിന്റെ കാരണങ്ങളിലൊന്ന് ഇതാണ്.
ലയോളയിലെ വിശുദ്ധ ഇഗ്നേഷ്യസിന്റെ ആധ്യാത്മിക അഭ്യാസങ്ങൾ, ഒരു ആത്മീയ മാർഗദർശിക്ക് ധ്യാനത്തിൽ പങ്കെടുക്കുന്ന വ്യക്തിയെ മുപ്പതു ദിവസത്തെ വ്യക്തിഗത ധ്യാനത്തിലൂടെ നയിക്കാനുള്ള ഒരു രൂപരേഖ നൽകുന്നു. മുപ്പതു ദിവസത്തേക്കുള്ള ധ്യാനവിഷയങ്ങളാണ് ഇഗ്നേഷ്യസ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യം, ഒരു വ്യക്തി അഭ്യസിക്കാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മനോഹരമായ പുണ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ ക്ഷണിച്ചുകൊണ്ടല്ല ഇഗ്നേഷ്യസ് ആരംഭിക്കുന്നത് എന്നതാണ്. പകരം, ആദ്യ ആഴ്ചയിൽ പാപത്തിന്റെ ഭീകരതയെക്കുറിച്ചും അത് ആത്മാവിലുണ്ടാക്കുന്ന വിനാശകരമായ ഫലങ്ങളെക്കുറിച്ചും ധ്യാനിക്കാൻ അദ്ദേഹം ആ വ്യക്തിയോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ഇതിലൂടെ സ്വന്തം പാപത്തെ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി കാണാൻ ആ വ്യക്തിയുടെ കണ്ണുകൾ തുറക്കപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെ തുടർന്നുള്ള മൂന്നാഴ്ചകളിൽ, ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രചോദനമേകുന്ന ജീവിതത്തെയും അവിടുത്തെ അനേകം പുണ്യങ്ങളെയും കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കാൻ ആ വ്യക്തി കൂടുതൽ ഉചിതമായി സജ്ജനാകുന്നു.
ഒരർഥത്തിൽ, ഇഗ്നേഷ്യൻ ധ്യാനത്തിന്റെ ആദ്യ ആഴ്ചയിൽ ധ്യാനിക്കാൻ ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ ഒരു സുവിശേഷഭാഗമാണ് ഇന്നത്തേത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, നമ്മുടെ ആത്മീയജീവിതം ക്രമപ്പെടുത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഏതു സമയത്തും ധ്യാനിക്കാൻ ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ ഒരു സുവിശേഷഭാഗമാണിത്. നമ്മുടെ ക്രൈസ്തവ ജീവിതയാത്രയിൽ ആത്മസംതൃപ്തരായിത്തീരുക വളരെ എളുപ്പമാണ്. പ്രാർഥനയിലും നമ്മുടെ ധാർമികജീവിതത്തിൽപ്പോലും തീക്ഷ്ണത നഷ്ടപ്പെടുക എളുപ്പമാണ്. ഏതെങ്കിലും അളവിൽ നിങ്ങളുടെ അവസ്ഥ ഇതാണെങ്കിൽ, ഈ സുവിശേഷഭാഗം ശ്രദ്ധാപൂർവവും സമഗ്രവുമായ നിങ്ങളുടെ പരിചിന്തനം അർഹിക്കുന്നു.
ഈ ഭാഗത്ത് യേശു ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്ന പാപം ക്ഷമിക്കാതിരിക്കുന്ന പാപമാണ്. മറ്റുള്ളവരോട് ക്ഷമിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നവരുടെമേൽ പതിക്കുന്ന ദൈവകോപത്തെ ഇത് വ്യക്തമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു. ഈ വാക്കുകൾ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്ന “ദുഷ്ടദാസൻ”, ദൈവം “വലിയൊരു തുക” ക്ഷമിച്ചുകൊടുത്ത ഒരുവനായിരുന്നു. ഇത് നമ്മെയെല്ലാവരെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. നമ്മിൽ ഓരോരുത്തർക്കും ദൈവം ക്ഷമിച്ചുതന്ന കടത്തിന് യേശു വിലയായി നൽകേണ്ടിവന്നത് അവിടുത്തെ സ്വന്തം ജീവനാണ്. നമ്മുടെ പാപങ്ങളുടെ പരിണതഫലം ദൈവപുത്രന്റെ മരണമായിരുന്നു. നമ്മിൽ ഓരോരുത്തരും മരണശിക്ഷ അർഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ പാപമോചനത്തിലൂടെ മരണം ഇപ്പോൾ പുതുജീവന്റെ മാർഗമായിത്തന്നെ രൂപാന്തരപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പാപമോചനവും നമ്മെ കാത്തിരിക്കുന്ന പുതുജീവനും സ്വീകരിക്കാൻ നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ദൈവത്തിന്റെ ക്ഷമയിൽ നാം പൂർണമായി പങ്കുചേരണം. അവിടുത്തെ ക്ഷമ സ്വീകരിക്കുക മാത്രമല്ല, നമുക്കെതിരേ പാപം ചെയ്തവരോട് നാം ക്ഷമിക്കുകയും വേണം. പൂർണമായി. സമ്പൂർണമായി. ഒന്നും ബാക്കിവയ്ക്കാതെ.
ഈ ഉപമയിൽ, ദുഷ്ടദാസൻ തന്റെ ദാസന്റെ ചെറിയ കടം ക്ഷമിക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. വാസ്തവത്തിൽ, നമുക്കെതിരേ ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഓരോ പാപവും ദൈവത്തിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ എത്ര ഗൗരവമുള്ളതായാലും, നമുക്ക് ദൈവത്തോടുള്ള കടവുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ ചെറിയൊരു കടം മാത്രമാണ്. അതുകൊണ്ട് ക്ഷമിക്കാൻ നാം ഒരിക്കലും മടിക്കരുത്. ഒരിക്കലും. ഇത് പ്രയാസമാണെങ്കിൽ, ദൈവത്തിന്റെ കരുണയെയും ദയയെയും അനുകമ്പയെയും സ്നേഹത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ധ്യാനം എല്ലാവരോടും പരിപൂർണമായി ക്ഷമിക്കാൻ നിങ്ങളെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഈ ഉപമയോടൊപ്പം സമയം ചെലവഴിക്കുക. “ദുഷ്ടദാസാ! നീ എന്നോട് അപേക്ഷിച്ചതിനാൽ നിന്റെ കടം മുഴുവനും ഞാൻ ക്ഷമിച്ചുതന്നു. ഞാൻ നിന്നോട് കരുണ കാണിച്ചതുപോലെ നീയും നിന്റെ സഹദാസനോട് കരുണ കാണിക്കേണ്ടതായിരുന്നില്ലേ?” ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴത്തിൽനിന്ന് പൂർണമായി ക്ഷമിക്കാൻ നാം തയ്യാറാകാതിരിക്കുമ്പോൾ, ഈ വാക്കുകൾ നമ്മോടാണ് പറയപ്പെടുന്നത്. നാം ചെയ്യേണ്ടതെന്തെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ഉണരാൻ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നതിനായി യേശു പറയുന്ന കരുണനിറഞ്ഞ വാക്കുകളാണിവ.
ഈ ഭാഗത്തെക്കുറിച്ച് വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വീനാസ് നൽകിയ വ്യാഖ്യാനത്തിൽ, നാം ക്ഷമിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ ആരുടെ കൈകളിലാണോ ഏൽപ്പിക്കപ്പെടുക എന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്, ആ “പീഡകർ” പിശാചുക്കളാണ്. മറ്റുള്ളവരോടു ക്ഷമിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ അവർ നമ്മെ പീഡിപ്പിക്കും. തൽക്കാലം, നമ്മുടെ മുറിവുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളിൽ മുഴുകുക, പ്രതികാരചിന്തകളിൽ ആണ്ടിരിക്കുക, പക വച്ചുപുലർത്തുക, ആന്തരിക സമാധാനം നഷ്ടപ്പെടുക എന്നീ രൂപങ്ങളിലായിരിക്കും ആ പീഡനം വരുന്നത്. ഇത് പിശാചുക്കളുടെ പ്രവൃത്തിയാണ്; നാം ക്ഷമിക്കുന്നതുവരെ അവർ ഈ വിധത്തിൽ നമ്മെ പീഡിപ്പിക്കും.
ക്ഷമിക്കുക എന്നത് ക്രൈസ്തവജീവിതത്തിലെ ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്ത ഒരു നിബന്ധനയാണെന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. കരുണ അന്യായമായി തോന്നാം. കർശനമായ നീതിയുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ അത് അങ്ങനെതന്നെയാണ്. എന്നാൽ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും സ്വർഗീയ പുണ്യങ്ങളുടെയും കാഴ്ചപ്പാടിൽ കരുണ തികച്ചും അർഥവത്താണ്. ക്ഷമിക്കാൻ മടിക്കരുത്. കാരണം, ഹൃദയത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിൽനിന്ന് അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ നിങ്ങൾക്കു കഴിയുമെങ്കിൽ, ദൈവം സ്വർഗരാജ്യത്തിന്റെ സമ്പത്തുകൾ നിങ്ങളുടെമേൽ സമൃദ്ധമായി ചൊരിയും.
പരമകാരുണികനായ കർത്താവേ, അങ്ങ് എന്റെ വലിയൊരു കടം ക്ഷമിച്ചുതന്നിരിക്കുന്നു. എന്റെ പാപത്തിന്റെ വില അങ്ങയുടെ കുരിശുമരണമായിരുന്നു. ഈ ദാനത്തെപ്രതിയുള്ള കൃതജ്ഞതയാൽ എന്റെ ഹൃദയം നിറയ്ക്കണമേ; അങ്ങനെ ഞാനും അതേ ആഴത്തിലുള്ള കരുണ മറ്റുള്ളവരോടു കാണിക്കട്ടെ. ക്ഷമിക്കാതിരിക്കുന്നതിൽനിന്ന് ഉളവാകുന്ന പീഡകളിൽനിന്ന് മോചിതനാകേണ്ടതിന്, ഇത്രയും ആഴത്തിൽ കരുണ കാണിക്കുന്നതിൽ ഞാൻ ഒരിക്കലും ചഞ്ചലപ്പെടാതിരിക്കട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
ആത്മീയമായ ഒരു സമ്പൂർണ ദിശാമാറ്റം
ആണ്ടുവട്ടക്കാലം ഇരുപത്തിനാലാം ഞായറാഴ്ച (വർഷം ബി)
അവൻ ശിഷ്യന്മാരോടൊപ്പം ജനക്കൂട്ടത്തെയും അടുത്തുവിളിച്ച് അവരോടു പറഞ്ഞു: “എന്നെ അനുഗമിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ തന്നെത്തന്നെ പരിത്യജിച്ച്, തന്റെ കുരിശുമെടുത്ത് എന്നെ അനുഗമിക്കട്ടെ. എന്തെന്നാൽ, തന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ അതു നഷ്ടപ്പെടുത്തും; എന്നാൽ എനിക്കും സുവിശേഷത്തിനുംവേണ്ടി തന്റെ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നവൻ അതു രക്ഷിക്കും.” മർക്കോസ് 8:34–35
പ്രായോഗികമായി, നാം എങ്ങനെയാണ് ഈശോയെ അനുഗമിക്കുകയും നമ്മുടെ ആത്മാക്കളെ രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്? ഈശോയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നുവെന്ന് ഏറ്റുപറഞ്ഞാൽ മാത്രം മതിയോ? ഈശോ ദൈവവും ലോകരക്ഷകനുമാണെന്ന നിഗമനത്തിൽ നാം എത്തിയാൽ, അതോടെ നാം രക്ഷിക്കപ്പെടുമോ? തീർച്ചയായും ഇല്ല. പിശാചുക്കൾപോലും ഈ സത്യം വിശ്വസിക്കുന്നു. രക്ഷയ്ക്കായി നമ്മുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന് പ്രവൃത്തി ആവശ്യമാണെന്ന് ഈശോ വ്യക്തമായി പറയുന്നു. നാം നമ്മെത്തന്നെ പരിത്യജിക്കുകയും നമ്മുടെ കുരിശുകളെടുത്ത് അവിടുത്തെ അനുഗമിക്കുകയും വേണം. മാത്രമല്ല, ക്രിസ്തുവിനും സുവിശേഷത്തിനുംവേണ്ടി നമ്മെത്തന്നെ നഷ്ടപ്പെടുത്തണമെന്നും രക്ഷയുടെ വഴി ആവശ്യപ്പെടുന്നു. പ്രായോഗികമായി ഇതിന്റെ കൃത്യമായ അർഥമെന്താണ്?
ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ, അനേകം ആളുകൾ ജീവിക്കുന്ന രീതി ആദ്യം പരിഗണിക്കാം. ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും എളുപ്പമുള്ളതും ഏറ്റവും ആസ്വാദ്യകരവും ഏറ്റവും മികച്ചതും ഏറ്റവും ആശ്വാസകരവുമായവ ആഗ്രഹിക്കാനാണ് നമുക്കു പ്രവണത. നമുക്കു സുഖം തോന്നിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളും ഏറ്റവും കുറവ് തടസ്സങ്ങളുള്ള വഴിയുമാണ് നാം പലപ്പോഴും തേടുന്നത്. ഉദാഹരണത്തിന്, അപ്പവും വെള്ളവും മാത്രം കഴിച്ച് ഉപവസിക്കുന്നതോ ഏറ്റവും രുചികരമായ വിഭവങ്ങൾ സമൃദ്ധമായി കഴിക്കുന്നതോ തിരഞ്ഞെടുക്കാമെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ ഏതു തിരഞ്ഞെടുക്കും? അതിമനോഹരവും ആഡംബരപൂർണവുമായ ഒരിടത്ത് അവധിക്കാലം ചെലവഴിക്കുന്നതും ഒരാഴ്ച കഠിനമായി ജോലി ചെയ്യുന്നതും തമ്മിൽ തിരഞ്ഞെടുക്കാമെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ ഏതു തിരഞ്ഞെടുക്കും? വിലകൂടിയ ഒരു പുത്തൻ കാറോ വളരെ പഴകി ജീർണിച്ച ഒരു കാറോ ഓടിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കാമെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ ഏതാണ് ഇഷ്ടപ്പെടുക? മിക്കവരും ഒട്ടും വൈകാതെ നല്ല ഭക്ഷണവും ആഡംബരപൂർണമായ അവധിക്കാലവും ആകർഷകമായ പുത്തൻ കാറും തിരഞ്ഞെടുക്കും.
തന്റെ പ്രസിദ്ധമായ ആത്മീയ കൃതിയായ കർമ്മലമലയിലേക്കുള്ള ആരോഹണം എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ കുരിശിന്റെ വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു വഴി വിവരിക്കുന്നു. ദൈവത്തോടും അവിടുത്തെ തിരുഹിതത്തോടും കൂടുതൽ പൂർണമായി ചേർന്നുനിൽക്കാൻ കഴിയേണ്ടതിന്, നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിനെ അനാരോഗ്യകരമായ എല്ലാ ആസക്തികളിൽനിന്നും ശുദ്ധീകരിക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന ആത്മീയ സൂക്തങ്ങളുടെ ഒരു പരമ്പര അദ്ദേഹം നൽകുന്നു. പ്രാർഥനയ്ക്കും ധ്യാനത്തിനും ഉപയോഗിക്കാവുന്നവയാണ് അവ. വിശുദ്ധ യോഹന്നാൻ പറയുന്നു: “ഏറ്റവും എളുപ്പമുള്ളതിനെയല്ല, ഏറ്റവും പ്രയാസമുള്ളതിനെ മുൻഗണനയോടെ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ എപ്പോഴും പരിശ്രമിക്കുക; ഏറ്റവും ആകർഷകമായതിനെയല്ല, ഏറ്റവും അനിഷ്ടകരമായതിനെ; ഏറ്റവും കൂടുതൽ സുഖം നൽകുന്നതിനെയല്ല, ഏറ്റവും കുറവ് സുഖം നൽകുന്നതിനെ…” ഈ ആത്മീയ സൂക്തങ്ങൾ പൂർണമായി വായിക്കുമ്പോൾ, അവ നമ്മുടെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ ഏറ്റവും ആഴങ്ങളിൽ നമ്മെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നു. ഈ ലോകം നൽകുന്നതിൽ ഏറ്റവും എളുപ്പമുള്ളതും ഏറ്റവും സുഖകരവും ഏറ്റവും മികച്ചതുമായ കാര്യങ്ങൾക്കാണ് തങ്ങൾ പലപ്പോഴും മുൻഗണന നൽകുന്നതെന്ന് സത്യസന്ധരായവർക്ക് അവ പെട്ടെന്നുതന്നെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ നിത്യാത്മാവിന് ഏറ്റവും ഉത്തമമായത് എന്താണ്?
നാം നമ്മെത്തന്നെ പരിത്യജിക്കുകയും നമ്മുടെ കുരിശുമെടുത്ത് അവിടുത്തെ അനുഗമിക്കുകയും വേണമെന്ന ഈശോയുടെ പ്രബോധനം, നിങ്ങളുടെ നിത്യാത്മാവിനെ രക്ഷിക്കുന്നതിനും ഈ ലോകത്തിനോ നമ്മുടെ ജഡത്തിനോ നൽകാൻ കഴിയുന്ന എന്തിനെയും അതിലംഘിക്കുന്ന ആത്മീയ സാഫല്യം കണ്ടെത്തുന്നതിനുമുള്ള വഴികാട്ടിയാണ്. എന്നാൽ ഈ വഴികാട്ടി മനസ്സിലാക്കി അതനുസരിച്ചു മുന്നോട്ടുപോകാൻ, ആത്മീയമായി ഒരു സമ്പൂർണ ദിശാമാറ്റം നടത്തേണ്ടത് പലപ്പോഴും നമുക്ക് ആവശ്യമാണ്. നമ്മുടെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ എല്ലാ തലങ്ങളിലും കുരിശിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതോടെയാണ് ഈ ദിശാമാറ്റം ആരംഭിക്കുന്നത്. ദൈവം നമ്മുടെ സ്വാർഥമായ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നീക്കി അവയുടെ സ്ഥാനത്ത് ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹത്തിനുള്ള ആഗ്രഹം നൽകുമ്പോൾ അതു പൂർത്തിയാകുന്നു.
ഒരു ദിവസത്തെ നിങ്ങളുടെ ചിന്തകൾ ശ്രദ്ധാപൂർവം പരിശോധിച്ചാൽ, നിങ്ങളെക്കുറിച്ചുതന്നെ നിങ്ങൾ വളരെയധികം ചിന്തിക്കുന്നതായി കണ്ടെത്തിയേക്കാം. “എനിക്ക് ഇതിഷ്ടമാണ്, അതു ചെയ്യാൻ എനിക്കു മനസ്സില്ല, ഇതിനെക്കുറിച്ച് എനിക്കു ദേഷ്യമുണ്ട്, അത് ഒഴിവാക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്…” പലപ്പോഴും നമ്മുടെ ചിന്തകൾ “ഞാൻ” എന്നതിൽ തുടങ്ങി “എനിക്ക്” എന്നതിൽ അവസാനിക്കുന്നു. നിങ്ങളെത്തന്നെ പരിത്യജിക്കുകയും നിങ്ങളുടെ കുരിശുമെടുക്കുകയും നിങ്ങളുടെ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുക എന്നതിന്റെ അർഥം, ഇനി നിങ്ങൾ നിങ്ങളെക്കുറിച്ചുതന്നെ ചിന്തിക്കുന്നില്ല എന്നാണ്. നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിങ്ങളിൽനിന്നു തിരിഞ്ഞ് ദൈവഹിതത്തിലും മറ്റുള്ളവരോടുള്ള സ്നേഹത്തിലും മാത്രം കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു എന്നാണ് അതിനർഥം. എന്നാൽ ദിനംപ്രതി നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികളിൽ ഭൂരിഭാഗത്തെയും പലപ്പോഴും നിയന്ത്രിക്കുന്ന അനേകം സ്വാർഥമോഹങ്ങളിൽനിന്ന് നാം സ്വതന്ത്രരാകുന്നതുവരെ ഇത് ഒരിക്കലും സാധ്യമാകുകയില്ല.
ദിവസം മുഴുവൻ നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് വിചിന്തനം ചെയ്യുക. നിങ്ങളുടെ ചിന്തകളിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഇടംപിടിക്കുന്നത് എന്താണ്? എന്തിലേക്കാണ് നിങ്ങൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നത്? ദൈവത്തെയും അവിടുത്തെ തിരുഹിതത്തെയും കൂടുതൽ നന്നായി എങ്ങനെ സേവിക്കാമെന്നു ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടാണോ ദിവസത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും നിങ്ങൾ ചെലവഴിക്കുന്നത്? അതോ നിങ്ങളെക്കുറിച്ചുതന്നെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടാണോ ദിവസത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും ചെലവഴിക്കുന്നത്? നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിന്റെ കണ്ണുകൾ മിക്കപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരെ നിസ്വാർഥമായി സേവിക്കുന്നതിലേക്കാണോ തിരിയുന്നത്? അതോ നിങ്ങൾക്ക് എന്തു വേണമെന്ന സ്വാർഥചിന്തകളിലാണോ അവ കൂടുതൽ മുഴുകുന്നത്? പ്രയാസകരമായ ഈ ചോദ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് വിചിന്തനം ചെയ്യുകയും നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ സ്വാർഥമായ എല്ലാറ്റിനെയും വേരോടെ പിഴുതെറിയാൻ പരിശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുക. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് ആത്മീയമായ ഒരു സമ്പൂർണ ദിശാമാറ്റം നടത്താൻ നിങ്ങളെ പ്രാപ്തരാക്കും; അതുവഴി ക്രിസ്തുവിന്റെ മഹത്വപൂർണവും രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നതുമായ കുരിശു വഹിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കു കഴിയും.
ത്യാഗമയനായ എന്റെ കർത്താവേ, സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവിന്റെ മഹത്വവും ലോകത്തിന്റെ രക്ഷയും മാത്രം ലക്ഷ്യമാക്കി അങ്ങ് നിസ്വാർഥമായ ജീവിതം നയിച്ചു. എല്ലാ സ്വാർഥതയിൽനിന്നും എന്നെ മോചിപ്പിക്കണമേ. അങ്ങനെ, എല്ലാ വിധത്തിലും എന്നെത്തന്നെ പരിത്യജിക്കാനും ജീവിതത്തിലെ ഓരോ കുരിശിനെയും നേരിടാൻ ഓടിച്ചെല്ലാനും നിസ്വാർഥവും ത്യാഗപൂർണവുമായ സ്നേഹത്തിന്റെ മനോഹരമായ ജീവിതത്തിലേക്ക് അങ്ങയെ അനുഗമിക്കാനും എനിക്കു കൂടുതൽ കഴിയുമാറാകട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവിന്റെ കരുണ
ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ ഇരുപത്തിനാലാം ഞായർ (വർഷം C)
“ഒരു മനുഷ്യനു രണ്ടു പുത്രന്മാരുണ്ടായിരുന്നു. ഇളയ മകൻ പിതാവിനോടു പറഞ്ഞു: ‘പിതാവേ, അങ്ങയുടെ സ്വത്തിൽ എനിക്കു ലഭിക്കേണ്ട ഓഹരി തരണമേ.’ അങ്ങനെ പിതാവ് അവർക്കിടയിൽ സ്വത്ത് പങ്കുവച്ചു. ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം ഇളയ മകൻ തനിക്കുള്ളതെല്ലാം സമാഹരിച്ച് ഒരു ദൂരദേശത്തേക്കു പോയി. അവിടെ അവൻ ധൂർത്തടിച്ചു ജീവിച്ച് തന്റെ പിതൃസ്വത്ത് നശിപ്പിച്ചു.” ലൂക്കാ 15:11–13
ഈ കഥ നമുക്കറിയാം. ഈ സുവിശേഷഭാഗത്തിൽ ധൂർത്തപുത്രനെക്കുറിച്ചു നാം വായിച്ചിട്ടുണ്ട്; അവന്റെ ജീവിതാനുഭവങ്ങൾ പലവിധത്തിൽ നമ്മുടെയും അനുഭവങ്ങളായിട്ടുണ്ട്. ചിലർ ധൂർത്തപുത്രനെപ്പോലെ ജീവിച്ചിട്ടുണ്ട്: അധാർമികമായ ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷം തേടി അവസാനമില്ലാതെ അലഞ്ഞ്, തങ്ങളുടെ കഴിവുകളും പണവും പാഴാക്കി, സുഖാന്വേഷണം മുഖ്യലക്ഷ്യമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. മറ്റു ചിലർ തങ്ങൾ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാൾ വഴിതെറ്റിപ്പോകുന്നതു ദുഃഖത്തോടെ കണ്ടുനിന്നിട്ടുണ്ട്. പലവിധത്തിൽ ഈ മകന്റെ കഥ അനേകരുടെ സ്വന്തം ജീവിതാനുഭവങ്ങളെ സ്പർശിക്കുന്നു.
