4 വാല്യങ്ങളും പേപ്പർബാക്ക് & ഇ-പുസ്തക രൂപങ്ങളിൽ ലഭ്യമാണ്!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – കൂടാതെ മറ്റിടങ്ങളിലും!
യേശുവിന്റെ മാനുഷികവും ദൈവികവുമായ സ്നേഹം
നോമ്പുകാലം അഞ്ചാം ഞായർ (വർഷം A)
(കുറിപ്പ്: വിശ്വാസപരിശോധനാകർമ്മങ്ങൾ നടത്തുമ്പോൾ B & C വർഷങ്ങളിലും ഈ സുവിശേഷം ഐച്ഛികമായി ഉപയോഗിക്കാം.)
യേശു ഉണ്ടായിരുന്നിടത്ത് മറിയം എത്തി അവനെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ കാൽക്കൽ വീണ് പറഞ്ഞു: “കർത്താവേ, അങ്ങ് ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്റെ സഹോദരൻ മരിക്കുമായിരുന്നില്ല.” അവൾ കരയുന്നതും അവളോടൊപ്പം വന്ന യഹൂദർ കരയുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ യേശു അസ്വസ്ഥനായി, ആഴത്തിൽ വ്യാകുലനായി. അവൻ ചോദിച്ചു: “അവനെ എവിടെയാണ് അടക്കിയിരിക്കുന്നത്?” അവർ അവനോടു പറഞ്ഞു: “പ്രഭോ, വന്നു കാണുക.” യേശു കണ്ണീർ പൊഴിച്ചു. യോഹന്നാൻ 11:32–35
ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ യേശുവിന്റെ മനുഷ്യത്വം വ്യക്തമായി പ്രകാശിക്കുന്നു. ലാസറിന്റെ മരണത്തെത്തുടർന്ന് ചുറ്റുമുള്ളവർ അനുഭവിക്കുന്ന ദുഃഖം യേശുവിനെ ആഴത്തിൽ സ്പർശിക്കുന്നു. അവിടുന്ന് “അത്യന്തം അസ്വസ്ഥനും വ്യാകുലനുമായി” എന്നും ഒടുവിൽ “കണ്ണീർ പൊഴിച്ചു” എന്നും സുവിശേഷം പറയുന്നു. “അത്യന്തം അസ്വസ്ഥനായി” എന്നതിന് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന embrimaomai എന്ന ഗ്രീക്ക് പദം ശക്തമായ വൈകാരികക്ഷോഭത്തെ, രോഷത്തെയോ കോപത്തെയോ പോലും, സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അതിനെ “അവൻ ആത്മാവിൽ ചീറ്റി” എന്നു പരിഭാഷപ്പെടുത്താം. അവിടുത്തെ ആത്മാവിന്റെ ആഴത്തിൽനിന്നുയർന്ന, അനൈച്ഛികവും ഉള്ളുലയ്ക്കുന്നതുമായ ഒരു പ്രതികരണത്തെയാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. യേശുവിന്റെ കോപം കരയുന്ന ആളുകളോടായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് പാപം മൂലമുണ്ടായ മരണം എന്ന യാഥാർഥ്യത്തോടായിരുന്നുവെന്ന് ചില വ്യാഖ്യാതാക്കൾ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. മനുഷ്യവർഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പിതാവിന്റെ ആദിമപദ്ധതിയിൽ മരണം ഒരിക്കലും ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നില്ലെന്ന് ദൈവമായ യേശുവിന് അറിയാമായിരുന്നു. ദൈവികമായ കാഴ്ചപ്പാടിൽ, പാപത്തിന്റെ അനന്തരഫലമായിട്ടാണ് അവിടുന്ന് മരണത്തെ കണ്ടത്. ഈ കാഴ്ചപ്പാടിൽ, മരണം അവിടുത്തെ നീതിപൂർവകമായ രോഷം ഉണർത്തുകയും അവിടുത്തെ മാനുഷികഹൃദയത്തെ ആഴത്തിൽ വ്യാകുലപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.
ഈ ഭാഗം തുടരുമ്പോൾ, ബൈബിളിലെ ഏറ്റവും ചെറിയ വാക്യത്തിൽ യേശുവിന്റെ മനുഷ്യത്വം ശക്തമായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു: “യേശു കണ്ണീർ പൊഴിച്ചു.” എന്തുകൊണ്ടാണ് അവിടുന്ന് കരഞ്ഞത്? ഹെബ്രായർക്കുള്ള ലേഖനത്തിൽ വിശുദ്ധ പൗലോസ് നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു: “നമ്മുടെ ബലഹീനതകളിൽ സഹതപിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു പ്രധാനപുരോഹിതനല്ല നമുക്കുള്ളത്; മറിച്ച്, നമ്മെപ്പോലെ എല്ലാ വിധത്തിലും പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടവനും എന്നാൽ പാപം ചെയ്യാത്തവനുമാണ്” (ഹെബ്രായർ 4:15). മനുഷ്യവേദനയെ പരിശുദ്ധ ത്രിത്വം നേരിട്ട് അറിയുന്നുവെന്ന് യേശുവിന്റെ കണ്ണീർ നമുക്കു കാണിച്ചുതരുന്നു. മനുഷ്യാവതാരം ചെയ്ത പുത്രൻ ദുഃഖം അനുഭവിക്കാൻ സ്വയം അനുവദിച്ചു; പിതാവും പരിശുദ്ധാത്മാവും അവിടുന്നിലൂടെ ഈ ദുഃഖത്തിൽ പങ്കുചേർന്നു.
യേശുവിന്റെ ദുഃഖം ലാസറിന്റെ സഹോദരിമാരുടെയും അവിടെ സന്നിഹിതരായിരുന്ന മറ്റുള്ളവരുടെയും കരച്ചിലിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായിരുന്നുവെന്നത് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. യേശുവിന്റെ കരച്ചിലിനെ സൂചിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ഗ്രീക്ക് പദം edakrysen എന്നാണ്. അതിന്റെ അർഥം “കണ്ണീർ പൊഴിക്കുക” അല്ലെങ്കിൽ “നിശ്ശബ്ദമായി കരയുക” എന്നാണ്. അവിടുത്തെ കണ്ണീർ വ്യക്തിപരവും നിയന്ത്രിതവും ആത്മബന്ധത്തിൽനിന്നുയർന്നതും ഹൃദയംഗമവും ദൈവിക കാരുണ്യം നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു. അതേസമയം, മറ്റുള്ളവരുടെ കരച്ചിലിനെ വിവരിക്കുന്നത് klaió എന്ന ഗ്രീക്ക് പദമാണ്. ഉറക്കെ വിലപിക്കുക എന്നാണ് അതിന്റെ അർഥം; അക്കാലത്തെ സമൂഹമായുള്ളതും ആചാരപരവുമായ ദുഃഖാചരണത്തിന്റെ ഒരു പതിവുരീതിയായിരുന്നു അത്. യേശുവിന്റെ ദുഃഖം ആചാരപരമോ അതിരുകവിഞ്ഞതോ ആയിരുന്നില്ല; വ്യക്തിപരമായ ദുഃഖത്തിൽനിന്നും ദൈവിക കാരുണ്യത്തിൽനിന്നും ജനിച്ച, ആത്മബന്ധമുള്ളതും ഹൃദയംഗമവുമായ ദുഃഖമായിരുന്നു അത്.
യേശുവിന്റെ അഗാധമായ അനുകമ്പയും സഹാനുഭൂതിയും ദുഃഖവും നാം ഒരിക്കലും മറക്കരുത്. നാം അനുഭവിക്കുന്ന അതേ വികാരങ്ങൾ അവിടുത്തെ മാനുഷികഹൃദയവും അനുഭവിക്കുന്നു—നാം ദുഃഖിക്കുമ്പോൾ അവിടുന്നും ദുഃഖിക്കുന്നു, നമ്മുടെ വേദനയിൽ പങ്കുചേരുന്നു, പാപത്തിന് നമ്മുടെമേലുള്ള പിടി അവിടുത്തെ ഉള്ളുലയ്ക്കുന്നു. ലാസറിന്റെ മരണത്തിൽ ഈ വികാരങ്ങൾ അനുഭവിച്ചശേഷം യേശു കല്ലറയ്ക്കു പുറത്ത് നിന്ന് “ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: ‘ലാസറേ, പുറത്തുവരുക!’” (യോഹന്നാൻ 11:43). അവിടുത്തെ ആജ്ഞയ്ക്കു പിന്നിലെ വികാരതീവ്രത നമുക്ക് സങ്കല്പിക്കാം. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ, പാപത്തിൽ കുടുങ്ങിപ്പോകുമ്പോഴോ മാനുഷിക ബലഹീനതകളുടെ ഭാരത്താൽ വലയുമ്പോഴോ, അതേ ദൈവിക അധികാരത്തോടും മാനുഷിക വികാരതീവ്രതയോടുംകൂടി യേശു നമ്മെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കു വിളിക്കുന്നത് നാം കേൾക്കണം.
യേശുവിന്റെ മനുഷ്യത്വത്തെക്കുറിച്ചും നാം അനുഭവിക്കുന്നതെല്ലാം അവിടുന്ന് പൂർണമായി മനസ്സിലാക്കുന്നതെങ്ങനെയെന്നും ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. നമ്മുടെ സഹനങ്ങളോടുള്ള അവിടുത്തെ അഗാധമായ സഹാനുഭൂതിയും അവിടുത്തെ കൃപയാൽ നാം എഴുന്നേൽക്കുമ്പോഴുള്ള അവിടുത്തെ സന്തോഷവും, എത്ര ആഴത്തിലാണ് അവിടുന്ന് നമ്മെ അറിയുന്നതെന്ന് നമുക്കു കാണിച്ചുതരുന്നു. നാം അവിടുത്തെ ദൈവത്വത്തിൽ പങ്കുചേരേണ്ടതിന് ദൈവം എല്ലാ വിധത്തിലും നമ്മിലൊരുവനായി, പാപമൊഴികെയുള്ള നമ്മുടെ മനുഷ്യാവസ്ഥയിൽ പങ്കുചേർന്നു. അവിടുത്തെ മനുഷ്യത്വത്തെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കുക. അവിടുത്തെ സാമീപ്യം നിങ്ങളെ അവിടുത്തെ അടുക്കലേക്ക് ആകർഷിക്കാനും അവിടുത്തെ ദൈവികജീവിതത്തിൽ നിങ്ങൾക്കു പങ്കു നൽകാനും അനുവദിക്കുക.
ഏറ്റവും കാരുണ്യവാനായ കർത്താവേ, അങ്ങ് മനുഷ്യസ്വഭാവത്തെ അതിന്റെ പൂർണതയിൽ അനുഭവിച്ചു. അങ്ങ് ഒരിക്കലും പാപം ചെയ്തില്ലെങ്കിലും, ഞങ്ങളുടെ പാപത്തിന്റെയും സഹനത്തിന്റെയും ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കാൻ അങ്ങ് സ്വയം അനുവദിക്കുകയും അവയെ അങ്ങയുടെ ദൈവിക കാരുണ്യത്താൽ നിറയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങയുടെ മനുഷ്യത്വത്തിലൂടെയാണ് ഞാൻ അങ്ങയുടെ ദൈവത്വത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നതെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്, അങ്ങയുടെ മനുഷ്യത്വത്തെ എപ്പോഴും ഓർക്കാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ. യേശുവേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
നമ്മുടെ മഹത്ത്വത്തിന്റെ “മണിക്കൂറിനെ” അഭിമുഖീകരിക്കൽ
നോമ്പുകാലം അഞ്ചാം ഞായർ (വർഷം B)
(കുറിപ്പ്: വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ വിശ്വാസപരിശോധനാകർമ്മങ്ങൾ നടത്തുമ്പോൾ, ഈ വിചിന്തനത്തിനു പകരം വർഷം A-യ്ക്കുള്ള വിചിന്തനം ഉപയോഗിക്കാം.)
“മനുഷ്യപുത്രൻ മഹത്ത്വപ്പെടാനുള്ള മണിക്കൂർ വന്നിരിക്കുന്നു. ആമേൻ, ആമേൻ, ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു: ഗോതമ്പുമണി നിലത്തുവീണ് അഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ അത് ഒരു ഗോതമ്പുമണിയായിത്തന്നെ ശേഷിക്കും; അഴിയുന്നെങ്കിലോ, അത് ധാരാളം ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കും.” യോഹന്നാൻ 12:23–24
ക്രൈസ്തവരെന്ന നിലയിൽ, മരണം ഒരു അവസാനമല്ല, മറിച്ച് ഒരു തുടക്കമാണെന്ന് നാം വിശ്വസിക്കുന്നു. നിങ്ങൾ മരണത്തെ പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടോ? നിത്യജീവിതത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കാൻ നാം ഓരോരുത്തരും മരണത്തിലൂടെ കടന്നുപോകണം. നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തോടു ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന, മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആരോഗ്യകരമായ അഭിലാഷം, ദൈവത്തോടും മാലാഖമാരോടും വിശുദ്ധരോടുംകൂടെ പുതിയതും മഹത്ത്വപൂർണവുമായ ഒരു ജീവിതാവസ്ഥയിലേക്കു പ്രവേശിക്കാനുള്ള പ്രത്യാശാനിർഭരമായ കാത്തിരിപ്പിനെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.
വിശ്വാസത്തിന്റെ ഉറപ്പില്ലാത്തതിനാൽ ചിലർ മരണത്തെ ഭയപ്പെടുന്നു. ഈ വിശ്വാസമില്ലാതെ, ഭൗമികജീവിതത്തിൽനിന്നുള്ള വേർപാട് ദൈവിക പ്രത്യാശയ്ക്കു പകരം ഉത്കണ്ഠയുടെ ഉറവിടമായിത്തീരുന്നു. മറ്റു ചിലർ മരണത്തിനായി ആഗ്രഹിച്ചേക്കാം; പ്രത്യാശകൊണ്ടല്ല, ജീവിതഭാരങ്ങളിൽനിന്നുള്ള രക്ഷപ്പെടലായി—ദൈവത്തിന്റെ വാഗ്ദാനത്തിലുള്ള വിശ്വാസത്തിലല്ല, നിരാശയിൽ വേരൂന്നിയ ഒരു ആഗ്രഹമാണത്.
ദൈവം നിശ്ചയിച്ച സമയത്ത് നന്നായി മരിക്കാൻ കഴിയുന്നത് നാം നന്നായി ജീവിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ്. വാസ്തവത്തിൽ, ഇവ രണ്ടും വേർതിരിക്കാനാവാത്തവയാണ്. നിത്യജീവിതത്തിൽ ദൃഷ്ടിയുറപ്പിച്ച് നന്നായി ജീവിക്കണമെങ്കിൽ, നമ്മുടെ ജീവിതം “ധാരാളം ഫലം” പുറപ്പെടുവിക്കേണ്ടതിന്, “നിലത്തു വീണ് മരിക്കുന്ന” ഗോതമ്പുമണിപോലെയാകാനുള്ള നിരന്തരമായ സമർപ്പണം ആവശ്യമാണ്.
