4 വാല്യങ്ങളും പേപ്പർബാക്ക് & ഇ-പുസ്തക രൂപങ്ങളിൽ ലഭ്യമാണ്!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – കൂടാതെ മറ്റിടങ്ങളിലും!
ദൈവകുടുംബത്തിലെ അംഗങ്ങൾ
ഉയിർപ്പുകാലം ആറാം ഞായർ (വർഷം A)
“ഞാൻ നിങ്ങളെ അനാഥരായി വിടുകയില്ല; ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അടുത്തേക്കു വരും. അൽപ്പസമയം കഴിഞ്ഞാൽ ലോകം എന്നെ കാണുകയില്ല. എന്നാൽ നിങ്ങൾ എന്നെ കാണും; കാരണം ഞാൻ ജീവിക്കുന്നു, നിങ്ങളും ജീവിക്കും. ഞാൻ എന്റെ പിതാവിലും നിങ്ങൾ എന്നിലും ഞാൻ നിങ്ങളിലുമാണെന്ന് ആ ദിവസം നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയും.” യോഹന്നാൻ 14:18–20
അനാഥത്വത്തിന്റെ അനുഭവം—ആരുടെയെങ്കിലും സ്വന്തമായിരിക്കാനുള്ള ആഴമായ ആഗ്രഹം—ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോടു സംസാരിച്ച കൂടുതൽ ആഴമുള്ള ഒരു ആത്മീയ യാഥാർഥ്യത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു. പരസ്പരം അടുപ്പമുള്ള കുടുംബങ്ങളിൽ കഴിയുന്നവർ തീർച്ചയായും അനുഗൃഹീതരാണ്. കാരണം, താങ്ങായി നിൽക്കുന്ന ഒരു കുടുംബം വ്യക്തിപരമായ വളർച്ചയെയും സ്വന്തം വ്യക്തിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധത്തെയും പരിപോഷിപ്പിക്കുന്നു. ഒരാൾ അനാഥനാകുമ്പോൾ, സ്വാഭാവികമായ ഈ ബന്ധങ്ങളുടെ അഭാവം മായാത്ത നഷ്ടബോധം അവശേഷിപ്പിച്ചേക്കാം. എങ്കിലും ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും ദൃഢമായ കുടുംബബന്ധങ്ങൾപോലും അതിലും മഹത്തായ ഒരു സത്യത്തിലേക്കാണ് വിരൽചൂണ്ടുന്നത്: നാം ആത്യന്തികമായി സ്വന്തമായിരിക്കുന്നത് ദൈവകുടുംബത്തിലാണ്.
തന്റെ പീഡാനുഭവത്തിനും ഉത്ഥാനത്തിനും സ്വർഗാരോഹണത്തിനും ശേഷം ശിഷ്യന്മാർക്കുണ്ടാകാനിരുന്ന നഷ്ടബോധം യേശു മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. “അൽപ്പസമയം കഴിഞ്ഞാൽ ലോകം എന്നെ കാണുകയില്ല…” എന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ, സ്വർഗാരോഹണത്തിലൂടെയുള്ള തന്റെ ശാരീരികമായ വേർപാടിനായി അവിടുന്ന് അവരെ ഒരുക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ അവിടുന്ന് അവർക്ക് ഉറപ്പുനൽകുന്നു: “ഞാൻ നിങ്ങളെ അനാഥരായി വിടുകയില്ല; ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അടുത്തേക്കു വരും…നിങ്ങൾ എന്നെ കാണും; കാരണം ഞാൻ ജീവിക്കുന്നു, നിങ്ങളും ജീവിക്കും.”
തുടക്കത്തിൽ ഈ വാക്കുകളുടെ അർഥം ഗ്രഹിക്കാൻ ശിഷ്യന്മാർക്കു പ്രയാസമായിരുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ വർഷണത്തിനുശേഷം മാത്രമാണ് അവർ അതു മനസ്സിലാക്കിത്തുടങ്ങിയത്. യേശു അവർക്കു നൽകിയ അതേ വാഗ്ദാനം ഇന്ന് നമുക്കും ബാധകമാണ്. അവിടുത്തെ ഭൗമിക സാന്നിധ്യത്തിനു സാക്ഷികളായവരിൽ നാം ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നില്ലെങ്കിലും, അവിടുത്തെ സാമീപ്യത്തിനായി നാമും കൊതിക്കുന്നു—ആരുടെയെങ്കിലും സ്വന്തമായിരിക്കാനും സ്നേഹിക്കപ്പെടാനും ഒരു കുടുംബത്തിൽ നമ്മുടെ സ്ഥാനം കണ്ടെത്താനുമുള്ള ആഗ്രഹം. വിശ്വാസമെന്ന ദാനത്തിലൂടെയും ദൈവത്തിന്റെ ദിവ്യകുടുംബമായ സഭയിൽ നാം ചേർക്കപ്പെടുന്നതിലൂടെയും ഈ ആഗ്രഹം പ്രകൃത്യാതീതമായി നിറവേറുന്നു.
ഈ ബന്ധത്തിന്റെ താക്കോലാണ് വിശ്വാസം. അത് ബുദ്ധികൊണ്ടുള്ള അംഗീകാരത്തിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല; ദൈവം വ്യക്തിപരമായി നൽകുന്ന വെളിപാടിനെ സ്വീകരിക്കുന്നതും ആ വെളിപാടനുസരിച്ച് ജീവിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുന്നതുമാണ്. തന്നെ സ്നേഹിക്കുകയും തന്റെ കൽപ്പനകൾ പാലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ തന്റെയും പിതാവിന്റെയും സാന്നിധ്യം അനുഭവിക്കുമെന്ന് യേശു വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. ഈ അനുഭവം ആരംഭിക്കുന്നത് വിശ്വാസത്തിലൂടെയാണ്. വിശ്വാസമാകുന്ന ദാനത്തിലൂടെ ദൈവം തന്റെ സ്നേഹവും തിരുഹിതവും വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് തന്നെത്തന്നെ നമുക്കു പകർന്നുനൽകുന്നു. ഈ അറിവ് ഉറപ്പുള്ളതും അതേസമയം നിഗൂഢവുമാണ്; അതു നമ്മെ ദൈവികമായ പ്രത്യാശയിലേക്കു നയിക്കുകയും ദൈവഹിതം നിറവേറ്റാനുള്ള പരിശ്രമത്തിൽ നമ്മെ താങ്ങിനിർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.
വിശ്വാസം നമ്മെ പരസ്പരവും ഒന്നിപ്പിക്കുന്നു. വിശ്വാസത്തിലൂടെ നാം ഇനിമേൽ അനാഥരല്ല, മറിച്ച് ക്രിസ്തുവിൽ സഹോദരീസഹോദരന്മാരാണ്. ആരുടെയെങ്കിലും സ്വന്തമായിരിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ സ്വാഭാവികമായ ആഗ്രഹം ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വപൂർണമായ കുടുംബത്തിൽ ആത്യന്തിക നിറവു കണ്ടെത്തുന്നു. ഈ കുടുംബജീവിതം ഭൂമിയിൽ ആരംഭിക്കുകയും സ്വർഗത്തിൽ പൂർണതയിലെത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.
ആരുടെയെങ്കിലും സ്വന്തമായിരിക്കാനും സ്നേഹിക്കപ്പെടാനും ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ഭാഗമാകാനുമുള്ള നിങ്ങളുടെ ഹൃദയാഭിലാഷത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. ഈ ആഗ്രഹം ദൈവകുടുംബത്തിലാണ് ആത്യന്തിക നിറവു കണ്ടെത്തുന്നതെന്ന് തിരിച്ചറിയുക. ഈ കൂട്ടായ്മയുടെ പൂർണതയ്ക്കായി നാം സ്വർഗത്തെ കാത്തിരിക്കുന്നുവെങ്കിലും, ഇപ്പോൾത്തന്നെ നമുക്ക് അത് അനുഭവിക്കാൻ കഴിയും. പ്രാർഥനയിലൂടെയും കൂദാശകളിലൂടെയും അനുദിന സ്നേഹപ്രവൃത്തികളിലൂടെയും അവിടുത്തെ കുടുംബത്തിൽ നിങ്ങൾക്കുള്ള സ്ഥാനം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് യേശുവിന്റെ ക്ഷണത്തോടു പ്രതികരിക്കാൻ സ്വയം സമർപ്പിക്കുക. അവിടുന്ന് പിതാവിലും നാം അവിടുത്തിലും അവിടുന്ന് നമ്മിലുമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുക. ഈ യാഥാർഥ്യം സ്വീകരിക്കുക; നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ദിവ്യകുടുംബത്തിലേക്ക് നിങ്ങളെ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ നയിക്കാൻ വിശ്വാസമെന്ന ദാനത്തെ അനുവദിക്കുക.
തന്നെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തുന്ന എന്റെ കർത്താവേ, എന്റെ ആത്മാവിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ ഞാൻ അങ്ങേക്കായി കൊതിക്കുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ വർഷണത്തിലൂടെ അങ്ങയോടും അങ്ങയുടെ പിതാവിനോടും ഒന്നായിരിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അങ്ങയെ അറിയാനും അങ്ങയുടെ കൽപ്പനകൾ അനുസരിച്ചു ജീവിക്കാനും അങ്ങയുടെ കൃപയിൽ വളർന്നുഫലിക്കാനും കഴിയേണ്ടതിന് അങ്ങയെ എനിക്കു വെളിപ്പെടുത്തണമേ. സഭയിലൂടെ അങ്ങയുടെ വിശ്വാസകുടുംബത്തിലെ അംഗമായുള്ള എന്റെ ജീവിതം ഇപ്പോൾത്തന്നെ ആരംഭിക്കുകയും സ്വർഗത്തിൽ പൂർണതയിലെത്തുകയും ചെയ്യട്ടെ. യേശുവേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
ദൈവം നിയോഗിച്ച സ്നേഹം
ഉയിർപ്പുകാലം ആറാം ഞായർ (വർഷം B)
“നിങ്ങൾ എന്നെയല്ല തിരഞ്ഞെടുത്തത്; ഞാൻ നിങ്ങളെയാണു തിരഞ്ഞെടുത്തത്. നിങ്ങൾ പോയി നിലനിൽക്കുന്ന ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കേണ്ടതിനും, എന്റെ നാമത്തിൽ നിങ്ങൾ പിതാവിനോട് എന്തു ചോദിച്ചാലും അവിടുന്ന് നിങ്ങൾക്കു നൽകേണ്ടതിനും ഞാൻ നിങ്ങളെ നിയോഗിച്ചു. ഞാൻ നിങ്ങളോടു കൽപ്പിക്കുന്നത് ഇതാണ്: പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുവിൻ.” യോഹന്നാൻ 15:16–17
തഴച്ചുവളരുകയും അവിശ്വസനീയമാംവിധം സമ്പത്തു നേടിത്തരുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു വ്യാപാരസംരംഭം തുടങ്ങാൻ ആരെങ്കിലും നിങ്ങളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചാൽ, നിങ്ങൾക്ക് ഉത്സാഹം തോന്നിയേക്കാം. നിങ്ങൾ ആരംഭിക്കാൻ പോകുന്ന ആ സംരംഭം വൻവിജയമാകുമെന്ന് അതേ വ്യക്തി ഉറപ്പുനൽകിയാൽ, നിങ്ങൾക്ക് അതിലേറെ ഉത്സാഹവും പ്രത്യാശയും ഉണ്ടാകും. ദൈവംതന്നെ നിങ്ങൾക്കു പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് ഇതേ പ്രോത്സാഹനം നൽകിയാൽ, വലിയ പ്രതീക്ഷയോടും ആവേശത്തോടുംകൂടി നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനം ആരംഭിക്കും.
ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ ദൈവം നമുക്കും സമാനമായ ഒരു ആഹ്വാനം നൽകുന്നു—ഭൗതികസമ്പത്ത് നേടാൻ ഒരു വ്യാപാരം തുടങ്ങാനല്ല, മറിച്ച് “പോയി നിലനിൽക്കുന്ന ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കാൻ.” യേശു എന്ന വ്യക്തിയിൽ ദൈവം അതിലും മുന്നോട്ടുപോയി പറയുന്നു: അവിടുന്ന് നിങ്ങളെ നിയോഗിക്കുന്ന ദൗത്യം നിങ്ങൾ ഏറ്റെടുത്താൽ, “നിങ്ങൾ എന്റെ നാമത്തിൽ പിതാവിനോട് ചോദിക്കുന്നതെന്തും അവിടുന്ന് നിങ്ങൾക്കു നൽകും.” യേശു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് ആരംഭിക്കുന്നതെന്നു ശ്രദ്ധിക്കുക: “നിങ്ങളല്ല എന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തത്; ഞാനാണ് നിങ്ങളെ തിരഞ്ഞെടുത്തതും, നിങ്ങൾ പോയി നിലനിൽക്കുന്ന ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കാൻ നിങ്ങളെ നിയോഗിച്ചതും…” അതിനാൽ, നാം പുറപ്പെടുവിക്കണമെന്ന് ദൈവം കല്പിക്കുന്ന ഫലം, അവിടുന്ന് നമ്മെ നിയോഗിക്കുന്ന ദൗത്യമാണ്. തുടർന്ന് യേശു വ്യക്തമാക്കുന്നു: “ഇതാണ് ഞാൻ നിങ്ങളോടു കല്പിക്കുന്നത്: പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുവിൻ.”
ലൗകികമനസ്കരായവർക്ക്, പരസ്പരമുള്ള “സ്നേഹം” എന്ന നല്ല ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കുന്നത് ഭൗതികസമ്പത്ത് നേടുന്നതുപോലെ ഉടനടി ആവേശം പകരണമെന്നില്ല. എന്നാൽ ദൈവസ്നേഹത്തിൽ നിലനിൽക്കുകയും അവിടുത്തെ കല്പനകൾ പാലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർക്ക്, മറ്റുള്ളവരോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ നല്ല ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കുക എന്നതു മാത്രമാണ് ആവേശം പകരുന്നത്. സ്നേഹത്തെ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ, അത് ഓരോ മനുഷ്യാത്മാവിന്റെയും ഏറ്റവും ആഴമായ അഭിലാഷവും ആത്മാവിനെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്ന ഏക കാര്യവുമാണെന്നു വ്യക്തമാകും.
മൂല ഗ്രീക്കു പാഠത്തിൽ, താൻ കല്പിക്കുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ സ്വഭാവം വിവരിക്കാൻ യേശു ഉപയോഗിക്കുന്ന ക്രിയയാണ് അഗപാവോ. ഈ ക്രിയയുടെ മൂലമായ നാമമാണ് അഗപേ. അഗപാവോ നിസ്വാർഥവും ത്യാഗപൂർണവും നിരുപാധികവുമായ സ്നേഹമാണ്. അത് വികാരങ്ങളെയോ വൈകാരികാനുഭവങ്ങളെയോ പരസ്പരപ്രയോജനത്തെയോ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതല്ല; മറിച്ച് മറ്റൊരാളുടെ നന്മ ആഗ്രഹിക്കാനുള്ള ബോധപൂർവമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ അധിഷ്ഠിതമാണ്. ദൈവത്തിന് നമ്മോടുള്ള സ്നേഹത്തെയും പരസ്പരം പുലർത്താൻ നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സ്നേഹത്തെയും വിവരിക്കാൻ പുതിയനിയമത്തിൽ ഈ പദം പലപ്പോഴും ഉപയോഗിക്കുന്നു. അഗപാവോ വികാരത്തിനല്ല, പ്രവൃത്തിക്കാണ് ഊന്നൽ നൽകുന്നത്—വെറും വാക്കുകളിലൂടെയോ വികാരങ്ങളിലൂടെയോ അല്ല, പ്രവൃത്തികളിലൂടെ പ്രകടമാകുന്ന സ്നേഹം.
ദൈവം നിശ്ചയിച്ച ഈ വിധത്തിലുള്ള സ്നേഹം മാത്രമേ യേശു പറയുന്ന നല്ല ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കുകയുള്ളൂ. സമ്പത്തിനോടുള്ള പ്രിയം, ക്ഷണികമായ വികാരങ്ങൾ, സ്വാർഥമായ ആസക്തികൾ തുടങ്ങിയ ലൗകികസ്നേഹങ്ങൾക്ക് ആത്യന്തികമായി ആത്മാവിനെ പരിപോഷിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല. ദൈവം നമുക്കായി എല്ലാം നൽകിയതുപോലെ, നമ്മെത്തന്നെ നൽകുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ നാം ആഗ്രഹിക്കുന്ന സംതൃപ്തി കണ്ടെത്തുകയുള്ളൂ. കൂടാതെ, ഈ വിധത്തിൽ സ്നേഹിക്കാൻ നമ്മെ നിയോഗിച്ചതും ഈ വിധത്തിലുള്ള നല്ല ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കാൻ നമ്മോടു കല്പിക്കുന്നതും യേശുവായതിനാൽ, ഈ ദാനത്തിനായി നാം ആത്മാർഥമായി പ്രാർഥിക്കുകയും അതു സ്വീകരിക്കാൻ മനസ്സു തുറക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, പിതാവ് അതു നമുക്ക് സമൃദ്ധമായി നൽകും.
നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഈ സ്നേഹത്തെ വിശുദ്ധ പൗലോസ് കൊറിന്തോസുകാർക്കുള്ള തന്റെ ഒന്നാം ലേഖനത്തിൽ മനോഹരമായി വിവരിക്കുന്നു: “സ്നേഹം ക്ഷമയുള്ളതാണ്, സ്നേഹം ദയയുള്ളതാണ്. അത് അസൂയപ്പെടുന്നില്ല, പൊങ്ങച്ചം പറയുന്നില്ല, അഹങ്കരിക്കുന്നില്ല, അപമര്യാദയായി പെരുമാറുന്നില്ല, സ്വന്തം താത്പര്യങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുന്നില്ല, പെട്ടെന്നു കോപിക്കുന്നില്ല, തനിക്കേറ്റ ദ്രോഹത്തെക്കുറിച്ചു ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നില്ല, അനീതിയിൽ സന്തോഷിക്കുന്നില്ല; സത്യത്തിൽ സന്തോഷിക്കുന്നു. അത് എല്ലാം വഹിക്കുന്നു, എല്ലാം വിശ്വസിക്കുന്നു, എല്ലാം പ്രത്യാശിക്കുന്നു, എല്ലാം സഹിക്കുന്നു. സ്നേഹം ഒരിക്കലും പരാജയപ്പെടുന്നില്ല” (1 കൊറിന്തോസ് 13:4–8).
നിസ്വാർഥസ്നേഹത്തിലൂടെ നല്ല ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കാനുള്ള യേശുവിന്റെ വിളിയോട് നിങ്ങൾ എത്ര നന്നായി പ്രതികരിക്കുന്നു എന്ന് ഇന്ന് വിചിന്തനം ചെയ്യുക. ഈ ദൗത്യത്തിനായി അവിടുന്ന് നിങ്ങളെ നിയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു; അതു നിറവേറ്റാൻ ആവശ്യമായ എല്ലാ കൃപകളും ഈ നിയോഗത്തോടൊപ്പം അവിടുന്ന് നൽകുന്നു. യഥാർഥസ്നേഹം വികാരങ്ങളെയും വ്യക്തിപരമായ ഇഷ്ടങ്ങളെയും അതിജീവിക്കുന്ന നിരുപാധികസ്നേഹമായിരിക്കണം. സ്നേഹിക്കാനുള്ള യേശുവിന്റെ കല്പന ശ്രദ്ധാപൂർവം അനുസരിക്കുക; പ്രത്യേകിച്ച് അതു ദുഷ്കരമായിരിക്കുമ്പോൾ, പിതാവ് ഈ ദാനം നിങ്ങൾക്കു നൽകുമെന്ന ഉറപ്പോടെ ഇരിക്കുക. ദൈവികസ്നേഹം സ്വീകരിക്കുകയും മറ്റുള്ളവർക്കു നൽകുകയും ചെയ്യുന്നതിന്റെ സമ്പത്തിനോട് ഈ ലോകത്തിലെ മറ്റൊന്നും താരതമ്യപ്പെടുത്താനാവില്ല.
എന്റെ സ്നേഹനിധിയായ പിതാവേ, അങ്ങയുടെ സ്നേഹം മാത്രമാണ് നിർമ്മലവും പരിപൂർണവും. അത് സ്വയം ദാനം ചെയ്യുന്നതും നിരുപാധികവുമാണ്. അങ്ങയുടെ സ്നേഹം എനിക്കു നൽകണമേ. ദൈവികസ്നേഹമാകുന്ന അങ്ങയുടെ ദാനം സ്വീകരിക്കാനും മറ്റുള്ളവർക്കായി ആ സ്നേഹത്തിന്റെ ഉപകരണമാകാനും എന്നെ സഹായിക്കണമേ. യേശുവിന്റെ വിശുദ്ധ നാമത്തിൽ ഞാൻ പ്രാർഥിക്കുന്നു. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
അനുസരണത്തിലൂടെ ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുക
ഉയിർപ്പുകാലം ആറാം ഞായർ (വർഷം C)
യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോടു പറഞ്ഞു: “എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവൻ എന്റെ വചനം പാലിക്കും; എന്റെ പിതാവ് അവനെ സ്നേഹിക്കും; ഞങ്ങൾ അവന്റെ അടുത്തു വന്ന് അവനോടുകൂടെ വസിക്കും. എന്നെ സ്നേഹിക്കാത്തവൻ എന്റെ വചനങ്ങൾ പാലിക്കുന്നില്ല; എന്നാൽ നിങ്ങൾ കേൾക്കുന്ന വചനം എന്റേതല്ല, എന്നെ അയച്ച പിതാവിന്റേതാണ്.” യോഹന്നാൻ 14:23–24
പിതാവും പുത്രനും പരിശുദ്ധാത്മാവുമായ ദൈവം നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിൽ വസിക്കണമെന്ന് നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ? ഒന്നു ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ: ഉള്ള സകലത്തിന്റെയും സ്രഷ്ടാവും പരിപാലകനുമായ ദൈവം നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ വസിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എത്ര അവർണനീയമായ അനുഗ്രഹം! പരിശുദ്ധ ത്രിത്വം ഓരോ ആത്മാവിനും നൽകുന്ന ഉറ്റബന്ധവും വ്യക്തിപരമായ കരുതലും നമ്മുടെ ഗ്രഹണശക്തിക്ക് അതീതമാണ്.
ദൈവം നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ വസിക്കുമ്പോൾ, അവിടുത്തെ ജീവൻതന്നെ നമ്മുടെ ജീവനുമായി ഇഴചേരുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ മഹത്ത്വത്തോട് ഒന്നും കൂട്ടിച്ചേർക്കാൻ നമുക്കാവില്ല; എന്നാൽ അവിടുത്തെ മഹിമ വാഴ്ത്തിപ്പറയാൻ നമുക്കു കഴിയും. നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ വാസത്തിലൂടെ ദൈവം നമ്മെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുകയും തന്റെ ദൈവികദൗത്യത്തിന് അനുയോജ്യരാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ആ ദൗത്യത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നതിലൂടെ, സാധ്യമായ ഏറ്റവും മഹനീയമായ വിധത്തിൽ നാം ദൈവത്തെ മഹത്ത്വപ്പെടുത്തുന്നു. നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ഈ ദൈവികവാസത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നതിനെക്കാൾ മഹത്തരമായി മറ്റൊന്നുമില്ല. എന്നിട്ടും, ഈ ദാനം നേടാനുള്ള മാർഗത്തിൽനിന്ന് പിന്തിരിഞ്ഞ് നാം പലപ്പോഴും അതിനെ നിരസിക്കുന്നു.
ഈ ദാനം നേടാനുള്ള മാർഗം എന്താണ്? അനുസരണത്തിലൂടെ ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുക. “എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവൻ എന്റെ വചനം പാലിക്കും; എന്റെ പിതാവ് അവനെ സ്നേഹിക്കുകയും ഞങ്ങൾ അവന്റെ അടുക്കൽ വന്ന് അവനോടുകൂടെ വസിക്കുകയും ചെയ്യും.” അനുസരണം ഭാരമുള്ളതോ നിയന്ത്രിക്കുന്നതോ ആണെന്ന് നാം പലപ്പോഴും തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ഇഷ്ടത്തിനു വിരുദ്ധമായ ഒന്നിനു വഴങ്ങാൻ നമ്മെ നിർബന്ധിക്കുന്ന ഒരു അടിച്ചേൽപ്പിക്കലായി നാം അതിനെ കണ്ടേക്കാം. യഥാർഥത്തിൽ, ദൈവത്തോടുള്ള അനുസരണം ഒരു ഭാരത്തിന്റെ നേർവിപരീതമാണ്—അത് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കുള്ള വഴിയാണ്. നമ്മുടെ ക്രമരഹിതമായ ഇച്ഛ സമർപ്പിക്കുന്നത്, നമ്മെ അടിമപ്പെടുത്തുന്നവയിൽനിന്ന് നമ്മെ മോചിപ്പിക്കുകയും ജീവന്റെ പൂർണതയിലേക്ക് നമ്മെ തിരികെ കൊണ്ടുവരുകയും ചെയ്യുന്നു.
ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നതിൽ അനുസരണം അനിവാര്യമാണ്. അതിനെ ഭയപ്പെടുകയോ അതിനോട് നീരസം തോന്നുകയോ അല്ല, സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. ഓരോ സാഹചര്യത്തിലും നമ്മെ ഉയർത്തുന്നതും പുനരുദ്ധരിക്കുന്നതും തന്റെ ദൈവികജീവിതത്തിൽ നമുക്കു പങ്കു നൽകുന്നതും എന്താണെന്ന് ഏറ്റവും നന്നായി അറിയുന്നത് ദൈവമാണ്. അവിടുത്തെ പരിപൂർണ്ണമായ തിരുഹിതം അനുസരിക്കുമ്പോൾ, നമ്മിലും നമ്മിലൂടെയും മഹത്വപ്പെടാൻ നാം അവിടുത്തെ അനുവദിക്കുന്നു; അതുവഴി നാം അവിടുത്തെ മഹത്വത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ദൈവത്തോടുള്ള സ്നേഹത്തെ അവിടുത്തെ തിരുഹിതത്തോടുള്ള അനുസരണത്തിൽനിന്ന് വേർപെടുത്താനാവില്ല. നമ്മുടെ സർവശക്തിയോടുംകൂടെ ആ സ്നേഹം സ്വീകരിക്കാൻ നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
അനുസരണവും എളിമയും തമ്മിൽ അടുത്ത ബന്ധമുണ്ട്. കാരണം, ദൈവത്തിന്റെ ജ്ഞാനം നമ്മുടെ ജ്ഞാനത്തെ അതിശയിക്കുന്നുവെന്ന് അംഗീകരിക്കാൻ എളിമ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു. വഴിതെറ്റിയ നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ സമർപ്പിക്കാനും അവിടുത്തെ തിരുഹിതമാണ് ശ്രേഷ്ഠമെന്ന് അംഗീകരിക്കാനും അതു നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു. നമ്മെക്കുറിച്ചുള്ള തെറ്റായ പ്രതിച്ഛായയായ അഹങ്കാരം നമ്മുടെ ചിന്തയെ മൂടുകയും ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയിൽനിന്ന് നമ്മെ അകറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു. പതിതമായ നമ്മുടെ പ്രകൃതിയിൽനിന്ന് ഉത്ഭവിക്കുന്ന ക്രമരഹിതമായ അഭിലാഷങ്ങളും അമിതമായ ആഗ്രഹങ്ങളും നമ്മെ കൂടുതൽ വഴിതെറ്റിക്കുന്നു. ഈ ഭാരങ്ങളിൽനിന്ന് നമ്മെ സ്വതന്ത്രരാക്കാനും സത്യത്തോട് ചേർത്തുനിർത്താനും നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ വസിക്കുന്ന അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യമെന്ന ഉന്നതമായ വിളിയിലേക്ക് നമ്മെ നയിക്കാനും ദൈവകൃപയ്ക്കു മാത്രമേ കഴിയൂ.
നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ വസിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിനായി ആത്മാവിനെ തുറന്നുകൊടുക്കാനുള്ള അതിസ്വാഭാവികമായ ക്ഷണത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. ആ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള മാർഗങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് ഈ വിളിക്ക് “അതെ” എന്നു പറയാൻ തീരുമാനിക്കുക. അവിടുത്തെ വചനം സന്തോഷത്തോടെ അനുസരിച്ചുകൊണ്ട് ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുക; പ്രത്യേകിച്ച്, അഹങ്കാരത്തെയും ക്രമരഹിതമായ ആഗ്രഹങ്ങളെയും ജയിക്കുന്നതിലൂടെ. നിങ്ങളുടെ ആത്മാവ് കൊതിക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കും സന്തോഷത്തിലേക്കുമുള്ള വഴി അവിടുത്തെ തിരുഹിതം മാത്രമാണെന്ന് ഏറ്റുപറഞ്ഞുകൊണ്ട് സ്വയം എളിമപ്പെടുത്തുക. ദൈവത്തിന്റെ ദിവ്യവാഗ്ദാനത്തിനായി നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം തുറക്കുക. അവിടുത്തെ പരിപൂർണ്ണമായ തിരുഹിതത്തോടുള്ള അനുസരണമാകുന്ന സ്നേഹത്തിലൂടെ, നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ വസിക്കുന്ന അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യം നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്താൻ അനുവദിക്കുക.
ഏറ്റവും സ്നേഹനിധിയായ ദൈവമേ—പിതാവും പുത്രനും പരിശുദ്ധാത്മാവുമായവനേ—അങ്ങ് എന്റെ അടുക്കൽ വന്ന് എന്നിൽ വസിക്കാനും, അങ്ങയുടെ പരിപൂർണ്ണമായ തിരുഹിതത്തോടുള്ള സ്നേഹപൂർവമായ അനുസരണത്തിലൂടെ എന്നെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്താനും ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇന്ന് എന്റെ ഇഷ്ടത്തെക്കാൾ അങ്ങയുടെ തിരുഹിതം ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. അങ്ങയോട് എന്നും വിശ്വസ്തനായിരിക്കുവാൻ എനിക്കാവശ്യമായ ജ്ഞാനത്തിനും എളിമയ്ക്കുമായി ഞാൻ പ്രാർഥിക്കുന്നു. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
ധീരമായി സാക്ഷ്യം നൽകുക
ഉയിർപ്പുകാലം ആറാം വാരത്തിലെ തിങ്കളാഴ്ച
യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോടു പറഞ്ഞു: “പിതാവിന്റെ പക്കൽനിന്ന് ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് അയയ്ക്കുന്ന സഹായകൻ, പിതാവിൽനിന്നു പുറപ്പെടുന്ന സത്യത്തിന്റെ ആത്മാവ്, വരുമ്പോൾ അവൻ എന്നെക്കുറിച്ച് സാക്ഷ്യം നൽകും. നിങ്ങളും സാക്ഷ്യം നൽകുന്നു; കാരണം, ആദിമുതൽ നിങ്ങൾ എന്നോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.” യോഹന്നാൻ 15:26–27
യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിലെ 13–17 അധ്യായങ്ങളിലായി അന്ത്യത്താഴപ്രഭാഷണം വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്നു. അതിനാൽ, സുവിശേഷങ്ങളിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന യേശുവിന്റെ ഏറ്റവും ദൈർഘ്യമേറിയ തുടർച്ചയായ പ്രബോധനമാണിത്. ശിഷ്യന്മാരുടെ പാദങ്ങൾ കഴുകുകയും എളിമയെക്കുറിച്ച് പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന യേശുവിനെ അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് 13-ാം അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നത്. അതോടൊപ്പം സഹായകനായ പരിശുദ്ധാത്മാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വാഗ്ദാനവും ഈ അധ്യായം അവതരിപ്പിക്കുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദൗത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കൂടുതൽ ആഴമായ പ്രബോധനത്തിന് ഇന്നത്തെ സുവിശേഷം തുടക്കം കുറിക്കുന്നു. രണ്ടാഴ്ചയിൽ കുറഞ്ഞ സമയത്തിനുള്ളിൽ നാം പെന്തക്കുസ്താ മഹോത്സവത്തെ സമീപിക്കുമ്പോൾ ഈ വിഷയം കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ പരിചിന്തിക്കുന്നതാണ്.
ഈ സുവിശേഷഭാഗത്തിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദൗത്യത്തിന് രണ്ടു തലങ്ങളുണ്ട്. ഒന്നാമതായി, യേശുവിനുവേണ്ടി ശിഷ്യന്മാരോടു സാക്ഷ്യം നൽകുന്ന സത്യാത്മാവായി പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. സാക്ഷ്യം നൽകുക എന്നാൽ സത്യത്തിനു സാക്ഷിയാകുക എന്നാണ്. കോടതിയിൽ ഒരു സാക്ഷി തന്റെ മൊഴിയുടെ സത്യസന്ധത ഉറപ്പുവരുത്താൻ സത്യപ്രതിജ്ഞ ചെയ്താണ് സാക്ഷ്യം നൽകുന്നത്. അതിലും ഉപരിയായി, ദൈവത്തിന്റെ തിരുഹിതത്തോട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന ഓരോ ആത്മാവിന്റെയും മനസ്സാക്ഷിയുടെ ആഴങ്ങളിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവ് നൽകുന്ന സാക്ഷ്യം ധാർമികമായ ഉറപ്പു നൽകുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവ് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, അവിടുന്ന് പറയുന്നത് സത്യമാണെന്ന് നമുക്കറിയാം. നമ്മുടെ രക്ഷകനായ യേശുവിലുള്ള വിശ്വാസത്തിന്റെ ഉറപ്പിലേക്കും അവിടുന്ന് പഠിപ്പിച്ചതെല്ലാം സത്യമാണെന്ന ഉറപ്പിലേക്കും നാം എത്തിച്ചേരുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്.
രണ്ടാമതായി, “നിങ്ങളും സാക്ഷ്യം നൽകുന്നു” എന്ന് യേശു പറയുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവ് യേശുവിനു സാക്ഷ്യം നൽകുക മാത്രമല്ല, അവിടുത്തെക്കുറിച്ച് ലോകത്തിനു സാക്ഷ്യം നൽകാൻ ശിഷ്യന്മാരെ സജ്ജരാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. യേശു വിശദീകരിക്കുന്നതുപോലെ, ഈ സാക്ഷ്യത്തിന് വില കൊടുക്കേണ്ടിവരും: “അവർ നിങ്ങളെ സിനഗോഗുകളിൽനിന്ന് പുറത്താക്കും; വാസ്തവത്തിൽ, നിങ്ങളെ കൊല്ലുന്ന ഏവനും താൻ ദൈവത്തിന് ആരാധന അർപ്പിക്കുകയാണെന്നു കരുതുന്ന സമയം വരുന്നു” (യോഹന്നാൻ 16:2). വരാനിരിക്കുന്ന ഈ ശത്രുതയെക്കുറിച്ച് യേശു ശിഷ്യന്മാർക്കു മുന്നറിയിപ്പു നൽകുന്നത് അവർ “വിശ്വാസത്തിൽനിന്ന് അകന്നുപോകാതിരിക്കാനാണ്.” പീഡനങ്ങളെ നേരിടുമ്പോഴും ധീരമായി സാക്ഷ്യം നൽകാൻ പരിശുദ്ധാത്മാവ് അവരെ പ്രാപ്തരാക്കും. ആദിമസഭയ്ക്ക് ഈ ഉറപ്പ് അനിവാര്യമായിരുന്നു. സുവിശേഷത്തെ പലപ്പോഴും എതിർക്കുന്ന ഒരു ലോകത്തിലൂടെ നാം മുന്നേറുമ്പോൾ, ഇന്നത്തെ വിശ്വാസികൾക്കും ഇത് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്.
ക്രൈസ്തവരെന്ന നിലയിൽ നാം നൽകേണ്ട സാക്ഷ്യം ഈ സത്യത്തിന്റെ പ്രഘോഷണത്തിൽ വേരൂന്നിയതാണ്: പിതാവിലേക്കുള്ള ഏകവഴി യേശുവാണ്. പാപമോചനവും രക്ഷയുടെ ദാനവും നൽകുന്നത് അവിടുന്ന് മാത്രമാണ്. അവിടുത്തിലേക്ക് തിരിയാതെ നമുക്ക് രക്ഷ പ്രാപിക്കാനാവില്ല.
ഈ കേന്ദ്രസന്ദേശത്തോടൊപ്പം, നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തെ താങ്ങിനിർത്തുന്ന സത്യങ്ങൾക്കും വാക്കിലൂടെയും പ്രവൃത്തിയിലൂടെയും നാം സാക്ഷ്യം നൽകണം. വിശ്വസ്തതയോടെ വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ പങ്കെടുക്കുന്നത് അനിവാര്യമാണ്. കുമ്പസാരം നമ്മെ കൃപയിലേക്ക് പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നു. അനുദിനപ്രാർഥന നമ്മെ ദൈവത്തോട് കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കുന്നു. മാരകപാപം അവിടുത്തോടുള്ള നമ്മുടെ ഐക്യം നശിപ്പിക്കുന്നു; ഗൗരവത്തോടെ ചിന്തിക്കേണ്ട ഒരു യാഥാർഥ്യമാണ് നരകം. എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ കരുണ സ്വീകരിക്കുകയും അവിടുത്തെ കൃപയിൽ ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന എല്ലാവർക്കുമായി സ്വർഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രത്യാശ ഉജ്ജ്വലമായി പ്രകാശിക്കുന്നു. ശീലമായിത്തീർന്ന പാപങ്ങളെ ജയിക്കാൻ പ്രായശ്ചിത്തം നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു. അയൽക്കാരനെ സ്നേഹിക്കാനും നമ്മെ പീഡിപ്പിക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർഥിക്കാനും എല്ലാ തെറ്റുകളും ക്ഷമിക്കാനും, സ്നേഹിക്കാൻ ഏറ്റവും പ്രയാസമുള്ളവരോടുപോലും അതിരുകളില്ലാത്ത കരുണ കാണിക്കാനും നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ആത്യന്തികമായി, ക്രിസ്തുവിനെ അനുകരിച്ചുകൊണ്ട് മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി നമ്മുടെ ജീവൻ അർപ്പിക്കാനാണ് നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.
ഈ സാക്ഷ്യം പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടെ നൽകാൻ ആവശ്യമായ ഗ്രാഹ്യവും ധൈര്യവും നൽകി നമ്മെ സജ്ജരാക്കാൻ പരിശുദ്ധാത്മാവിനു മാത്രമേ കഴിയൂ. പരിശുദ്ധാത്മാവില്ലാതെ ദൈവത്തിന്റെ സത്യത്തിനും സ്നേഹത്തിനും വിശ്വസ്തസാക്ഷികളാകാൻ നമുക്കു കഴിയില്ല. യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരെ അവരുടെ ദൗത്യത്തിനായി ഒരുക്കിയതുപോലെ, പ്രാർഥനയിലൂടെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ മാർഗദർശനത്തിലുള്ള ആശ്രയത്തിലൂടെയും നമ്മെത്തന്നെ ഒരുക്കാൻ അവിടുന്ന് ഇപ്പോൾ നമ്മെ വിളിക്കുന്നു.
സാക്ഷിയാകുക എന്നത്, ഏറ്റവും വിശാലമായ അർഥത്തിൽ, രക്തസാക്ഷിയാകുക എന്നതാണ്—കുരിശിലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ആത്മസമർപ്പണം അനുകരിച്ച്, ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹജീവിതം നയിക്കാനുള്ള സന്നദ്ധതയോടെ ജീവിക്കുക. രക്ഷ ആവശ്യമുള്ള ലോകത്തിന് നമുക്ക് നൽകാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും മഹത്തായ സാക്ഷ്യം ഇതാണ്.
ക്രിസ്തുവിനു സാക്ഷ്യം നൽകാൻ പരിശുദ്ധാത്മാവ് നിങ്ങളെ ഏതെല്ലാം വിധത്തിൽ വിളിക്കുന്നുണ്ടാകാം എന്ന് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. സത്യത്തിനു സാക്ഷ്യം നൽകുന്നതിൽനിന്ന് ഭയമോ ആത്മസംതൃപ്തിയോ നിങ്ങളെ പിന്തിരിപ്പിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളുണ്ടോ? അവിടുത്തെ സാക്ഷിയായി ധീരതയോടെ ജീവിക്കാനുള്ള ധൈര്യത്തിനും കൃപയ്ക്കുമായി പ്രാർഥിക്കുക. ദൈവത്തിന്റെ ഉപകരണമാകുക എന്നത് നമുക്കു ലഭിക്കാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ബഹുമതിയാണ്. സത്യാത്മാവായ പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ നിങ്ങളിൽ വസിക്കാനും, യേശു ലോകരക്ഷകനും നിത്യജീവനിലേക്കുള്ള ഏക വഴിയുമാണെന്ന് നിങ്ങളിലൂടെ സാക്ഷ്യം നൽകാനും അനുവദിച്ചുകൊണ്ട് ആ ബഹുമതി സ്വീകരിക്കുക.
പരിശുദ്ധാത്മാവേ, സത്യാത്മാവേ, ഞാൻ സത്യം അറിയുകയും സ്വതന്ത്രനാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യേണ്ടതിന് എന്നിലേക്കു വന്ന് എന്നിൽ വസിക്കണമേ. ആ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ, യേശു ലോകരക്ഷകനാണെന്നും അവിടുത്തിലൂടെ മാത്രമേ നമുക്കു നിത്യജീവൻ ലഭിക്കുകയുള്ളൂ എന്നും യേശുവിനുവേണ്ടി സാക്ഷ്യം നൽകാൻ എന്നെ ഉപയോഗിക്കണമേ. ഈ സത്യങ്ങൾക്കും എന്നിലൂടെ അങ്ങ് അറിയിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന മറ്റെല്ലാ സത്യങ്ങൾക്കും ഞാൻ സാക്ഷിയാകട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
ദുഃഖത്തിൽ പ്രത്യാശ കണ്ടെത്തുക
ഉയിർപ്പുകാലം ആറാം ആഴ്ചയിലെ ചൊവ്വാഴ്ച
യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോടു പറഞ്ഞു: “ഇപ്പോൾ ഞാൻ എന്നെ അയച്ചവന്റെ അടുത്തേക്കു പോകുന്നു. എങ്കിലും നിങ്ങളിൽ ആരും എന്നോട്, ‘നീ എവിടേക്കു പോകുന്നു?’ എന്നു ചോദിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ ഞാൻ ഇതു നിങ്ങളോടു പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങൾ ദുഃഖംകൊണ്ടു നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും ഞാൻ നിങ്ങളോടു സത്യം പറയുന്നു: ഞാൻ പോകുന്നതു നിങ്ങൾക്കു നല്ലതാണ്. കാരണം, ഞാൻ പോകുന്നില്ലെങ്കിൽ സഹായകൻ നിങ്ങളുടെ അടുത്തേക്കു വരുകയില്ല. എന്നാൽ ഞാൻ പോയാൽ അവനെ നിങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് അയയ്ക്കും.” യോഹന്നാൻ 16:5–7
നാമോരോരുത്തരും ദുഃഖം അനുഭവിക്കുന്നവരാണ്. പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാളുടെ മരണം, ജോലി നഷ്ടപ്പെടൽ, ഗുരുതരമായ രോഗം എന്നിവ ദുഃഖത്തിനു നേരിട്ടു കാരണമാകുന്ന അനേകം കാര്യങ്ങളിൽ ചിലതു മാത്രമാണ്. തന്നെ അയച്ചവന്റെ അടുക്കലേക്ക്, പിതാവിന്റെ അടുക്കലേക്ക്, താൻ പോകുകയാണെന്ന് യേശു വിശദീകരിക്കുന്നതു കേട്ടപ്പോൾ ശിഷ്യന്മാർ അനുഭവിച്ച ദുഃഖത്തെക്കുറിച്ച് അവിടുന്ന് പറയുന്നു: “ഞാൻ ഇതു നിങ്ങളോടു പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങൾ ദുഃഖംകൊണ്ടു നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.”
ശിഷ്യന്മാരുടെ ദുഃഖം നമുക്ക് എളുപ്പം മനസ്സിലാക്കാനാകും. നിങ്ങളുടെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്ത് മറ്റൊരു സംസ്ഥാനത്തേക്കു താമസം മാറുകയാണെന്ന് നിങ്ങൾ അറിയുന്നതായി സങ്കൽപ്പിക്കുക. ആ വാർത്ത കേൾക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ആഴമായ നഷ്ടബോധം തോന്നും. ഇതുതന്നെയാണ് ശിഷ്യന്മാരും അനുഭവിച്ചിരുന്നത്. യേശുവുമായുണ്ടായിരുന്ന അടുപ്പം അവർക്ക് അഗാധമായ ആശ്വാസം നൽകിയിരുന്നു. അവിടുത്തിൽ അവർ വളരെയേറെ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കുകയും, ഒരുപക്ഷേ ആദ്യമായി, ദൈവികസ്നേഹത്തിന്റെ പരിശുദ്ധിയും ശക്തിയും മനസ്സിലാക്കിത്തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. അവിടുന്ന് പോകുന്നുവെന്ന വാർത്ത അവരെ ദുഃഖത്തിലാഴ്ത്തി.
വികാരങ്ങൾ സ്വതവേ നല്ലതോ ചീത്തയോ അല്ല; നന്മയെന്നോ തിന്മയെന്നോ നാം തിരിച്ചറിയുന്ന കാര്യങ്ങളോടുള്ള സ്വാഭാവിക പ്രതികരണങ്ങളാണ് അവ. യേശു ഈ ഭൂമിയിൽനിന്നു പോകുന്നതിനെ ശിഷ്യന്മാർ ആദ്യം കണ്ടത് തങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കാത്ത ഒരു നഷ്ടമായിട്ടാണ്; അതിനാൽ അവർ ദുഃഖിച്ചു. മനുഷ്യസ്വഭാവം പൂർണമായി മനസ്സിലാക്കിയിരുന്ന യേശു, വലിയ സഹാനുഭൂതിയോടെ അവരുടെ ദുഃഖത്തെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു. അവരുടെ വികാരം എന്താണെന്ന് അവിടുന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു പറഞ്ഞതുതന്നെ അവർക്ക് ആശ്വാസമാകുമായിരുന്നു. എന്നാൽ യേശു അതിലുമപ്പുറം പറയുന്നു: “എന്നാൽ ഞാൻ നിങ്ങളോടു സത്യം പറയുന്നു: ഞാൻ പോകുന്നതു നിങ്ങൾക്കു നല്ലതാണ്. കാരണം, ഞാൻ പോകുന്നില്ലെങ്കിൽ സഹായകൻ നിങ്ങളുടെ അടുക്കൽ വരുകയില്ല. എന്നാൽ ഞാൻ പോയാൽ അവനെ നിങ്ങളുടെ അടുക്കലേക്ക് അയയ്ക്കും.”
യേശുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ശിഷ്യന്മാരിൽ പ്രത്യാശയുടെ ആദ്യകിരണങ്ങൾ ഉദിച്ചിരിക്കാം; എന്നാൽ അവർക്ക് പൂർണമായി മനസ്സിലായില്ല. യേശു അവരെ വിട്ടുപോയി പിതാവിന്റെ അടുക്കലേക്ക് ആരോഹണം ചെയ്യുകയും പന്തക്കുസ്താദിനത്തിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ അയയ്ക്കുകയും ചെയ്തതിനുശേഷമാണ് അവർ മനസ്സിലാക്കിത്തുടങ്ങിയത്. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ കുറെക്കാലം ജീവിച്ചതിനുശേഷമാണ് ഈ വാഗ്ദാനത്തിന്റെ ആഴം അവർ കൂടുതൽ പൂർണമായി ഗ്രഹിച്ചത്. ഇതു നമ്മുടെതന്നെ ആത്മീയയാത്രയെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു; ദൈവത്തിന്റെ പദ്ധതിയിലെ ജ്ഞാനം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ വെളിപ്പെടാൻ സമയവും അതിനെ സ്വീകരിക്കാനുള്ള തുറന്ന മനസ്സും ആവശ്യമാണ്.
ദുഃഖമോ ആശയക്കുഴപ്പമോ നേരിടുമ്പോഴെല്ലാം, യേശുവും ശിഷ്യന്മാരും തമ്മിലുള്ള ഈ സംഭാഷണം ധ്യാനിക്കുന്നതു നമുക്കു പ്രയോജനപ്പെടും. റോമാ 8:28 നമ്മോടു പറയുന്നു: “ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്കും അവിടുത്തെ ഉദ്ദേശ്യമനുസരിച്ചു വിളിക്കപ്പെട്ടവർക്കും എല്ലാം നന്മയ്ക്കായി പ്രവർത്തിക്കുന്നുവെന്ന് നമുക്കറിയാം.” അതിന്റെ അർഥം “എല്ലാം” എന്നാണ്, ചില കാര്യങ്ങൾ മാത്രമെന്നല്ല. നമ്മെത്തന്നെ ദൈവത്തിനും അവിടുത്തെ പരിപൂർണമായ തിരുഹിതത്തിനും പൂർണമായി സമർപ്പിക്കുമ്പോൾ, നാം നേരിടുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും നല്ല ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. ഓരോ ദുഃഖവും സന്തോഷവും കുരിശും വിജയവും പീഡനവും, ഈ അനുഭവങ്ങളോടൊപ്പമുള്ള എല്ലാ വികാരങ്ങളും, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും നമ്മിലൂടെ മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിലും ദൈവകൃപയുടെ ഉപകരണമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടാൻ കഴിവുള്ളവയാണ്.
ദൈവത്തിന്റെ പരിപൂർണമായ ജ്ഞാനമാണ് ഇതിനു കാരണം. ദൈവികമായ കാഴ്ചപ്പാടിൽ, യേശു തന്റെ കുരിശിലൂടെയും ഉത്ഥാനത്തിലൂടെയും സഹനത്തെയും മരണത്തെയും രൂപാന്തരപ്പെടുത്തി; ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിക്ക് അതീതമായി ഒന്നുമില്ല. പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാളുടെ ദാരുണവും പെട്ടെന്നുള്ളതുമായ വേർപാടുപോലെ വേദനാജനകമായ ഒരു കാര്യത്തെപ്പോലും ദൈവത്തിനു നന്മയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയും.
ഇതു വിശ്വസിക്കുന്നത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ പ്രത്യാശ പകരുന്നു; ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട മൂന്നു പുണ്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് പ്രത്യാശ. സകലവും നന്മയ്ക്കായി പ്രവർത്തിപ്പിക്കാൻ ദൈവത്തിനു കഴിയുമെന്ന ഉറച്ച ബോധ്യമാണ് വിശ്വാസം; ആ വിശ്വാസത്തിന്റെ പൂർത്തീകരണത്തിലേക്ക് നമ്മെ നയിക്കുന്ന പ്രേരണയാണ് പ്രത്യാശ. വിശ്വാസവും പ്രത്യാശയും ഒന്നുചേർന്ന് സ്നേഹം ഉളവാക്കുന്നു; എല്ലാ ദാനങ്ങളിലും ഏറ്റവും മഹത്തായതും സ്വർഗത്തിലും നിലനിൽക്കുന്ന ഏക ദാനവുമാണ് സ്നേഹം. പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ സ്വീകരിക്കുകയും തങ്ങൾ സ്നേഹിച്ച കർത്താവ് ഇനി ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകാതെ തങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ വസിക്കുന്നുവെന്നു കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, യേശുവിന്റെ വേർപാടിന്റെ മൂല്യം ശിഷ്യന്മാർ പിന്നീട് മനസ്സിലാക്കി. അതുപോലെ, പ്രാർഥനയിലൂടെയും ശരണത്തിലൂടെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ വഴിനടത്തിപ്പിനു കീഴടങ്ങുന്നതിലൂടെയും അവിടുത്തെ ആന്തരികവാസത്തിനായി നാം നമ്മെത്തന്നെ തുറന്നുകൊടുക്കുമ്പോൾ, നാമും അതേ തിരിച്ചറിവിലേക്കു വരും.
ജീവിതത്തിൽ ദുഃഖമോ നഷ്ടമോ നേരിട്ട ഒരു നിമിഷത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. ആ ഓർമ പ്രാർഥനയിൽ ദൈവത്തിനു സമർപ്പിക്കുക. ആ സാഹചര്യത്തിൽ വളർച്ചയോ സൗഖ്യമോ തന്റെ സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കൂടുതൽ ആഴമായ ഗ്രാഹ്യമോ നൽകിക്കൊണ്ട് അവിടുത്തെ കൃപ എങ്ങനെ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നുവെന്ന് വെളിപ്പെടുത്തിത്തരാൻ അവിടുത്തോട് അപേക്ഷിക്കുക. ദുഃഖത്തിന്റെ നടുവിലും ദൈവത്തിന്റെ പരിപൂർണമായ പദ്ധതി നന്മയ്ക്കായി നിറവേറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന വിശ്വാസത്തോടെ, നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തെ വിശ്വാസവും പ്രത്യാശയുംകൊണ്ട് നിറയ്ക്കാൻ പരിശുദ്ധാത്മാവിനോട് അപേക്ഷിക്കുക.
പരിപൂർണ ജ്ഞാനത്തിന്റെ നാഥാ, അങ്ങയെ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്കായി സകലവും നന്മയ്ക്കായി പരിണമിക്കുന്നുവെന്ന് ഞാൻ ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്നു. വേദനയും ദുഃഖവും അനുഭവപ്പെടുമ്പോൾ എനിക്കു പ്രത്യാശ നൽകണമേ. പരിശുദ്ധാത്മാവേ, എന്റെ അടുക്കൽ വന്ന് എന്നിൽ വസിക്കണമേ. അങ്ങനെ, ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്നതെല്ലാം അങ്ങ് ഉദ്ദേശിക്കുന്ന നന്മയിലേക്കു നയിക്കട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
സത്യം മുഴുവൻ ഉൾക്കൊള്ളുക
ഉയിർപ്പുകാലം ആറാം ആഴ്ചയിലെ ബുധനാഴ്ച
ഈശോ ശിഷ്യന്മാരോടു പറഞ്ഞു: “എനിക്ക് ഇനിയും വളരെ കാര്യങ്ങൾ നിങ്ങളോടു പറയാനുണ്ട്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അവ താങ്ങാൻ നിങ്ങൾക്കു കഴിയില്ല. എന്നാൽ സത്യത്തിന്റെ ആത്മാവായ അവൻ വരുമ്പോൾ, അവൻ നിങ്ങളെ സകല സത്യത്തിലേക്കും നയിക്കും.” യോഹന്നാൻ 16:12–13
യേശുവിന്റെ പരസ്യശുശ്രൂഷയുടെ മൂന്നു വർഷക്കാലം അവിടുത്തോടൊപ്പം ചെലവഴിച്ച ഏറ്റവും അടുത്ത സഹചാരികൾക്കുപോലും സത്യത്തിന്റെ ആത്മാവായ പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ കൂടാതെ സത്യത്തിന്റെ പൂർണത ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. യേശുവിന്റെ ഭൂമിയിലെ ശുശ്രൂഷാകാലത്ത് അവിടുത്തോടൊപ്പം നടക്കാനുള്ള ഭാഗ്യം ലഭിക്കാതിരുന്ന നമുക്ക് ഇതൊരു പ്രധാനപ്പെട്ട ഓർമപ്പെടുത്തലാണ്.
ആ മൂന്നു വർഷങ്ങൾ സങ്കൽപിച്ചുനോക്കൂ: ശിഷ്യന്മാർ ഒന്നിനുപിറകെ ഒന്നായി അത്ഭുതങ്ങൾക്കു സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു, പ്രഭാഷണങ്ങൾ കേട്ടു, യേശുവുമായുള്ള ആത്മബന്ധം നിറഞ്ഞ സംഭാഷണങ്ങൾ ആസ്വദിച്ചു. മറ്റുള്ളവരോട് അവിടുന്ന് എങ്ങനെ ഇടപെടുന്നുവെന്ന് കണ്ടുകൊണ്ട് അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ആയിരിക്കുക എന്നതുതന്നെ അവർക്ക് ആഴമായ പ്രചോദനം നൽകിയിരിക്കണം. എന്നിരുന്നാലും, അവരെ രൂപപ്പെടുത്തിയ ആ വർഷങ്ങൾപോലും യേശു വെളിപ്പെടുത്താൻ ആഗ്രഹിച്ചതെല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളാൻ അവരെ ഒരുക്കിയില്ല.
സത്യത്തിന്റെ പൂർണത ഗ്രഹിക്കുക എന്നത് മനുഷ്യന്റെ കഴിവുകൾക്ക് ഏറെ അതീതമാണെന്ന് ഇതു നമുക്കു കാണിച്ചുതരുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ അതിസ്വാഭാവിക ദാനത്തിലൂടെ മാത്രമേ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഏറ്റവും ആഴമേറിയ രഹസ്യങ്ങൾ നമുക്കു ഗ്രഹിക്കാനാകൂ.
പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ സ്വീകരിക്കുകയും “സത്യം മുഴുവനിലേക്കും” നയിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ആത്മാവിന് എന്തു സംഭവിക്കുന്നു? ആ ആത്മാവ് രൂപാന്തരപ്പെടുന്നു. സ്വാഭാവിക നിലയിലുള്ള ആത്മാവ് അതിസ്വാഭാവിക തലത്തിലേക്ക് ഉയർത്തപ്പെട്ട ആത്മാവായി മാറുകയും ക്രിസ്തുവിൽ ഒരു പുതിയ സൃഷ്ടിയായിത്തീരുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ഈ രൂപാന്തരത്തിന് അനിവാര്യമായ ഒന്നുണ്ട്: പഴയ മനുഷ്യൻ മരിക്കണം. ക്രിസ്തു നൽകുന്ന പുതിയ ജീവൻ സ്വീകരിക്കാൻ നമ്മുടെ പതിതസ്വഭാവത്തെ നാം സമർപ്പിക്കണം. ഇതിനു വലിയ ത്യാഗം ആവശ്യമാണ്; കാരണം, നമ്മുടെ പഴയ വഴികൾ ഉപേക്ഷിച്ച് ദൈവകൃപയെ സ്വീകരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. എന്നാൽ ദൈവികസത്യത്താൽ രൂപാന്തരപ്പെട്ട ജീവിതത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന ഓരോ ത്യാഗവും തീർച്ചയായും മൂല്യവത്താണ്.
യേശുവിന്റെ ഈ പ്രബോധനം ഓർക്കുക: “ആരും പുതിയ വീഞ്ഞ് പഴയ തോൽക്കുടങ്ങളിൽ ഒഴിക്കുന്നില്ല…പുതിയ വീഞ്ഞ് പുതിയ തോൽക്കുടങ്ങളിൽ ഒഴിക്കണം” (ലൂക്കാ 5:37–38). ദൈവകൃപയുടെ പുതിയ വീഞ്ഞു സ്വീകരിക്കാൻ ഒരുങ്ങിയ പുതിയ തോൽക്കുടങ്ങളായി മാറാൻ, നമ്മെ മാറ്റാൻ പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ നാം അനുവദിക്കണം. ഈ രൂപാന്തരം ചിലപ്പോൾ നമ്മെ അമ്പരപ്പിച്ചേക്കാം. നമുക്ക് ഒരിക്കലും സങ്കൽപിക്കാൻ കഴിയാതിരുന്ന സത്യങ്ങളിലേക്ക് നമ്മുടെ കണ്ണുകൾ തുറന്നുകൊണ്ട് പരിശുദ്ധാത്മാവ് നമ്മിൽ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ, മുമ്പ് ഉൾക്കൊള്ളാനാവില്ലെന്നു തോന്നിയിരുന്ന ആ സത്യങ്ങൾ നാം ഉൾക്കൊള്ളാൻ തുടങ്ങുന്നു. ഇത് വിസ്മയത്തിലേക്കും ഭയഭക്തിയിലേക്കും ദൈവസ്തുതിയിലേക്കും നമ്മെ നയിക്കുന്നു.
സഭയുടെ ആദ്യ രക്തസാക്ഷിയായ വിശുദ്ധ എസ്തപ്പാനോസിന്റെ മാതൃക പരിഗണിക്കുക. എസ്തപ്പാനോസ് സംസാരിച്ചപ്പോൾ, ദുഷിച്ച മതനേതാക്കൾക്ക് “അവൻ സംസാരിച്ച ജ്ഞാനത്തെയും ആത്മാവിനെയും എതിർത്തുനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല” (അപ്പസ്തോലപ്രവർത്തനങ്ങൾ 6:10). അറിവു നേടാൻ അദ്ദേഹം വർഷങ്ങളായുള്ള പഠനത്തെയോ മാനുഷിക പരിശ്രമത്തെയോ ആശ്രയിച്ചില്ല; പകരം, സത്യത്തിന്റെ ആത്മാവ് അദ്ദേഹത്തിൽ വസിക്കുകയും അദ്ദേഹത്തിലൂടെ സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു. എസ്തപ്പാനോസ് ഒരു പുതിയ തോൽക്കുടമായി മാറിയിരുന്നു. ദൈവികസത്യത്തിന്റെ പുതിയ വീഞ്ഞ് അദ്ദേഹത്തിൽനിന്ന് അതിസമൃദ്ധമായി ഒഴുകി; ക്രിസ്തുവിനുവേണ്ടി സ്വന്തം ജീവൻ അർപ്പിക്കുന്നതുവരെ അതെത്തി.
പരിശുദ്ധാത്മാവിലൂടെ ദൈവം നിങ്ങൾക്കു വെളിപ്പെടുത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന അതിരുകളില്ലാത്ത സത്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. ക്രിസ്തുവിൽ പുതിയ സൃഷ്ടികളാകുന്നവർക്കു ലഭിക്കുന്ന ജ്ഞാനത്തിന്റെ ആഴത്തോട് എത്ര വലിയ മാനുഷിക പഠനത്തിനും താരതമ്യപ്പെടാനാവില്ല. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏതെല്ലാം മേഖലകളാണ് പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന പ്രവർത്തനത്തെ ഇപ്പോഴും എതിർക്കുന്നത്? ദൈവകൃപയുടെ പുതിയ വീഞ്ഞു സ്വീകരിക്കാൻ ഏതെല്ലാം പഴയ തോൽക്കുടങ്ങളാണ് നിങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടത്? പരിശുദ്ധാത്മാവിനു സ്വയം സമർപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ, സത്യത്തിന്റെ പൂർണതയിലേക്കു നിങ്ങളെ നയിക്കാൻ നിങ്ങൾ ദൈവത്തെ അനുവദിക്കുന്നു. ഈ സത്യം നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തെ നിറയ്ക്കുമ്പോൾ, വിശ്വാസരഹസ്യങ്ങളെച്ചൊല്ലി കൂടുതൽ ആഴമായ ഭയഭക്തിയിലേക്കും സ്തുതിയിലേക്കും അതു നിങ്ങളെ ആകർഷിക്കും. അങ്ങനെ ക്രിസ്തുവിന്റെ യഥാർഥ ശിഷ്യനായി ലോകത്തിനു സാക്ഷ്യം നൽകാൻ അതു നിങ്ങളെ ഒരുക്കും.
സകല സത്യത്തിന്റെയും നാഥാ, അങ്ങയെത്തന്നെ എനിക്കു വെളിപ്പെടുത്താൻ അങ്ങ് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എങ്കിലും, അങ്ങ് ആരാണെന്നതിന്റെ പൂർണതയും അങ്ങ് വെളിപ്പെടുത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളാൻ എനിക്കു കഴിയുന്നില്ല. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ വർഷണത്താൽ എന്നെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തണമേ. അങ്ങനെ ദൈവികസത്യത്തിന്റെ പൂർണത കൂടുതൽ പൂർണമായി സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു പുതിയ സൃഷ്ടിയായി ഞാൻ മാറട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
(നിങ്ങളുടെ രൂപതയിൽ ഇന്ന് സ്വർഗാരോഹണത്തിരുനാൾ ആഘോഷിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, താഴെയുള്ള ധ്യാനവിചിന്തനം കാണുക. അല്ലെങ്കിൽ, അടുത്ത ധ്യാനവിചിന്തനത്തിലേക്കു കടക്കുക; ഞായറാഴ്ച സ്വർഗാരോഹണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ധ്യാനവിചിന്തനത്തിലേക്കു മടങ്ങിവരുക.)
സകല ജനതകളോടും സുവിശേഷം പ്രഘോഷിക്കുക
നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ സ്വർഗാരോഹണം (വർഷം A)
“സ്വർഗത്തിലും ഭൂമിയിലുമുള്ള എല്ലാ അധികാരവും എനിക്കു നൽകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, നിങ്ങൾ പോയി എല്ലാ ജനതകളെയും ശിഷ്യരാക്കുവിൻ. പിതാവിന്റെയും പുത്രന്റെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെയും നാമത്തിൽ അവർക്കു ജ്ഞാനസ്നാനം നൽകുവിൻ. ഞാൻ നിങ്ങളോടു കല്പിച്ചതെല്ലാം അനുസരിക്കാൻ അവരെ പഠിപ്പിക്കുവിൻ. ഇതാ, യുഗാന്ത്യംവരെ എല്ലായ്പോഴും ഞാൻ നിങ്ങളോടുകൂടെയുണ്ട്.” മത്തായി 28:18–20
എത്ര മഹത്തായ ദൗത്യമാണ് അപ്പസ്തോലന്മാർക്ക് നൽകപ്പെട്ടത്! സ്വർഗാരോഹണ മലയിലായിരിക്കുമ്പോൾ യേശു അരുളിച്ചെയ്യുന്ന വിടവാങ്ങൽ വാക്കുകളാണിവ; മത്തായിയുടെ സുവിശേഷത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന അവസാന വാക്കുകൾ. തന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സഹചാരികളിൽ പതിനൊന്നു പേരെ അസാധാരണമായ ഉത്തരവാദിത്വം ഏൽപ്പിച്ചുകൊണ്ട് യേശു അരുളിച്ചെയ്യുന്ന ശക്തമായ വാക്കുകളാണവ. പുതിയ അനുയായികളെ നേടുക എന്നതു മാത്രമായിരുന്നില്ല അവരുടെ ദൗത്യം; എല്ലാ ജനതകളോടും സുവിശേഷം പ്രഘോഷിക്കുക എന്നതായിരുന്നു അത്. കൂടാതെ, അവർ സകല ജനതകൾക്കും മാമ്മോദീസ നൽകുകയും യേശു കൽപിച്ചതെല്ലാം അവരെ പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നു.