ഈ കഥയിലെ ഏറ്റവും ഹൃദയസ്പർശിയായ വശങ്ങളിലൊന്ന് പിതാവിന്റെ ഹൃദയഭാവമാണ്. പിതാവ് മരിക്കുന്നതിനുമുമ്പുതന്നെ തന്റെ പിതൃസ്വത്ത് വാങ്ങി, അതു മൂഢമായി ധൂർത്തടിച്ച്, മകൻ പിതാവിനെ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയിട്ടും പിതാവ് മകനോടുള്ള സ്നേഹത്തിൽ വിശ്വസ്തനായി നിലകൊണ്ടു. ഹൃദയം അഗാധമായ ദുഃഖത്തിലായിരുന്നെങ്കിലും മകൻ മടങ്ങിവരുമെന്ന പ്രത്യാശയിൽ പിതാവ് തുടർന്നു. എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട് ദരിദ്രനായിത്തീർന്ന മകൻ, പിതാവ് തന്നെ ഒരു കൂലിക്കാരനായി സ്വീകരിക്കുമെന്ന പ്രത്യാശയോടെ വീട്ടിലേക്കു യാത്രയായി. എന്നാൽ, മകൻ വീടിനടുത്തെത്താറായപ്പോൾത്തന്നെ പിതാവ് അവനെ ദൂരെനിന്നു കണ്ടു. ആ നിമിഷത്തെക്കുറിച്ച് നാം ഇങ്ങനെ വായിക്കുന്നു: “അവൻ ഇനിയും ഏറെ ദൂരെയായിരിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ പിതാവ് അവനെ കണ്ടു; അവനോട് അനുകമ്പ തോന്നി. അദ്ദേഹം മകന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്ന് അവനെ ആശ്ലേഷിച്ചു ചുംബിച്ചു.”
ജീവിതത്തിൽ പലപ്പോഴും, പ്രത്യേകിച്ച് പാപം ചെയ്തതിനുശേഷം, നമ്മുടെ സ്വന്തം മാനുഷിക അനുഭവങ്ങളിലൂടെ നാം ദൈവത്തെ നോക്കിക്കാണുന്നു. നാം മറ്റുള്ളവരോട് പെരുമാറുന്നതുപോലെ ദൈവവും നമ്മോടു പെരുമാറുമെന്ന് നാം കരുതുന്നു. എന്നാൽ, നമുക്ക് ഒരിക്കലും സങ്കൽപ്പിക്കാനാവുന്ന ഏതു മാനുഷിക അനുകമ്പയെയും അതിലംഘിക്കുന്നതാണ് ദൈവത്തിന്റെ അനുകമ്പ. സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ജ്വലിക്കുന്ന സ്നേഹം സ്വീകരിക്കാൻ വേണ്ടവിധം നമ്മെ ഒരുക്കുവാൻ നമ്മുടെ മാനുഷിക അനുഭവങ്ങളിലൊന്നിനും ഒരിക്കലും കഴിയില്ല.
ഈ ഉപമയിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട രണ്ടു പാഠങ്ങൾ മകന്റെ പാപാവസ്ഥയും പിതാവിന്റെ ക്ഷമയുമാണ്. നിങ്ങളാണ് ആ മകൻ. നിങ്ങൾ ഒരു പാപിയാണ്. നിങ്ങൾ ദൈവത്തിൽനിന്നു പിന്തിരിയുകയും ഒരിക്കലും സംതൃപ്തി നൽകാത്ത പലതിലും സംതൃപ്തി അന്വേഷിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ, ഈ ഉപമയോടുള്ള പ്രതികരണമായി നാം സ്വീകരിക്കേണ്ട ആദ്യപടി, സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവിൽനിന്ന് അകന്ന് നമുക്ക് ഒരിക്കലും സന്തോഷം കണ്ടെത്താനാവില്ലെന്ന് സമ്മതിക്കുകയാണ്. നാം ശ്രമിച്ചേക്കാമെങ്കിലും ഒരിക്കലും വിജയിക്കുകയില്ല. കാരണം, നാം ദൈവത്തിനുവേണ്ടി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരാണ്; അവിടുത്തോടുകൂടെ മാത്രമേ നമുക്കു ജീവിതപൂർണത കണ്ടെത്താനാകൂ.
ഉപമയിലെ രണ്ടാമത്തേതും കൂടുതൽ പ്രധാനപ്പെട്ടതുമായ പാഠം ആദ്യത്തേത് ഉൾക്കൊള്ളാൻ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു. സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവിന്റെ അനുകമ്പയും കരുണയും മനസ്സിലാക്കാൻ പ്രാർഥനാപൂർവം ശ്രമിച്ചാൽ, നമ്മുടെ പാപം കൂടുതൽ എളുപ്പത്തിൽ സമ്മതിക്കാനും ഭയമില്ലാതെ വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങാനും നമുക്കു കഴിയും. ലജ്ജയുടെ ഭാരം നീക്കാനും തന്റെ സ്നേഹത്താൽ നമ്മെ ആശ്ലേഷിക്കാനും നാം ദൈവത്തെ അനുവദിക്കും.
ഇന്ന് ഈ രണ്ടു കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചു ധ്യാനിക്കുക. ഒന്നാമതായി, മടിയോ ഭയമോ കൂടാതെ നിങ്ങളുടെ പാപം സമ്മതിക്കുക. ദൈവത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലൂടെ നമ്മുടെ ആത്മാവിന്റെ പാപാവസ്ഥ കാണാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ നാം ഭയന്നുവിറയ്ക്കുമായിരുന്നു. അഹങ്കാരം നമ്മെ അന്ധരാക്കുകയും നമ്മുടെ പാപങ്ങൾ വ്യക്തമായി കാണുന്നതിൽനിന്നു നമ്മെ തടയുകയും ചെയ്യുന്നു. നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിനെ അതിന്റെ യഥാർഥ അവസ്ഥയിൽ കാണാനുള്ള കൃപയ്ക്കായി പ്രാർഥിക്കുക. രണ്ടാമതായി, അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ ദൈവവിധിയെ ഭയപ്പെടരുത്. പശ്ചാത്തപിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നവർക്കു മാത്രമായി വിധി മാറ്റിവച്ചിരിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾ ഏറ്റുപറഞ്ഞും അവയെ സത്യസന്ധമായി മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചും ഓരോ ദിവസവും ദൈവത്തിലേക്കു മടങ്ങുകയാണെങ്കിൽ, മടികൂടാതെ ദൈവത്തിലേക്കു തിരിയുന്നത് നിങ്ങൾ വഹിക്കുന്ന ഭാരങ്ങളിൽനിന്നു നിങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കും; കാരണം, അവിടുന്ന് നിങ്ങളോടു ക്ഷമിക്കുന്നു. പിതാവ് അകലെ നിങ്ങൾക്കായി കാത്തുനിൽക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിവരാനും നിങ്ങളെ ആശ്ലേഷിക്കാനും തന്റെ കരുണ നിങ്ങളുടെമേൽ വർഷിക്കാനും അവിടുത്തെ അനുവദിക്കുക.
സകല കരുണയുടെയും പിതാവേ, ഞങ്ങൾ അങ്ങയിലേക്കു മടങ്ങിവരുന്നതിനായി അങ്ങ് എപ്പോഴും കാത്തുനിൽക്കുന്നു. അങ്ങയുടെ ഹൃദയം അത്യഗാധമായ അനുകമ്പയാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അങ്ങ് കാണുന്നതുപോലെ എന്റെ പാപങ്ങളെ കാണാനും അങ്ങയുടെ കരുണാമയമായ ഹൃദയത്തിൽ പൂർണമായി ശരണപ്പെടാനും എന്നെ സഹായിക്കണമേ. ഞാൻ വഹിക്കുന്ന ഈ കനത്ത ഭാരങ്ങൾ നീക്കുന്നതിനായി എന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിവരുകയും എന്റെ പാപം ക്ഷമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിന് അങ്ങേക്കു നന്ദി. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
മാധ്യസ്ഥ്യം തേടുന്നതിലെ എളിമ
ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ ഇരുപത്തിനാലാം ആഴ്ചയിലെ തിങ്കളാഴ്ച
“കർത്താവേ, അങ്ങ് ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ടാ; അങ്ങ് എന്റെ ഭവനത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ ഞാൻ യോഗ്യനല്ല. അതുകൊണ്ടാണ് അങ്ങയുടെ അടുക്കൽ വരാൻപോലും ഞാൻ യോഗ്യനാണെന്നു കരുതാതിരുന്നത്. എന്നാൽ ഒരു വാക്ക് അരുളിച്ചെയ്താൽ മതി, എന്റെ ഭൃത്യൻ സുഖം പ്രാപിക്കട്ടെ.” ലൂക്കാ 7:6–7
ഒരു റോമൻ ശതാധിപന്റെ ഈ എളിമയുള്ള വാക്കുകൾ യഥാർഥത്തിൽ അദ്ദേഹം നേരിട്ട് യേശുവിനോടു പറഞ്ഞതല്ല എന്നതു ശ്രദ്ധേയമാണ്. കാരണം, സ്വയം യേശുവിന്റെ അടുക്കൽ പോകാൻപോലും താൻ യോഗ്യനാണെന്ന് ആ ശതാധിപൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്നില്ല. അതിനാൽ, തനിക്കുവേണ്ടി ഈ വാക്കുകൾ യേശുവിനോടു പറയാൻ അദ്ദേഹം തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളിൽ ചിലരെ അയച്ചു. യഥാർഥത്തിൽ, ഈ ശതാധിപന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ യേശുവിന്റെ മുമ്പിൽ മാധ്യസ്ഥ്യം വഹിക്കുകയായിരുന്നു. ശതാധിപന്റെ വിശ്വാസത്തിൽ വിസ്മയം പ്രകടിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് യേശു പ്രതികരിച്ചത്. തന്നോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്ന ജനക്കൂട്ടത്തോട് യേശു പറഞ്ഞു: “ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, ഇസ്രായേലിൽപ്പോലും ഇതുപോലുള്ള വിശ്വാസം ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല.” ആ നിമിഷംതന്നെ, അകലെയായിരുന്ന ഭൃത്യനെ യേശു സുഖപ്പെടുത്തി.