മരണത്തിലൂടെ മാത്രമേ നല്ല ഫലം ഉണ്ടാകൂ. എന്നാൽ നാം അനുഭവിക്കേണ്ട മരണം രണ്ടുവിധമാണ്. ആദ്യത്തേത് ഭൗമികജീവിതത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ നമുക്ക് ഒഴിവാക്കാനാവാത്ത ശാരീരികമരണമാണ്. അതിനുമുമ്പ് മറ്റൊരുവിധം മരണത്തിലേക്ക് നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു—ലൗകികമായ ആസക്തികളിൽനിന്നും സ്വാർഥമോഹങ്ങളിൽനിന്നും വിട്ടുനിന്ന്, അനുദിനം സ്വയത്തിനു മരിക്കുക. ഈ ആത്മീയമരണം നന്നായി ജീവിക്കാനുള്ള വഴി മാത്രമല്ല; നമ്മുടെ അന്ത്യമണിക്കൂർ വരുമ്പോൾ നിത്യമഹത്വത്തിനായി നമ്മെ ഒരുക്കുന്നതുകൂടിയാണ്.
ആഡംബരജീവിതത്തിലോ അതിരറ്റ സമ്പത്തിലോ ലൗകികവിജയത്തിലോ ജഡികസുഖങ്ങളിലോ അല്ല നല്ല ജീവിതം കണ്ടെത്താനാകുന്നത്. കടന്നുപോകുന്ന ഈ കാര്യങ്ങളാണ് നല്ല ജീവിതത്തെ നിർവചിക്കുന്നതെന്ന മട്ടിൽ പലരും ജീവിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അതല്ല സത്യം. കുരിശിന്റെ വിരോധാഭാസത്തിൽ മാത്രമേ യഥാർഥമായ നല്ല ജീവിതം കണ്ടെത്താനാകൂ. ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ യേശു ഈ വിരോധാഭാസം ഇങ്ങനെ വ്യക്തമാക്കി: “തന്റെ ജീവനെ സ്നേഹിക്കുന്നവൻ അതു നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നു; ഈ ലോകത്തിൽ തന്റെ ജീവനെ വെറുക്കുന്നവൻ അതിനെ നിത്യജീവിതത്തിനായി കാത്തുസൂക്ഷിക്കും” (യോഹന്നാൻ 12:25). ഈ ലോകത്തിൽ സ്വന്തം ജീവനെ “വെറുക്കുക” എന്നതിന്റെ അർഥം ഭൗമികസുഖങ്ങളോടും അഭിലാഷങ്ങളോടുമുള്ള എല്ലാ സ്വാർഥമായ ആസക്തികളെയും നാം നിരസിക്കുന്നു എന്നാണ്. അങ്ങനെ ദൈവം നമ്മിൽ ചൊരിയുന്ന ഉപവിസ്നേഹത്തിൽ ജീവിക്കാൻ നമുക്കു കഴിയുന്നു. ഉപവിസ്നേഹം എപ്പോഴും ത്യാഗപൂർണമാണ്; കാരണം, അത് ക്രിസ്തുവിന്റെ കുരിശിലെ നിസ്വാർഥസ്നേഹത്തിലുള്ള പങ്കുചേരലാണ്. നാം ക്രമരഹിതമായി മുറുകെപ്പിടിക്കുന്ന എല്ലാറ്റിൽനിന്നും ശാരീരികമായും ആത്മീയമായും വിട്ടുനിൽക്കേണ്ടതിനാൽ ഉപവിസ്നേഹത്തിലുള്ള ജീവിതം വേദനാജനകമായിരിക്കും. എങ്കിലും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കും ജീവിതപൂർണതയിലേക്കും ദൈവമഹത്വത്തിലുള്ള പങ്കുചേരലിലേക്കുമുള്ള ഏകമാർഗം അതാണ്.
നാം എത്രയധികം ത്യാഗമനോഭാവമുള്ളവരാകുന്നുവോ അത്രയധികം സ്വർഗത്തിലും ഭൂമിയിലും ദൈവമഹത്വത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നു എന്നതാണ് സദ്വാർത്ത. “മനുഷ്യപുത്രൻ മഹത്വപ്പെടാനുള്ള സമയം വന്നിരിക്കുന്നു” (യോഹന്നാൻ 12:23) എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് യേശു ഇന്നത്തെ സുവിശേഷം ആരംഭിക്കുന്നത്. അവിടുത്തെ മഹത്വത്തിന്റെ സമയം എന്നത് അവിടുത്തെ പീഡാനുഭവത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. അവിടുത്തെ പീഡാനുഭവം ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹത്തിന്റെ പരിപൂർണമായ വെളിപ്പെടുത്തലായിരുന്നതിനാൽ, അത് ഭൂമിയിലെ അവിടുത്തെ ഏറ്റവും വലിയ മഹത്വത്തിന്റെ നിമിഷവുമായിരുന്നു; സ്വർഗത്തിലെ അവിടുത്തെ നിത്യമഹത്വത്തിന്റെ കാരണവും അതായിരിക്കും. അതുപോലെ, ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹത്തിലൂടെ നാം സ്വയത്തിനു മരിക്കുകയും ഒന്നും മാറ്റിവയ്ക്കാതെ നമ്മുടെ ആത്മാവിന്റെ സർവശക്തികളോടുംകൂടെ നിസ്വാർഥമായി ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ഇപ്പോൾത്തന്നെ മാനുഷികവും ആത്മീയവുമായ മഹത്വം പ്രാപിക്കാനുള്ള താക്കോൽ നാം കണ്ടെത്തുന്നു. ഈ ജീവിതത്തിൽ നമുക്ക് യഥാർഥ പൂർണത നൽകാൻ കഴിയുന്ന ഏക കാര്യം ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹമാണ്; സ്വർഗത്തിൽ നിത്യാനന്ദത്തിന്റെ ഉറവിടവും അതായിരിക്കും.
ഒരു ഗോതമ്പുമണിപോലെ നിലത്തു വീണ് മരിക്കാനുള്ള നിങ്ങളുടെ സന്നദ്ധതയെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ചിന്തിക്കുക. ലൗകികസംതൃപ്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഏതൊക്കെ അസത്യങ്ങളെയാണ് നിങ്ങൾ മുറുകെപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നത്? കുരിശിന്റെ ജ്ഞാനം സ്വീകരിക്കുന്നതിൽനിന്ന് ഏതൊക്കെ ആസക്തികളാണ് നിങ്ങളെ തടയുന്നത്? ഈ ചോദ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, യഥാർഥ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കും ജീവിതപൂർണതയിലേക്കും നിത്യമഹത്വത്തിലേക്കുമുള്ള ഏകമാർഗമായ ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസം ഏറ്റുപറയുക.
മഹത്വപൂർണനായ എന്റെ കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ പീഡാനുഭവം അങ്ങയുടെ ഏറ്റവും വലിയ മഹത്വത്തിന്റെ നിമിഷമായിരുന്നു; കാരണം, അത് അങ്ങയുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ പരിപൂർണമായ വെളിപ്പെടുത്തലായിരുന്നു. അങ്ങയുടെ ത്യാഗപൂർണമായ സ്നേഹത്തിലേക്ക് എന്നെ ആകർഷിക്കണമേ. അങ്ങനെ സ്വാർഥമായ എല്ലാ ജീവിതരീതികളെയും ഞാൻ തള്ളിക്കളയുകയും, പകരം അങ്ങയുടെ തിരുഹിതമനുസരിച്ച് മറ്റുള്ളവർക്കായി എന്റെ ജീവൻ സമർപ്പിക്കുന്നതിന്റെ മഹത്ത്വം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
കരുണ സകല നീതിയും നിറവേറ്റുന്നു
നോമ്പുകാലത്തിലെ അഞ്ചാം ഞായർ (വർഷം C)
(കുറിപ്പ്: വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ പരിശോധനാകർമങ്ങൾ നടത്തുമ്പോൾ, ഈ ധ്യാനചിന്തയ്ക്കു പകരം വർഷം A-യിലെ ധ്യാനചിന്ത ഉപയോഗിക്കാം. തുടർന്ന് നൽകുന്ന സുവിശേഷവും ധ്യാനചിന്തയും തിങ്കളാഴ്ച ഉപയോഗിക്കാം.)
“ഗുരോ, ഈ സ്ത്രീ വ്യഭിചാരത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ പിടിക്കപ്പെട്ടു. ഇങ്ങനെയുള്ള സ്ത്രീകളെ കല്ലെറിയണമെന്ന് മോശ നിയമത്തിൽ ഞങ്ങളോടു കല്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. അങ്ങ് എന്തു പറയുന്നു?” യോഹന്നാൻ 8:4–5
നീതി നിറവേറ്റപ്പെടണം. ദൈവം പൂർണമായും നീതിമാനാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് പഴയനിയമത്തിൽ ഗുരുതരമായ പാപങ്ങൾക്ക് വധശിക്ഷ വിധിച്ചിരുന്നത്. ചിലപ്പോൾ പഴയനിയമം മനസ്സിലാക്കാൻ പ്രയാസമായേക്കാം, പ്രത്യേകിച്ച് വധശിക്ഷയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളിൽ. പഴയനിയമത്തിലെ ആദ്യത്തെ അഞ്ചു ഗ്രന്ഥങ്ങളായ തോറ, വ്യഭിചാരം, മറ്റു ലൈംഗികകുറ്റങ്ങൾ, ദൈവനിന്ദ, വിഗ്രഹാരാധന, മാതാപിതാക്കളെ ഗുരുതരമായി അപമാനിക്കൽ, സാബത്ത് ലംഘനം, കൊലപാതകം, വിശുദ്ധവസ്തുനിന്ദ, കള്ളസാക്ഷ്യം, മന്ത്രവാദം തുടങ്ങിയ പാപങ്ങൾക്ക് വധശിക്ഷ നിർദേശിക്കുന്നു. ദൈവജനത്തിന്റെ വിശുദ്ധി സംരക്ഷിക്കാനും, ദൈവവുമായുള്ള അവരുടെ ഉടമ്പടിബന്ധത്തെ തകർക്കുന്ന പാപത്തിന്റെ ഗൗരവം ഊന്നിപ്പറയാനുമാണ് ഈ നിയമങ്ങൾ ഉദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്.
ഈ പാപങ്ങളോടുള്ള യേശുവിന്റെ സമീപനം പഴയനിയമത്തിലെ നിയമങ്ങളിൽനിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണെന്നു തോന്നുന്നു. വ്യഭിചാരത്തിൽ പിടിക്കപ്പെട്ട സ്ത്രീയോട് അവിടുന്ന് കരുണയോടെ ഇടപെട്ടതിൽ ഇത് വ്യക്തമാണ്. കാരണം, പാപികളെ പശ്ചാത്താപത്തിലേക്കും മാനസാന്തരത്തിലേക്കും നയിക്കുക എന്ന ഈ നിയമങ്ങളുടെ കൂടുതൽ പൂർണമായ അർഥം യേശു വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. പഴയ നിയമം ഇല്ലാതാക്കാനല്ല, അതു പൂർത്തിയാക്കാനാണ് യേശു വന്നത് (കാണുക മത്തായി 5:17).
ദൈവനിയമത്തിന്റെ മറ്റു ഗുരുതരമായ ലംഘനങ്ങളെപ്പോലെ വ്യഭിചാരവും നീതി ആവശ്യപ്പെടുന്നു. വ്യഭിചാരത്തിനെതിരായ പഴയനിയമത്തിലെ കൽപ്പനയും, അതോടൊപ്പം ദൈവത്തിനെതിരായ മറ്റെല്ലാ ഗുരുതരമായ അപരാധങ്ങളെയും സംബന്ധിച്ച കൽപ്പനകളും യേശു എങ്ങനെ പൂർത്തീകരിക്കുന്നുവെന്ന് ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ നാം കാണുന്നു. പാപത്തിന്റെ ഗൗരവം അവിടുന്ന് കുറച്ചുകാണിക്കുന്നില്ല; മറിച്ച്, പാപിയെ മനഃപരിവർത്തനത്തിലേക്കും അനുതാപത്തിലേക്കും വിളിക്കുന്നതോടൊപ്പം കരുണയും ക്ഷമയും നൽകിക്കൊണ്ട് അവിടുന്ന് നീതി നിറവേറ്റുന്നു. ഇതാണ് മോശയുടെ നിയമത്തിന്റെ ആഴമേറിയ ലക്ഷ്യം—കേവലം ശിക്ഷയല്ല, മറിച്ച് ഹൃദയം ദൈവത്തിലേക്കു തിരിയുന്ന പരിവർത്തനം.
പഴയ നിയമവും കൃപയുടെയും കരുണയുടെയും പുതിയ നിയമവും വിശ്വാസികളിൽനിന്ന് ഉന്നതമായ ധാർമ്മികനിലവാരം ആവശ്യപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ, പുതിയ നിയമം പഴയ നിയമത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം പൂർത്തീകരിക്കുന്നു. പാപികളോടുള്ള യേശുവിന്റെ കരുണാപൂർവമായ സമീപനം നീതിയുടെ ആവശ്യകത ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല; മറിച്ച്, പുതിയതും അഗാധവുമായ രീതിയിൽ അതു നിറവേറ്റുന്നു.
എന്നാൽ വധശിക്ഷയുടെ കാര്യമോ? തോറയിൽ ദൈവം ആവശ്യപ്പെട്ടതുപോലെ നീതി ഇനിയും നിറവേറ്റപ്പെടേണ്ടതല്ലേ? തീർച്ചയായും. എല്ലാ നീതിയും നിറവേറ്റാനാണ് യേശു മരിച്ചത് എന്നതിന്റെ കൃത്യമായ കാരണവും ഇതുതന്നെയാണ്. ഗുരുതരമായ അപരാധങ്ങൾക്ക് അർഹമായിരുന്ന വധശിക്ഷ ഉൾപ്പെടെ പാപത്തിനുള്ള ശിക്ഷ അവിടുന്ന് സ്വയം ഏറ്റെടുത്തു; അങ്ങനെ സമസ്ത മനുഷ്യരാശിക്കുവേണ്ടി നീതി പുനഃസ്ഥാപിച്ചു. അവിടുത്തെ ബലിയിലൂടെ നീതി നിറവേറ്റപ്പെടുകയും പാപത്തെക്കുറിച്ച് അനുതപിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ മനഃപരിവർത്തനം സാധ്യമാകുന്നു. പഴയതും പുതിയതുമായ ദൈവത്തിന്റെ എല്ലാ നിയമങ്ങളുടെയും യഥാർഥ ഉദ്ദേശ്യം ഇതാണ്—പാപികളെ അനുതാപത്തിലേക്കും പുനഃസ്ഥാപനത്തിലേക്കും ഒടുവിൽ രക്ഷയിലേക്കും നയിക്കുക.
ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിലെ ആ പാവപ്പെട്ട സ്ത്രീ അപമാനിതയും ഭയചകിതയുമായിരുന്നെങ്കിലും, അവളിൽ നാം നമ്മെത്തന്നെയും മറ്റെല്ലാ മനുഷ്യരെയും കാണണം. നാമെല്ലാവരും മരണശിക്ഷ അർഹിക്കുന്ന പാപങ്ങൾ ചെയ്തവരാണ്. എന്നാൽ യേശു തന്റെ കരുണയാൽ ആ ശിക്ഷ സ്വയം ഏറ്റെടുത്തു. അവളെ കല്ലെറിയാൻ ആഗ്രഹിച്ച നിയമജ്ഞരോടും ഫരിസേയരോടും യേശു പറഞ്ഞത് ഈ സത്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു: “നിങ്ങളിൽ പാപമില്ലാത്തവൻ ആദ്യം അവളെ കല്ലെറിയട്ടെ” (യോഹന്നാൻ 8:7). പാപത്തെക്കുറിച്ച് ദുഃഖിക്കുകയും അനുതപിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മറ്റൊരാളെ വിധിച്ചുതള്ളാൻ നമുക്ക് അവകാശമില്ല. കാരണം, ദൈവം കരുണയുള്ളവനാണ്; ആ വ്യക്തിയുടെ പാപങ്ങൾക്കുള്ള വില സ്വന്തം രക്തത്താൽ അവിടുന്ന് നൽകിക്കഴിഞ്ഞു. വാസ്തവത്തിൽ, നാം അനുതപിക്കുകയും മനഃപരിവർത്തനം വരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നിടത്തോളം, ദൈവം കരുണ നൽകുമ്പോൾ നമ്മെത്തന്നെ വിധിച്ചുതള്ളാനും നമുക്ക് അവകാശമില്ല.
പാപിനിയായ ഈ സ്ത്രീയെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുകയും എല്ലാ നീതിയും നിറവേറ്റുന്ന യേശുവിന്റെ കരുണയിൽ ആനന്ദിക്കുകയും ചെയ്യുക. അവിടുന്ന് നിങ്ങളോടും ഇങ്ങനെയാണ് പെരുമാറുന്നതെന്ന് അറിയുക; അതേ കരുണയോടെ മറ്റുള്ളവരോട് പെരുമാറാൻ അവിടുന്ന് നിങ്ങളെ വിളിക്കുന്നു. അവിടുത്തെ ബലി നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി നീതി ഇതിനകം പുനഃസ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു; നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസവും അനുതാപവും മറ്റുള്ളവരോടു ക്ഷമിക്കാനുള്ള സന്നദ്ധതയും മാത്രമാണ് അവിടുന്ന് നിങ്ങളിൽനിന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. യേശു പാപത്തിന്റെ വില നൽകിയതിനാൽ, പാപിനിയായ ഈ സ്ത്രീക്കുണ്ടായിരുന്നതുപോലെ നമുക്കെല്ലാവർക്കും പ്രത്യാശയ്ക്കു വകയുണ്ട്. ക്രിസ്തുവിന്റെ പീഡാനുഭവവും മരണവും പാപത്തെ സംബന്ധിച്ച നീതിയുടെ ആവശ്യം നിറവേറ്റിയിരിക്കുന്നു എന്നറിഞ്ഞുകൊണ്ട്, കരുണയുടെ ആ ദാനം സ്വീകരിക്കാൻ ഹൃദയം തുറക്കുകയും മറ്റുള്ളവർക്കും അതു നൽകുകയും ചെയ്യുക.
അത്യന്തം കരുണയുള്ള രക്ഷകാ, എന്റെ പാപം ശിക്ഷ ആവശ്യപ്പെടുന്നു; ആ ശിക്ഷ അങ്ങ് ഏറ്റെടുത്ത് എല്ലാ നീതിയും നിറവേറ്റിയിരിക്കുന്നു. എന്നോടു ക്ഷമിക്കുകയും കരുണ കാണിക്കുകയും ചെയ്യണമേ. അങ്ങ് അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, ഞാൻ ഏതെല്ലാം വിധത്തിൽ അനുതപിക്കണമെന്നും മനഃപരിവർത്തനം വരുത്തണമെന്നും അങ്ങ് എന്നോടു കാണിച്ച അതേ അളവിൽ മറ്റുള്ളവരോടു കരുണ കാണിക്കണമെന്നും തിരിച്ചറിയാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ. ഈശോയെ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
കരുണ സകല നീതിയും നിറവേറ്റുന്നു
നോമ്പുകാലം അഞ്ചാം ആഴ്ചയിലെ തിങ്കളാഴ്ച (വർഷം A & B)
(കുറിപ്പ്: തലേദിവസം ഞായറാഴ്ച വർഷം A-യിലെ സുവിശേഷം ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, വർഷം C-യിൽ ഈ ധ്യാനവിചിന്തനം ഉപയോഗിക്കുന്നു.)
“ഗുരോ, ഈ സ്ത്രീ വ്യഭിചാരത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ പിടിക്കപ്പെട്ടു. ഇങ്ങനെയുള്ള സ്ത്രീകളെ കല്ലെറിയണമെന്ന് മോശ നിയമത്തിൽ ഞങ്ങളോടു കല്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. അങ്ങ് എന്തു പറയുന്നു?” യോഹന്നാൻ 8:4–5
നീതി നിറവേറ്റപ്പെടണം. ദൈവം പൂർണമായും നീതിമാനാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് പഴയനിയമത്തിൽ ഗുരുതരമായ പാപങ്ങൾക്ക് വധശിക്ഷ വിധിച്ചിരുന്നത്. ചിലപ്പോൾ പഴയനിയമം മനസ്സിലാക്കാൻ പ്രയാസമായേക്കാം, പ്രത്യേകിച്ച് വധശിക്ഷയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളിൽ. പഴയനിയമത്തിലെ ആദ്യത്തെ അഞ്ചു ഗ്രന്ഥങ്ങളായ തോറ, വ്യഭിചാരം, മറ്റു ലൈംഗികകുറ്റങ്ങൾ, ദൈവനിന്ദ, വിഗ്രഹാരാധന, മാതാപിതാക്കളെ ഗുരുതരമായി അപമാനിക്കൽ, സാബത്ത് ലംഘനം, കൊലപാതകം, വിശുദ്ധവസ്തുനിന്ദ, കള്ളസാക്ഷ്യം, മന്ത്രവാദം തുടങ്ങിയ പാപങ്ങൾക്ക് വധശിക്ഷ നിർദേശിക്കുന്നു. ദൈവജനത്തിന്റെ വിശുദ്ധി സംരക്ഷിക്കാനും, ദൈവവുമായുള്ള അവരുടെ ഉടമ്പടിബന്ധത്തെ തകർക്കുന്ന പാപത്തിന്റെ ഗൗരവം ഊന്നിപ്പറയാനുമാണ് ഈ നിയമങ്ങൾ ഉദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്.
ഈ പാപങ്ങളോടുള്ള യേശുവിന്റെ സമീപനം പഴയനിയമത്തിലെ നിയമങ്ങളിൽനിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണെന്നു തോന്നുന്നു. വ്യഭിചാരത്തിൽ പിടിക്കപ്പെട്ട സ്ത്രീയോട് അവിടുന്ന് കരുണയോടെ ഇടപെട്ടതിൽ ഇത് വ്യക്തമാണ്. കാരണം, പാപികളെ പശ്ചാത്താപത്തിലേക്കും മാനസാന്തരത്തിലേക്കും നയിക്കുക എന്ന ഈ നിയമങ്ങളുടെ കൂടുതൽ പൂർണമായ അർഥം യേശു വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. പഴയ നിയമം ഇല്ലാതാക്കാനല്ല, അതു പൂർത്തിയാക്കാനാണ് യേശു വന്നത് (കാണുക മത്തായി 5:17).
ദൈവനിയമത്തിന്റെ മറ്റു ഗുരുതരമായ ലംഘനങ്ങളെപ്പോലെ വ്യഭിചാരവും നീതി ആവശ്യപ്പെടുന്നു. വ്യഭിചാരത്തിനെതിരായ പഴയനിയമത്തിലെ കൽപ്പനയും, അതോടൊപ്പം ദൈവത്തിനെതിരായ മറ്റെല്ലാ ഗുരുതരമായ അപരാധങ്ങളെയും സംബന്ധിച്ച കൽപ്പനകളും യേശു എങ്ങനെ പൂർത്തീകരിക്കുന്നുവെന്ന് ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ നാം കാണുന്നു. പാപത്തിന്റെ ഗൗരവം അവിടുന്ന് കുറച്ചുകാണിക്കുന്നില്ല; മറിച്ച്, പാപിയെ മനഃപരിവർത്തനത്തിലേക്കും അനുതാപത്തിലേക്കും വിളിക്കുന്നതോടൊപ്പം കരുണയും ക്ഷമയും നൽകിക്കൊണ്ട് അവിടുന്ന് നീതി നിറവേറ്റുന്നു. ഇതാണ് മോശയുടെ നിയമത്തിന്റെ ആഴമേറിയ ലക്ഷ്യം—കേവലം ശിക്ഷയല്ല, മറിച്ച് ഹൃദയം ദൈവത്തിലേക്കു തിരിയുന്ന പരിവർത്തനം.
പഴയ നിയമവും കൃപയുടെയും കരുണയുടെയും പുതിയ നിയമവും വിശ്വാസികളിൽനിന്ന് ഉന്നതമായ ധാർമ്മികനിലവാരം ആവശ്യപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ, പുതിയ നിയമം പഴയ നിയമത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം പൂർത്തീകരിക്കുന്നു. പാപികളോടുള്ള യേശുവിന്റെ കരുണാപൂർവമായ സമീപനം നീതിയുടെ ആവശ്യകത ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല; മറിച്ച്, പുതിയതും അഗാധവുമായ രീതിയിൽ അതു നിറവേറ്റുന്നു.
എന്നാൽ വധശിക്ഷയുടെ കാര്യമോ? തോറയിൽ ദൈവം ആവശ്യപ്പെട്ടതുപോലെ നീതി ഇനിയും നിറവേറ്റപ്പെടേണ്ടതല്ലേ? തീർച്ചയായും. എല്ലാ നീതിയും നിറവേറ്റാനാണ് യേശു മരിച്ചത് എന്നതിന്റെ കൃത്യമായ കാരണവും ഇതുതന്നെയാണ്. ഗുരുതരമായ അപരാധങ്ങൾക്ക് അർഹമായിരുന്ന വധശിക്ഷ ഉൾപ്പെടെ പാപത്തിനുള്ള ശിക്ഷ അവിടുന്ന് സ്വയം ഏറ്റെടുത്തു; അങ്ങനെ സമസ്ത മനുഷ്യരാശിക്കുവേണ്ടി നീതി പുനഃസ്ഥാപിച്ചു. അവിടുത്തെ ബലിയിലൂടെ നീതി നിറവേറ്റപ്പെടുകയും പാപത്തെക്കുറിച്ച് അനുതപിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ മനഃപരിവർത്തനം സാധ്യമാകുന്നു. പഴയതും പുതിയതുമായ ദൈവത്തിന്റെ എല്ലാ നിയമങ്ങളുടെയും യഥാർഥ ഉദ്ദേശ്യം ഇതാണ്—പാപികളെ അനുതാപത്തിലേക്കും പുനഃസ്ഥാപനത്തിലേക്കും ഒടുവിൽ രക്ഷയിലേക്കും നയിക്കുക.
ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിലെ ആ പാവപ്പെട്ട സ്ത്രീ അപമാനിതയും ഭയചകിതയുമായിരുന്നെങ്കിലും, അവളിൽ നാം നമ്മെത്തന്നെയും മറ്റെല്ലാ മനുഷ്യരെയും കാണണം. നാമെല്ലാവരും മരണശിക്ഷ അർഹിക്കുന്ന പാപങ്ങൾ ചെയ്തവരാണ്. എന്നാൽ യേശു തന്റെ കരുണയാൽ ആ ശിക്ഷ സ്വയം ഏറ്റെടുത്തു. അവളെ കല്ലെറിയാൻ ആഗ്രഹിച്ച നിയമജ്ഞരോടും ഫരിസേയരോടും യേശു പറഞ്ഞത് ഈ സത്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു: “നിങ്ങളിൽ പാപമില്ലാത്തവൻ ആദ്യം അവളെ കല്ലെറിയട്ടെ” (യോഹന്നാൻ 8:7). പാപത്തെക്കുറിച്ച് ദുഃഖിക്കുകയും അനുതപിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മറ്റൊരാളെ വിധിച്ചുതള്ളാൻ നമുക്ക് അവകാശമില്ല. കാരണം, ദൈവം കരുണയുള്ളവനാണ്; ആ വ്യക്തിയുടെ പാപങ്ങൾക്കുള്ള വില സ്വന്തം രക്തത്താൽ അവിടുന്ന് നൽകിക്കഴിഞ്ഞു. വാസ്തവത്തിൽ, നാം അനുതപിക്കുകയും മനഃപരിവർത്തനം വരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നിടത്തോളം, ദൈവം കരുണ നൽകുമ്പോൾ നമ്മെത്തന്നെ വിധിച്ചുതള്ളാനും നമുക്ക് അവകാശമില്ല.
പാപിനിയായ ഈ സ്ത്രീയെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുകയും എല്ലാ നീതിയും നിറവേറ്റുന്ന യേശുവിന്റെ കരുണയിൽ ആനന്ദിക്കുകയും ചെയ്യുക. അവിടുന്ന് നിങ്ങളോടും ഇങ്ങനെയാണ് പെരുമാറുന്നതെന്ന് അറിയുക; അതേ കരുണയോടെ മറ്റുള്ളവരോട് പെരുമാറാൻ അവിടുന്ന് നിങ്ങളെ വിളിക്കുന്നു. അവിടുത്തെ ബലി നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി നീതി ഇതിനകം പുനഃസ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു; നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസവും അനുതാപവും മറ്റുള്ളവരോടു ക്ഷമിക്കാനുള്ള സന്നദ്ധതയും മാത്രമാണ് അവിടുന്ന് നിങ്ങളിൽനിന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. യേശു പാപത്തിന്റെ വില നൽകിയതിനാൽ, പാപിനിയായ ഈ സ്ത്രീക്കുണ്ടായിരുന്നതുപോലെ നമുക്കെല്ലാവർക്കും പ്രത്യാശയ്ക്കു വകയുണ്ട്. ക്രിസ്തുവിന്റെ പീഡാനുഭവവും മരണവും പാപത്തെ സംബന്ധിച്ച നീതിയുടെ ആവശ്യം നിറവേറ്റിയിരിക്കുന്നു എന്നറിഞ്ഞുകൊണ്ട്, കരുണയുടെ ആ ദാനം സ്വീകരിക്കാൻ ഹൃദയം തുറക്കുകയും മറ്റുള്ളവർക്കും അതു നൽകുകയും ചെയ്യുക.
അത്യന്തം കരുണയുള്ള രക്ഷകാ, എന്റെ പാപം ശിക്ഷ ആവശ്യപ്പെടുന്നു; ആ ശിക്ഷ അങ്ങ് ഏറ്റെടുത്ത് എല്ലാ നീതിയും നിറവേറ്റിയിരിക്കുന്നു. എന്നോടു ക്ഷമിക്കുകയും കരുണ കാണിക്കുകയും ചെയ്യണമേ. അങ്ങ് അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, ഞാൻ ഏതെല്ലാം വിധത്തിൽ അനുതപിക്കണമെന്നും മനഃപരിവർത്തനം വരുത്തണമെന്നും അങ്ങ് എന്നോടു കാണിച്ച അതേ അളവിൽ മറ്റുള്ളവരോടു കരുണ കാണിക്കണമെന്നും തിരിച്ചറിയാൻ എന്നെ സഹായിക്കണമേ. ഈശോയെ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
ലോകത്തിന്റെ പ്രകാശം
നോമ്പുകാലം അഞ്ചാം ആഴ്ചയിലെ തിങ്കളാഴ്ച (വർഷം C)
(കുറിപ്പ്: തലേദിവസം യോഹന്നാൻ 8:1–11 വായിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, വർഷം C-യിൽ ഈ സുവിശേഷവും ധ്യാനവിചിന്തനവും ഉപയോഗിക്കുന്നു. തലേദിവസം ആത്മപരിശോധനാകർമ്മങ്ങളോടൊപ്പം ഞായറാഴ്ച വർഷം A-യിലെ സുവിശേഷമാണ് ഉപയോഗിച്ചതെങ്കിൽ, മുമ്പത്തെ ധ്യാനവിചിന്തനം ഉപയോഗിക്കുക.)
യേശു അവരോടു പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ലോകത്തിന്റെ പ്രകാശമാണ്. എന്നെ അനുഗമിക്കുന്നവൻ അന്ധകാരത്തിൽ നടക്കുകയില്ല; അവന് ജീവന്റെ പ്രകാശം ഉണ്ടായിരിക്കും.” അപ്പോൾ ഫരിസേയർ അവനോടു പറഞ്ഞു: “നീ നിനക്കുവേണ്ടിത്തന്നെ സാക്ഷ്യം നൽകുന്നു; അതിനാൽ നിന്റെ സാക്ഷ്യം സ്ഥിരീകരിക്കാനാവില്ല.” യോഹന്നാൻ 8:12–13
ദൈവം മോശയ്ക്ക് പഴയനിയമത്തിലെ നിയമം നൽകുകയും ഇസ്രായേൽക്കാരുമായി തന്റെ ഉടമ്പടി സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, ആ നിയമം വളരെ സൂക്ഷ്മമായ വിശദാംശങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതായിരുന്നു. ഫരിസേയർ സാധാരണയായി പറഞ്ഞിരുന്നതുപോലെ, മോശയുടെ നിയമത്തിൽ ധാർമ്മികവും അനുഷ്ഠാനപരവും പൗരജീവിതപരവും നീതിന്യായപരവുമായ മൊത്തം 613 നിയമങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. തർക്കങ്ങൾ ഉണ്ടാകുകയോ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ നടക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ, ഒരു വാദം തെളിയിക്കാൻ രണ്ടോ അതിലധികമോ സാക്ഷികൾ സാക്ഷ്യം നൽകണമെന്ന് ദൈവം ആവശ്യപ്പെട്ടു. ആളുകൾ തമ്മിലുള്ള നിയമപരമായ കരാറുകൾക്കും ഉടമ്പടികൾക്കും ഇത് ബാധകമായിരുന്നു. സങ്കീർണ്ണമായ ഈ വ്യവസ്ഥ ഇസ്രായേൽ ജനത്തെ ധാർമ്മികമായി നേരായ ജീവിതം നയിക്കാനും ഒരുമിച്ച് ആരാധിക്കാനും സമൂഹത്തിൽ ക്രമം നിലനിർത്താനും പ്രാപ്തരാക്കി. എന്നാൽ, കാലക്രമേണ നിയമത്തിനു പിന്നിലുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം ഫരിസേയർ മറന്നുപോയി.
ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ, ഫരിസേയർ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ജനക്കൂട്ടത്തോട് യേശു ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ലോകത്തിന്റെ പ്രകാശമാണ്. എന്നെ അനുഗമിക്കുന്നവൻ അന്ധകാരത്തിൽ നടക്കുകയില്ല; അവന് ജീവന്റെ പ്രകാശമുണ്ടായിരിക്കും.” യേശു ഇതു പറഞ്ഞ ഉടനെ ഫരിസേയർ അവിടുത്തെ വെല്ലുവിളിച്ചത് ശ്രദ്ധിക്കുക: “നീ നിനക്കുവേണ്ടിത്തന്നെ സാക്ഷ്യം നൽകുന്നു; അതിനാൽ നിന്റെ സാക്ഷ്യം സാധുവാണെന്ന് ഉറപ്പിക്കാനാവില്ല.” മോശയുടെ നിയമത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തങ്ങളുടെ വ്യാഖ്യാനത്തിൽ ഫരിസേയർ മുറുകെപ്പിടിച്ചു. യേശു തന്നെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞതു സ്ഥിരീകരിക്കാൻ രണ്ടോ അതിലധികമോ സാക്ഷികൾ ആവശ്യമാണെന്ന് അവർ വാദിച്ചു. രണ്ടു സാക്ഷികൾ വേണമെന്ന ബാഹ്യമായ വ്യവസ്ഥയിൽ അവർ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചത് നിയമാനുസൃതമായിരുന്നെങ്കിലും, കൂടുതൽ ആഴമുള്ള സത്യം കാണാനുള്ള അവരുടെ കഴിവില്ലായ്മ അത് വെളിപ്പെടുത്തി: ദൈവപുത്രനായ യേശുതന്നെ ഏതൊരു മനുഷ്യസാക്ഷ്യത്തെക്കാളും എത്രയോ ശ്രേഷ്ഠമായ സാക്ഷ്യം നൽകുകയായിരുന്നു. അതിനാൽ, അതീവ മനോഹരമായ യേശുവിന്റെ സാക്ഷ്യം അവർ അവഗണിച്ചു.
നമ്മുടെ കർത്താവ് എങ്ങനെയാണ് മറുപടി നൽകുന്നത്? അവിടുന്ന് പറയുന്നു: “ഞാൻ എനിക്കുവേണ്ടിത്തന്നെ സാക്ഷ്യം നൽകിയാലും എന്റെ സാക്ഷ്യം സാധുവാണെന്ന് ഉറപ്പിക്കാനാകും; കാരണം ഞാൻ എവിടെനിന്നു വന്നുവെന്നും എവിടേക്കു പോകുന്നുവെന്നും എനിക്കറിയാം” (യോഹന്നാൻ 8:14). യേശുവും പിതാവും സത്യത്തിന്റെ ഉറവിടമായിരുന്നതിനാൽ അവിടുത്തെ സാക്ഷ്യം സത്യമായിരുന്നു. എങ്കിലും, അവരുടെ വാദരീതി സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് അവിടുന്ന് പറയുന്നു: “രണ്ടു മനുഷ്യരുടെ സാക്ഷ്യം സാധുവാണെന്ന് ഉറപ്പിക്കാനാകുമെന്ന് നിങ്ങളുടെ നിയമത്തിലും എഴുതിയിട്ടുണ്ടല്ലോ. ഞാൻ എനിക്കുവേണ്ടി സാക്ഷ്യം നൽകുന്നു; എന്നെ അയച്ച പിതാവും അങ്ങനെതന്നെ ചെയ്യുന്നു” (യോഹന്നാൻ 8:17–18). അവിടുത്തെ പിതാവിന്റെ സാക്ഷ്യം സ്വീകരിക്കാൻ പിതാവ് എവിടെയാണെന്ന് അറിയാൻ ഫരിസേയർ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിലും, യേശു മറുപടി നൽകുന്നു: “നിങ്ങൾ എന്നെയോ എന്റെ പിതാവിനെയോ അറിയുന്നില്ല. നിങ്ങൾ എന്നെ അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എന്റെ പിതാവിനെയും അറിയുമായിരുന്നു” (യോഹന്നാൻ 8:19).
മോശയുടെ നിയമവും യഹൂദസംസ്കാരവും ഫരിസേയരുടെ ദുരുപയോഗങ്ങളും മനസ്സിലാക്കുന്നത്, അവരുടെ വിമർശനങ്ങളെയും നിയമത്തിന്റെ ദുരുപയോഗത്തെയും നമ്മുടെ കർത്താവ് എങ്ങനെ മറികടക്കുന്നുവെന്ന് കാണാൻ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു. യേശു ലോകത്തിന്റെ പ്രകാശമാണെന്നും അവിടുത്തെ അനുഗമിക്കുന്നവർ അന്ധകാരത്തിൽനിന്നു രക്ഷപ്പെടുമെന്നും താനും പിതാവും ഒരുമിച്ചു സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നതായി പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട്, കൃപയുടെ പുതിയ നിയമത്തിന് അവിടുന്ന് തുടക്കം കുറിക്കുന്നു. പിതാവിനെയും പുത്രനെയുംകാൾ ശ്രേഷ്ഠരായ സാക്ഷികൾ വേറെ ആരാണുള്ളത്?!
ചിലപ്പോൾ നാം നിയമത്തിന്റെ അക്ഷരത്തിൽ മാത്രം കുടുങ്ങിപ്പോകുന്നു. എല്ലാം ശരിയായി ചെയ്താൽ ദൈവത്തിന്റെ പ്രീതി നേടാനാകുമെന്ന് നാം ചിന്തിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ, ഫരിസേയർ വിശ്വസിച്ചിരുന്നതുപോലെ നിയമത്തിലെ ഓരോ അക്ഷരവും പൂർണ്ണമായി പാലിക്കുന്നതല്ല യേശുവിനെ അനുഗമിക്കുക എന്നതിന്റെ അർത്ഥം. നിയമങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി പാലിക്കുന്നതിലൂടെ ദൈവത്തിന്റെ പ്രീതി “സമ്പാദിക്കാം” എന്ന വിശ്വാസം, കാര്യങ്ങളെല്ലാം നമ്മുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാണെന്ന മിഥ്യാധാരണ നമുക്കു നൽകാം. എന്നാൽ യേശുവിനെ അനുഗമിക്കാനുള്ള വിളി കൂടുതൽ ആഴമുള്ള ഒന്നിലേക്കാണ് നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നത്: വിശ്വാസത്തിലും സ്നേഹത്തിലും സമർപ്പണത്തിലും അധിഷ്ഠിതമായ ഒരു ബന്ധത്തിലേക്ക്. അവിടെ, നമുക്ക് സ്വന്തം ശക്തിയാൽ ഒരിക്കലും സാധിക്കാത്ത വിധത്തിൽ നിയമം നിറവേറ്റാൻ കൃപ നമ്മെ നയിക്കുന്നു. യേശുവിനെ അനുഗമിക്കുക എന്നത് ലോകത്തിന്റെ പ്രകാശമായ അവിടുത്തെ പക്കലേക്കു വരിക എന്നതാണ്. അവിടുത്തെ പക്കലേക്കു വരുന്നതും അവിടുന്നും പിതാവും പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന സാക്ഷ്യത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നതുമാണ് പുതിയ നിയമത്തിന്റെയും പഴയ നിയമത്തിന്റെയും പൂർത്തീകരണം. നാം അവിടുത്തെ പക്കലേക്കു വരുകയും പ്രാർത്ഥനയിലൂടെയും വിശ്വാസത്തിലൂടെയും അവിടുത്തെ സത്യത്തിന്റെ സാക്ഷ്യം നമ്മുടെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ അഗാധതകളിലേക്കു കടന്നുചെല്ലാൻ അനുവദിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, തന്റെ നിയമത്തിലെ ബാഹ്യമായ എല്ലാ വ്യവസ്ഥകളും ഉൾപ്പെടെ സകല നീതിയും ദൈവം നമ്മിൽ നിറവേറ്റും.
യേശുവിന്റെ സാക്ഷ്യത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. അവിടുന്നും പിതാവും ഈ സത്യം നിങ്ങളോടു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. അവരുടെ സ്വരം ശ്രവിച്ചും അവർ പറയുന്നതിൽ വിശ്വസിച്ചും അവരുടെ വചനത്തിനു സമ്മതം നൽകിയും നമ്മുടെ ഓരോരുത്തരുടെയും ജീവിതത്തിൽ അവരുടെ സാക്ഷ്യത്തിന്റെ സത്യത ഉറപ്പിക്കപ്പെടണം. ഫരിസേയരിൽനിന്നു വ്യത്യസ്തമായി, നാം യേശുവിന്റെ സ്വരം അറിയുന്നുവെങ്കിൽ പിതാവിന്റെ സ്വരവും അറിയും. ദൈവത്തിന്റെ പ്രകാശം കൂടുതൽ പൂർണ്ണമായി സ്വീകരിക്കാൻ ഹൃദയം തുറക്കുക; നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇനിയും അവശേഷിക്കുന്ന ഏതൊരു അന്ധകാരത്തെയും അകറ്റാൻ അതിനെ അനുവദിക്കുക. ശ്രദ്ധയോടെയും പ്രാർത്ഥനയോടെയും തുറന്ന ഹൃദയത്തോടെയും ശ്രവിക്കുക; അപ്പോൾ നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ പ്രകാശം നിങ്ങളിൽ ഉജ്ജ്വലമായി പ്രകാശിക്കും.
ലോകത്തിന്റെ പ്രകാശമേ, പാപത്തിന്റെ അന്ധകാരം അകറ്റാനും പാപങ്ങൾ ക്ഷമിക്കാനും അങ്ങയുടെ കൃപയുടെ നിർമലപ്രകാശം ഞങ്ങളുടെ ആത്മാക്കളിൽ പ്രസരിപ്പിക്കാനുമാണ് അങ്ങ് ഈ ലോകത്തിലേക്കു വന്നത്. പ്രിയ കർത്താവേ, അങ്ങയുടെയും അങ്ങയുടെ പിതാവിന്റെയും സാക്ഷ്യം ഞാൻ സ്വീകരിക്കുന്നു; എന്റെ ആത്മാവിന്റെ സർവശക്തിയോടുംകൂടെ ഞാൻ അങ്ങിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
സത്യത്തെ നിരാകരിക്കൽ
നോമ്പുകാലം അഞ്ചാം ആഴ്ചയിലെ ചൊവ്വാഴ്ച
“നിങ്ങൾ താഴെയുള്ളവയിൽനിന്നുള്ളവരാണ്; ഞാൻ മുകളിലുള്ളവയിൽനിന്നുള്ളവനാണ്. നിങ്ങൾ ഈ ലോകത്തിൽനിന്നുള്ളവരാണ്; എന്നാൽ ഞാൻ ഈ ലോകത്തിൽനിന്നുള്ളവനല്ല. അതുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങളുടെ പാപങ്ങളിൽ നിങ്ങൾ മരിക്കുമെന്ന് ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറഞ്ഞത്. ‘ഞാൻ ആകുന്നു’ എന്നു നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, നിങ്ങളുടെ പാപങ്ങളിൽ നിങ്ങൾ മരിക്കും.” യോഹന്നാൻ 8:23–24
താൻ ആരാണെന്നതിന്റെ ആഴമേറിയ യാഥാർഥ്യങ്ങൾ യേശു ക്രമേണ വെളിപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ സംഘർഷം വർധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അതേസമയം, ഫരിസേയർ സത്യത്തിനു നേരെ കണ്ണടച്ചുകൊണ്ട് തങ്ങളുടെ എതിർപ്പിൽ ശാഠ്യത്തോടെ ഉറച്ചുനിന്നു. “നിങ്ങളുടെ പാപങ്ങളിൽ നിങ്ങൾ മരിക്കും” എന്നു യേശു പറഞ്ഞപ്പോൾ, ബലഹീനതയോ ആശയക്കുഴപ്പമോ മൂലം ചെയ്ത ഒരു പാപത്തെക്കുറിച്ചല്ല അവിടുന്ന് സംസാരിച്ചത്. തന്നെ ‘ഞാൻ ആകുന്നു’ എന്നവനായി, മിശിഹായും ദൈവപുത്രനുമായി അംഗീകരിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്ന ഫരിസേയരുടെ അടിസ്ഥാനപരവും ഗൗരവമേറിയതുമായ പാപത്തെക്കുറിച്ചാണ് അവിടുന്ന് സംസാരിച്ചത്.
യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിലെ 8-ാം അധ്യായം വർധിച്ചുവരുന്ന ഈ സംഘർഷം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിൽ, യാഹ്വെയുടെ മഹനീയമായ നാമം—‘ഞാൻ ആകുന്നു’—സ്വയം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട്, തന്റെ മിശിഹാ സ്വത്വം യേശു അസാധാരണമാംവിധം വ്യക്തമായി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. “നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ പിതാവായ പിശാചിൽനിന്നുള്ളവരാണ്; നിങ്ങളുടെ പിതാവിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിങ്ങൾ മനസ്സോടെ നിറവേറ്റുന്നു” (യോഹന്നാൻ 8:44) എന്നു യേശു പ്രസ്താവിച്ചുകൊണ്ടാണ് 8-ാം അധ്യായം അവസാനിക്കുന്നത്. ഇത് യഹൂദരെ അത്രയധികം കോപാകുലരാക്കി; അവർ അവിടുത്തെ കല്ലെറിയാൻ ശ്രമിച്ചു.
തന്നിൽ വിശ്വസിക്കാൻ വിസമ്മതിച്ച ഫരിസേയരെയും മറ്റുള്ളവരെയും യേശു അസ്വസ്ഥരാക്കിയത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? തീർച്ചയായും, വാദപ്രതിവാദത്തിൽ ഏർപ്പെടാനായിരുന്നില്ല അത്. തന്നെക്കുറിച്ചും ഫരിസേയർ തന്നിൽ വിശ്വസിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെക്കുറിച്ചും അവിടുന്ന് പ്രഘോഷിച്ച സത്യമാണ് ആ അസ്വസ്ഥതയ്ക്കു കാരണമായത്. അവിടുന്ന് തന്റെ സ്വത്വം വെളിപ്പെടുത്തുകയും നിത്യജീവന്റെ ദാനം സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയേണ്ടതിന് തന്നിൽ വിശ്വസിക്കാൻ ജനങ്ങളെ ക്ഷണിക്കുകയുമായിരുന്നു. എന്നാൽ, അവിടുന്ന് മിശിഹായും ദൈവപുത്രനും മഹാനായ ‘ഞാൻ ആകുന്നവനും’ ആണെന്ന സത്യം, തങ്ങളെത്തന്നെ നീതിമാന്മാരായി കരുതിയിരുന്ന ഫരിസേയർക്ക് ഉൾക്കൊള്ളാനാകുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. മിശിഹാ ആരായിരിക്കുമെന്ന അവരുടെ പ്രതീക്ഷകൾക്ക് യേശുവിന്റെ ദൈവികസ്വത്വം യോജിച്ചിരുന്നില്ല. മാത്രമല്ല, താൻ ആരാണെന്ന സത്യം യേശു ഇത്ര വ്യക്തമായി വെളിപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ, മിശിഹായെക്കുറിച്ച് തങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന പല കാര്യങ്ങളും തെറ്റായിരുന്നെന്ന് ഫരിസേയർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു; മാറാൻ ആഗ്രഹിക്കാതിരുന്നതിനാൽ അത് അംഗീകരിക്കാൻ അവർക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു.
ഫരിസേയരിൽനിന്ന് നമുക്ക് ഏറെ പഠിക്കാനുണ്ട്. ദൈവം നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്ന പല കാര്യങ്ങളും അംഗീകരിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളവയാണ്. ഒന്നാമതായി, നമ്മുടെ മതേതര സമൂഹത്തിന്റെ വിശാലമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ദൈവത്തിന്റെ നിർമ്മലവും വിശുദ്ധവുമായ സത്യം പലപ്പോഴും എതിർക്കപ്പെടുകയോ അവഗണിക്കപ്പെടുകയോ പൂർണ്ണമായി തള്ളിക്കളയപ്പെടുകപോലുമോ ചെയ്യുന്നു. ക്രിസ്തുശിഷ്യർ തങ്ങളുടെ വിശ്വാസം പരസ്യമായി ജീവിക്കുകയും സുവിശേഷത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ സന്ദേശം പൊതുരംഗത്ത് പ്രഘോഷിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, മറ്റുള്ളവരെ വിധിക്കുന്നവരെന്നും കാലഹരണപ്പെട്ടവരെന്നും ആധുനികതയുമായി ബന്ധമില്ലാത്തവരെന്നും ആരോപിച്ച് അവർ പലപ്പോഴും ആക്രമിക്കപ്പെടുന്നു. സുവിശേഷത്തോടുള്ള എതിർപ്പ് പലവിധത്തിൽ പ്രകടമാകുന്നു—പ്രത്യേകിച്ച് ആപേക്ഷികവാദം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന വിദ്യാഭ്യാസസ്ഥാപനങ്ങളിൽ, ക്രൈസ്തവ മൂല്യങ്ങളുടെ പ്രാധാന്യം കുറച്ചുകാണിക്കുകയോ അവയെ പാർശ്വവത്കരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന മതേതര വാർത്താമാധ്യമങ്ങളിൽ, ധാർമ്മികനിയമത്തിനു വിരുദ്ധമായ കാര്യപരിപാടികൾ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുന്ന രാഷ്ട്രീയകക്ഷികളിൽ, ധാർമ്മികതയ്ക്കുപകരം ലാഭവും അധികാരവും നയിക്കുന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥമേധാവിത്വമുള്ള തൊഴിൽസ്ഥലങ്ങളിൽ, എന്തിന് നമ്മുടെ സ്വന്തം കുടുംബങ്ങളിൽപ്പോലും; അവിടെ വിശ്വാസം തർക്കത്തിനും ഭിന്നതയ്ക്കും കാരണമായേക്കാം.
വിശാലമായ സാമൂഹികപശ്ചാത്തലത്തിൽ മാത്രമല്ല ദൈവത്തിന്റെ സത്യം എതിർപ്പു നേരിടുന്നത്. നമ്മിൽ ഓരോരുത്തരുടെയും ആത്മാവിൽ, ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധസത്യം അവിടുത്തെ തിരുഹിതത്തിനു പൂർണ്ണമായി കീഴടങ്ങാനും അവിടുത്തെ കല്പനകൾ അനുസരിക്കാനും ആവശ്യപ്പെടുന്നു. സർവശക്തനും സർവജ്ഞനും എല്ലാവരെയും സ്നേഹിക്കുന്നവനും സകലത്തിന്റെയും സ്രഷ്ടാവുമായ ദൈവത്തിനു മാത്രമേ നമുക്ക് ഏറ്റവും നല്ലത് എന്താണെന്ന് അറിയൂ. വിശുദ്ധിക്ക് നിരന്തരമായ മാനസാന്തരവും മാറ്റവും എളിമയോടെയുള്ള അനുതാപവും ആവശ്യമാണ്. ദൈവത്തിന്റെ സത്യം നിരസിക്കുമ്പോൾ, ഫരിസേയരെപ്പോലെ നാമും കോപിഷ്ഠരും സ്വയം ന്യായീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരുമായി മാറുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ സത്യത്തോട് തുറവുള്ളവരായിരിക്കണമെങ്കിൽ നാം മാറേണ്ടതുണ്ട്. പഴമൊഴി പറയുന്നതുപോലെ, “മാറ്റമില്ലാതെ നിലനിൽക്കുന്ന ഏക കാര്യം മാറ്റമാണ്.” മാറ്റം പ്രയാസകരമാണ്; പ്രത്യേകിച്ച്, നാം തെറ്റായ വഴിയിലൂടെ നടന്നുവെന്നും അസത്യങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചുവെന്നും സ്നേഹിക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടുവെന്നും സുവിശേഷത്തെയും മഹാനായ ‘ഞാൻ ആകുന്നവൻ’ നമ്മിൽനിന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങളെയും തെറ്റായി മനസ്സിലാക്കിയെന്നും ദൈവത്തിന്റെ നിർമ്മലമായ പ്രകാശവും സത്യവും വെളിപ്പെടുത്തുമ്പോൾ.
ഫരിസേയരെയും യേശുവിനോടുള്ള അവരുടെ കടുത്ത എതിർപ്പിനെയും കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ ഏതെല്ലാം കാര്യങ്ങളിൽ ശാഠ്യം പിടിക്കുകയും മാറാൻ വിസമ്മതിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുവെന്ന് എളിമയോടെ ചിന്തിക്കുക. ഈ ലോകത്തിൽ മാറ്റം ആവശ്യമില്ലാത്തവർ, ഭൂമിയിലെ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽനിന്നും പാപത്തോടുള്ള ആസക്തിയിൽനിന്നും മോചിതരായി, ദൈവൈക്യത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയിൽ ഇതിനകം എത്തിച്ചേർന്നവർ മാത്രമാണ്. ബാക്കിയുള്ള നമുക്കെല്ലാം മാനസാന്തരത്തിന്റെയും ശുദ്ധീകരണത്തിന്റെയും നമ്മെ വിനയാന്വിതരാക്കുന്ന അനുതാപത്തിന്റെയും നീണ്ട പാത ഇനിയും സഞ്ചരിക്കാനുണ്ട്. ഫരിസേയരുടെ പാത പിന്തുടരരുത്. ദൈവം നിങ്ങളോടു പറയുന്ന, പ്രയാസകരവും നിങ്ങളിൽനിന്ന് ഏറെ ആവശ്യപ്പെടുന്നതുമായ സത്യത്തിലേക്ക് ആകാംക്ഷയോടെ ഓടിച്ചെല്ലുക. അങ്ങനെ, അവിടുത്തെ നിങ്ങളുടെ കർത്താവും മിശിഹായുമായി സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട്, നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയും യഥാർത്ഥ സ്വത്വവും അറിയാൻ നിങ്ങൾക്കു കഴിയും.
എന്നിൽനിന്ന് ഏറെ ആവശ്യപ്പെടുന്ന എന്റെ കർത്താവേ, അങ്ങ് എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നതിനാൽ എന്നെ പൂർണ്ണതയിലേക്കു വിളിക്കുന്നു. എന്റെ പാപം നിമിത്തം, സത്യത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയിലേക്ക് എന്നെ നയിക്കാനായി അങ്ങ് പലവിധത്തിൽ എന്നോടു സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ പലപ്പോഴും എതിർത്തുനിൽക്കുന്നു. ദയവായി എന്റെ ഹൃദയം തുറക്കുകയും എല്ലാ ശാഠ്യവും നീക്കുകയും ചെയ്യണമേ. അങ്ങനെ, ദൈവൈക്യത്തിലേക്കുള്ള മഹിമയാർന്ന പടവുകൾ കയറാൻ ഞാൻ മനസ്സോടെ മാറ്റത്തിനു തയ്യാറാകട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
എളിമയും മാറാനുള്ള ധൈര്യവും
നോമ്പുകാലം അഞ്ചാം ആഴ്ചയിലെ ബുധനാഴ്ച
തന്നിൽ വിശ്വസിച്ച യഹൂദരോട് യേശു പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ എന്റെ വചനത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്റെ ശിഷ്യരായിരിക്കും; നിങ്ങൾ സത്യം അറിയുകയും സത്യം നിങ്ങളെ സ്വതന്ത്രരാക്കുകയും ചെയ്യും.” അവർ അവിടുത്തോട് മറുപടി പറഞ്ഞു: “ഞങ്ങൾ അബ്രാഹത്തിന്റെ സന്തതികളാണ്; ഞങ്ങൾ ഒരിക്കലും ആരുടെയും അടിമകളായിരുന്നിട്ടില്ല. ‘നിങ്ങൾ സ്വതന്ത്രരാകും’ എന്ന് അങ്ങേക്ക് എങ്ങനെ പറയാൻ കഴിയും?” യോഹന്നാൻ 8:31–33
യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിലെ ഈ അധ്യായത്തിൽ, സംഭാഷണം പുരോഗമിക്കുന്തോറും തന്റെ ദൈവികസ്വത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള യേശുവിന്റെ പ്രബോധനം കൂടുതൽ വ്യക്തമാകുന്നു. തത്ഫലമായി, യഹൂദരിൽ പലർക്കും അവിടുത്തോടുള്ള വിദ്വേഷം വർധിച്ചുവരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ സുവിശേഷം പ്രത്യാശയുടെ ഒരു അടയാളത്തോടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്: “തന്നിൽ വിശ്വസിച്ച യഹൂദരോട് യേശു പറഞ്ഞു…” അവരിൽ ചിലർ യഥാർത്ഥത്തിൽ അവിടുത്തിൽ വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നിരിക്കുമോ? വിശ്വാസത്തിന്റെ ആരംഭം യേശു ശ്രദ്ധിക്കുകയും അതിനെ പരിപോഷിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തുവെന്നാണ് അടുത്ത വാക്യം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്: “നിങ്ങൾ എന്റെ വചനത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്റെ ശിഷ്യരായിരിക്കും; നിങ്ങൾ സത്യം അറിയുകയും സത്യം നിങ്ങളെ സ്വതന്ത്രരാക്കുകയും ചെയ്യും.” മനസ്സിലാക്കാനും വിശ്വസിക്കാനും എത്ര മനോഹരമായ പ്രബോധനവും ജീവിതത്തെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന സത്യവുമാണിത്! ദുഃഖകരമെന്നു പറയട്ടെ, യേശുവിന്റെ വാക്കുകൾ അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ വേരൂന്നിയില്ല.
തങ്ങൾ സ്വതന്ത്രരാക്കപ്പെടേണ്ടവരാണെന്ന യേശുവിന്റെ വാക്കുകളെ യഹൂദർ ആദ്യം എതിർക്കുന്നു. തങ്ങൾ അടിമകളാണെന്ന് അവിടുന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് അവരെ അസ്വസ്ഥരാക്കുന്നു. എന്നാൽ യേശു പരാമർശിച്ചത് രാഷ്ട്രീയമോ ശാരീരികമോ ആയ അടിമത്തത്തെയല്ല, അവർ തിരിച്ചറിയാതെപോയ പാപത്തിന്റെ അടിമത്തത്തെയാണ്. സംഭാഷണത്തിന്റെ മധ്യത്തിൽ യേശു സത്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു: “എന്നാൽ നിങ്ങൾ എന്നെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിക്കുന്നു; കാരണം, എന്റെ വചനത്തിന് നിങ്ങളിൽ ഇടമില്ല” (യോഹന്നാൻ 8:37).
അവരിൽ ആദ്യം മിന്നിത്തെളിഞ്ഞ വിശ്വാസവും പിന്നീട് വർധിച്ചുവന്ന ശത്രുതയും തമ്മിലുള്ള ഈ വൈരുധ്യം നമ്മെ ഒരു പ്രധാന പാഠം പഠിപ്പിക്കുന്നു: ദൈവവചനം നാം എത്ര വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കുന്നുവോ, അത്രയധികം അത് നമ്മിൽനിന്ന് ആവശ്യപ്പെടും. ഈ യഹൂദർ ആദ്യം പ്രകടിപ്പിച്ച വിശ്വാസം ആഴമില്ലാത്തതായിരുന്നു. യേശുവിൽ സവിശേഷവും പ്രചോദനാത്മകവുമായ എന്തോ ഒന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കാം; അത് അവരിൽ താത്പര്യവും വിശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു ചെറുനാളവും ഉണർത്തിയിരിക്കാം. എന്നാൽ, “ഞങ്ങൾ അബ്രാഹത്തിന്റെ സന്തതികളാണ്; ഞങ്ങൾ ഒരിക്കലും ആരുടെയും അടിമകളായിരുന്നിട്ടില്ല” എന്ന അവരുടെ അഹങ്കാരത്തെ യേശുവിന്റെ സന്ദേശം നേരിട്ടപ്പോൾ, അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ കഠിനമായി; സംഭാഷണം കൂടുതൽ വഷളായിത്തീർന്നു.
ഈ സംഭാഷണത്തിൽനിന്നുള്ള ഒരു പ്രധാന പാഠം ഇതാണ്: ദൈവവചനം നാം എത്ര വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കുന്നുവോ, അത്രയധികം അത് നമ്മിൽനിന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. മാറാൻ നമുക്കു മനസ്സില്ലെങ്കിൽ, അവിടുത്തെ വചനത്തെ നമുക്കു ചെറുക്കാം; കാരണം, ദൈവം തന്നെ സ്വീകരിക്കാൻ നമ്മെ നിർബന്ധിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ വായിച്ചും കേട്ടും പഠിച്ചും നാം തുറന്ന മനസ്സോടെ നിലകൊണ്ടാൽ, അവിടുത്തെ സത്യം കൂടുതൽ വ്യക്തമാകും; അതോടൊപ്പം, നാം മാറണമെന്നുള്ള അവിടുത്തെ വിളിയും.
തീർച്ചയായും, ദൈവവചനത്തെ അവഗണിക്കുന്നത് ഭോഷനായ ഒരാൾ മാത്രമായിരിക്കും. നമ്മുടെ കർത്താവ് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് കേൾക്കുമ്പോൾ, വെല്ലുവിളികൾ നേരിടാൻ നാം തയ്യാറായിരിക്കണം. ഈ വെല്ലുവിളികൾ പലവിധത്തിൽ വരുന്നു. ഒരു വശത്ത്, ദൈവം നമുക്കു സ്വാതന്ത്ര്യം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുമ്പോൾ, നാം എത്ര ആഴത്തിൽ പാപത്തിന് അടിമപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നതോടെ അഹങ്കാരം പോലുള്ള പാപങ്ങൾ വെളിച്ചത്തുവന്നേക്കാം. സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കുള്ള അവിടുത്തെ ക്ഷണം സ്വീകരിക്കാൻ, നമ്മുടെ അടിമത്തം ഏറ്റുപറയുകയും ദൈവത്തിനു മാത്രമേ നമ്മെ സ്വതന്ത്രരാക്കാൻ കഴിയൂ എന്ന് അംഗീകരിക്കുകയും വേണം. മറുവശത്ത്, കൂടുതൽ ആഴമായ പ്രാർഥനയിലേക്കും ഉപവിയിലേക്കും പ്രായശ്ചിത്തത്തിലേക്കുമുള്ള ദൈവത്തിന്റെ ക്ഷണം, നമുക്കു സുഖകരമെന്നു തോന്നുന്ന ജീവിതവലയത്തിൽനിന്ന് പുറത്തേക്കു വരാൻ നമ്മെ വിളിക്കും. ഈ അനുഷ്ഠാനങ്ങളിൽ നാം വളരുമ്പോൾ, മാറ്റത്തെ സ്വീകരിക്കാനുള്ള ധൈര്യവും നമുക്കാവശ്യമായി വരും.
“നിങ്ങൾ എന്റെ വചനത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ യഥാർഥത്തിൽ എന്റെ ശിഷ്യരായിരിക്കും; നിങ്ങൾ സത്യം അറിയുകയും സത്യം നിങ്ങളെ സ്വതന്ത്രരാക്കുകയും ചെയ്യും” എന്ന് നമ്മുടെ കർത്താവ് പറയുന്നതു കേൾക്കുമ്പോൾ, എളിമയോടും ധൈര്യത്തോടുംകൂടെ പ്രതികരിക്കുകയാണ് നാം ചെയ്യേണ്ടത്. സത്യം പൂർണമായി മനസ്സിലാക്കിയിട്ടില്ലെന്ന് സമ്മതിക്കാൻ എളിമ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു; അതേസമയം, അവിടുത്തെ വചനത്തിൽ നിലനിൽക്കാനും അവിടുത്തെ ശിഷ്യരായി ജീവിക്കാനും ധൈര്യം നമ്മെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു.
യഹൂദരുടെ സ്ഥാനത്ത് നിങ്ങളെത്തന്നെ നിർത്തിക്കൊണ്ട്, യേശുവും അവരും തമ്മിലുള്ള ഈ സംഭാഷണത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് വിചിന്തനം ചെയ്യുക. ഒന്നാമതായി, നിങ്ങൾ ദൈവവചനം ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടോ? ദൈവികസത്യത്തിന്റെ പൂർണതയിൽനിന്ന് നിങ്ങൾ ഇപ്പോഴും എത്ര അകലെയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടോ? അങ്ങനെയെങ്കിൽ, യഥാർഥ ശിഷ്യത്വത്തോടൊപ്പം എപ്പോഴും വെല്ലുവിളികളും ഉണ്ടാകുമെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്, എളിമയിലും ദൈവവചനത്തോടുള്ള തുറന്ന മനോഭാവത്തിലും നിലനിൽക്കാൻ ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്യുക. രണ്ടാമതായി, ധൈര്യത്തിനായി പ്രാർഥിക്കുക. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് ആ പുണ്യം നിങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമാണെന്നുള്ള സമ്മതം മാത്രമല്ല, അത് നിങ്ങളിൽ വളരുന്നതിന് നിങ്ങളെത്തന്നെ തുറന്നുകൊടുക്കാനുള്ള ഒരു മാർഗവുമാണ്. യേശുവിന്റെ മനോഹരമായ ക്ഷണത്തോട് ഈ യഹൂദർ പ്രകടിപ്പിച്ച ശത്രുതയും എതിർപ്പും തള്ളിക്കളയുക; അവിടുത്തെ അപ്പസ്തോലന്മാരും പ്രിയ മാതാവും ചെയ്തതുപോലെ അവിടുത്തെ ശ്രവിക്കുക. മിന്നിത്തെളിയുന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെ ചെറുനാളം എല്ലാറ്റിനെയും ദഹിപ്പിക്കുന്ന അഗ്നിയായി വളരാൻ അനുവദിക്കുക. നിങ്ങൾ അടിമപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പാപങ്ങളെ അത് ശുദ്ധീകരിക്കട്ടെ; അങ്ങനെ, ദൈവം നിങ്ങൾക്കു നൽകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ നിങ്ങൾക്കു നടക്കാൻ കഴിയും.
ദൈവവചനമായ യേശുവേ, സത്യത്തിന്റെ പൂർണതയായി അങ്ങയെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്താനും ഞങ്ങൾക്കു സ്വാതന്ത്ര്യവും സമാധാനവും കണ്ടെത്താനാകുന്ന പിതാവിന്റെ പക്കലേക്കുള്ള വഴി കാണിച്ചുതരാനുമാണ് അങ്ങ് വന്നത്. അങ്ങയുടെ ഓരോ വാക്കും ശ്രദ്ധിക്കുകയും ഞാൻ നേരിടുന്ന ഓരോ വെല്ലുവിളിയോടും പ്രതികരിക്കുകയും ചെയ്യാൻ എനിക്കാവശ്യമായ എളിമയും ധൈര്യവും നൽകണമേ. അങ്ങനെ ഞാൻ അങ്ങയുടെ ഏറ്റവും അനുസരണയുള്ള, വിശ്വസ്തനായ ശിഷ്യനായിത്തീരട്ടെ. യേശുവേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
സ്വാഭാവിക കഴിവുകൾക്കപ്പുറമുള്ള വിശ്വാസം
നോമ്പുകാലം അഞ്ചാം ആഴ്ചയിലെ വ്യാഴാഴ്ച
“നിങ്ങളുടെ പിതാവായ അബ്രാഹം എന്റെ ദിവസം കാണുമെന്നതിൽ ആനന്ദിച്ചു; അവൻ അതു കാണുകയും സന്തോഷിക്കുകയും ചെയ്തു.” അപ്പോൾ യഹൂദർ അവനോടു പറഞ്ഞു: “നിനക്ക് ഇനിയും അൻപതു വയസ്സായിട്ടില്ല; എന്നിട്ടും നീ അബ്രാഹത്തെ കണ്ടുവോ?” യേശു അവരോടു പറഞ്ഞു: “ആമേൻ, ആമേൻ, ഞാൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നു: അബ്രാഹം ഉളവാകുന്നതിനുമുമ്പേ ഞാൻ ഉണ്ട്.” അപ്പോൾ അവർ അവനെ എറിയാൻ കല്ലുകളെടുത്തു; എന്നാൽ യേശു മറഞ്ഞ് ദേവാലയപരിസരത്തുനിന്നു പുറത്തേക്കു പോയി. യോഹന്നാൻ 8:56–59
യേശുവിനെ “എറിയാൻ കല്ലുകളെടുക്കാൻ” തക്കവിധം യഹൂദരെ അത്രയധികം പ്രകോപിപ്പിച്ചത് എന്താണ്? കഴിഞ്ഞ ഏതാനും ദിവസങ്ങളിൽ നാം വിചിന്തനം ചെയ്തതുപോലെ, യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷം 8-ാം അധ്യായത്തിൽ യേശു തന്റെ ദൈവിക വ്യക്തിത്വം ക്രമേണ കൂടുതൽ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. മുകളിൽ ഉദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്ന ആ അധ്യായത്തിന്റെ അവസാന വരികളിൽ യേശുവിന്റെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ സ്വയംവെളിപ്പെടുത്തലാണുള്ളത്. അത് യഹൂദരിൽ ചിലർ സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നതിന്റെ പരിധിക്കപ്പുറമായിരുന്നു.
അബ്രാഹം “ഉളവാകുന്നതിനുമുമ്പേ ഞാൻ ഉണ്ട്” എന്ന് യേശു പറഞ്ഞു. ദൈവശാസ്ത്രപരമായ അർഥസമ്പുഷ്ടതയുള്ള ഈ വാക്യത്തിന്റെ അർഥം ഇംഗ്ലീഷ് പരിഭാഷയിൽ പൂർണമായി ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടാതെ പോയേക്കാം. അബ്രാഹത്തെ പരാമർശിക്കുന്ന “ഉളവാകുക” എന്ന വാക്കിൽ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്ന ഗ്രീക്ക് ക്രിയ തന്നെയാണ് യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിന്റെ ആമുഖത്തിലും ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്: “സകലതും ഉളവായത് (ἐγένετο) അവനിലൂടെയാണ്; അവനെക്കൂടാതെ ഒന്നും ഉളവായിട്ടില്ല” (യോഹന്നാൻ 1:3). അബ്രാഹം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവനാണെന്നും ചരിത്രത്തിലെ ഒരു നിശ്ചിത ഘട്ടത്തിലാണ് അവൻ അസ്തിത്വത്തിലേക്കു വന്നതെന്നുമാണ് യേശു അടിസ്ഥാനപരമായി ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചത്.
എന്നാൽ, തുടർന്ന് “ഞാൻ ആകുന്നു” (εἰμί) എന്ന ഗ്രീക്ക് ക്രിയ ഉപയോഗിച്ച് യേശു തന്നെത്തന്നെ ദൈവിക സ്വത്വവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നു. കാലത്തിനോ സൃഷ്ടിക്കോ വിധേയമല്ലാത്ത, കേവലവും നിത്യവുമായ അസ്തിത്വത്തെയാണ് ഈ ക്രിയ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. “ഞാൻ ആകുന്നു” (εἰμί) എന്നത് മാംസം ധരിച്ച ലോഗോസ് (വചനം) എന്ന നിലയിൽ ദൈവം തന്നെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നതിനായി മാത്രം ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നതാണ്: “ആദിയിൽ വചനം ഉണ്ടായിരുന്നു; വചനം ദൈവത്തോടുകൂടെ ആയിരുന്നു; വചനം ദൈവമായിരുന്നു” (യോഹന്നാൻ 1:1).
അബ്രാഹത്തിന്റെ ആശ്രിതമായ അസ്തിത്വവും (ἐγένετο) യേശുവിന്റെ നിത്യമായ അസ്തിത്വവും (εἰμί) തമ്മിലുള്ള ഈ വ്യത്യാസം ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വത്വമെന്ന രഹസ്യത്തിന്റെ കാതൽ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. യേശു കേവലം ഒരു ചരിത്രപുരുഷനല്ല; കാലത്തിലേക്കു പ്രവേശിച്ച നിത്യവചനമാണ് അവിടുന്ന്. ദൈവത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ ഗഹനമായ അവകാശവാദമാണ് യഹൂദർ കോപാകുലരായി അവിടുത്തെ എറിയാൻ കല്ലുകളെടുത്തത് എന്തുകൊണ്ടെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നത്. അബ്രാഹത്തിനു മുമ്പേ താൻ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നു മാത്രമല്ല യേശു അവകാശപ്പെട്ടതെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി—താൻ ദൈവംതന്നെയാണെന്നാണ് അവിടുന്ന് അവകാശപ്പെട്ടത്. അതിനെ അവർ ദൈവദൂഷണമായി കണക്കാക്കി. ആ രഹസ്യം അംഗീകരിക്കാനുള്ള അവരുടെ വിസമ്മതമാണ് അവരുടെ പ്രതികരണത്തിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്നത്.
സത്യം പറഞ്ഞാൽ, യേശു പഠിപ്പിച്ചതെല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളുക എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. ഇന്ന് ശക്തനായ ഒരു പ്രസംഗകൻ രംഗപ്രവേശം ചെയ്യുന്നതായി സങ്കൽപ്പിക്കുക—അത്ഭുതങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുകയും വ്യക്തതയോടും അധികാരത്തോടുംകൂടെ പ്രസംഗിക്കുകയും ചെയ്തശേഷം, അന്ത്യവിധിക്കു തുടക്കം കുറിക്കാൻ സ്വർഗത്തിൽനിന്ന് ഭൂമിയിലേക്കു വന്ന നിത്യവചനമാണ് താനെന്ന് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഇത് മഹത്ത്വപൂർണമായ രീതിയിൽ സംഭവിക്കുമെന്ന് വെളിപാടു പുസ്തകവും മതബോധനഗ്രന്ഥവും വ്യക്തമായി സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ, ധ്യാനത്തിനുവേണ്ടി ഒന്നു സങ്കൽപ്പിക്കുക: ആദ്യമായി വന്ന അതേ എളിയ രീതിയിലാണ് യേശു ആദ്യം മടങ്ങിവരുന്നതെങ്കിൽ എങ്ങനെയിരിക്കും? അവിടുത്തെ വിശ്വസിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കു പ്രയാസമുണ്ടാകുമോ?
തികച്ചും സ്വാഭാവികമായ തലത്തിൽ, നമ്മുടെ മാനുഷിക യുക്തി മാത്രം ഉപയോഗിച്ചാൽ, വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസമായിരിക്കും. അതുകൊണ്ടാണ് യഹൂദരിൽ പലരും അത്രയധികം കോപാകുലരായത്. നിങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യൻ ആദിയും അന്തവുമില്ലാത്ത ദൈവത്തിന്റെ നിത്യവചനമാണെന്ന അത്യസാധാരണമായ കാര്യം വിശ്വസിക്കുക എന്നത് നമ്മുടെ സ്വാഭാവിക ബുദ്ധിക്കു മാത്രം തിരിച്ചറിയാനും വിശ്വസിക്കാനും കഴിയുന്നതിനപ്പുറമാണ്. അവിശ്വസനീയമായ അത്ഭുതങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് സഹായകരമായേക്കാമെങ്കിലും, നമ്മുടെ സ്വാഭാവിക ബുദ്ധിക്ക് അതിലധികം ആവശ്യമാണ്. മനസ്സിലാക്കാനും വിശ്വസിക്കാനും കഴിയേണ്ടതിന്, നേരിട്ട് ഉള്ളിൽ പകരപ്പെടുന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെ വരം നമുക്ക് ആവശ്യമാണ്. യേശുവിനെ കല്ലെറിയാൻ ആഗ്രഹിച്ചവരുടെ പാപം, വിശ്വാസത്തിന്റെ വരത്തെ ദുശ്ശാഠ്യത്തോടെ നിരസിക്കുകയും പകരം ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വന്തം ധാരണകളിലും പ്രതീക്ഷകളിലും മുറുകെപ്പിടിക്കുകയും ചെയ്തു എന്നതാണ്. അവരുടെ അഹങ്കാരവും മാനുഷിക യുക്തിയിൽ മാത്രമുള്ള ആശ്രയവും സത്യം സ്വീകരിക്കുന്നതിൽനിന്ന് അവരെ തടഞ്ഞു.
ദൈവം വെളിപ്പെടുത്തിയ ഓരോ അതിസ്വാഭാവിക സത്യവും സ്വീകരിക്കാൻ നിങ്ങൾ എത്രമാത്രം തുറവുള്ളവരാണെന്ന് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. അറിയാതെ വിശ്വസിക്കുക എന്നതു മാത്രമല്ല വിശ്വാസം. വിശ്വാസം എന്നതിനർഥം നാം അറിയുകയും വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നാണ്. നാം അറിയുന്നു, കാരണം ദൈവം തന്റെ സത്യം നമ്മുടെ മനസ്സുകളിലേക്ക് നേരിട്ടു പകർന്നുതരുന്നു. കേൾക്കാനും കാണാനും മനസ്സിലാക്കാനും അതിനുശേഷം വിശ്വസിക്കാനുള്ള അവസരം ലഭിക്കാനും നമ്മെ സഹായിക്കുന്ന ആറാമതൊരു ഇന്ദ്രിയം—ഒരു ആത്മീയ ഇന്ദ്രിയം—നമുക്കുള്ളതുപോലെയാണത്. ദൈവം നിങ്ങളോടു പറയുന്ന ഓരോ അസാധാരണ സത്യവും ശ്രവിക്കുക. അത് ഉള്ളിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങട്ടെ; അതിനെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കുക, വിശ്വസിക്കുക, ഏറ്റുപറയുക. അങ്ങനെ മാത്രമേ നമുക്കും അബ്രാഹത്തോടൊപ്പം യേശുവിന്റെ ദൈവിക സ്വത്വത്തിൽ ആനന്ദിക്കാൻ കഴിയൂ.
എന്റെ ദൈവിക നാഥാ, ലോകം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നതിനുമുമ്പ് ആദിയിൽ അങ്ങ് ഉണ്ടായിരുന്നു; പിതാവിനോടും പരിശുദ്ധാത്മാവിനോടുംകൂടെ അനാദി മുതൽ അങ്ങ് നിലനിൽക്കുന്നു. കാലത്തിലെ ഒരു പ്രത്യേക നിമിഷത്തിൽ അങ്ങ് മാംസം ധരിച്ച് മനുഷ്യനായി. യുഗങ്ങളുടെ അവസാനത്തിൽ ജീവിക്കുന്നവരെയും മരിച്ചവരെയും വിധിക്കാൻ അങ്ങ് മഹത്ത്വത്തോടെ വീണ്ടും വരും. ഈ സത്യങ്ങളും അങ്ങ് എനിക്കു വെളിപ്പെടുത്തിയ മറ്റെല്ലാ സത്യങ്ങളും ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഏറ്റവും പൂർണമായി അറിയാനും വിശ്വസിക്കാനും എനിക്കു കഴിയേണ്ടതിന്, അങ്ങ് ഇനിയും പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം സ്വീകരിക്കാൻ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ തുറന്നുകൊടുക്കുന്നു. ഈശോയേ, അങ്ങയിൽ ഞാൻ ശരണപ്പെടുന്നു.
ജീവിതത്തിന്റെ സങ്കീർണത
നോമ്പുകാലം അഞ്ചാം ആഴ്ചയിലെ വെള്ളിയാഴ്ച
യേശുവിനെ കല്ലെറിയാൻ യഹൂദർ കല്ലുകളെടുത്തു. യേശു അവരോടു പറഞ്ഞു: “എന്റെ പിതാവിൽനിന്നുള്ള അനേകം നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു കാണിച്ചുതന്നിട്ടുണ്ട്. അവയിൽ ഏതു പ്രവൃത്തിയുടെ പേരിലാണ് നിങ്ങൾ എന്നെ കല്ലെറിയാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്?” യഹൂദർ അവനോടു മറുപടി പറഞ്ഞു: “ഒരു നല്ല പ്രവൃത്തിയുടെ പേരിലല്ല, ദൈവദൂഷണത്തിന്റെ പേരിലാണ് ഞങ്ങൾ നിന്നെ കല്ലെറിയുന്നത്. മനുഷ്യനായ നീ നിന്നെത്തന്നെ ദൈവമാക്കുന്നു.” യോഹന്നാൻ 10:31–33
ഈ യഹൂദർ “യേശുവിനെ കല്ലെറിയാൻ കല്ലുകളെടുത്തു” എന്നു പറയത്തക്കവിധം കോപാകുലരായതിന്റെ കാരണം, “പിതാവും ഞാനും ഒന്നാണ്” (യോഹന്നാൻ 10:30) എന്ന് അവിടുന്ന് തൊട്ടുമുമ്പ് പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നു എന്നതാണ്. ആ പ്രസ്താവനയെ അവർ ദൈവദൂഷണമായി മനസ്സിലാക്കി. തന്റെ വാക്കുകളിലൂടെയും പ്രവൃത്തികളിലൂടെയും താൻ മിശിഹായും ദൈവപുത്രനുമാണെന്ന് യേശു വെളിപ്പെടുത്തി. എന്നാൽ മതനേതാക്കൾ വിശ്വസിക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചു.
ദേവാലയ പ്രതിഷ്ഠയുടെ തിരുനാളായ ഹനൂക്കയുടെ സമയത്താണ് ഈ വിവാദം ഉണ്ടായത്. ബി.സി. 164-ൽ ദേവാലയം പുനഃപ്രതിഷ്ഠിച്ചതിനെ അനുസ്മരിക്കുന്ന ആഘോഷമാണിത്. ഗ്രീക്ക് ആചാരങ്ങളും വിജാതീയ ബലികളും കൊണ്ടുവന്ന് യഹൂദരുടെ ആരാധന ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിച്ച അന്തിയോക്കസ് നാലാമൻ എപ്പിഫാനസ് ബി.സി. 167-ൽ ദേവാലയം അശുദ്ധമാക്കിയിരുന്നു. അശുദ്ധ മൃഗങ്ങളെ ബലിയർപ്പിച്ചും ദേവാലയത്തിനുള്ളിൽ സ്യൂസിന്റെ പ്രതിമ സ്ഥാപിച്ചും അയാൾ ബലിപീഠത്തെ അവഹേളിച്ചു.
ഇതിനു മറുപടിയായി, യൂദാസ് മക്കബേയൂസിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ യഹൂദർ കലാപം നടത്തി ദേവാലയം തിരിച്ചുപിടിക്കുകയും ബലിപീഠം ശുദ്ധീകരിച്ച് ഏകസത്യദൈവത്തിന്റെ ആരാധനയ്ക്കായി അതിനെ പുനഃപ്രതിഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്തു. പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച്, മെനോറ എന്ന വിളക്കുതണ്ട് തെളിക്കാൻ ഒരു ദിവസത്തേക്കുള്ള ശുദ്ധമായ എണ്ണ മാത്രമേ ലഭ്യമായിരുന്നുള്ളൂ. എന്നാൽ അത് അത്ഭുതകരമായി എട്ടു ദിവസം കത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു—ഇതാണ് ഹനൂക്കയുടെ അടിസ്ഥാനം. ഈ തിരുനാൾ മോശയുടെ നിയമത്തിൽ ആദ്യം നിർദേശിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ലെങ്കിലും, ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തതയും അന്ധകാരത്തിന്മേലുള്ള പ്രകാശത്തിന്റെ വിജയവും ആഘോഷിക്കുന്ന ഒരു പ്രധാന തിരുനാളായി ഇതു മാറി.
ഇത് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് പ്രധാനമായിരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? യേശു പിതാവുമായി ഒന്നായ ദൈവപുത്രൻ മാത്രമല്ല, മിശിഹായും രക്ഷകനും കൂടിയായിരുന്നു. അതുപോലെ, പുതിയ ദേവാലയവും ബലിപീഠവും പ്രധാനപുരോഹിതനും ബലിക്കുഞ്ഞാടുമായി തന്നെത്തന്നെ സ്ഥാപിക്കാനാണ് അവിടുന്ന് വന്നത്. ഹനുക്കാ തിരുനാൾ മെനോറയിലെ പ്രകാശം ആഘോഷിച്ചതുപോലെ, പാപത്തിന്റെയും അജ്ഞതയുടെയും അന്ധകാരത്തിൽനിന്ന് തന്റെ ആടുകളെ പുറത്തേക്കു നയിക്കുന്ന ലോകത്തിന്റെ പ്രകാശമായി യേശു പ്രതീകാത്മകമായി തന്നെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തി.
മതാധികാരികൾ യേശുവിനെ ദേവാലയത്തിൽവച്ച് പിടികൂടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, അവിടുന്ന് അവരുടെ പിടിയിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട് യോർദാൻ നദിക്കപ്പുറം സ്നാപകയോഹന്നാൻ മാമ്മോദീസ നൽകിയിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്കു പിൻവാങ്ങി. പെസഹായിലെ സംഭവങ്ങൾക്കായി തന്റെ അനുയായികളെ ഒരുക്കിക്കൊണ്ട്, അവരുടെ വിശ്വാസം വളർത്തുന്നതിനായി അവിടുന്ന് കുറച്ചുകാലം അവിടെ താമസിച്ചു. ഈ കാലയളവിൽ അവിടുത്തെ അടുക്കൽ വന്ന പലരും ഇങ്ങനെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തി: “‘യോഹന്നാൻ ഒരു അടയാളവും പ്രവർത്തിച്ചില്ല; എന്നാൽ ഈ മനുഷ്യനെക്കുറിച്ച് യോഹന്നാൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം സത്യമായിരുന്നു.’ അവിടെ പലരും അവനിൽ വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങി” (യോഹന്നാൻ 10:42).
ഈ അവസാന മാസങ്ങളിൽ, വരാനിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾക്കായി ശിഷ്യന്മാരെ ഒരുക്കിക്കൊണ്ട് യേശു അവരോടൊപ്പം വിജനപ്രദേശത്തു താമസിച്ചു. ഈ കാലയളവിൽ, പെസഹായ്ക്കു തൊട്ടുമുമ്പാണ് അവിടുന്ന് ലാസറിനെ മരിച്ചവരിൽനിന്ന് ഉയിർപ്പിച്ചത്. ഈ സംഭവം മതനേതാക്കളെ കൂടുതൽ പ്രകോപിപ്പിക്കുകയും അവിടുത്തെ കൊല്ലാനുള്ള ഗൂഢാലോചനകൾ അവർ കൂടുതൽ ഗൗരവമായി നടത്തിത്തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു.
യേശുവിന്റെ ദൗത്യം വെല്ലുവിളികളും പ്രത്യാശയും സംഘർഷവും നിറഞ്ഞതായിരുന്നതുപോലെ, നമ്മുടെ ജീവിതവും അങ്ങനെതന്നെയാണ്. അവിടുത്തെ യാത്ര നമ്മുടെ ആത്മീയപാതയിലും വെളിച്ചം വീശുന്നു. ഹനുക്കായ്ക്കും പെസഹായ്ക്കും ഇടയിലുള്ള മൂന്നു മുതൽ നാലു വരെയുള്ള മാസങ്ങൾ ആത്മീയമായ ഒരുക്കത്തിന്റെ കാലമായിരുന്നു; വരാനിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾക്കായി യേശു തന്റെ അനുയായികളെ ഒരുക്കുകയായിരുന്നു.
ഈ കാലയളവിൽ യേശുവിനോടൊപ്പമായിരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഇന്നു ധ്യാനിക്കുക. അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ, ദേവാലയത്തിൽ ശത്രുത നേരിടുകയും വിജനപ്രദേശത്തേക്കു പിൻവാങ്ങുകയും ചെയ്തപ്പോൾ നമ്മുടെ കർത്താവ് പുലർത്തിയ ശാന്തതയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുക. തന്റെ മഹത്ത്വത്തിന്റെ അന്തിമ മണിക്കൂറിനായി ശിഷ്യന്മാരെ ഒരുക്കുന്നതിൽ അവിടുന്ന് കാണിച്ച ക്ഷമയെയും കരുതലിനെയും കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കുക. പ്രത്യാശയും സംഘർഷവും പ്രതീക്ഷയും നിറഞ്ഞ ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ വികാരങ്ങളെയും പ്രബോധനങ്ങളെയും കുറിച്ച് ആഴത്തിൽ ചിന്തിക്കുക. തന്റെ പീഡാനുഭവത്തിനായി ജറുസലെമിൽ പ്രവേശിക്കാൻ ഒരുങ്ങുന്ന നമ്മുടെ കർത്താവിനെ വിശ്വസ്തതയോടെ അനുഗമിക്കാൻ നിശ്ചയിക്കുക. നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം പ്രത്യാശയും സംഘർഷവും പ്രതീക്ഷകളും അനിശ്ചിതത്വങ്ങളും നമ്മുടെ കർത്താവിനോട് ചേർത്തുവയ്ക്കുക; അവിടുത്തോടുള്ള ഐക്യത്തിൽ നിങ്ങളുടെ ജീവിതദൗത്യം നിറവേറ്റാൻ ആവശ്യമായ കൃപയ്ക്കായി പ്രാർഥിക്കുക.
ദൃഢനിശ്ചയമുള്ള എന്റെ കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ ദൈവികദൗത്യം നിറവേറ്റാൻ അങ്ങ് പൂർണമായി സമർപ്പിതനായിരുന്നു. മിശിഹായെന്ന നിലയിൽ അങ്ങ് പുതിയ ദേവാലയവും പ്രധാനപുരോഹിതനും ബലിപീഠവും ബലിക്കുഞ്ഞാടുമായിരുന്നു. അങ്ങയെ അനുകരിക്കാനും മറ്റുള്ളവർക്കായി ജീവൻ സമർപ്പിക്കാനും അങ്ങയുടെ എല്ലാ ആടുകളെയും നയിക്കുന്ന നല്ല ഇടയനും അങ്ങാണ്. അങ്ങയെ അനുഗമിച്ച് വിശുദ്ധവാരത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കാനും അങ്ങയോടുള്ള ഐക്യത്തിൽ എന്റെ ജീവിതം സമർപ്പിക്കാനും ഞാൻ ഒരുങ്ങേണ്ടതിന് അങ്ങയുടെ ജ്ഞാനവും ധൈര്യവും എനിക്കു നൽകണമേ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
തിന്മയിൽനിന്ന് നന്മ
നോമ്പുകാലം അഞ്ചാം ആഴ്ചയിലെ ശനിയാഴ്ച
മറിയത്തിന്റെ അടുക്കൽ വന്നവരും യേശു ചെയ്തതു കണ്ടവരുമായ യഹൂദരിൽ പലരും അവനിൽ വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ അവരിൽ ചിലർ ഫരിസേയരുടെ അടുക്കൽ ചെന്ന് യേശു ചെയ്ത കാര്യങ്ങൾ അവരെ അറിയിച്ചു. അതിനാൽ പ്രധാനപുരോഹിതന്മാരും ഫരിസേയരും ന്യായാധിപസംഘത്തെ വിളിച്ചുകൂട്ടി പറഞ്ഞു: “നാം എന്താണു ചെയ്യാൻ പോകുന്നത്? ഈ മനുഷ്യൻ അനേകം അടയാളങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. നാം അവനെ വെറുതെ വിട്ടാൽ എല്ലാവരും അവനിൽ വിശ്വസിക്കും; റോമാക്കാർ വന്ന് നമ്മുടെ ദേശവും ജനതയും പിടിച്ചെടുക്കും.” യോഹന്നാൻ 11:45–48
യേശുവിന്റെ വിജയകരമായ ജറുസലെം പ്രവേശനം അനുസ്മരിക്കുന്ന ഓശാന ഞായറോടെ നാളെ നാം വിശുദ്ധവാരം ആരംഭിക്കുന്നു. യേശു ലാസറിനെ മരിച്ചവരിൽനിന്ന് ഉയിർപ്പിച്ചതിനു തൊട്ടുപിന്നാലെയുള്ള സംഭവങ്ങളാണ് ഇന്നത്തെ സുവിശേഷം വിവരിക്കുന്നത്. ജറുസലെമിനു സമീപമുള്ള ബഥാനിയയിലാണ് ആ ഉയിർപ്പിക്കൽ നടന്നത്. അതിനു ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷമാണ്, “ഹോസാന്ന! കർത്താവിന്റെ നാമത്തിൽ വരുന്നവൻ അനുഗൃഹീതൻ!” (യോഹന്നാൻ 12:13) എന്ന ആർപ്പുവിളികളോടെ സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ട് അവിടുന്ന് കഴുതപ്പുറത്തു നഗരത്തിലേക്കു പ്രവേശിച്ചത്.
തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന മാസങ്ങളിൽ, തന്നെ വധിക്കാൻ ഗൂഢാലോചന നടത്തുന്നവരെ ഒഴിവാക്കുന്നതിനായി യേശു പലപ്പോഴും പൊതുജനദൃഷ്ടിയിൽനിന്ന് അകന്നുകഴിഞ്ഞു. എന്നാൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള തന്റെ അവസാന അത്ഭുതം—ലാസറിനെ മരിച്ചവരിൽനിന്ന് ഉയിർപ്പിക്കൽ—പ്രവർത്തിക്കാൻ അവിടുന്ന് അല്പസമയത്തേക്കു പരസ്യമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവിടുത്തെതിരെ സജീവമായി ഗൂഢാലോചന നടത്താൻ ഫരിസേയരെ പ്രേരിപ്പിച്ച നിർണായക സംഭവമായി ഈ അത്ഭുതം മാറി. ദൃക്സാക്ഷികളിൽ ചിലർ അത് അധികാരികളെ അറിയിച്ചു. യേശുവിന്റെ വർധിച്ചുവരുന്ന ജനപ്രീതി യഹൂദർക്കെതിരെ റോമാക്കാരുടെ പീഡനത്തിനു കാരണമാകുമെന്ന് ന്യായാധിപസംഘം ഭയപ്പെട്ടു.
പ്രധാനപുരോഹിതനായ കയ്യാഫാസിന്റെ നിർദേശപ്രകാരം, ജനത കഷ്ടത അനുഭവിക്കുന്നതിനെക്കാൾ നല്ലത് യേശു മരിക്കുന്നതാണെന്ന് അവർ തീരുമാനിച്ചു. പ്രധാനപുരോഹിതനെന്ന നിലയിൽ കയ്യാഫാസ്, താൻ അറിയാതെപോലും, യേശുവിന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് പ്രവചനാത്മകമായി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “ജനത മുഴുവൻ നശിക്കാതിരിക്കേണ്ടതിന് ജനങ്ങൾക്കു പകരം ഒരുവൻ മരിക്കുന്നത് നിങ്ങൾക്കു നല്ലതാണ്” (യോഹന്നാൻ 11:49–50). ഇതിനെക്കുറിച്ച് വിശുദ്ധ അഗസ്തീനോസ് പഠിപ്പിക്കുന്നു: “ഭാവിസംഭവങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്താൻ പ്രവചനത്തിന്റെ ആത്മാവിന് ദുഷ്ടരായ മനുഷ്യരിലൂടെപോലും പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് ഈ ഭാഗം കാണിക്കുന്നു” (യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രഭാഷണം 49).
ദൈവത്തിന്റെ സർവശക്തമായ പ്രഭാവത്തിന് തന്റെ ദൈവികപദ്ധതി നിറവേറ്റാൻ തിന്മനിറഞ്ഞ പ്രവൃത്തികളെപ്പോലും ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന അറിവ്, സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ അനീതിയോ ദുഷ്ടതയോ നേരിടുമ്പോൾ നമുക്ക് ആശ്വാസമാകണം. യേശു ഒരിക്കലും സാഹചര്യങ്ങളുടെ ഇരയായിരുന്നില്ല; തന്റെ ദൗത്യത്തിന്റെ പൂർണനിയന്ത്രണം അവിടുന്ന് നിലനിർത്തി. തന്നെ പിടികൂടിയപ്പോൾ അവിടുന്ന് ശിഷ്യന്മാരെ ഓർമിപ്പിച്ചു: “എനിക്ക് എന്റെ പിതാവിനോട് അപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നും, അവിടുന്ന് ഈ നിമിഷം എനിക്കു പന്ത്രണ്ടിലധികം വ്യൂഹം മാലാഖമാരെ നൽകുകയില്ലെന്നും നിങ്ങൾ കരുതുന്നുവോ?” (മത്തായി 26:53).
സൻഹെദ്രിനെയും റോമൻ അധികാരികളെയും അട്ടിമറിക്കാൻ ദൂതന്മാരോട് കൽപിച്ച്, ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെ ഒരു ഭൗമിക രാജാവായി സ്ഥാനമേൽക്കാൻ ഈശോയ്ക്ക് കഴിയുമായിരുന്നു. എന്നാൽ അതിനു പകരം, പിതാവിന്റെ തിരുഹിതത്തിനു കീഴടങ്ങാനാണ് അവിടുന്ന് തിരഞ്ഞെടുത്തത്. അങ്ങനെ, തന്റെ പീഡാനുഭവത്തിനു തുടക്കമിടാൻ കയ്യാഫാസിന്റെ ദുഷ്ടതയെ അവിടുന്ന് അനുവദിച്ചു. കയ്യാഫാസ് സ്വാർഥലക്ഷ്യത്തോടെ പ്രവർത്തിച്ചെങ്കിലും, വിശ്വാസത്തോടെ തന്നിലേക്കു തിരിയുന്ന എല്ലാവരുടെയും രക്ഷയ്ക്കായുള്ള തന്റെ പദ്ധതി മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാൻ ദൈവം തന്റെ പരിപാലനയിൽ ഈ ദുഷ്പ്രവൃത്തിയെ ഉപയോഗിച്ചു.
നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ “വിശുദ്ധവാരങ്ങളിലേക്ക്”—നമുക്ക് എല്ലായ്പോഴും പൂർണമായി മനസ്സിലാകാത്ത പരീക്ഷണങ്ങളുടെയും സഹനങ്ങളുടെയും അനീതികളുടെയും സമയങ്ങളിലേക്ക്—പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ ഈ ഉൾക്കാഴ്ച അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. കുരിശുകൾ നേരിടുമ്പോൾ, അവയെ സന്തോഷത്തിനും സമാധാനത്തിനും തടസ്സങ്ങളായി കാണാൻ എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ റോമാ 8:28 നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു: “ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നവരും അവിടുത്തെ പദ്ധതിയനുസരിച്ച് വിളിക്കപ്പെട്ടവരുമായവർക്ക് എല്ലാം നന്മയ്ക്കായി പരിണമിക്കുന്നു.” വിശുദ്ധവാരം ദൈവത്തിന്റെ പരിപാലനയിലായിരുന്നതുപോലെ, ഓരോ കുരിശും അനീതിയും കഷ്ടപ്പാടും അവിടുത്തെ പരിപാലനയിലാണ്. നാം അവിടുന്നിൽ വിശ്വസിക്കുമ്പോൾ, നാം അനുഭവിക്കുന്ന തിന്മപോലും ദൈവമഹത്വത്തിലേക്കും നമ്മുടെ നന്മയിലേക്കും നയിക്കുന്ന ഒരു വഴിയായി രൂപാന്തരപ്പെടാം.
ദുഷ്ടമനുഷ്യരുടെ പാപങ്ങളെപ്പോലും രക്ഷ കൈവരുത്താൻ ഉപയോഗിച്ച ദൈവിക പദ്ധതിയുടെ പരിപൂർണ ജ്ഞാനത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ നേരിടുന്ന കുരിശുകളോ സഹനങ്ങളോ അനീതികളോ എന്തെല്ലാമെന്ന് ചിന്തിക്കുക. കോപത്തിനോ നിരാശയ്ക്കോ വഴങ്ങുന്നതിനുപകരം, അവയെ നന്മയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കാൻ ദൈവത്തിനു കഴിയുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുക. നിങ്ങൾ ദൈവകൃപയിൽ നിലനിൽക്കുന്നെങ്കിൽ, നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ അവിടുന്ന് അനുവദിക്കുന്നതെന്തും തന്റെ സർവശക്തിയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും പ്രകടനമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുക; അവിടുന്ന് സകലതും തന്റെ മഹത്വത്തിനും നിങ്ങളുടെ നന്മയ്ക്കുമായി പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്നു. വലിയ സഹനം തന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നുവെന്നറിഞ്ഞിട്ടും ഈശോ ജറുസലെമിലേക്കു മുഖം തിരിച്ചതുപോലെ, നാമും നമ്മുടെ സ്വന്തം “ജറുസലെമിലേക്ക്”—നാം നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളികളിലേക്കും ബുദ്ധിമുട്ടുകളിലേക്കും—കണ്ണുകൾ തിരിക്കുകയും ദൈവം സകലതും നന്മയ്ക്കായി പ്രവർത്തിപ്പിക്കുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുകയും വേണം.
സർവശക്തനായ കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ പിതാവിന്റെ തിരുഹിതം നിറവേറ്റുന്നതിൽനിന്ന് ഒന്നും അങ്ങയെ പിന്തിരിപ്പിച്ചില്ല. അനേകം ആത്മാക്കളെ രക്ഷിക്കുകയും, അതിനായി നല്ലവരെയും ദുഷ്ടരെയും ഉപകരണങ്ങളാക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതായിരുന്നു അങ്ങയുടെ ദൗത്യം. അങ്ങയുടെ നന്മയിൽ തിന്മയിൽനിന്ന് അതിലും വലിയ നന്മ ഉളവാക്കിയതിനാൽ തിന്മ പരാജയപ്പെട്ടു. അങ്ങയെ അനുകരിക്കാനും, ഞാൻ സഹിക്കുന്ന ഓരോ അനീതിയും സഹനവും അങ്ങയുടെ പീഡാനുഭവത്തോടു ചേർത്തുവച്ചുകൊണ്ട് പാപത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും മേലുള്ള അങ്ങയുടെ മഹത്വപൂർണമായ വിജയത്തിൽ പങ്കുചേരാനും എന്നെ സഹായിക്കണമേ. അങ്ങനെ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ അങ്ങയുടെ മഹത്വവും വിജയവും കൈവരിക്കാനാകട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
എല്ലാ 4 വാല്യങ്ങളും മൃദുപുറംചട്ടയുള്ള പുസ്തകങ്ങളായും & ഇ-പുസ്തക രൂപത്തിലും ലഭ്യമാണ്!

Amazon – Google Play – iTunes – Barnes and Noble – കൂടാതെ മറ്റിടങ്ങളിലും!