അസാധാരണമായ ഈ ദൗത്യം അസാധ്യമല്ലെങ്കിലും അത്യന്തം ദുഷ്കരമായി തോന്നിയിരിക്കാം. എങ്കിലും അത് ദൈവിക അധികാരത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമാണ്: “സ്വർഗത്തിലും ഭൂമിയിലുമുള്ള എല്ലാ അധികാരവും എനിക്കു നൽകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ നിങ്ങൾ പോകുവിൻ…” ഇവ വെറും പ്രോത്സാഹനവാക്കുകളല്ല; പിതാവ് യേശുവിനെ ഭരമേൽപ്പിച്ച അധികാരത്തിൽ വേരൂന്നിയ ദൈവിക കല്പനയാണ്. തങ്ങൾ അവിടുത്തെ അധികാരത്തിൻ കീഴിലാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നതെന്ന ബോധ്യത്തോടെ ദൗത്യം നിറവേറ്റാൻ ആവശ്യമായ കൃപ ഈ പ്രഖ്യാപനത്തിലൂടെ യേശു അപ്പസ്തോലന്മാർക്കു നൽകുന്നു.
സ്വർഗാരോഹണം രക്ഷാചരിത്രത്തിലെ അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു മാറ്റത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. മനുഷ്യാവതാരത്തിനു മുമ്പ് ദൈവം തന്റെ ജനവുമായി ഉടമ്പടികൾ സ്ഥാപിക്കുകയും വിശ്വസ്തതയിലേക്കു വിളിക്കാനും മിശിഹായുടെ വരവിനായി അവരെ ഒരുക്കാനും പ്രവാചകന്മാരെ അയയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. യേശുവിന്റെ മനുഷ്യാവതാരത്തോടെ രക്ഷാചരിത്രത്തിൽ ഒരു പുതിയ യുഗം ആരംഭിച്ചു. തന്റെ പീഡാസഹനത്തിലൂടെയും ഉത്ഥാനത്തിലൂടെയും യേശു കൃപയുടെ പ്രവാഹത്തിന് അണക്കെട്ടുകൾ തുറക്കുകയും ദൈവത്തിന്റെ നിത്യപദ്ധതിയുടെ അന്തിമഘട്ടത്തിനു തുടക്കമിടുകയും ചെയ്തു. ഈ ഘട്ടം ഇന്നും തുടരുന്നു. ജീവിക്കുന്നവരെയും മരിച്ചവരെയും വിധിക്കാനും പുതിയ ആകാശവും പുതിയ ഭൂമിയും സ്ഥാപിക്കാനും ക്രിസ്തു മഹത്വത്തിൽ മടങ്ങിവരുമ്പോൾ മാത്രമേ ഇത് പൂർത്തിയാകുകയുള്ളൂ.
രക്ഷാചരിത്രത്തിന്റെ ഈ അന്തിമഘട്ടത്തിൽ ജീവിക്കുന്നതിനാൽ, യേശു തന്റെ അപ്പസ്തോലന്മാരോടു പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ നമുക്കും ബാധകമാണ്. ശിഷ്യരാകാൻ വിളിക്കപ്പെട്ട “എല്ലാ ജനതകളിലും” ഉൾപ്പെടുന്നവർ മാത്രമല്ല നാം; ലോകത്തെ സുവിശേഷവത്കരിക്കാനുള്ള അപ്പസ്തോലന്മാരുടെ ദൗത്യത്തിലും നാം പങ്കുചേരുന്നു. ആദ്യത്തെ മെത്രാന്മാരായ അപ്പസ്തോലന്മാർക്കു സവിശേഷമായ ഒരു പങ്കുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, മാമ്മോദീസ സ്വീകരിച്ച ഓരോ വ്യക്തിയും മാമ്മോദീസയിൽ ലഭിച്ച പൗരോഹിത്യ, പ്രവാചക, രാജകീയ ധർമങ്ങളിലൂടെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൗത്യത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നു.
അടുത്തിടെ വിശുദ്ധനായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ട വിശുദ്ധ ജോൺ ഹെൻറി ന്യൂമാൻ താൻ രചിച്ച ഒരു പ്രാർഥനയിൽ ഈ കൂട്ടായ ദൗത്യം മനോഹരമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു: “തനിക്കുവേണ്ടി ഒരു നിശ്ചിത സേവനം ചെയ്യാനാണ് ദൈവം എന്നെ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നത്. മറ്റൊരാളെ ഏൽപ്പിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു പ്രവൃത്തി അവിടുന്ന് എന്നെ ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. എനിക്കെന്റേതായ ദൗത്യമുണ്ട്… ഞാൻ ഒരു ചങ്ങലയിലെ കണ്ണിയാണ്, വ്യക്തികളെ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ബന്ധമാണ്….” നമ്മിൽ ഓരോരുത്തർക്കും നിർവഹിക്കാൻ സവിശേഷമായ ഒരു പങ്കുണ്ട്. ഒരു ചങ്ങലയിലെ കണ്ണിയായും ദൈവത്തെയും മറ്റുള്ളവരെയും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ബന്ധമായും പ്രവർത്തിക്കാൻ ദൈവം നമുക്ക് ഒരു നിശ്ചിത സേവനം നൽകിയിട്ടുണ്ടെന്ന് നമുക്ക് ഉറപ്പിക്കാം.
ന്യൂമാൻ തുടരുന്നു: “ഞാൻ രോഗാവസ്ഥയിലാണെങ്കിൽ, എന്റെ രോഗം അവിടുത്തെ സേവനത്തിന് ഉപകരിച്ചേക്കാം; ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാണെങ്കിൽ, എന്റെ ആശയക്കുഴപ്പം അവിടുത്തെ സേവനത്തിന് ഉപകരിച്ചേക്കാം. ഞാൻ ദുഃഖത്തിലാണെങ്കിൽ, എന്റെ ദുഃഖം അവിടുത്തെ സേവനത്തിന് ഉപകരിച്ചേക്കാം.” “സ്വർഗത്തിലും ഭൂമിയിലുമുള്ള എല്ലാ അധികാരവും” ഉള്ള സർവശക്തനായ ദൈവമായ യേശുവിന്, നാം അനുവദിക്കുന്നെങ്കിൽ, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ വശങ്ങളും തന്റെ മഹത്വത്തിനും ദൗത്യത്തിനുമായി ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് ഇത് നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.
ഇന്ന് രണ്ടു സത്യങ്ങളെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുക. ഒന്നാമതായി, ശിഷ്യരാകാൻ വിളിക്കപ്പെട്ട “എല്ലാ ജനതകളിലും” നിങ്ങളുടെ സ്ഥാനം പരിഗണിക്കുക. രണ്ടാമതായി, ലോകത്തെ സുവിശേഷവത്കരിക്കാനുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൗത്യത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ ഒരു ശിഷ്യനെന്ന നിലയിൽ നിങ്ങൾക്കുള്ള കടമയെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുക. നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ സ്വർഗാരോഹണം ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ, അവിടുന്ന് നിങ്ങളെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് ഏൽപ്പിക്കുന്ന ദൗത്യത്തിനു കാതോർക്കുക. അവിടുത്തെ അധികാരവും സാന്നിധ്യവും നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെയും ദൗത്യത്തെയും നയിക്കാൻ അനുവദിച്ചുകൊണ്ട്, അവിടുത്തെ കല്പന നൽകുന്ന വിശേഷാവകാശവും ഉത്തരവാദിത്വവും സ്വീകരിക്കുക.
സ്വർഗത്തിലും ഭൂമിയിലുമുള്ള എല്ലാ അധികാരത്തിന്റെയും നാഥാ, അങ്ങ് എല്ലാ മനുഷ്യരെയും അങ്ങയുടെ അടുക്കലേക്കു വിളിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ വിളി ഞാൻ സ്വീകരിക്കുകയും നിത്യരക്ഷയെന്ന അങ്ങയുടെ ദാനം സ്വീകരിക്കാൻ എന്നെത്തന്നെ തുറന്നുകൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങയോടുള്ള എന്റെ “സമ്മതത്തോടൊപ്പം”, അങ്ങയുടെ സുവിശേഷവത്കരണ ദൗത്യത്തിൽ പങ്കുചേരാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വവും ഞാൻ ഏറ്റെടുക്കുന്നു. എല്ലാ ജനതകളും അങ്ങയുടെ രക്ഷാകരമായ വചനം കേൾക്കേണ്ടതിന്, അങ്ങയുടെ തിരുഹിതം എനിക്കു വെളിപ്പെടുത്തുകയും എന്റെ കടമ നിറവേറ്റാൻ എന്നെ ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യണമേ. ഈശോയേ, അങ്ങയിൽ ഞാൻ ശരണപ്പെടുന്നു.
(നിങ്ങളുടെ രൂപതയിൽ ഇന്ന് സ്വർഗാരോഹണത്തിരുനാൾ ആഘോഷിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, താഴെയുള്ള ധ്യാനവിചിന്തനം കാണുക. അല്ലെങ്കിൽ, അടുത്ത ധ്യാനവിചിന്തനത്തിലേക്കു കടക്കുക; ഞായറാഴ്ച സ്വർഗാരോഹണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ധ്യാനവിചിന്തനത്തിലേക്കു മടങ്ങിവരുക.)
സുവിശേഷത്തോടൊപ്പമുള്ള അടയാളങ്ങൾ
നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ സ്വർഗാരോഹണം (വർഷം B)
അങ്ങനെ, കർത്താവായ യേശു അവരോടു സംസാരിച്ചശേഷം സ്വർഗത്തിലേക്ക് എടുക്കപ്പെടുകയും ദൈവത്തിന്റെ വലത്തുഭാഗത്ത് ഉപവിഷ്ടനാവുകയും ചെയ്തു. അവർ പുറപ്പെട്ട് എല്ലായിടത്തും പ്രസംഗിച്ചു. കർത്താവ് അവരോടൊപ്പം പ്രവർത്തിക്കുകയും ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന അടയാളങ്ങളിലൂടെ വചനം സ്ഥിരീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. മർക്കോസ് 16:19–20
യേശു സ്വർഗാരോഹണം ചെയ്ത് പിതാവിന്റെ വലത്തുഭാഗത്ത് ഉപവിഷ്ടനായപ്പോൾ, അവിടുത്തെ ഭൗമികദൗത്യം അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല—അത് ആരംഭിച്ചതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഭൂമിയിലായിരുന്നപ്പോൾ ദൈവപുത്രൻ മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിന്റെ പരിമിതികൾക്കുള്ളിൽ തന്നെത്തന്നെ ഒതുക്കിനിർത്തി. ഒരേ സമയം എല്ലായിടത്തും ആയിരിക്കാനോ എല്ലാ ജനതകളിലെയും ഓരോ വ്യക്തിയോടും ഒരേസമയം സംസാരിക്കാനോ അവിടുത്തേക്കു കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവിടുന്ന് കാലത്തിനും സ്ഥലത്തിനും വിധേയനായിരുന്നു; നമ്മിൽ ഓരോരുത്തരെയുംപോലെ ആ കാലത്തിന്റെയും സ്ഥലത്തിന്റെയും പരിധിക്കുള്ളിൽ മറ്റുള്ളവരുമായി ഇടപഴകുകയും ചെയ്തു.
ലോകത്തെ സുവിശേഷവത്കരിക്കാനുള്ള തന്റെ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ പൂർണതയ്ക്കായുള്ള ഒരുക്കമായിരുന്നു യേശുവിന്റെ ഭൗമികദൗത്യം. ഭൂമിയിലെ ശുശ്രൂഷാകാലത്ത് അവിടുന്ന് ശിഷ്യരെ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടി; തന്റെ ദൈവിക അധികാരം അപ്പസ്തോലന്മാരെ ഭരമേൽപ്പിക്കുകയും അവരെ അടിസ്ഥാനമാക്കി തന്റെ സഭ സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു; ലോകത്തിന്റെ പാപങ്ങൾ നീക്കുന്ന ബലിക്കുഞ്ഞാടായി തന്റെ മനുഷ്യജീവൻ അർപ്പിച്ചു; ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ് മരണത്തെ കീഴടക്കി; തുടർന്ന് സ്വർഗാരോഹണം ചെയ്തു.
സ്വർഗത്തിൽനിന്ന്, മനുഷ്യപുത്രന്റെ പ്രവർത്തനം ലോകമെങ്ങുമുള്ള സുവിശേഷവത്കരണത്തിന്റെയും തന്നോടു പ്രത്യുത്തരിക്കുന്ന എല്ലാവരുടെയും ആന്തരിക പരിവർത്തനത്തിന്റെയും പുതിയതും മഹത്വപൂർണവുമായ ഒരു യുഗത്തിലേക്കു കടന്നു. ഇപ്പോൾ പിതാവിന്റെ വലത്തുഭാഗത്ത് ഉപവിഷ്ടനായ അവിടുന്ന് എല്ലായിടത്തും സന്നിഹിതനാണ്; വിശ്വാസത്തോടെ തന്നിലേക്കു തിരിയുന്ന എല്ലാവരോടും സംസാരിക്കുകയും അവരെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ജീവിക്കുന്നവരെയും മരിച്ചവരെയും വിധിക്കാനും തന്റെ ശാശ്വതവും ദൃശ്യവുമായ രാജ്യം സ്ഥാപിക്കാനും കാലത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ യേശു മടങ്ങിവരുമെങ്കിലും—അന്ന് എല്ലാ മുട്ടുകളും അവിടുത്തെ മുമ്പിൽ മടങ്ങും—അവിടുത്തെ മടങ്ങിവരവ് ഇന്നുതന്നെ ആരംഭിക്കണം. അവിടുത്തെ രാജ്യം ആദ്യം നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങൾക്കുള്ളിലും നമ്മുടെ സമൂഹങ്ങളിലും സ്ഥാപിതമാകണം.
ലോകത്തിന്മേലുള്ള യേശുവിന്റെ നിത്യവും സാർവത്രികവുമായ ഭരണത്തിന്റെ ആരംഭമാണ് സ്വർഗാരോഹണം കുറിക്കുന്നത്. അവിടുത്തെ രാജാധികാരം നമ്മുടെമേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെടുന്നതല്ല; മറിച്ച്, സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും യഥാർഥവും സാർവത്രികവുമായ അഭിവൃദ്ധിയുടെയും ഏക യഥാർഥ ഉറവിടമാണത്. അവിടുത്തോടു സഹകരിച്ചുകൊണ്ട്, ഇന്ന് അവിടുത്തെ രാജഭരണത്തിന്റെ ഉപകരണങ്ങളാകാനാണ് നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.
നാം ഇത് എങ്ങനെ നിർവഹിക്കും? ഇപ്പോൾ അവിടുത്തെ ഭരണം ലോകത്തിന്മേൽ ബലമായി അടിച്ചേൽപ്പിക്കപ്പെടുന്നില്ല. മാനസാന്തരവും മതാനുഷ്ഠാനങ്ങളും നിർബന്ധമാക്കുന്ന ലൗകികനിയമങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാനല്ല നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ദൈവം നമ്മുടെ സ്വതന്ത്ര ഇച്ഛയെ മാനിക്കുന്നു. ഭൂമിയിൽ ദൈവരാജ്യം സ്ഥാപിക്കാൻ സഹായിക്കുക എന്ന നമ്മുടെ ദൗത്യം യേശുവിന്റെ ആദ്യ അപ്പസ്തോലന്മാരെ അനുകരിച്ചുകൊണ്ടാണ് നിറവേറ്റപ്പെടുന്നത്: “അവർ പുറപ്പെട്ട് എല്ലായിടത്തും പ്രസംഗിച്ചു; കർത്താവ് അവരോടൊപ്പം പ്രവർത്തിക്കുകയും കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന അടയാളങ്ങളിലൂടെ വചനത്തെ സ്ഥിരീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.” എല്ലായിടത്തും പ്രസംഗിക്കുക എന്നത് നമ്മുടെ കടമയാണ്. നമ്മുടെ പ്രസംഗം നിർമലവും ദൈവഹിതത്തിന് അനുസൃതവുമാകുമ്പോൾ, ദൈവം അതിനോടൊപ്പമുള്ള അടയാളങ്ങളിലൂടെ നമ്മുടെ ദൗത്യത്തെ സ്ഥിരീകരിക്കും. ഈ അടയാളങ്ങൾ അത്ഭുതകരമായിരിക്കണമെന്നില്ല; എങ്കിലും അവ ദൈവത്തിന്റെ സുവിശേഷവത്കരണ പ്രവർത്തനത്തിനു സാക്ഷ്യം നൽകും.
ഇങ്ങനെ കൂടെയുണ്ടാകുന്ന അടയാളങ്ങളിൽ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ ഒന്നാണ് നമ്മുടെ ജീവിതരീതി. ക്രൈസ്തവജീവിതം സമൂലമായി നയിക്കുന്നതിന്റെ അടയാളങ്ങളായി മറ്റുള്ളവർക്കു മുന്നിൽ നിലകൊള്ളാനാണ് നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. പുണ്യത്തിലും നിസ്വാർഥതയിലും ത്യാഗത്തിലും ജീവിച്ചുകൊണ്ടാണ് നാം അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്. നമ്മുടെ ആത്മവിശ്വാസം, ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൗത്യത്തിനായുള്ള സമ്പൂർണ ആത്മസമർപ്പണം, ജീവിതവിശുദ്ധി, പ്രകടമായ ഉപവി എന്നിവയെല്ലാം, നാം പ്രഘോഷിക്കുകയും ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സുവിശേഷത്തോടൊപ്പം ദൈവം പ്രവർത്തിക്കുന്ന വഴികളായിരിക്കും.
സ്വർഗാരോഹണത്തിന്റെ മലയിൽനിന്നു പുറപ്പെട്ട് യേശുവിന്റെ നാമത്തിൽ പ്രസംഗിക്കുന്ന അപ്പസ്തോലന്മാരെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക; അവരുടെ വാക്കുകളുടെ ആധികാരികത സ്ഥിരീകരിക്കാൻ യേശു വിവിധ മാർഗങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു. ആ ദൗത്യത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ യേശു നിങ്ങളെ വിളിക്കുന്നത് ശ്രവിക്കുക. ആത്മാക്കളെ രക്ഷിക്കുന്നതും ഭൂമിയിൽ ദൈവരാജ്യം കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതുമാണ് നിസ്സംശയമായും നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഉത്തരവാദിത്വം. തന്റെ പ്രവർത്തനം തുടരാൻ അയയ്ക്കപ്പെട്ട ക്രിസ്തുവിന്റെ അപ്പസ്തോലനാകാൻ ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്യുക; നിങ്ങളിലൂടെ ദൈവം സ്പർശിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരെ സ്പർശിക്കുക.
എന്നോടൊപ്പം നടക്കുന്ന എന്റെ കർത്താവേ, അങ്ങയോടും അങ്ങയുടെ ഹിതത്തോടും ഞാൻ വിശ്വസ്തനായിരിക്കുമ്പോൾ എപ്പോഴും എന്നോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരിക്കുമെന്ന് അങ്ങ് വാഗ്ദാനം ചെയ്തിട്ടുണ്ടല്ലോ. എന്റെ ജീവിതം ഞാൻ അങ്ങേക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു; അങ്ങയുടെ ഇഷ്ടംപോലെ എന്നെ ഉപയോഗിക്കണമേ. അങ്ങയുടെ വചനം പ്രസംഗിക്കാൻ എന്നെ അയയ്ക്കണമേ. മറ്റുള്ളവർക്കായി അങ്ങയുടെ രക്ഷാകരമായ കൃപയുടെ നിർമലവും വിശുദ്ധവുമായ ഉപകരണമായി ഞാൻ മാറേണ്ടതിന്, അങ്ങയുടെ വചനത്തോടു വിശ്വസ്തനായിരിക്കാനുള്ള കൃപ എനിക്കു നൽകണമേ. ഈശോയേ, അങ്ങയിൽ ഞാൻ ശരണപ്പെടുന്നു.
(നിങ്ങളുടെ രൂപതയിൽ ഇന്ന് സ്വർഗാരോഹണത്തിരുനാൾ ആഘോഷിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, താഴെയുള്ള ധ്യാനവിചിന്തനം കാണുക. അല്ലെങ്കിൽ, അടുത്ത ധ്യാനവിചിന്തനത്തിലേക്കു കടക്കുക; ഞായറാഴ്ച സ്വർഗാരോഹണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ധ്യാനവിചിന്തനത്തിലേക്കു മടങ്ങിവരുക.)
ദൈവത്തിന്റെ നിത്യപദ്ധതി
നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ സ്വർഗാരോഹണം (വർഷം സി)
യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോടു പറഞ്ഞു: “ക്രിസ്തു പീഡകൾ സഹിക്കുകയും മൂന്നാം ദിവസം മരിച്ചവരിൽനിന്ന് ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുകയും ചെയ്യുമെന്നും, ജറുസലെമിൽ തുടങ്ങി സകല ജനതകളോടും അവന്റെ നാമത്തിൽ പാപമോചനത്തിനായുള്ള മാനസാന്തരം പ്രസംഗിക്കപ്പെടണമെന്നും ഇപ്രകാരം എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ ഇവയ്ക്കു സാക്ഷികളാണ്. ഇതാ, എന്റെ പിതാവിന്റെ വാഗ്ദാനം ഞാൻ നിങ്ങളുടെമേൽ അയയ്ക്കുന്നു; എന്നാൽ ഉന്നതത്തിൽനിന്നുള്ള ശക്തി ധരിക്കുന്നതുവരെ നിങ്ങൾ നഗരത്തിൽത്തന്നെ വസിക്കുവിൻ.” ലൂക്കാ 24:46–49
പശ്ചാത്തപിക്കുന്നവർക്ക് പാപമോചനം ലഭിക്കേണ്ടതിന് ദൈവംതന്നെ മനുഷ്യസ്വഭാവം സ്വീകരിക്കുകയും പീഡകൾ സഹിക്കുകയും മരിക്കുകയും മരിച്ചവരിൽനിന്ന് ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു നിത്യപദ്ധതി ആർക്കാണ് സങ്കൽപ്പിക്കാനാവുക? യേശു ആ പദ്ധതി തന്റെ അനുയായികളുമായി പങ്കുവയ്ക്കാൻ പലവട്ടം ശ്രമിച്ചിട്ടും, അവിടുത്തോട് ഏറ്റവും അടുത്തുനിന്നവർപോലും അത് പൂർണമായി ഗ്രഹിക്കാൻ പ്രയാസപ്പെട്ടു.
“പീഡകൾ സഹിക്കുകയും മൂന്നാം ദിവസം മരിച്ചവരിൽനിന്ന് ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുകയും ചെയ്യുക” എന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൗത്യത്തെക്കുറിച്ച് പഴയനിയമത്തിൽ സൂചനകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. “നമ്മുടെ അതിക്രമങ്ങൾക്കുവേണ്ടി കുത്തിത്തുളയ്ക്കപ്പെടുകയും” “നമ്മുടെ അകൃത്യങ്ങൾക്കുവേണ്ടി തകർക്കപ്പെടുകയും” ചെയ്യുന്ന പീഡിതദാസനെ ഏശയ്യാ 53 വിവരിക്കുന്നു; അവന്റെ പീഡാസഹനം സൗഖ്യവും വീണ്ടെടുപ്പും നൽകുന്നു. അന്യായമായി പീഡകൾ സഹിക്കുമ്പോഴും ഒടുവിൽ ദൈവത്തിന്റെ വിമോചനത്തിൽ ആശ്രയിക്കുന്ന ഒരാളുടെ വേദനയാണ് സങ്കീർത്തനം 22 ചിത്രീകരിക്കുന്നത്. ഉത്പത്തിയിലെ ഇസഹാക്കിന്റെ ബലി, പിതാവ് പുത്രനെ സമർപ്പിക്കുന്നതിന്റെ മുൻരൂപമാണ്; അത് ക്രിസ്തുവിന്റെ പരമമായ ബലിയിലേക്കു വിരൽചൂണ്ടുന്നു. പുറപ്പാടിലെ പെസഹാക്കുഞ്ഞാട്, ലോകത്തിന്റെ പാപങ്ങൾ നീക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാടായ യേശുവിനെ മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പഴയനിയമത്തിലെ ഈ മുൻരൂപങ്ങളും പ്രവചനങ്ങളും ഓരോന്നും യേശുവിൽ പൂർത്തിയായിക്കൊണ്ടിരുന്നെങ്കിലും, യേശുവിന്റെ സ്വർഗാരോഹണത്തിനും പന്തക്കുസ്തായ്ക്കും മുമ്പ് ശിഷ്യന്മാർ അവയെ പൂർണമായി മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നില്ല.
താൻ “ജറുസലെമിലേക്കു പോകുകയും അനേകം പീഡകൾ സഹിക്കുകയും… വധിക്കപ്പെടുകയും മൂന്നാം ദിവസം ഉയിർപ്പിക്കപ്പെടുകയും വേണം” എന്ന് യേശു തന്റെ പരസ്യശുശ്രൂഷാകാലത്ത് ശിഷ്യന്മാരോടു പറഞ്ഞു (മത്തായി 16:21). മർക്കോസ് 10:33–34-ൽ, താൻ ഒറ്റിക്കൊടുക്കപ്പെടുമെന്നും കുറ്റം വിധിക്കപ്പെടുമെന്നും വധിക്കപ്പെടുമെന്നും അതിനുശേഷം ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുമെന്നും അവിടുന്ന് പ്രവചിച്ചു. അന്ത്യത്താഴത്തിൽ യേശു വിശുദ്ധ കുർബാന സ്ഥാപിച്ചു; പാപമോചനത്തിനായി തന്റെ ശരീരം “നൽകപ്പെടുമെന്നും” തന്റെ രക്തം “ചിന്തപ്പെടുമെന്നും” അവിടുന്ന് വിശദീകരിച്ചു. എന്നിട്ടും, ശിഷ്യന്മാർ അത് കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും ആ രഹസ്യം മറഞ്ഞുതന്നെയിരുന്നു.
ദൈവത്തിന്റെ നിത്യപദ്ധതിയിലെ വിസ്മയകരമായ ജ്ഞാനം കൂടുതൽ പൂർണമായി മനസ്സിലാക്കാൻ ഇന്നു നമുക്ക് അനുഗ്രഹം ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു. യേശു സ്വർഗാരോഹണം ചെയ്ത് സഭയുടെമേൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ അയച്ചശേഷം, യേശു വാഗ്ദാനം ചെയ്തതു സത്യാത്മാവ് നിർവഹിച്ചു: അവിടുന്ന് അപ്പസ്തോലന്മാരെയും—നമ്മെയും—സത്യത്തിന്റെ പൂർണതയിലേക്കു നയിച്ചു. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ മാർഗദർശനത്തിലൂടെ അപ്പസ്തോലന്മാർ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽനിന്ന് വ്യക്തതയിലേക്കു കടന്നതുപോലെ, ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാകരദൗത്യത്തെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിലും അതിൽ പങ്കുചേരുന്നതിലും വളരാൻ നാമും ക്ഷണിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സ്വർഗത്തിൽ ആനന്ദദായകമായ ദൈവദർശനം ആസ്വദിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ ഈ ദിവ്യരഹസ്യങ്ങൾ നമുക്കു പൂർണമായി ഗ്രഹിക്കാനാവുകയുള്ളൂ. എങ്കിലും, യേശുവിന്റെ ഭൗമികജീവിതകാലത്ത് അപ്പസ്തോലന്മാർക്ക് അവിടുത്തെ ഭൗമികദൗത്യത്തെക്കുറിച്ച് ഉണ്ടായിരുന്നതിനെക്കാൾ ഏറെ വ്യക്തമായ ധാരണ ഇന്നു നമുക്കുണ്ട്.
സ്വർഗാരോഹണം ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ, പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ പ്രകാശിതമായ വിശ്വാസത്തോടെ ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്ഷാകരദൗത്യത്തെ നോക്കിക്കാണാൻ നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോട് അവസാനമായി പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ നമ്മോടും പറയപ്പെടുന്നു. ക്രിസ്തു പീഡകൾ സഹിക്കുകയും മരിക്കുകയും ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നുവെന്നും, പാപമോചനത്തിനായുള്ള മാനസാന്തരം യേശുവിന്റെ നാമത്തിലും അവിടുത്തെ ദൈവിക അധികാരത്തോടെയും എല്ലാ ജനതകളോടും പ്രസംഗിക്കപ്പെടേണ്ടതാണെന്നും നാം ഏറ്റവും വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കണം. അപ്പസ്തോലന്മാരെപ്പോലെ നാമും ഈ മഹത്വപൂർണമായ സത്യങ്ങൾക്ക്, ഈ ദിവ്യരഹസ്യങ്ങൾക്ക്, ദൈവത്തിന്റെ പരിപൂർണവും നിത്യവുമായ രക്ഷാപദ്ധതിക്കു സാക്ഷികളാകണം.
പെസഹാവ്യാഴാഴ്ച രാത്രിമുതൽ യേശുവിന്റെ സ്വർഗാരോഹണംവരെ അപ്പസ്തോലന്മാർ കടന്നുപോയ മാറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ വർഷണത്തെ പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് അവരോടൊപ്പം നിരന്തരം ജാഗരണത്തിൽ കഴിയുക. മാമ്മോദീസയിലും സ്ഥൈര്യലേപനത്തിലും പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ സ്വീകരിച്ച നാം, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യത്താൽ തുടർന്നും നവീകരിക്കപ്പെടുകയും ശക്തിപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ, പാപമോചനത്തിനായുള്ള മാനസാന്തരം പ്രസംഗിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ ദൗത്യം നിറവേറ്റാൻ നാം പ്രാപ്തരാകുന്നു. യേശുവിന്റെ ആഹ്വാനം നിങ്ങൾക്ക് പ്രചോദനമാകട്ടെ. ദൈവത്തിന്റെ അഭിഷിക്തനായ ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൗത്യം മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ആ ദൗത്യത്തിനായി സ്വയം സമർപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുക. അവിടുത്തെ പാപമോചനം സ്വീകരിക്കുക. തുടർന്ന്, സകല ജനതകളും അവിടുത്തെ രക്ഷാകരമായ കൃപയിൽ പങ്കുചേരേണ്ടതിന് മാനസാന്തരം പ്രഘോഷിക്കാൻ പ്രതിജ്ഞാബദ്ധരാകുക.
സകല ജ്ഞാനത്തിന്റെയും നാഥാ, അനാദിമുതൽ പിതാവിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ രൂപംകൊണ്ട നിത്യപദ്ധതി എല്ലാ വിധത്തിലും പരിപൂർണ്ണമാണ്. ഈ പദ്ധതി യുഗങ്ങളിലൂടെ വെളിപ്പെട്ടുവന്നതാണെങ്കിലും, പരിശുദ്ധാത്മാവ് നൽകുന്ന വലിയ വ്യക്തതയാൽ ഞങ്ങൾ അനുഗൃഹീതരാണ്. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ അങ്ങയുടെ പദ്ധതി ഞാൻ സ്വീകരിക്കുന്നു. ലോകത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള അങ്ങയുടെ രക്ഷാകരപദ്ധതിയുടെ കൂടുതൽ നല്ലൊരു ഉപകരണമായി ഞാൻ മാറേണ്ടതിന് പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ എന്റെമേൽ സമൃദ്ധമായി വർഷിക്കണമേ എന്ന് ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ആശ്രയിക്കുന്നു.
(സ്വർഗാരോഹണ മഹോത്സവം വരുന്ന ഞായറാഴ്ചയിലേക്കു മാറ്റുമ്പോൾ താഴെയുള്ള ധ്യാനവിചിന്തനം ഉപയോഗിക്കുന്നു.)
വൈകാരിക പ്രതികരണങ്ങളെ വിവേകത്തോടെ നേരിടുക
ഉയിർപ്പുകാലം ആറാം ആഴ്ചയിലെ വ്യാഴാഴ്ച
അവർ തന്നോട് ചോദിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്ന് യേശു അറിഞ്ഞു. അതിനാൽ അവൻ അവരോടു പറഞ്ഞു: “‘അൽപ്പസമയം കഴിഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾ എന്നെ കാണുകയില്ല; വീണ്ടും അൽപ്പസമയം കഴിഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾ എന്നെ കാണും’ എന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞതിനെക്കുറിച്ചാണോ നിങ്ങൾ പരസ്പരം ചർച്ച ചെയ്യുന്നത്? ആമേൻ, ആമേൻ, ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു: ലോകം ആനന്ദിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ കരയുകയും വിലപിക്കുകയും ചെയ്യും; നിങ്ങൾ ദുഃഖിക്കും, എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ ദുഃഖം സന്തോഷമായി മാറും.” യോഹന്നാൻ 16:19–20
സന്തോഷം പലപ്പോഴും വ്യക്തത നൽകുന്നു; ദുഃഖത്തോടൊപ്പം പലപ്പോഴും ആശയക്കുഴപ്പവും ഉണ്ടാകുന്നു. യേശു അറസ്റ്റുചെയ്യപ്പെടുന്നതും പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതും ക്രൂശിക്കപ്പെടുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ ശിഷ്യരുടെ ദുഃഖം അവരെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കി. അവർ ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചിരിക്കാം: “അവിടുന്ന് മിശിഹാ ആയിരുന്നില്ലേ? അവിടുത്തെ അത്ഭുതങ്ങൾക്ക് നാം സാക്ഷികളായില്ലേ? ദൈവിക അധികാരത്തോടെയല്ലേ അവിടുന്ന് സംസാരിച്ചത്? ഇപ്പോൾ അവിടുന്ന് മരിച്ചുവെന്നത് എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു?” ഉത്ഥാനത്തിനുശേഷം, അവരുടെ സന്തോഷം വ്യക്തത നൽകിയതോടെ ആ ചോദ്യങ്ങൾ മാഞ്ഞുപോയി.
സമാനമായ രീതിയിൽ, ദൈവഹിതം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതായോ അവിടുത്തെ വാഗ്ദാനങ്ങൾ വൈകുന്നതായോ തോന്നുമ്പോൾ നാമും ദുഃഖത്തിന്റെയും ആശയക്കുഴപ്പത്തിന്റെയും നിമിഷങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നു. പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാൾക്ക് ഗുരുതരമായ രോഗം വന്ന് ആശുപത്രിയിൽ പ്രവേശിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ, നിർഭാഗ്യകരമെന്ന് നാം കരുതുന്ന എന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കുമ്പോൾ നമുക്ക് ദുഃഖം തോന്നുകയും ആശയക്കുഴപ്പം അനുഭവപ്പെടുകയും ചെയ്തേക്കാം. നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ടയാൾ സുഖം പ്രാപിച്ച് വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങിയെത്തിയാൽ നാം സന്തോഷിക്കുകയും ദൈവത്തിന് നന്ദി പറയുകയും ചെയ്യുന്നു. ദൈവം വിശ്വസ്തനായിരുന്നുവെന്നും നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥനകളിലൂടെ അവിടുന്ന് രോഗശാന്തി നൽകിയെന്നും നമുക്ക് വ്യക്തമായതായി പലപ്പോഴും ആ നന്ദിപ്രകടനത്തോടൊപ്പം തോന്നുന്നു. അത് സത്യമായിരിക്കാമെങ്കിലും, ദുഃഖവും സന്തോഷവും നമ്മിൽ ഉളവാക്കുന്ന ഫലങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്.
മനുഷ്യന്റെ ദുഃഖത്തിനു കാരണമാകുന്ന ഭൗമികമായ എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളും സ്വാഭാവികമായ സന്തോഷത്തിൽ കലാശിക്കണമെന്നില്ല. എല്ലാ പ്രിയപ്പെട്ടവരും സുഖം പ്രാപിക്കുന്നില്ല. നാം പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന രീതിയിൽ എല്ലാ പ്രാർത്ഥനകൾക്കും ഉത്തരം ലഭിക്കുന്നില്ല. അതുപോലെ, സന്തോഷം അനുഭവപ്പെടുന്ന ഓരോ അവസരവും നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് ദൈവം നൽകിയ ഉത്തരത്തോടുള്ള പ്രതികരണമാകണമെന്നില്ല. ചിലപ്പോൾ നാം ആഗ്രഹിക്കുകയും നേടിയെടുക്കുകയും ചെയ്ത എന്തിനോടെങ്കിലുമുള്ള ഒരു സ്വാഭാവിക പ്രതികരണം മാത്രമാണ് സന്തോഷം.
ദുഃഖവും സന്തോഷവും പോലുള്ള വികാരങ്ങൾ ദൈവഹിതം തിരിച്ചറിയുന്നതിനുള്ള നല്ല വഴികാട്ടികളല്ല എന്നതാണ് പ്രധാന കാര്യം. അപ്പസ്തോലന്മാർ അധികം വൈകാതെ അനുഭവിക്കാനിരുന്ന വൈകാരിക സംഘർഷത്തെക്കുറിച്ച് തനിക്ക് അറിയാമെന്നും അതിൽ തനിക്ക് കരുതലുണ്ടെന്നും വലിയ സഹാനുഭൂതിയോടെ യേശു പ്രകടമാക്കി. അതുകൊണ്ടാണ് അവിടുന്ന് അവരോടു പറഞ്ഞത്: “ലോകം ആനന്ദിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ കരയുകയും വിലപിക്കുകയും ചെയ്യും; നിങ്ങൾ ദുഃഖിക്കും, എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ ദുഃഖം സന്തോഷമായി മാറും.” അവർ ഉടൻ അഭിമുഖീകരിക്കാനിരുന്ന വികാരങ്ങളെ കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ അവിടുന്ന് അവരെ ഒരുക്കുകയായിരുന്നു. വിശ്വാസത്തോടും ആശ്രയബോധത്തോടുംകൂടി ജീവിതത്തിന്റെ സങ്കീർണ്ണതകളിലൂടെ കടന്നുപോകാൻ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ ഒരുക്കിക്കൊണ്ട്, അതേ പിതൃസഹജമായ കരുതൽ യേശു നമുക്കും തുടർന്നും നൽകുന്നു.
യേശുവിന്റെ കുരിശുമരണത്തിന്റെ മൂല്യം ഇന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കുന്നതുപോലെ അപ്പസ്തോലന്മാർ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ, അവരുടെ വൈകാരിക അനുഭവം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നിരിക്കാം. ദൈവപുത്രന്റെ മാനുഷികമായ സഹനം നോക്കിക്കാണുമ്പോൾ തീർച്ചയായും അവർക്കു തീവ്രമായ ദുഃഖം ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു. എന്നാൽ, അവിടുത്തെ പീഡാനുഭവത്തിലൂടെ നേടിയെടുക്കപ്പെടുന്ന കൃപയുടെ അനന്തമായ സമ്പത്തിനെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ് അവർക്ക് വ്യക്തത നൽകുമായിരുന്നു. ആ വ്യക്തത അവരുടെ മാനുഷികമായ ദുഃഖത്തെ, അതേസമയം സന്തോഷവും കലർന്ന ഒരാത്മീയ ദുഃഖമായി രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുമായിരുന്നു.
ഇതിനോട് താരതമ്യപ്പെടുത്താവുന്ന ഒരു ഉദാഹരണമായി, മറ്റൊരാൾക്കുവേണ്ടി സ്വന്തം ജീവൻ അർപ്പിക്കുന്ന, അസാധാരണമായ ധീരതയും നിസ്വാർത്ഥതയും നിറഞ്ഞ ഒരു വീരകൃത്യം നിങ്ങൾ കാണുന്നതായി സങ്കൽപ്പിക്കുക. ഉദാഹരണത്തിന്, വിശുദ്ധ മാക്സിമില്യൻ കോൾബെ ഓഷ്വിറ്റ്സിൽ മുന്നോട്ടുവന്ന് ഫ്രാൻചിഷെക് ഗയോവ്നിചെക്കിനുപകരം മരിക്കാൻ സന്നദ്ധത അറിയിച്ചപ്പോൾ നിങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നു കരുതുക. ഭർത്താവും പിതാവുമായിരുന്ന ഫ്രാൻചിഷെക്കിനെ, പട്ടിണിക്കിട്ട് കൊല്ലുന്ന അറയിൽ മരിക്കാൻ കാവൽക്കാർ തിരഞ്ഞെടുത്തിരുന്നു. അത്തരം നിസ്വാർത്ഥതയ്ക്ക് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നത് ഒരുപക്ഷേ നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകളെ ഈറനണിയിക്കുമായിരുന്നു; അതോടൊപ്പം നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിൽ വലിയ പ്രചോദനവും സന്തോഷവും ഉളവാക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. അതുപോലെ, യേശുവിന്റെ മരണത്തെയും ഉത്ഥാനത്തെയും കുറിച്ച് ഇന്ന് നമുക്കറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ അപ്പസ്തോലന്മാർക്ക് അറിയാമായിരുന്നെങ്കിൽ, ദുഃഖത്തിന്റെ മുമ്പിലും അവർക്ക് വ്യക്തത ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു; ആ ദുഃഖത്തോടൊപ്പം സന്തോഷവും ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു.
അപ്പസ്തോലന്മാർ ദുഃഖത്തോടും ആശയക്കുഴപ്പത്തോടും മല്ലിട്ടപ്പോൾ, കൃപ സഹനത്തെ എങ്ങനെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നു എന്നതിന്റെ പരിപൂർണ്ണ മാതൃക പരിശുദ്ധ കന്യകാമറിയം നൽകുന്നു. മറിയം കൃപ നിറഞ്ഞവളും പാപരഹിതയും ആയിരുന്നതിനാൽ, അവളുടെ മാനുഷിക വികാരങ്ങളും ചിന്തകളും ദൈവഹിതത്തോട് പൂർണ്ണമായി ചേർന്നുനിന്നു. തന്റെ പുത്രന്റെ ഭയാനകമായ പീഡാനുഭവം നോക്കിക്കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് ദുഃഖവും സന്തോഷവും ഉണ്ടായിരുന്നു. യേശുവിന്റെ സഹനങ്ങളുടെ വേദന അനുഭവിക്കുമ്പോഴും, ലോകം ഇന്നോളം കണ്ടിട്ടുള്ളതിൽവച്ച് ഏറ്റവും മഹത്തായ സ്നേഹപ്രവൃത്തിയിൽ അവൾ ആനന്ദിച്ചു.
നിങ്ങൾ അനുഭവിച്ചിട്ടുള്ള വികാരങ്ങളുടെ ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകളെക്കുറിച്ചും ആ അനുഭവങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ചിന്തകളെ എങ്ങനെ സ്വാധീനിച്ചുവെന്നതിനെക്കുറിച്ചും ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. ദൈവഹിതം തിരിച്ചറിയുന്നതിൽ വികാരങ്ങൾ വിശ്വസനീയമായ വഴികാട്ടികളല്ലെന്ന് സ്വയം ഓർമ്മിപ്പിക്കുക. ചിലപ്പോൾ ദൈവം നമ്മെ വലിയ ത്യാഗങ്ങളിലേക്കു വിളിക്കുന്നു; അവ സഹനത്തിനു കാരണമാകുന്നു. അത്തരം ത്യാഗത്തെ വ്യക്തതയോടെ കാണുമ്പോൾ, ദുഃഖത്തോടൊപ്പം സന്തോഷവും നിലനിൽക്കാൻ കഴിയുന്നു. ഈശോയുടെ പീഡാനുഭവത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെ കാണാൻ ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്യുക. അവിടുത്തോടൊത്തും അവിടുത്തിൽ നിലനിന്നുകൊണ്ടും നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന ഓരോ ത്യാഗവും സന്തോഷിക്കാൻ തക്ക സ്നേഹപ്രവൃത്തിയാണെന്ന് അറിയുക; ആ ത്യാഗത്തോടൊപ്പമുണ്ടാകുന്ന വൈകാരികദുഃഖം എത്ര കഠിനമായിരുന്നാലും അതു സത്യമാണ്.
എന്റെ ഹൃദയവികാരങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്ന കർത്താവേ, ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്ന ഓരോ വികാരവും എന്നെ അലട്ടുന്ന ഓരോ ആശയക്കുഴപ്പവും ഞാൻ മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടക്കുന്ന ഓരോ ചിന്തയും അങ്ങ് അറിയുന്നു. ജീവിതത്തിലെ ദുഃഖങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളും അനുഭവിക്കുമ്പോൾ അങ്ങുമാത്രം എന്നെ നയിക്കേണ്ടതിന്, എന്റെ വികാരങ്ങളെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും എന്റെ ചിന്തകൾക്ക് വ്യക്തത നൽകുകയും ചെയ്യണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
താൽക്കാലികമോ നിത്യമോ?
ഉയിർപ്പുകാലം ആറാം ആഴ്ചയിലെ വെള്ളിയാഴ്ച
“ഒരു സ്ത്രീ പ്രസവിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ സമയം വന്നിരിക്കുന്നതിനാൽ അവൾ വ്യഥ അനുഭവിക്കുന്നു; എന്നാൽ കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ, ഒരു ശിശു ലോകത്തിൽ ജനിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന സന്തോഷത്താൽ അവൾ ആ വേദന പിന്നെ ഓർക്കുന്നില്ല. അതുപോലെ നിങ്ങളും ഇപ്പോൾ വ്യഥയിലാണ്. എന്നാൽ ഞാൻ നിങ്ങളെ വീണ്ടും കാണും; നിങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങൾ സന്തോഷിക്കും; നിങ്ങളുടെ സന്തോഷം ആരും നിങ്ങളിൽനിന്ന് എടുത്തുകളയുകയുമില്ല.” യോഹന്നാൻ 16:21–22
ക്രിസ്തുവിനോട് പൂർണ്ണമായി ഐക്യപ്പെട്ടു ജീവിക്കുമ്പോൾ, ആത്മവിശ്വാസത്തോടും ദൃഢനിശ്ചയത്തോടുംകൂടെ വ്യഥ സഹിക്കാൻ നമുക്കു കഴിയും. ക്രിസ്തുവില്ലാതെ, ചെറുതും താൽക്കാലികവുമായ പരീക്ഷണങ്ങൾപോലും നമുക്ക് ഒഴിവാക്കാൻ തോന്നുന്നത്ര ഭാരമായിത്തീരുന്നു. പരീക്ഷണങ്ങൾ സ്വതവേ അഭിലഷണീയമല്ലെങ്കിലും, പുണ്യത്തിൽ നമ്മെ ശക്തിപ്പെടുത്താനും നിത്യതയ്ക്കായി ഒരുക്കാനും ദൈവം അവ അനുവദിക്കുന്നു. അവയോടൊപ്പമുള്ള വ്യഥ താൽക്കാലികമാണ്; എന്നാൽ അവയുടെമേലുള്ള വിജയം നിത്യമാണ്. താൽക്കാലികമായത് സഹിക്കാൻ നാം വിസമ്മതിച്ചാൽ, നിത്യമായത് നഷ്ടപ്പെടാനുള്ള അപകടത്തിലാകുന്നു.
നമ്മുടെ സുവിശേഷഭാഗം ഈ കാര്യം നന്നായി വ്യക്തമാക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിശക്തിയോടു സഹകരിക്കുകയും നിത്യത മുഴുവൻ നിലനിൽക്കാനിരിക്കുന്ന വിലയേറിയ ഒരു പുതിയ ആത്മാവിനെ ലോകത്തിലേക്കു കൊണ്ടുവരികയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഗർഭധാരണത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. ഗർഭധാരണത്തെക്കുറിച്ച് അറിയുന്നതും ഒൻപതു മാസക്കാലവും പ്രസവവേദനയും തരണം ചെയ്യുന്നതും നവജാതശിശുവിനെ കൈകളിലെടുക്കുന്നതും ജീവിതത്തിലുടനീളവും സ്വർഗത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയിലും ആ കുഞ്ഞിനെ അനുഗമിക്കുന്നതും മാതാപിതാക്കൾക്ക് എത്ര വലിയ സന്തോഷമാണ്!
ആ കുഞ്ഞിനു ജന്മം നൽകാൻ സ്ത്രീ പ്രസവവേദന സഹിക്കണം. ഈ വേദനകൾ സ്വതവേ അഭിലഷണീയമല്ല; അവയ്ക്കുവേണ്ടിമാത്രമായി ആരും അവ തേടുന്നുമില്ല. എന്നാൽ പുതിയ ജീവന്റെ മഹത്തായ സന്തോഷത്തിനു വേണ്ട അനിവാര്യമായ ഒരു നിബന്ധനയായി സ്ത്രീ അവ മനസ്സോടെ സഹിക്കുന്നു. പിന്നീട്, പ്രസവം വേദനാജനകമായിരുന്നു എന്ന കാരണത്താൽ സ്നേഹമുള്ള ഒരു അമ്മ കുഞ്ഞിനു ജന്മം നൽകിയതിൽ ഖേദിക്കുന്നില്ല. നവജാതശിശുവിനെ കൈകളിലെടുക്കുന്നതിലുള്ള സന്തോഷം അത്രയേറെ പ്രതിഫലദായകമാണ്; ആ സന്തോഷത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ വേദനയെ അതിന്റെ യഥാർത്ഥ അനുപാതത്തിൽ കാണാൻ കഴിയുന്നു.
പുതിയ ജീവന്റെ സന്തോഷത്തിനായി ഒരു സ്ത്രീ പ്രസവവേദന മനസ്സോടെ സഹിക്കുന്നതുപോലെ, നിത്യമായ അനുഗ്രഹങ്ങൾ സ്വീകരിക്കാൻ നാമും താൽക്കാലിക പരീക്ഷണങ്ങളെ ആശ്ലേഷിക്കണം. പരീക്ഷണങ്ങൾ ഉത്ഭവപാപത്തിന്റെ അനന്തരഫലമാണ്. ആദിയിൽ, പരീക്ഷണങ്ങൾ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാകണമെന്ന് ദൈവം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല. പാപപതനത്തിനുശേഷം പലതരത്തിലുള്ള പരീക്ഷണങ്ങൾ മനുഷ്യജീവിതത്തിലേക്കു കടന്നുവന്നു. ഈ പരീക്ഷണങ്ങളെ അതിജീവിക്കാൻ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നതിനായി ദൈവപുത്രൻ മനുഷ്യാവതാരം സ്വീകരിക്കുകയും നാം സഹിക്കുന്ന എല്ലാറ്റിനെയും അതിജീവിക്കുകയും ചെയ്തു. അതിനാൽ, നാം പരീക്ഷണങ്ങളെ നേരിടുമ്പോൾ ദൈവം നമ്മെ നോക്കി തന്റെ മാതൃക പിന്തുടരാൻ ക്ഷണിക്കുന്നു: അവിടുത്തെ ശക്തിയാൽ നമ്മുടെ കുരിശുകൾ വഹിക്കാനും അവിടുന്ന് ഇതിനകം ചെയ്തതു ചെയ്യാനും.
“അതുപോലെ നിങ്ങളും ഇപ്പോൾ വ്യഥയിലാണ്” എന്ന് ഈശോ തന്റെ അപ്പസ്തോലന്മാരോടു പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവിടുന്ന് അവരോടു മാത്രമല്ല, നമ്മോടും സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. വരാനിരിക്കുന്ന തന്റെ പീഡാനുഭവത്തിലൂടെ അപ്പസ്തോലന്മാർ അനുഭവിക്കാനിരുന്ന വ്യഥ ഈശോ പൂർണ്ണമായി അറിഞ്ഞിരുന്നു; നാം അനുഭവിക്കാനിരിക്കുന്ന ഓരോ വ്യഥയും അവിടുന്ന് പൂർണ്ണമായി അറിയുന്നു. അവിടുത്തെ ഈ അറിവ് പ്രത്യാശ നൽകിക്കൊണ്ട് പ്രവർത്തനനിരതമാകുന്നു: “ഞാൻ നിങ്ങളെ വീണ്ടും കാണും; നിങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങൾ സന്തോഷിക്കും; നിങ്ങളുടെ സന്തോഷം ആരും നിങ്ങളിൽനിന്ന് എടുത്തുകളയുകയുമില്ല.” ജീവിതത്തിലെ പരീക്ഷണങ്ങളെ നാം ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ സഹിക്കുമ്പോൾ, നമ്മിൽ ഓരോരുത്തർക്കുമുള്ള അവിടുത്തെ വാഗ്ദാനമാണിത്. നമ്മുടെ സഹനസ്ഥൈര്യം നമ്മെ നിത്യസന്തോഷത്തിലേക്കു നയിക്കും; കാരണം ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉത്ഥാനവിജയത്തിൽ നാം പങ്കുചേരും.
പിന്നാലെ വരാനിരിക്കുന്ന നിത്യാനുഗ്രഹത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ താൽക്കാലിക പരീക്ഷണങ്ങളുടെ വ്യഥ സഹിക്കാൻ നിങ്ങൾ തയ്യാറാണോ എന്ന് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. നിങ്ങൾ ജീവിക്കുന്നത് താൽക്കാലികമായതിനുവേണ്ടിയോ നിത്യമായതിനുവേണ്ടിയോ? ഭയംമൂലം നിങ്ങൾ പരീക്ഷണങ്ങളെ ഒഴിവാക്കുകയാണോ, അതോ ക്രിസ്തുവിന്റെ വാഗ്ദാനത്തിൽ ആശ്രയിച്ചുകൊണ്ട് അവയെ ആശ്ലേഷിക്കുകയാണോ? നിങ്ങളുടെ ദൈനംദിന പോരാട്ടങ്ങളെ അവിടുത്തെ പീഡാനുഭവത്തോട് എങ്ങനെ ചേർത്തുവയ്ക്കാമെന്ന് ധ്യാനിക്കുകയും അവസാനംവരെ ഉറച്ചുനിൽക്കാൻ അവിടുത്തെ കൃപ തേടുകയും ചെയ്യുക. എല്ലാ പരീക്ഷണങ്ങളും ഇതിനകം സഹിച്ച് വിജയം വരിച്ച ഈശോയിലേക്കു തിരിയുകയും അവിടുത്തെ അനുകരിക്കുകയും ചെയ്യുക. അങ്ങനെ നിങ്ങൾ അവിടുത്തെ വിജയത്തിൽ പങ്കുചേരുകയും നിത്യത മുഴുവൻ അവിടുത്തോടൊപ്പം സന്തോഷിക്കുകയും ചെയ്യും.
ദൃഢനിശ്ചയമുള്ള എന്റെ കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ പീഡാനുഭവം ഉളവാക്കിയ അതികഠിനമായ വ്യഥയെ ആശ്ലേഷിച്ചുകൊണ്ട് അങ്ങ് അങ്ങയുടെ ഹിതത്തെ പിതാവിന്റെ ഹിതത്തോടു പൂർണ്ണമായി യോജിപ്പിക്കുകയും അങ്ങയെ അനുകരിക്കാൻ ശിഷ്യന്മാരെ ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. അതുതന്നെ ചെയ്യാൻ അങ്ങ് എന്നെയും വിളിക്കുന്നു. ഞാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന നിത്യവും മഹത്വപൂർണ്ണവുമായ അന്തിമലക്ഷ്യത്തിൽ ദൃഷ്ടി ഉറപ്പിച്ചുനിർത്താൻ ആവശ്യമായ കൃപയും ജ്ഞാനവും എനിക്കു നൽകണമേ. അങ്ങനെ താൽക്കാലികമായ എല്ലാ വ്യഥകളും പ്രത്യാശയോടും സന്തോഷത്തോടുംകൂടെ സഹിക്കാൻ എനിക്കു കഴിയുമാറാകട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
ദൈവാരാധനയുടെ പ്രാർത്ഥന
ഉയിർപ്പുകാലം ആറാം ആഴ്ചയിലെ ശനിയാഴ്ച
യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരോടു പറഞ്ഞു: “സത്യം സത്യമായി ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു, നിങ്ങൾ എന്റെ നാമത്തിൽ പിതാവിനോട് എന്തു ചോദിച്ചാലും അവിടുന്ന് അതു നിങ്ങൾക്കു നൽകും. ഇതുവരെ നിങ്ങൾ എന്റെ നാമത്തിൽ ഒന്നും ചോദിച്ചിട്ടില്ല; ചോദിക്കുവിൻ, നിങ്ങൾക്കു ലഭിക്കും; അങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ സന്തോഷം പൂർണമാകും.” യോഹന്നാൻ 16:23–24
അന്ത്യത്താഴവേളയിലെ യേശുവിന്റെ പ്രഭാഷണത്തിൽ, യേശുവിന്റെ നാമത്തിൽ പിതാവിനോടു പ്രാർഥിക്കുക എന്ന വിഷയം ആവർത്തിച്ചു വരുന്നു. ഓരോ തവണയും, തന്റെ നാമത്തിൽ ശിഷ്യന്മാർ ചോദിക്കുന്ന എന്തും പിതാവ് നൽകുമെന്ന് യേശു അവർക്ക് ഉറപ്പുനൽകുന്നു. എത്ര മഹത്തായ വാഗ്ദാനം! ഈ വാഗ്ദാനം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ യാഥാർഥ്യമാകുന്നത് എങ്ങനെയാണ്?
ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ ഈ വിഷയം മൂന്നാമത്തെയും അവസാനത്തെയും തവണ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. യേശു ശിഷ്യന്മാരോടു പറയുന്നു: “ഇതുവരെ നിങ്ങൾ എന്റെ നാമത്തിൽ ഒന്നും ചോദിച്ചിട്ടില്ല…” തങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കാനാണ് അവിടുന്ന് ഇതു പ്രത്യേകം എടുത്തുപറയുന്നത്: അവിടുത്തെ നാമത്തിലുള്ള പ്രാർഥന സന്തോഷത്തിന്റെ പൂർണതയിലേക്കു നയിക്കും: “ചോദിക്കുവിൻ, നിങ്ങൾക്കു ലഭിക്കും; അങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ സന്തോഷം പൂർണമാകും.”
പൂർണമായ സന്തോഷം ക്ഷണികമായ ഒരു വികാരമോ ലൗകികാഭിലാഷങ്ങളുടെ സംതൃപ്തിയോ അല്ല. ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യത്തിൽനിന്ന് ഒഴുകിവരുന്ന ആഴമേറിയതും നിലനിൽക്കുന്നതുമായ ആനന്ദമാണത്—നമ്മുടെ ഏറ്റവും അഗാധമായ അഭിലാഷങ്ങളുടെ സാക്ഷാത്കാരം. ഈ സന്തോഷം പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തിന്റെ തന്നെ ജീവനിൽ വേരൂന്നിയിരിക്കുന്നു; ക്രിസ്തുവിലൂടെ പിതാവുമായി ഒരു ബന്ധത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ നാം ആ ജീവനിൽ പങ്കുചേരാൻ തുടങ്ങുന്നു. സ്വർഗത്തിലെ നിത്യാനന്ദത്തിന്റെ മുന്നാസ്വാദനമാണിത്; അവിടെ ദൈവത്തോടുള്ള നമ്മുടെ സ്നേഹം പൂർണതയിലെത്തും.
വിവേകമുള്ള ഏതൊരു വ്യക്തിയും ഈ സന്തോഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, പാപം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിലൂടെ നാം പലപ്പോഴും നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ അതിനെ കെടുത്തിക്കളയുന്നു. സന്തോഷം നൽകുമെന്നു വിശ്വസിപ്പിച്ച് പാപം നമ്മെ വഞ്ചിക്കുന്നു; എന്നാൽ അവസാനം അത് യഥാർഥ സന്തോഷത്തിന്റെ ഉറവിടമായ ദൈവത്തിൽനിന്നുതന്നെ നമ്മെ വേർപെടുത്തുന്നു. ഈ സന്തോഷം ലഭിക്കാൻ തന്റെ നാമത്തിൽ അതിനായി അപേക്ഷിക്കണമെന്ന് യേശു നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ അവിടുത്തെ നാമത്തിൽ പ്രാർഥിക്കുക എന്നതിന്റെ അർഥമെന്താണ്? യേശു ഉത്തരം നൽകുന്നു: “അന്നു നിങ്ങൾ എന്റെ നാമത്തിൽ അപേക്ഷിക്കും; നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ഞാൻ പിതാവിനോട് അപേക്ഷിക്കുമെന്ന് ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നില്ല. എന്തെന്നാൽ, നിങ്ങൾ എന്നെ സ്നേഹിക്കുകയും ഞാൻ ദൈവത്തിൽനിന്നു വന്നുവെന്നു വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്തതിനാൽ പിതാവുതന്നെ നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നു” (യോഹന്നാൻ 16:26–27).
യേശുവിന്റെ നാമത്തിൽ പ്രാർഥിക്കുക എന്നാൽ, അവിടുന്ന് ദൈവമാണെന്നു വിശ്വസിച്ചും ദൈവമായി അവിടുത്തെ സ്വീകരിച്ചും യേശുവിനെ സ്നേഹിക്കുക എന്നാണ്. ഇതാണ് യഥാർഥ പ്രാർഥന. ദൈവപുത്രനു സമർപ്പിക്കുന്ന ദൈവാരാധനയുടെ ഒരു പ്രവൃത്തിയാണിത്. ആരാധന സ്നേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ രൂപമാണ്; കാരണം അത് യേശുവിനെ നമ്മുടെ രക്ഷകനായി മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ ദൈവമായും അംഗീകരിക്കുന്നു. ആരാധന ഉപവിസ്നേഹത്തിനും അപ്പുറത്തേക്കു പോകുന്നു; ദൈവത്തിനു മാത്രമായി നൽകേണ്ട സ്നേഹത്തിന്റെ രൂപമാണത്. ഈ ആരാധന നമ്മെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുകയും പിതാവുമായുള്ള പുത്രന്റെ പരിപൂർണമായ ബന്ധത്തിലേക്കു നമ്മെ അടുപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ആരാധനയിലൂടെ നാം ക്രിസ്തുവുമായി അത്രമേൽ ഗാഢമായി ഐക്യപ്പെടുന്നു; അങ്ങനെ നാം അവിടുത്തോടുകൂടെ ഒന്നായിത്തീരുകയും പിതാവിനോടുള്ള അവിടുത്തെ പ്രാർഥന നമ്മുടേതായിത്തീരുകയും ചെയ്യുന്നു.
ക്രിസ്തുവുമായുള്ള ഈ ഐക്യം നമുക്ക് പിതാവിന്റെ സ്നേഹം നേടിത്തരുന്നു; കാരണം പിതാവ് പുത്രനെ പരിപൂർണമായി സ്നേഹിക്കുന്നു. ആരാധനയിലൂടെ നാം യേശുവുമായി ഐക്യപ്പെടുമ്പോൾ, പിതാവ് നമ്മെ നോക്കി തന്റെ പ്രിയപുത്രനെ കാണുന്നു. ആരാധന ക്രൈസ്തവജീവിതത്തിന്റെ ഒരു വശം മാത്രമല്ല; യേശു നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന എല്ലാറ്റിന്റെയും കേന്ദ്രമാണത്. സന്തോഷത്തിന്റെ പൂർണത കൈവരിക്കാനും പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തിന്റെ ജീവനിൽ പങ്കുചേരാനുമുള്ള മാർഗമാണത്.
പൂർണമായ സന്തോഷത്തിനായുള്ള നിങ്ങളുടെ ആഗ്രഹത്തെയും അതു കൈവരിക്കാനുള്ള മാർഗമായ ദൈവാരാധനയെയും കുറിച്ച് ഇന്നു ധ്യാനിക്കുക. പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ അനുഗ്രഹങ്ങൾ ചോദിക്കുകയോ ആശ്വാസം തേടുകയോ കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയോ മാത്രമാണോ ചെയ്യുന്നത്? അതോ നിങ്ങളുടെ പൂർണഹൃദയത്തോടും മനസ്സോടും ആത്മാവോടും ശക്തിയോടുംകൂടെ ദൈവത്തെ ആരാധിച്ചുകൊണ്ട് പ്രാർഥനയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്കു കടക്കുന്നുണ്ടോ? യേശുവിനെ ആരാധിക്കാനുള്ള ഏറ്റവും ആഴമേറിയ മാർഗങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ദിവ്യകാരുണ്യ ആരാധന. യേശുവിന്റെ മുമ്പിൽ മുട്ടുകുത്തി സമയം ചെലവഴിച്ചുകൊണ്ട്, അവിടുന്ന് നമ്മുടെ സ്തുതിക്ക് അർഹനും സർവശക്തനായ ദൈവവുമായതിനാൽ അവിടുത്തെ സ്തുതിക്കുന്നത് നമ്മുടെ പ്രാർഥനയുടെ അടിത്തറയായിരിക്കണം. പിതാവിന്റെ പുത്രന്റെ നാമത്തിൽ നിങ്ങൾ പ്രാർഥിക്കുന്നതെല്ലാം പിതാവ് നൽകുമെന്നു വിശ്വസിക്കുക. ദൈവാരാധനയിലൂടെ അങ്ങനെ പ്രാർഥിക്കുക; അപ്പോൾ പിതാവ് നിങ്ങളുടെമേലും നിങ്ങളിലൂടെ ലോകത്തിന്മേലും എണ്ണമറ്റ അനുഗ്രഹങ്ങൾ ചൊരിയും.
എന്റെ ദിവ്യനാഥനായ യേശുവേ, അങ്ങ് ദൈവമാണെന്നു ഞാൻ വിശ്വസിക്കുകയും എന്റെ ആത്മാവിന്റെ സർവശക്തികളോടുംകൂടെ അങ്ങയെ ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്റെ ദൈവവും എന്റെ സർവസ്വവുമായി അങ്ങയെ ഞാൻ സ്തുതിക്കുകയും ആരാധിക്കുകയും മഹത്ത്വപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്റെ ആരാധന കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതാക്കുകയും അതിലൂടെ എന്നെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യണമേ; അങ്ങനെ ഞാൻ പ്രാർഥിക്കുമ്പോൾ, പിതാവ് അങ്ങയുടെ പരിശുദ്ധസ്വരം കേൾക്കുകയും അങ്ങയുടെ ഓരോ പ്രാർഥനയ്ക്കും ഉത്തരം നൽകുകയും ചെയ്യുമാറാകട്ടെ. യേശുവേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
എല്ലാ 4 വാല്യങ്ങളും മൃദുപുറംചട്ടയുള്ള പുസ്തകങ്ങളായും & ഇ-പുസ്തക രൂപത്തിലും ലഭ്യമാണ്!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – കൂടാതെ മറ്റിടങ്ങളിലും!