മിക്കപ്പോഴും, മറ്റൊരാളോട് പ്രധാനപ്പെട്ട എന്തെങ്കിലും അപേക്ഷിക്കാനുണ്ടെങ്കിൽ നാം അതു നേരിട്ടാണു ചെയ്യുന്നത്. നാം ആ വ്യക്തിയുടെ അടുക്കൽ ചെന്ന് മുഖാമുഖം സംസാരിക്കുന്നു. തീർച്ചയായും നമുക്കു പ്രാർഥനയിൽ നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ അടുക്കൽ നേരിട്ടു ചെന്ന്, വ്യക്തിപരമായി മുഖാമുഖം സംസാരിക്കാം. എങ്കിലും മറ്റൊരാളുടെ മാധ്യസ്ഥ്യം വഴി നമ്മുടെ ആവശ്യങ്ങൾ കർത്താവിന്റെ മുമ്പിൽ സമർപ്പിക്കുന്നതിൽ വലിയ എളിമയുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ചും, വിശുദ്ധരുടെ മാധ്യസ്ഥ്യം അപേക്ഷിക്കുന്നതിൽ വലിയ എളിമയുണ്ട്.
നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ മുമ്പിൽ വിശുദ്ധരുടെ മാധ്യസ്ഥ്യം തേടുന്നത് നമുക്ക് അവിടുത്തെ ഭയമായതുകൊണ്ടോ, നാം നേരിട്ട് അവിടുത്തെ അടുക്കൽ ചെല്ലുന്നത് അവിടുത്തേക്ക് അപ്രീതികരമാകുമെന്നതുകൊണ്ടോ അല്ല. ഏറ്റവും ഉത്തമമായി അതു ചെയ്യപ്പെടേണ്ടത് അങ്ങേയറ്റത്തെ എളിമയുടെ ഒരു പ്രവൃത്തിയായിട്ടാണ്. സ്വർഗത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ തിരുമുഖം ദർശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവരെ നമ്മുടെ പ്രാർഥന ഏൽപ്പിക്കുമ്പോൾ, നാം യഥാർഥത്തിൽ നമ്മുടെ പ്രാർഥന ദൈവത്തെത്തന്നെയാണ് ഏൽപ്പിക്കുന്നത്. എന്നാൽ വിശുദ്ധരുടെ മാധ്യസ്ഥ്യത്തിൽ ആശ്രയിക്കുന്നത്, സ്വന്തം യോഗ്യതകളാൽ കർത്താവിന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നുകൊണ്ട് നമ്മുടെ അപേക്ഷ അവിടുത്തെ സമർപ്പിക്കാൻ നാം യോഗ്യരല്ലെന്ന് അംഗീകരിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു മാർഗംകൂടിയാണ്. ഈ എളിമ മനസ്സിലാക്കാൻ ചിലപ്പോഴൊക്കെ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായേക്കാം; എങ്കിലും അതിനു ശ്രമിക്കേണ്ടതു പ്രധാനമാണ്.
നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇപ്പോൾ എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് പ്രാർഥിക്കേണ്ടത്? അത് ഓർക്കുമ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പിൽ നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തും മധ്യസ്ഥനുമായിരിക്കാൻ ഒരു വിശുദ്ധനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുക. സ്വന്തം നിലയിൽ നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ അടുക്കൽ പോകാൻ നിങ്ങൾ യോഗ്യരല്ലെന്ന് അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട്, എളിമയോടെ ആ വിശുദ്ധനിലേക്കു തിരിഞ്ഞ് അദ്ദേഹത്തോടു പ്രാർഥിക്കുക. തുടർന്ന് നിങ്ങളുടെ അപേക്ഷ ആ വിശുദ്ധനെ ഏൽപ്പിക്കുകയും നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ആ പ്രാർഥന നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ മുമ്പിൽ സമർപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തോട് അപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുക. ഒരു വിശുദ്ധന്റെ മാധ്യസ്ഥ്യം വഴി നമ്മുടെ കർത്താവിനോടു പ്രാർഥിക്കുന്നത്, നിങ്ങളോടുള്ള യേശുവിന്റെ പ്രതികരണം പൂർണമായും അവിടുത്തെ കരുണയിൽനിന്നാണെന്നു നിങ്ങൾക്കറിയാമെന്ന് ഏറ്റുപറയുന്നതിനുള്ള ഒരു മാർഗംകൂടിയാണ്. നാം അവിടുത്തെ മുമ്പിൽ നമ്മെത്തന്നെ എളിമപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, പ്രത്യേകിച്ചും വിശുദ്ധരുടെ മാധ്യസ്ഥ്യം വഴി അവിടുത്തെ അടുക്കൽ വരുമ്പോൾ, തന്റെ കരുണ വർഷിക്കാൻ യേശു അതിയായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്നതാണു സദ്വാർത്ത.
ഏറെ ആദരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഈ റോമൻ ശതാധിപന്റെ എളിമയെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ചിന്തിക്കുക. തനിക്കുവേണ്ടി തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളെ യേശുവിന്റെ അടുക്കലേക്ക് അയച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ എളിമയോടെയുള്ള സമീപനത്തിന്റെ ശക്തി മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, സ്വർഗത്തിലുള്ള ഒരു വിശുദ്ധനെ തിരഞ്ഞെടുത്ത്, നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ അടുക്കൽ ചെന്ന് ഈ ശതാധിപന്റേതുപോലുള്ള എളിമയും വിശ്വാസവും നിങ്ങൾക്കും നൽകണമെന്നു അപേക്ഷിക്കാൻ ആ വിശുദ്ധനോട് ആവശ്യപ്പെടുക. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസവും എളിമയും കണ്ട് നമ്മുടെ കർത്താവ് വിസ്മയിക്കാനും ഇടയാക്കും.
ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധരേ, എളിമയിലും വിശ്വാസത്തിലും ഞാൻ കൂടുതൽ വളരണമെന്ന എന്റെ വിനീതമായ അപേക്ഷ ഈശോയ്ക്ക് സമർപ്പിക്കണമേ. എന്റെ പ്രിയ കർത്താവേ, ഇതും എന്റെ എല്ലാ പ്രാർഥനകളും ഞാൻ അങ്ങയുടെ സന്നിധിയിൽ കൊണ്ടുവരുന്നു. അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, അങ്ങയുടെ ദൈവകരുണയ്ക്ക് ഞാൻ അർഹനല്ലെന്ന് ഏറ്റുപറയുന്നു. എങ്കിലും, സ്വർഗത്തിലെ വിശുദ്ധരുടെ മാധ്യസ്ഥ്യത്തിലൂടെ എനിക്ക് അങ്ങയുടെ കരുണ നൽകണമെന്നത് അങ്ങയുടെ തിരുഹിതമാണെങ്കിൽ, അവരിലൂടെ ഈ അപേക്ഷ ഞാൻ അങ്ങയോട് വിനയപൂർവം സമർപ്പിക്കുന്നു. പരിശുദ്ധ അമ്മയായ മറിയമേ, എന്റെ എല്ലാ പ്രാർഥനകളും അമ്മയുടെ വിശുദ്ധ മാധ്യസ്ഥ്യത്തിന് ഞാൻ പ്രത്യേകം ഭരമേൽപ്പിക്കുന്നു. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണം വയ്ക്കുന്നു.
അനുകമ്പയും പ്രത്യാശയും വിശ്വാസവും
ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ ഇരുപത്തിനാലാം ആഴ്ചയിലെ ചൊവ്വാഴ്ച
ഈശോ നായീൻ എന്ന പട്ടണത്തിലേക്കു പോയി. അവിടുത്തെ ശിഷ്യന്മാരും ഒരു വലിയ ജനക്കൂട്ടവും അവിടുത്തോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു. പട്ടണവാതിലിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ, മരിച്ചുപോയ ഒരാളെ പുറത്തേക്കു കൊണ്ടുവരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ തന്റെ അമ്മയുടെ ഏകപുത്രനായിരുന്നു; അവൾ ഒരു വിധവയായിരുന്നു. പട്ടണത്തിൽനിന്നുള്ള ഒരു വലിയ ജനക്കൂട്ടം അവളോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു. ലൂക്കാ 7:11–12
ഈ അമ്മയെ മനസ്സിൽ കാണാൻ ശ്രമിക്കുക. അവൾ വിവാഹിതയായിരുന്നു; അവൾക്കും ഭർത്താവിനും ഒരു മകൻ ജനിച്ചു; അവർ അവനെ വളർത്തി. അവളും മകനും അവളുടെ ഭർത്താവിന്റെ മരണത്തിന് സാക്ഷികളായി. പിന്നീട് മകന്റെ മരണത്തിനും അവൾ സാക്ഷിയായി; ഇപ്പോൾ അവന്റെ സംസ്കാരശുശ്രൂഷയിൽ പങ്കെടുക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ ഏകപുത്രനായിരുന്നതിനാൽ, ഇപ്പോൾ അവൾ തനിച്ചായി.
ഈ സ്ത്രീയെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, അവളോട് അനുകമ്പ തോന്നുക എളുപ്പമാണ്. മറ്റുള്ളവരുടെ വേദന മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്ന ആർക്കും അനുഭവിച്ചറിയാവുന്നത്ര തീവ്രമായ ദുഃഖം അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നിരിക്കണം. അവളുടെ ഹൃദയം ഭയത്താലും നിറഞ്ഞിരുന്നിരിക്കാം. അക്കാലത്ത് ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ സ്വയം ജീവിതം പുലർത്തുക എന്നത് ഒരു വിധവയ്ക്ക് വളരെ പ്രയാസകരമായിരുന്നു. ഭർത്താവ് മരിച്ചുപോയതിനാൽ, പ്രായമാകുമ്പോൾ തന്റെ ഉപജീവനത്തിനായി അവൾക്ക് മകനെ ആശ്രയിക്കേണ്ടിവരുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അവനും മരിച്ചുപോയതിനാൽ, അവനെ നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ വേദന മാത്രമല്ല, തന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയവും അവളുടെ ഹൃദയത്തിലുണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം. അവളുടെ ഗതി എന്താകും? വർഷാവർഷം അവൾക്ക് ആരാണ് ആഹാരം നൽകുക? ഭിക്ഷാടനത്തിലേക്കും ദാരിദ്ര്യത്തിലേക്കും അവൾ തള്ളപ്പെടുമോ?
തികച്ചും യാഥാർഥ്യമായ ഈ ദുഃഖത്തിന്റെയും ഭയത്തിന്റെയും നടുവിലേക്കാണ് ഈശോ അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ കടന്നുവരുന്നത്. ഈശോയെക്കുറിച്ച് അവൾക്ക് എന്തെങ്കിലും അറിയാമായിരുന്നോ എന്നു നമുക്കറിയില്ല. അവൾ അവിടുത്തെ അനുയായികളിൽ ഒരാളായിരുന്നില്ലെന്നു തോന്നുന്നു. ഈശോ പരസ്യശുശ്രൂഷ ആരംഭിച്ചിട്ട് അധികകാലമായിട്ടില്ലാത്തതിനാൽ, അവിടുത്തെക്കുറിച്ച് അവൾ കേട്ടിട്ടുപോലും ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്നില്ല. അവളെയും മരിച്ചുപോയ അവളുടെ മകനെയും ഈശോ കണ്ടുമുട്ടിയത് മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിക്കാത്തതും അപ്രതീക്ഷിതവുമായ ഒരു സംഭവമായി തോന്നുന്നു. ഈ മനുഷ്യനെ മരിച്ചവരിൽനിന്ന് ഉയിർപ്പിക്കാൻ ഈശോയെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത് എന്താണ്? ആ ഗ്രാമത്തിലെ ആരുടെയെങ്കിലും വിശ്വാസത്തിനുള്ള പ്രത്യുത്തരമായിട്ടാണ് അവിടുന്ന് അങ്ങനെ ചെയ്തതെന്നു തോന്നുന്നില്ല. ആരുടെയും അപേക്ഷപ്രകാരംപോലുമല്ല അത് ചെയ്യുന്നത്. മറിച്ച്, ഈ അമ്മയോടുള്ള ഈശോയുടെ അനുകമ്പകൊണ്ടുമാത്രമാണ് അത് ചെയ്തതെന്നു തോന്നുന്നു. ആദ്യവായനയിൽ എങ്കിലും അങ്ങനെയാണ് തോന്നുക. അവളോടുള്ള അനുകമ്പയാലാണ് ഈശോ പ്രവർത്തിച്ചതെന്നത് വ്യക്തമാണെങ്കിലും, മുഴുവൻ പശ്ചാത്തലവും പരിഗണിച്ചാൽ, അതിനു മറ്റൊരു പ്രേരണകൂടി ഉണ്ടായിരിക്കാം.
ഈശോയും അവിടുത്തെ ശിഷ്യന്മാരും ഒരു വലിയ ജനക്കൂട്ടവും ഒരുമിച്ച് ഈ ഗ്രാമത്തിലൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നു. ഈശോയുടെ അത്ഭുതങ്ങൾ സാധാരണയായി ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിനുള്ള പ്രത്യുത്തരമായിട്ടാണ് നടന്നിരുന്നത് എന്നതിനാൽ, ഈ അത്ഭുതത്തിനും വിശ്വാസം ഒരു ഘടകമായിരുന്നിരിക്കാനാണ് ഏറെ സാധ്യത. എന്നാൽ, ഈ അത്ഭുതത്തിന് വഴിയൊരുക്കിയ വിശ്വാസം കഫർണാമിൽനിന്ന് ഈശോയോടൊപ്പം നടന്നുവന്ന ജനക്കൂട്ടത്തിൽനിന്നു മാത്രമേ ഉണ്ടായിരിക്കാനിടയുള്ളൂ. തലേദിവസം, ഒരു ശതാധിപന്റെ ദാസനെ ഈശോ സുഖപ്പെടുത്തുന്നതിന് ഇതേ ജനക്കൂട്ടം സാക്ഷ്യം വഹിച്ചിരുന്നു. അവർ ഈശോയിൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു എന്നത് വ്യക്തമാണ്. അവിടുത്തോടൊപ്പം നടക്കുന്നതിനിടെ ഈ വിലാപയാത്രയെ കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോൾ, അനുകമ്പകൊണ്ട് അലിഞ്ഞത് ഈശോയുടെ ഹൃദയം മാത്രമല്ല, അവിടുത്തെ അനുയായികളുടെ ഹൃദയങ്ങളും കൂടിയായിരുന്നു. അതിനാൽ, ഈ അമ്മയുടെ ദുഃഖവും തുടർന്ന് അവളെപ്രതിയുള്ള ഈശോയുടെ തന്നെ മാനുഷികമായ ദുഃഖവും അനുകമ്പയും കണ്ടപ്പോൾ, അവിടുന്ന് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുമെന്ന് അവിടുത്തെ അനുയായികൾ പ്രത്യാശിച്ചിരിക്കണം. അവരുടെ പ്രത്യാശയുടെ ഉറവിടം അതിസ്വാഭാവികമായിരുന്നിരിക്കണം; അതായത്, അത് വിശ്വാസത്തോടും ഐക്യപ്പെട്ടിരുന്നു. ഈശോ പ്രവർത്തിക്കുമെന്ന് വിശ്വാസത്താൽ അവർ അറിഞ്ഞിരുന്നു. അങ്ങനെ, തികച്ചും യഥാർഥമായ അർഥത്തിൽ, ഈശോയോടൊപ്പം യാത്ര ചെയ്തിരുന്ന ജനങ്ങളുടെ അനുകമ്പയും പ്രത്യാശയും വിശ്വാസവും സൗഖ്യം നൽകാനുള്ള അവിടുത്തെ സർവശക്തിയെ പ്രവർത്തനത്തിലേക്കു ക്ഷണിച്ചിരിക്കണം; ഈശോ അതിന് പ്രത്യുത്തരം നൽകി.
ദൈവകൃപയുടെ മധ്യസ്ഥരായി പ്രവർത്തിക്കാൻ പല മാർഗങ്ങളുണ്ട്. മറ്റുള്ളവരോടുള്ള അനുകമ്പയിലും ദൈവത്തിലുള്ള പ്രത്യാശയിലും വളരുക എന്നതാണ് അതിലൊരു മാർഗം. മറ്റുള്ളവരുടെ സഹനങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ, അവരോട് അനുകമ്പ തോന്നാൻ നാം നമ്മുടെ ഹൃദയത്തെ അനുവദിക്കുകയും, സൗഖ്യം നൽകാനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ പ്രത്യാശ പ്രകടിപ്പിക്കുകയും, തുടർന്ന് ദൈവം പ്രവർത്തിക്കുന്നതിനായി വിശ്വാസത്തോടെ അവിടെ കാത്തുനിൽക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, പ്രവർത്തിക്കാൻ ദൈവം നിർബന്ധിതനാകും. നമ്മുടെ വിശുദ്ധമായ അനുകമ്പയും പ്രത്യാശയും വിശ്വാസവും ദൈവം എപ്പോഴും ഉത്തരം നൽകുന്ന ഒരു പ്രാർഥനയായി മാറുന്നു. നായീൻ ഗ്രാമത്തിലൂടെ ഈശോയെ അനുഗമിച്ച ജനക്കൂട്ടം ഈ രീതിയിൽ പ്രവർത്തിച്ചതായി തോന്നുന്നു. അവരുടെ സാക്ഷ്യത്തിൽനിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ട്, നാമും അതേ രീതിയിൽ മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി മാധ്യസ്ഥ്യം വഹിക്കുന്നവരായി പ്രവർത്തിക്കണം.
നായിനിലെ ഈ വിധവയോടു സാദൃശ്യമുള്ള ആരെങ്കിലും നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലുണ്ടോ എന്ന് ഇന്ന് വിചിന്തനം ചെയ്യുക. നിങ്ങൾ ആരെ ശ്രദ്ധിക്കണമെന്നും ആരോടു സഹതാപം തോന്നണമെന്നുമാണ് ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്നത്? നിങ്ങളുടെ സഹാനുഭൂതിയുള്ള ഹൃദയം നിങ്ങളുടെ കരുണ ആവശ്യമുള്ളവരെ ശ്രദ്ധിക്കുമ്പോൾ, പ്രത്യാശയെന്ന അതിസ്വാഭാവിക ദാനത്തിനായും നിങ്ങളെത്തന്നെ തുറന്നുകൊടുക്കുക. ദൈവം അവരെ സുഖപ്പെടുത്തുമെന്ന ദൈവിക പ്രത്യാശ പുലർത്തുക. അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, ആ പ്രത്യാശ ദൈവത്തിലുള്ള വിശ്വാസമായി പ്രകടമാകാൻ അനുവദിക്കുക. ആവശ്യത്തിലായിരിക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടിയുള്ള നിങ്ങളുടെ പ്രാർഥനയായി ആ കരുണയും പ്രത്യാശയും വിശ്വാസവും ദൈവത്തിനു സമർപ്പിക്കുക.
ഏറ്റവും കരുണാർദ്രനായ കർത്താവേ, ഞങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങളിലും ദുഃഖങ്ങളിലും അങ്ങ് എപ്പോഴും ശ്രദ്ധാലുവാണ്. അങ്ങയുടെ ഹൃദയം എല്ലാവരോടുമുള്ള കരുണയാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ആവശ്യത്തിലായിരിക്കുന്നവരെ കാണാൻ കഴിയേണ്ടതിന്, യഥാർഥ സഹാനുഭൂതിയുള്ള ഒരു ഹൃദയം എനിക്കു നൽകണമേ. അങ്ങനെ ഞാൻ അവരെ കാണുമ്പോൾ, അങ്ങ് അവരുടെമേൽ അങ്ങയുടെ കരുണ ചൊരിയുമെന്ന പ്രത്യാശയും വിശ്വാസവും എന്നിൽ നിറയ്ക്കണമേ; അങ്ങനെ ഞാൻ എല്ലാവർക്കുംവേണ്ടി മാധ്യസ്ഥ്യം വഹിക്കുന്ന ഒരാളായിത്തീരട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
സുവ്യവസ്ഥിതമായ ഒരു ആത്മാവ്
ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ ഇരുപത്തിനാലാം ആഴ്ചയിലെ ബുധനാഴ്ച
“‘ഞങ്ങൾ നിങ്ങൾക്കായി കുഴലൂതി, എന്നാൽ നിങ്ങൾ നൃത്തം ചെയ്തില്ല. ഞങ്ങൾ വിലാപഗാനം പാടി, എന്നാൽ നിങ്ങൾ കരഞ്ഞില്ല.’ സ്നാപകയോഹന്നാൻ ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെയും വീഞ്ഞു കുടിക്കാതെയും വന്നു; അപ്പോൾ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞു: ‘അവന് പിശാചുബാധയുണ്ട്.’ മനുഷ്യപുത്രൻ ഭക്ഷിച്ചും പാനം ചെയ്തും വന്നു; അപ്പോൾ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞു: ‘നോക്കൂ, അവൻ തീറ്റപ്രിയനും കുടിയനും ചുങ്കക്കാരുടെയും പാപികളുടെയും സ്നേഹിതനുമാണ്.’ എന്നാൽ ജ്ഞാനത്തിന്റെ എല്ലാ മക്കളും അവൾ നീതിയുള്ളവളാണെന്നു തെളിയിക്കുന്നു.” ലൂക്കാ 7:32–35
മൃതസംസ്കാരവേളകളിൽ ഏറെ പ്രചാരത്തിലുള്ള ഒരു വായനയാണ് സഭാപ്രസംഗകൻ 3. അതിൽ പറയുന്നു: “എല്ലാറ്റിനും ഒരു നിശ്ചിത സമയമുണ്ട്; ആകാശത്തിൻകീഴിലുള്ള ഓരോ കാര്യത്തിനും ഒരു സമയമുണ്ട്. ജനിപ്പിക്കാൻ ഒരു സമയം, മരിക്കാൻ ഒരു സമയം; നടാൻ ഒരു സമയം, നട്ടതു പിഴുതെറിയാൻ ഒരു സമയം…കരയാൻ ഒരു സമയം, ചിരിക്കാൻ ഒരു സമയം; വിലപിക്കാൻ ഒരു സമയം, നൃത്തം ചെയ്യാൻ ഒരു സമയം.” ജീവിതം വ്യത്യസ്തങ്ങളായ അനേകം വികാരങ്ങളും അനുഭവങ്ങളും നിറഞ്ഞതായതിനാൽ, മൃതസംസ്കാരവേളയിൽ ദുഃഖിക്കുന്നവർക്ക് ഈ വായന ആശ്വാസം നൽകുന്നു. മൃതസംസ്കാരത്തിൽ പങ്കെടുക്കുന്നവർ തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട വ്യക്തിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, നല്ല കാലങ്ങളും മോശം കാലങ്ങളും, ദുഃഖങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളും അവർ ഓർക്കും. മൃതസംസ്കാരം ദുഃഖത്തിന്റെ സമയമാണെങ്കിലും, ഭാവിയിൽ സന്തോഷങ്ങൾ വരാനിരിക്കുന്നുവെന്ന് ഓർക്കാൻ ഇത് അവരെ സഹായിക്കുന്നു. ഇതാണ് ജീവിതത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക താളം.
ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ, ഉചിതമായ സമയത്ത് ഉചിതമായ മാനുഷിക പ്രതികരണം നൽകാതിരുന്നവരെ യേശു വെല്ലുവിളിച്ചു. “ഞങ്ങൾ നിങ്ങൾക്കായി കുഴലൂതി, എന്നാൽ നിങ്ങൾ നൃത്തം ചെയ്തില്ല. ഞങ്ങൾ വിലാപഗാനം പാടി, എന്നാൽ നിങ്ങൾ കരഞ്ഞില്ല.” കുഴലൂതുകയും വിലാപഗാനം പാടുകയും ചെയ്തിട്ടും അതിനനുസരിച്ച് നൃത്തം ചെയ്യാതെയും കരയാതെയും ഇരിക്കുന്ന ഈ ചിത്രം, സ്നാപകയോഹന്നാന്റെയും യേശുവിന്റെയും ശുശ്രൂഷാകാലത്ത് അവരോടു പലർക്കുമുണ്ടായിരുന്ന ഒരു തരത്തിലുള്ള അകൽച്ച വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഈ ഭാഗത്തെക്കുറിച്ച് വ്യാഖ്യാനിക്കുമ്പോൾ, സ്നാപകയോഹന്നാന്റെ പ്രഘോഷണം ആളുകളെ അനുതാപത്തിന്റെ “കരച്ചിലിലേക്ക്” വിളിക്കുന്ന ഒരു വിലാപഗാനംപോലെയായിരുന്നുവെന്ന് വിശുദ്ധ അഗസ്തീനോസ് പറയുന്നു. എന്നാൽ അദ്ദേഹം പ്രസംഗിച്ചപ്പോൾ, ഉചിതമായ അനുതാപത്തോടെ പ്രതികരിക്കാതിരുന്നവർ അനേകരുണ്ടായിരുന്നു. യേശു വന്നപ്പോൾ, താൻ നൽകാൻ വന്ന കൃപയുടെ നവജീവിതം പ്രഘോഷിക്കുകയും അതിനു സാക്ഷ്യം നൽകുകയും ചെയ്തു. ചിലർ അവിടുത്തെ ശ്രവിക്കുകയും അവിടുത്തോടു പ്രതികരിക്കുകയും ചെയ്തെങ്കിലും, അങ്ങനെ ചെയ്യാതിരുന്നവർ അനേകരുണ്ടായിരുന്നു. ആളുകളെ “നൃത്തം ചെയ്യാൻ” പ്രചോദിപ്പിക്കേണ്ട കുഴൽനാദംപോലെയായിരുന്നു യേശുവിന്റെ സന്ദേശം. എന്നാൽ ജീവിതത്തെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന അവിടുത്തെ സന്ദേശത്തിലൂടെയും കൃപയിലൂടെയും അനുഭവിക്കാനും ജീവിക്കാനും തങ്ങൾ ക്ഷണിക്കപ്പെട്ട ആനന്ദത്തോടെ പ്രതികരിക്കാൻ പലർക്കും കഴിഞ്ഞില്ല.
തീർച്ചയായും എല്ലാറ്റിനും, ആകാശത്തിൻകീഴിലുള്ള ഓരോ കാര്യത്തിനും, ഒരു നിശ്ചിത സമയമുണ്ട്. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ നിമിഷവും ദൈവം നമ്മോടു പറയുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധാലുക്കളായിരിക്കുക എന്നതാണ് നമുക്കു നൽകപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ദൗത്യം. ചിലപ്പോൾ നമ്മുടെ പാപങ്ങളെ സത്യസന്ധമായി നോക്കിക്കണ്ട്, അവയുടെ ഭീകരത അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ്, അവയെ ദൃഢമായി തള്ളിക്കളഞ്ഞുകൊണ്ട് നാം “കരയണം.” മറ്റു ചിലപ്പോൾ ദൈവം നമ്മെ തന്റെ ആശ്വാസദായകമായ കൃപയിലേക്കു ക്ഷണിക്കുകയും തന്റെ കരുണാർദ്രമായ സ്നേഹം വ്യക്തമായി കാണാൻ ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ നാം “നൃത്തം ചെയ്യും.” അത്തരം നിമിഷങ്ങളിൽ ആഴമായ നന്ദിയുള്ളവരാകാനും നമ്മുടെ ആത്മാവു മുഴുവനോടുംകൂടെ ആ നന്ദി പ്രകടിപ്പിക്കാനും നാം ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്നു.
സുവ്യവസ്ഥിതമായി ജീവിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കു ലഭിച്ചിരിക്കുന്ന വിളിയെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് വിചിന്തനം ചെയ്യുക. ചുറ്റുമുള്ള ആളുകളുടെ കാര്യത്തിൽ നിങ്ങൾ എത്രമാത്രം ശ്രദ്ധാലുവാണെന്നു പരിഗണിച്ചുകൊണ്ട് അങ്ങനെ ചെയ്യുക. ഉപവിയിൽനിന്നു ജനിക്കുന്ന നിങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധ, ദുരിതമനുഭവിക്കുന്നവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിലെ മുറിവുകൾ കാണാൻ നിങ്ങളെ സഹായിക്കുന്നുണ്ടോ? സഹാനുഭൂതിയോടെ അവരെ കേൾക്കാനും കരുണയുള്ള ഒരു ഹൃദയം അവർക്കു നൽകാനും നിങ്ങൾക്ക് ഉള്ളിൽനിന്നു പ്രേരണയുണ്ടാകുന്നുണ്ടോ? മറ്റുള്ളവർ ജീവിതത്തിലെ സന്തോഷങ്ങൾ അനുഭവിക്കുമ്പോൾ, അവരോടൊപ്പം ആ സന്തോഷത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ നിങ്ങൾക്കു കഴിയുന്നുണ്ടോ? ഒരുതരത്തിലുള്ള അസൂയയോ ഈർഷ്യയോ ഇല്ലാതെ പൂർണമായി അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ നിങ്ങൾക്കു കഴിയുമോ? മാനസാന്തരത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും പ്രവൃത്തിയിലേക്ക് ദൈവം നിങ്ങളെ പ്രചോദിപ്പിക്കുകയും കൃപ നൽകുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ ശ്രവിക്കുകയും ഏറ്റവും ഉചിതമായ രീതിയിൽ പ്രതികരിച്ചുകൊണ്ട് ഉടൻ അനുസരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടോ? നമ്മുടെ ആത്മാക്കൾ കൃപയുടെ പ്രേരണകളോട് സംവേദനക്ഷമമാകുകയും അവയ്ക്കനുസരിച്ച് പ്രതികരിക്കുകയും വേണം. സുവ്യവസ്ഥിതമായ ഒരു ആത്മാവിനായി പരിശ്രമിക്കുക; അങ്ങനെ ഓരോ ദിവസവും ദൈവം നിങ്ങളുടെ മുൻപിൽ വയ്ക്കുന്ന ജീവിതം അവിടുത്തെ പൂർണമായ തിരുഹിതത്തിനനുസരിച്ച് ജീവിക്കാനും അനുഭവിക്കാനും നിങ്ങൾക്കു കഴിയും.
കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ ആത്മാവ് തികഞ്ഞ ക്രമത്തിലായിരുന്നു; പിതാവിന്റെ തിരുവുളത്തോട് അങ്ങ് എപ്പോഴും പരിപൂർണമായി പ്രത്യുത്തരിച്ചു. സ്നേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ അങ്ങ് ഉറച്ചുനിന്നു; കഷ്ടതകളെ ധൈര്യത്തോടെ നേരിട്ടു; പശ്ചാത്തപിക്കുന്ന പാപിയോട് കരുണ കാണിച്ചു; എല്ലാവരുടെയും മാനസാന്തരത്തിൽ ആനന്ദിച്ചു. അങ്ങയുടെ കൃപയുടെ പ്രേരണകൾക്ക് എപ്പോഴും ശ്രദ്ധ നൽകാനും, അങ്ങയോട് പ്രത്യുത്തരിക്കാൻ ഞാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന വിധത്തിൽ എപ്പോഴും പ്രത്യുത്തരിക്കാനും എന്നെ സഹായിക്കണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
പാപമോചനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിസ്മയം
ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ ഇരുപത്തിനാലാം ആഴ്ചയിലെ വ്യാഴാഴ്ച
അവൻ അവളോടു പറഞ്ഞു: “നിന്റെ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.” പന്തിയിലിരുന്ന മറ്റുള്ളവർ തങ്ങളോടുതന്നെ പറഞ്ഞു: “പാപങ്ങൾപോലും ക്ഷമിക്കുന്ന ഇവൻ ആരാണ്?” എന്നാൽ അവൻ ആ സ്ത്രീയോടു പറഞ്ഞു: “നിന്റെ വിശ്വാസം നിന്നെ രക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു; സമാധാനത്തോടെ പോകുക.” ലൂക്കാ 7:48–50
ഒരു ഫരിസേയന്റെ വീട്ടിൽ യേശു അത്താഴം കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ മുന്നറിയിപ്പൊന്നുമില്ലാതെ അവിടെയെത്തിയ പാപിനിയായ ഒരു സ്ത്രീയോടാണ് യേശു സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞത്. ഫരിസേയൻ അവളെ വിധിച്ചുകൊണ്ട് അവജ്ഞയോടെ നോക്കി; എന്നാൽ അവൾ അതു കാര്യമാക്കിയില്ല. തന്റെ പാപങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ദുഃഖത്തോടെ അവൾ യേശുവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ തൈലം പൂശുകയും അവിടുത്തെ മുമ്പിൽ തന്നെത്തന്നെ എളിമപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. അവൾ തന്റെ കണ്ണീരുകൊണ്ട് അവിടുത്തെ പാദങ്ങൾ കഴുകി, തലമുടികൊണ്ട് തുടച്ചു.
യേശു അവളെ നോക്കി, “നിന്റെ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു” എന്നു പറയുന്നതോടെ ആ സംഭാഷണം അവസാനിക്കുന്നു. പന്തിയിലിരുന്നവരുടെ പ്രതികരണം ശ്രദ്ധിക്കുക. അവരുടെ ഉള്ളിലെ ചിന്തകൾ എന്തായിരുന്നുവെന്ന് നമുക്കു കാണിച്ചുതരുന്നു. അവർ ഉള്ളിൽ പറഞ്ഞു: “പാപങ്ങൾപോലും ക്ഷമിക്കുന്ന ഇവൻ ആരാണ്?”
വിശ്വാസത്തിൽ ജനിച്ചുവളർന്നവർ ദൈവം ക്ഷമിക്കുന്നവനാണെന്ന് എപ്പോഴും മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ചെറുപ്പംമുതൽ ഇതു നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്; അനുരഞ്ജന കൂദാശയ്ക്കുള്ള ഒരുക്കത്തിൽ ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഏറെ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്; ജീവിതത്തിലുടനീളം ഏതെങ്കിലും വിധത്തിൽ ഈ സന്ദേശം കേട്ടിട്ടുമുണ്ട്. എന്നാൽ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും ദൈവത്തിന്റെ ക്ഷമയെക്കുറിച്ച് കേൾക്കുകയോ അത് അനുഭവിക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ലെന്നും, പെട്ടെന്ന് ഒരു ദിവസം അത് അനുഭവിക്കുന്നുവെന്നും സങ്കൽപ്പിക്കുക. പാപിനിയായ ഈ സ്ത്രീയോട് യേശു ക്ഷമിച്ചപ്പോൾ, യേശുവിൽ ആദ്യമായി പാപമോചനം ദർശിച്ച ഈ മനുഷ്യർക്ക് എന്താണ് അനുഭവപ്പെട്ടിരിക്കുക എന്നു ചിന്തിച്ചുനോക്കുക. അവർക്ക് ഇതിൽ അല്പം ആശയക്കുഴപ്പം തോന്നിയിരിക്കാം. എന്നാൽ മറ്റെന്തിനെക്കാളുമുപരി, ദൈവം ചെയ്ത കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് അവർ വിശുദ്ധമായൊരു വിസ്മയവും അത്ഭുതവും അനുഭവിച്ചിരിക്കാം. പാപിനിയായ ഈ സ്ത്രീ കടന്നുവരുന്നത് അവർ കണ്ടു; ഫരിസേയരുടെ കുറ്റംവിധിക്കുന്നതും അവഹേളിക്കുന്നതുമായ മനോഭാവം അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു; അവൾ തന്റെ ദുഃഖവും അപമാനബോധവും പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത് അവർ കണ്ടു; തുടർന്ന് യേശു അവളോടു ക്ഷമിക്കുന്നതും അവർ കണ്ടു.
നിങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾക്കും മറ്റുള്ളവരുടെ പാപങ്ങൾക്കും ലഭിക്കുന്ന മോചനം എന്ന ദാനത്തെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ വിസ്മയിക്കുന്നുണ്ടോ? അതോ ക്ഷമയെ സ്വാഭാവികമായി ലഭിക്കേണ്ട ഒന്നായി നിങ്ങൾ കരുതുന്നുണ്ടോ? ഈ സ്ത്രീയുടെ പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ആളുകൾ പ്രകടിപ്പിച്ച അത്ഭുതവും വിസ്മയവും, ദൈവത്തിന്റെ കരുണയോടും ക്ഷമയോടുമുള്ള നമ്മുടെ സ്വന്തം മനോഭാവം പരിശോധിക്കാൻ നമ്മെ സഹായിക്കണം. ദൈവത്തിന്റെ കരുണയെക്കുറിച്ച് ഈ ആളുകൾക്കുണ്ടായ അതേ വിസ്മയം നമ്മുടെ ഉള്ളിലും നിരന്തരം വളർത്തണം. ക്ഷമയെ സ്വാഭാവികമായി ലഭിക്കേണ്ട ഒന്നായോ ജീവിതത്തിലെ മറ്റൊരു സാധാരണ കാര്യമായോ ഒരിക്കലും കാണാതിരിക്കാൻ നാം പരിശ്രമിക്കണം. മറിച്ച്, അതിനെ അസാധാരണവും എന്നും പുതുമയുള്ളതും എന്നും മഹത്വപൂർണ്ണവും എന്നേക്കും വിസ്മയം ജനിപ്പിക്കുന്നതുമായി നാം കാണണം.
യേശുവിന്റെ ഈ ആദ്യകാല അനുയായികൾ വിസ്മയത്തോടെ പറഞ്ഞ വാക്കുകളെക്കുറിച്ച് ഇന്നു ധ്യാനിക്കുക: “പാപങ്ങൾപോലും ക്ഷമിക്കുന്ന ഇവൻ ആരാണ്?” അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, ദൈവം നിങ്ങൾക്കു നൽകിയ ക്ഷമയെപ്രതി അഗാധമായ കൃതജ്ഞതയാൽ നിങ്ങളെ നിറയ്ക്കാൻ അവിടുത്തെ അനുവദിക്കുക. നിങ്ങളുടെ അർഹതകൊണ്ടല്ലാതെ ദൈവത്തിൽനിന്നു ലഭിച്ച ഈ ദാനത്തോടുള്ള വിലമതിപ്പ് പുതുക്കുക. ദൈവത്തിന്റെ കരുണയെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾക്കു നിരന്തരം അനുഭവപ്പെടുന്ന വിസ്മയത്തിന്റെ ഉറവിടമായി ആ കൃതജ്ഞത മാറാൻ അനുവദിക്കുക.
ക്ഷമിക്കുന്ന എന്റെ കർത്താവേ, പാപിയോടുള്ള അങ്ങയുടെ കരുണയും അനുകമ്പയും തീർച്ചയായും ഭയാദരം ഉണർത്തുന്നവയാണ്. എന്നെയും അങ്ങയുടെ എല്ലാ അനുയായികളെയും ഇത്ര ആഴമായ സ്നേഹത്തോടെ സ്നേഹിക്കുന്നതിന് നന്ദി. അങ്ങയുടെ വിസ്മയകരമായ കരുണയെക്കുറിച്ചുള്ള വിശുദ്ധമായ ഭയാദരത്താൽ എന്റെ ഹൃദയം നിറയ്ക്കണമേ. അങ്ങയുടെ ക്ഷമയിൽ ഞാൻ എന്നും വിസ്മയഭരിതനാകട്ടെ; എന്റെ ജീവിതത്തിൽ അത് അനുഭവിക്കുമ്പോൾ ഏറ്റവും ആഴമായ കൃതജ്ഞതയാൽ ഞാൻ എന്നും നിറയട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
പൂർണ്ണസമർപ്പണത്തോടെ!
ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ ഇരുപത്തിനാലാം ആഴ്ചയിലെ വെള്ളിയാഴ്ച
ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കുകയും പ്രഘോഷിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് യേശു ഒരു പട്ടണത്തിൽനിന്നും ഗ്രാമത്തിൽനിന്നും മറ്റൊന്നിലേക്കു യാത്ര ചെയ്തു. പന്ത്രണ്ടുപേരും ദുഷ്ടാത്മാക്കളിൽനിന്നും രോഗങ്ങളിൽനിന്നും സൗഖ്യം പ്രാപിച്ച ചില സ്ത്രീകളും അവനോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു… ലൂക്കാ 8:1–2
നമ്മുടെ കർത്താവ് ഒരു ദൗത്യത്തിലായിരുന്നു. “ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കുകയും പ്രഘോഷിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട്” അവിടുന്ന് ഒരു പട്ടണത്തിൽനിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്കു കാൽനടയായി സഞ്ചരിച്ചു. അവിടുത്തെ സന്ദേശം യഥാർഥത്തിൽ “സദ്വാർത്ത” ആയിരുന്നു. അവിടുന്ന് രോഗികളെ സുഖപ്പെടുത്തി, പിശാചുക്കളെ പുറത്താക്കി, സർവോപരി പാപങ്ങൾ ക്ഷമിച്ചു. തത്ഫലമായി അനേകർ അവിടുത്തെ അനുഗമിക്കാൻ തുടങ്ങി. യേശു നേരിട്ടു വിളിച്ചവരും പിന്നീട് തന്റെ അപ്പസ്തോലന്മാരായി അയയ്ക്കാനിരുന്നവരുമായ പന്ത്രണ്ടുപേർ മാത്രമായിരുന്നില്ല അവിടുത്തെ അനുയായികൾ; മറ്റുള്ളവരും അവിടുത്തെ അനുഗമിച്ചു. ഇന്നത്തെ സുവിശേഷം മൂന്നു സ്ത്രീകളുടെ പേരുകളും പരാമർശിക്കുന്നു: മഗ്ദലന മറിയം, യോവാന്ന, സൂസന്ന. നമ്മുടെ കർത്താവിനാൽ ആഴത്തിൽ സ്പർശിക്കപ്പെടുകയും അതിന്റെ ഫലമായി അവിടുത്തെ അനുഗമിക്കാൻ എല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തവരിൽ ഏതാനും പേർ മാത്രമാണ് ഇവർ.
എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് യേശുവിനെ അനുഗമിക്കാനുള്ള ഈ ആദ്യകാല അനുയായികളുടെ തീരുമാനം, അവിടുത്തെ അനുഗമിക്കുന്നതിനായി നാമും നമ്മുടെ ജീവിതം എത്രത്തോളം സമർപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് പരിശോധിക്കാൻ നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു. യേശുവിന്റെ പ്രസംഗം കേട്ട അനേകം ആളുകൾക്കിടയിൽ വ്യത്യസ്ത പ്രതികരണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നതിൽ സംശയമില്ല. ചിലർ അവിടുത്തെ നിരസിച്ചു; മറ്റുചിലർക്ക് അവിടുത്തെക്കുറിച്ച് കൗതുകം തോന്നി; വേറെ ചിലർ അവിടുത്തിൽ വിശ്വസിച്ചെങ്കിലും അവിടുത്തെ ശിഷ്യരാകാൻ തയ്യാറായില്ല; ചിലരാകട്ടെ യേശുവിനും സുവിശേഷം പ്രഘോഷിക്കാനുള്ള അവിടുത്തെ ദൗത്യത്തിനുമായി പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടെ തങ്ങളെത്തന്നെ സമർപ്പിച്ചു. ഈ അവസാനത്തെ കൂട്ടരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, അവർ കേട്ട സുവിശേഷം അവരുടെ ജീവിതത്തെ മാറ്റിമറിച്ചു.
നമ്മുടെ കർത്താവിനോടുള്ള നിങ്ങളുടെ പ്രതികരണം എന്താണ്? ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉചിതമായി ഉത്തരം കണ്ടെത്താനുള്ള ഒരു നല്ല മാർഗം, നമ്മുടെ കർത്താവിനും അവിടുത്തെ സുവിശേഷസന്ദേശത്തിനുമായി നിങ്ങൾ എത്ര സമയവും ഊർജവും സമർപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് പരിശോധിക്കുകയാണ്. അവിടുത്തെ വിശുദ്ധ വചനം വായിക്കാനും അവിടുത്തോടു പ്രാർഥിക്കാനും അവിടുത്തെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കാനും അവിടുന്ന് പഠിപ്പിച്ച വിശ്വാസം അഭ്യസിക്കാനും നിങ്ങൾ എത്ര സമയം ചെലവഴിച്ചിട്ടുണ്ട്? ജീവിതത്തിൽ നിങ്ങൾ എടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങളെ അവിടുത്തെ സന്ദേശം എത്രത്തോളം സ്വാധീനിക്കുന്നു? ക്രൈസ്തവരായിരിക്കുക എന്നത് ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു പ്രത്യേക അറയിൽ ഒതുക്കിവയ്ക്കാവുന്ന കാര്യമല്ല. ഓരോ ആഴ്ചയിലും ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ മാത്രം നമ്മുടെ “വിശ്വാസത്തിനുള്ള സമയമായി” മാറ്റിവച്ചിട്ട് ശേഷിക്കുന്ന സമയമെല്ലാം മറ്റു കാര്യങ്ങൾക്കായി ചെലവഴിക്കാൻ നമുക്കാവില്ല. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ സാധാരണ ഭാഗങ്ങളായ അനേകം പ്രവർത്തനങ്ങളാൽ നമ്മുടെ ദിനങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുമെന്നത് ശരിയാണ്. നമ്മുടെ ദിവസങ്ങളുടെ വലിയൊരു പങ്കും ചെലവഴിക്കേണ്ടിവരുന്ന കടമകളും ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളും നമുക്കെല്ലാവർക്കുമുണ്ട്. എന്നാൽ, പൂർണ്ണമായി സമർപ്പിതരായിരിക്കുക എന്നു പറയുന്നതിന്റെ അർഥം, ഈശോയും അവിടുത്തെ സന്ദേശവും നാം ചെയ്യുന്ന എല്ലാറ്റിലും നിറഞ്ഞുനിൽക്കണം എന്നതാണ്. ജോലി, വീട്ടുജോലികൾ തുടങ്ങിയ നമ്മുടെ സാധാരണ ദൈനംദിന പ്രവർത്തനങ്ങൾപോലും ദൈവമഹത്ത്വത്തിനായും അവിടുത്തെ ദിവ്യഹിതത്തിന് അനുസൃതമായും ചെയ്യേണ്ടതാണ്.
ഈശോയുടെ ആദ്യ അനുയായികൾ അവിടുത്തോടൊപ്പം പട്ടണങ്ങളിൽനിന്ന് പട്ടണങ്ങളിലേക്കു സഞ്ചരിക്കുകയും തങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിന്റെ ഗതി സമൂലമായി മാറ്റുകയും ചെയ്തെങ്കിലും, അവർ അപ്പോഴും പല സാധാരണ പ്രവർത്തനങ്ങളിലും ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ സാധാരണ പ്രവർത്തനങ്ങളെല്ലാം ആത്യന്തികമായി, ദൈവവചനം ശ്രവിക്കുകയും അതിനോടു പ്രതികരിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്ന പരമമായ ദൗത്യം നിറവേറ്റാൻ തങ്ങളെയും മറ്റുള്ളവരെയും സഹായിക്കുന്നതിനുവേണ്ടിയായിരുന്നു.
നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഓരോ ഭാഗവും നമ്മുടെ കർത്താവിനും അവിടുത്തെ ദൗത്യത്തിനുമായി എത്രത്തോളം സമർപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. അതിനായി നിങ്ങൾ ഒരു പരസ്യ സുവിശേഷപ്രഘോഷകനാകുകയോ ദിവസം മുഴുവൻ പള്ളിയിൽ ചെലവഴിക്കുകയോ മറ്റോ ചെയ്യണമെന്നില്ല. ഓരോ ദിവസവും ദിവസം മുഴുവൻ നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന എല്ലാറ്റിലേക്കും ഈശോയെയും അവിടുത്തെ ദൗത്യത്തെയും ക്ഷണിക്കുക എന്നുമാത്രമാണ് അതിന്റെ അർഥം. നമ്മുടെ കർത്താവിനെ എത്ര പൂർണ്ണമായി സേവിച്ചാലും അതു മതിയാവുകയില്ല. നിങ്ങളുടെ ദൈനംദിന പ്രവർത്തനങ്ങൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന എല്ലാറ്റിലേക്കും നമ്മുടെ കർത്താവിനെ കൊണ്ടുവരാനുള്ള വഴികൾ അന്വേഷിക്കുക. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്, നിങ്ങളുടെ ജീവിതം പൂർണ്ണമായി സമർപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവിടുത്തെ വിശ്വസ്ത ശിഷ്യരിലൊരാളാകാൻ നിങ്ങളെ യഥാർഥത്തിൽ സഹായിക്കും.
എന്റെ ദിവ്യനാഥാ, ആത്മാക്കളെ രക്ഷിക്കാനും അങ്ങയുടെ മഹത്വപൂർണമായ രാജ്യം പടുത്തുയർത്താനുമുള്ള ദൗത്യത്തിലാണ് അങ്ങ്. അങ്ങയുടെ വിശുദ്ധ വചനത്താൽ രൂപാന്തരപ്പെടാൻ മാത്രമല്ല, ആ വചനം മറ്റുള്ളവരിലേക്കു പ്രചരിപ്പിക്കാൻ സഹായിക്കാനും എന്നെ ക്ഷണിച്ചതിന് അങ്ങേയ്ക്കു നന്ദി പറയുന്നു. പ്രിയ കർത്താവേ, എന്റെ ജീവിതം അങ്ങയുടേതാണ്. എന്റെ അനുദിന ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ മേഖലകളിലേക്കും കടന്നുവന്ന്, അങ്ങയുടെ മഹത്വത്തിനായി എന്നെ ഉപയോഗിക്കണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
സമൃദ്ധമായി നല്ല ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കൽ
ആണ്ടുവട്ടക്കാലം ഇരുപത്തിനാലാം ആഴ്ചയിലെ ശനിയാഴ്ച
“കേൾക്കാൻ ചെവിയുള്ളവൻ കേൾക്കട്ടെ.” ലൂക്കാ 8:8
ഒരർഥത്തിൽ, ഈ ചെറിയ വാക്യം വിതക്കാരന്റെ ഉപമയുടെ സംഗ്രഹമാണ്. ദൈവവചനം സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്ന നാലു വ്യത്യസ്ത രീതികൾ ഈ ഉപമ നമ്മുടെ മുമ്പിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. വിതയ്ക്കപ്പെടുന്ന വിത്ത് ദൈവവചനമാണ്. നാലു വ്യത്യസ്ത വിഭാഗത്തിലുള്ള ആളുകളെ വഴിയിലും പാറനിലത്തും മുള്ളുകൾക്കിടയിലും നല്ല മണ്ണിലും വിതയ്ക്കപ്പെട്ട വിത്തിനോടു താരതമ്യം ചെയ്യുന്നു.
വഴിയിൽ വിതയ്ക്കപ്പെട്ട വിത്ത്, “വചനം കേട്ടവരാണ്; എന്നാൽ പിശാച് വന്ന് അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽനിന്ന് വചനം എടുത്തുകളയുന്നു” എന്ന് ഈശോ വിശദീകരിക്കുന്നു. പാറനിലത്തു വിതയ്ക്കപ്പെട്ട വിത്ത്, “സന്തോഷത്തോടെ വചനം സ്വീകരിക്കുന്നവരാണ്; എന്നാൽ അവർക്ക് വേരില്ല; കുറച്ചുകാലത്തേക്കു മാത്രം അവർ വിശ്വസിക്കുകയും പ്രലോഭനത്തിന്റെ സമയത്ത് അകന്നുപോവുകയും ചെയ്യുന്നു.” മുള്ളുകൾക്കിടയിൽ വിതയ്ക്കപ്പെട്ട വിത്ത്, വചനം കേൾക്കുകയും സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തവരാണ്; എന്നാൽ കാലക്രമേണ അവർ “ജീവിതത്തിന്റെ ആകുലതകളാലും സമ്പത്താലും സുഖഭോഗങ്ങളാലും ഞെരുക്കപ്പെടുകയും പാകമായ ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.” ഒടുവിൽ, ഫലഭൂയിഷ്ഠമായ മണ്ണുപോലെയുള്ളവർ വചനം കേൾക്കുകയും “ഉദാരവും നല്ലതുമായ ഹൃദയത്തോടെ അതു മുറുകെപ്പിടിക്കുകയും സ്ഥിരോത്സാഹത്തോടെ ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരാണ്.”
ഈ വിഭാഗങ്ങളിലുള്ള ആളുകളെ നോക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ ഏതു വിഭാഗത്തിൽപ്പെടുന്നു? ദിവസവും പ്രാർഥിക്കുകയും നമ്മുടെ കർത്താവിനെ അനുഗമിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ മിക്കവാറും അവസാനത്തെ രണ്ടു വിഭാഗങ്ങളിൽ ഒന്നിലായിരിക്കും ഉൾപ്പെടുക. മുള്ളുകൾക്കിടയിൽ വിതയ്ക്കപ്പെട്ട വിത്തുപോലെയുള്ളവരിലും ഫലഭൂയിഷ്ഠമായ മണ്ണിൽ വിതയ്ക്കപ്പെട്ട വിത്തുപോലെയുള്ളവരിലും ദൈവവചനത്തിൽനിന്ന് ഫലം ഉണ്ടാകുന്നുവെന്നതു ശ്രദ്ധിക്കുക. മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, അവരുടെ ജീവിതത്തിലുള്ള ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധ വചനവും സാന്നിധ്യവും നിമിത്തം അവരുടെ ജീവിതം തീർച്ചയായും മാറുകയും അവർ ലോകത്തിൽ മാറ്റമുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ വ്യത്യാസം ഇതാണ്: “ജീവിതത്തിന്റെ ആകുലതകളോടും സമ്പത്തിനോടും സുഖഭോഗങ്ങളോടും” മല്ലിടുന്നവർ “പാകമായ ഫലം” പുറപ്പെടുവിക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെടും. വിശ്വസ്തരായ ക്രൈസ്തവർ ധ്യാനിക്കേണ്ട ഒരു നല്ല പ്രബോധനമാണിത്.
നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്കു നോക്കുമ്പോൾ, ഏതുതരം ഫലങ്ങളാണ് നിങ്ങൾ കാണുന്നത്? നമ്മുടെ കർത്താവ് പറയുന്ന “ഫലം” ആത്മാവിന്റെ ഫലങ്ങളായി മനസ്സിലാക്കാം: ഉപവി, ആനന്ദം, സമാധാനം, ക്ഷമ, ദയ, നന്മ, സഹിഷ്ണുത, സൗമ്യത, വിശ്വാസം, എളിമ, ആത്മസംയമനം, ശുദ്ധത. അതിനാൽ, പാകമെത്തിയ ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന ഒരാളോടാണോ പാകമെത്താത്ത ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന ഒരാളോടാണോ നിങ്ങൾക്കു കൂടുതൽ സാമ്യമുള്ളതെന്നു വിവേചിച്ചറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നെങ്കിൽ, ആ വിശുദ്ധഗുണങ്ങളെ ശ്രദ്ധാപൂർവം പരിശോധിക്കുക. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ സജീവമായിരിക്കുന്ന ആത്മാവിന്റെ ഈ ഫലങ്ങൾ ഓരോന്നും എത്രത്തോളം “പാകമെത്തിയവയാണ്”? പത്തു കൽപനകളിലോ ഏഴു പ്രധാന പാപങ്ങളിലോ മാത്രം ഒതുങ്ങാതെ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ ആത്മശോധന നടത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് ഇവ നല്ലൊരു മാനദണ്ഡമാണ്. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഈ നല്ല ഫലങ്ങൾ യഥാർഥത്തിൽ പാകമെത്തിയ വിധത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, നിങ്ങളിലൂടെ അവ മറ്റുള്ളവരെ എങ്ങനെ സ്വാധീനിക്കുന്നു എന്നു കാണാൻ നിങ്ങൾക്കു കഴിയണം. ഉദാഹരണത്തിന്, നിങ്ങളുടെ ദയയും ക്ഷമയും വിശ്വാസവും ആത്മസംയമനവും മറ്റുള്ളവരുടെ ക്രൈസ്തവ ജീവിതയാത്രയിൽ അവരെ എങ്ങനെ സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്?
ഇന്ന് ആത്മാവിന്റെ ഫലങ്ങളെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുക. നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ജീവിതം പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, ശ്രദ്ധാപൂർവവും പ്രാർഥനാപൂർവവും അവയെ വിലയിരുത്തുക. അവ സമൃദ്ധമായി കാണുന്നിടത്ത് ആനന്ദിക്കുകയും നന്ദി പറയുകയും അവയുടെ വളർച്ചയ്ക്കായി പരിശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുക. അവയുടെ കുറവു കാണുന്നിടത്ത്, ആ തിരിച്ചറിവിലും ആനന്ദിക്കുകയും അവയുടെ കുറവിനു കാരണമെന്തെന്നു ചിന്തിക്കുകയും ചെയ്യുക. അവയുടെ വളർച്ചയെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്ന ലൗകിക ഉത്കണ്ഠകളോ സമ്പത്തിനോ സുഖഭോഗങ്ങൾക്കോ വേണ്ടിയുള്ള ആഗ്രഹങ്ങളോ ഉണ്ടോ? യഥാർഥത്തിൽ ഫലഭൂയിഷ്ഠമായ ആ മണ്ണായിത്തീരാൻ പരിശ്രമിക്കുക. അപ്പോൾ നമ്മുടെ കർത്താവ് നിങ്ങളിലും നിങ്ങളിലൂടെയും ധാരാളം നല്ല ഫലങ്ങൾ തീർച്ചയായും പുറപ്പെടുവിക്കും.
എന്റെ ദിവ്യ വിതക്കാരാ, അങ്ങയുടെ വചനത്തിന്റെ പരിപൂർണമായ വിത്തുകൾ അങ്ങ് സമൃദ്ധമായി വിതയ്ക്കുന്നു. ധാരാളം നല്ല ഫലങ്ങൾ വിളയേണ്ടതിന് ആ വചനം സ്വീകരിക്കാൻ എന്റെ ഹൃദയം തുറക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ. അങ്ങയുടെ വിശുദ്ധ വചനം വ്യക്തമായി കേൾക്കാനും ആ വചനം എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പരിപോഷിപ്പിക്കാനും കഴിയേണ്ടതിന് ജീവിതത്തിലെ ഉത്കണ്ഠകളിൽനിന്നും വഞ്ചനകളിൽനിന്നും എന്നെ മോചിപ്പിക്കണമേ. പ്രിയ കർത്താവേ, എന്നിലും എന്നിലൂടെയും അങ്ങ് ചെയ്തിട്ടുള്ളതും തുടർന്നും ചെയ്യുന്നതുമായ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും ഞാൻ ആനന്ദിക്കുന്നു. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
4 വാല്യങ്ങളും പേപ്പർബാക്ക് & ഇ-പുസ്തക രൂപങ്ങളിൽ ലഭ്യമാണ്!
Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble

