ಹತ್ತನೆಯ ಪುಸ್ತಕ – ಸಂತ ಅಗಸ್ಟಿನ್ ಅವರ ಆತ್ಮನಿವೇದನೆಗಳು

ಪರಿವಿಡಿ

ನನ್ನನ್ನು ಅರಿತಿರುವ ಓ ಕರ್ತನೇ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಅರಿಯುವಂತೆ ಮಾಡು; ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಅರಿತಿರುವಂತೆಯೇ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಅರಿಯುವಂತೆ ಮಾಡು. ನನ್ನ ಆತ್ಮದ ಶಕ್ತಿಯೇ, ಅದರೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅದನ್ನು ನಿನಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿಸು; ಆಗ ನೀನು ಅದನ್ನು ಕಲೆ ಅಥವಾ ಸುಕ್ಕು ಇಲ್ಲದೆ ನಿನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವೆ. ಇದೇ ನನ್ನ ನಿರೀಕ್ಷೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಮಾತನಾಡುತ್ತೇನೆ; ನಾನು ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಆನಂದಿಸುವಾಗ, ಈ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಆನಂದಿಸುತ್ತೇನೆ. ಈ ಬದುಕಿನ ಇತರ ವಿಷಯಗಳಿಗಾಗಿ ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ದುಃಖಪಡುತ್ತೇವೆಯೋ, ಅವು ಅಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ದುಃಖಪಡಬೇಕಾದವುಗಳಾಗಿರುತ್ತವೆ; ಮತ್ತು ಜನರು ಅವುಗಳಿಗಾಗಿ ಎಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ದುಃಖಪಡುತ್ತಾರೆಯೋ, ಅವು ಅಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ದುಃಖಪಡಬೇಕಾದವುಗಳಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ಇಗೋ, ನೀನು ಸತ್ಯವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೀಯೆ; ಸತ್ಯವನ್ನು ಆಚರಿಸುವವನು ಬೆಳಕಿನ ಬಳಿಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಇದನ್ನೇ ನಾನು ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನಿವೇದನೆಯ ಮೂಲಕವೂ, ಅನೇಕರ ಸಾಕ್ಷಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬರಹದ ಮೂಲಕವೂ ಮಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.

ಓ ಕರ್ತನೇ, ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿಯ ಆಳವೇ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರು ಬಯಲಾಗಿರುವಾಗ, ನಾನು ನಿವೇದಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟಪಡದಿದ್ದರೂ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಯಾವುದು ತಾನೇ ನಿನಗೆ ಮರೆಯಾಗಿರಬಲ್ಲದು? ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ನಿನ್ನಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಮರೆಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ, ನನ್ನಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನೇ ಮರೆಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವೆನು. ಆದರೆ ಈಗ, ನನ್ನ ನಿಟ್ಟುಸಿರುಗಳು ಸಾಕ್ಷಿ ಹೇಳುವಂತೆ, ನಾನು ನನ್ನ ವಿಷಯದಲ್ಲೇ ಅತೃಪ್ತನಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ನೀನು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತೀಯೆ; ನೀನು ನನಗೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯುಳ್ಳವನೂ, ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರನೂ, ಹಂಬಲಿಸಬೇಕಾದವನೂ ಆಗಿರುವೆ. ಹೀಗೆ ನಾನು ನನ್ನ ಕುರಿತು ನಾಚಿಕೆಪಟ್ಟು, ನನ್ನನ್ನೇ ತ್ಯಜಿಸಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡು, ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೇ ನಿನಗೂ ನನಗೂ ಮೆಚ್ಚಿಗೆಯಾಗುವಂತಾಗಲಿ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಕರ್ತನೇ, ನಾನು ಎಂಥವನಾಗಿದ್ದರೂ ನಿನಗೆ ಬಯಲಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನಿನಗೆ ನಿವೇದಿಸುವುದರಿಂದ ಯಾವ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಇದನ್ನು ದೇಹದ ಮಾತುಗಳಿಂದಲೂ ಧ್ವನಿಗಳಿಂದಲೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ನನ್ನ ಆತ್ಮದ ಮಾತುಗಳಿಂದಲೂ, ನಿನ್ನ ಕಿವಿಗೆ ಪರಿಚಿತವಾದ ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಯ ಮೊರೆಯಿಂದಲೂ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಕೆಟ್ಟವನಾಗಿರುವಾಗ, ನಿನಗೆ ನಿವೇದಿಸುವುದೆಂದರೆ ನನ್ನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಾನೇ ಅತೃಪ್ತನಾಗಿರುವುದಲ್ಲದೆ ಬೇರೇನೂ ಅಲ್ಲ; ಆದರೆ ನಾನು ಪವಿತ್ರನಾಗಿರುವಾಗ, ಆ ಪವಿತ್ರತೆಯನ್ನು ನನ್ನಿಂದಲೇ ಬಂದದ್ದೆಂದು ಭಾವಿಸದಿರುವುದಲ್ಲದೆ ಬೇರೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಓ ಕರ್ತನೇ, ನೀನು ಭಕ್ತಿವಂತನನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸುತ್ತೀಯೆ; ಆದರೆ ಅವನು ಭಕ್ತಿಹೀನನಾಗಿರುವಾಗಲೇ ಮೊದಲು ಅವನನ್ನು ನೀತಿವಂತನನ್ನಾಗಿಸುತ್ತೀಯೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ನನ್ನ ದೇವರೇ, ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನಿವೇದನೆ ಮೌನವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ, ಆದರೂ ಅದು ಮೌನವಾಗಿಲ್ಲ. ಧ್ವನಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅದು ಮೌನವಾಗಿದೆ; ಹೃದಯದ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಅದು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮೊರೆಯಿಡುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ನನ್ನಿಂದ ಮೊದಲೇ ಕೇಳಿರದ ಯಾವ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತನ್ನೂ ನಾನು ಜನರಿಗೆ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ನೀನು ನನಗೆ ಮೊದಲು ಹೇಳಿಕೊಡದ ಅಂಥ ಯಾವ ಮಾತನ್ನೂ ನನ್ನಿಂದ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ.

ಹಾಗಾದರೆ, ನನ್ನ ಎಲ್ಲ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸಲು ಅವರಿಂದ ಸಾಧ್ಯವೆಂಬಂತೆ, ಜನರು ನನ್ನ ನಿವೇದನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಬೇಕೆಂದು ನಾನು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಏಕೆ ವ್ಯವಹರಿಸಬೇಕು? ಅವರು ಇತರರ ಬದುಕನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಕುತೂಹಲಪಡುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳಲು ಸೋಮಾರಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ. ತಾವು ಎಂಥವರೆಂದು ನಿನ್ನಿಂದ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಪ್ಪದ ಅವರು, ನಾನು ಎಂಥವನೆಂದು ನನ್ನಿಂದ ಕೇಳಲು ಏಕೆ ಬಯಸುತ್ತಾರೆ? ತಮ್ಮೊಳಗಿರುವ ಮನುಷ್ಯನ ಆತ್ಮವಲ್ಲದೆ, ಮನುಷ್ಯನೊಳಗೆ ಏನಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಬೇರಾರೂ ಅರಿಯದಿರುವಾಗ, ನನ್ನ ಕುರಿತು ನನ್ನಿಂದಲೇ ಕೇಳುವ ಅವರು, ನಾನು ಸತ್ಯ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆಯೇ ಎಂದು ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯಬಲ್ಲರು? ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಕುರಿತು ನಿನ್ನಿಂದ ಕೇಳಿದರೆ, ಅವರು, “ಕರ್ತನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ” ಎಂದು ಹೇಳಲಾರರು. ಏಕೆಂದರೆ ತಮ್ಮ ಕುರಿತು ನಿನ್ನಿಂದ ಕೇಳುವುದೆಂದರೆ ತಮ್ಮನ್ನೇ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೇನು? ಹಾಗೆ ಅರಿತೂ, “ಅದು ಸುಳ್ಳು” ಎಂದು ಹೇಳುವವನು ತಾನೇ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲವೆ? ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಂಬುವುದರಿಂದ — ಅಂದರೆ, ಅದು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆದು ಒಂದಾಗಿಸುವವರ ನಡುವೆ — ಓ ಕರ್ತನೇ, ಜನರು ಕೇಳುವಂತೆ ನಾನೂ ನಿನಗೆ ನಿವೇದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವೆನು. ನಾನು ಸತ್ಯವಾಗಿಯೇ ನಿವೇದಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಲು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಆದರೂ ಯಾರ ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿ ನನ್ನ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ತೆರೆಯುತ್ತದೆಯೋ, ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ನಂಬುತ್ತಾರೆ.

ಆದರೆ ನನ್ನ ಅಂತರಂಗದ ವೈದ್ಯನೇ, ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ನಾನು ಯಾವ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯಬಲ್ಲೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೀನೇ ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸು. ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನೀನು ಕ್ಷಮಿಸಿ ಮರೆಮಾಡಿರುವೆ; ವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಸಂಸ್ಕಾರದ ಮೂಲಕ ನನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನು ಪರಿವರ್ತಿಸಿ, ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸಬೇಕೆಂದು ಹೀಗೆ ಮಾಡಿರುವೆ. ಆ ಪಾಪಗಳ ಕುರಿತ ನನ್ನ ನಿವೇದನೆಗಳನ್ನು ಓದುವಾಗಲೂ ಕೇಳುವಾಗಲೂ, ಅವು ಹೃದಯವನ್ನು ಎಚ್ಚರಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಹೀಗೆ ಅದು ಹತಾಶೆಯಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಾ, “ನನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳದೆ, ನಿನ್ನ ಕರುಣೆಯ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದ ಮಾಧುರ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆ ಅನುಗ್ರಹದ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ದೌರ್ಬಲ್ಯವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡಾಗ, ದುರ್ಬಲನಾದವನು ಬಲಶಾಲಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಈಗ ಕೆಡುಕುಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿರುವವರ ಹಿಂದಿನ ಕೆಡುಕುಗಳ ಕುರಿತು ಕೇಳಲು ಸಜ್ಜನರು ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾರೆ; ಅವು ಕೆಡುಕುಗಳಾಗಿವೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಅವು ಹಿಂದೆ ಇದ್ದವು, ಈಗ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ. ಹಾಗಾದರೆ, ಓ ಕರ್ತನೇ, ನನ್ನ ದೇವರೇ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿ ತನ್ನ ನಿರ್ದೋಷಿತನಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಿನ್ನ ಕರುಣೆಯ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಭರವಸೆಯಿಟ್ಟು ಪ್ರತಿದಿನ ನಿನಗೆ ನಿವೇದಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗ, ನಾನು ಹಿಂದೆ ಎಂಥವನಾಗಿದ್ದೆ ಎಂಬುದನ್ನಲ್ಲ, ಈಗ ಎಂಥವನಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಮೂಲಕ ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಜನರಿಗೂ ನಿವೇದಿಸುವುದರಿಂದ ಯಾವ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಿನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಹಿಂದಿನ ಫಲವನ್ನು ನಾನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಕುರಿತು ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಈ ನಿವೇದನೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾನು ಎಂಥವನಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಅನೇಕರು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ — ನನ್ನನ್ನು ತಿಳಿದವರೂ ತಿಳಿಯದವರೂ, ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದವರೂ ನನ್ನ ಕುರಿತು ಕೇಳಿದವರೂ. ಆದರೆ ನಾನು ನಿಜವಾಗಿ ಎಂಥವನಾಗಿದ್ದೇನೋ ಹಾಗೆಯೇ ಇರುವ ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಬಳಿ ಅವರ ಕಿವಿ ಇಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ನಾನು ಎಂಥವನಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ನಿವೇದಿಸುವುದನ್ನು ಕೇಳಲು ಅವರು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ; ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅವರ ಕಣ್ಣಾಗಲಿ, ಕಿವಿಯಾಗಲಿ, ತಿಳಿವಳಿಕೆಯಾಗಲಿ ತಲುಪಲಾರದು. ನಂಬಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿಯೇ ಅವರು ಅದನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ — ಆದರೆ ಅವರು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವರೇ? ಏಕೆಂದರೆ ಅವರನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯವರನ್ನಾಗಿಸುವ ಪ್ರೀತಿಯೇ, ನನ್ನ ನಿವೇದನೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ; ಅವರಲ್ಲಿರುವ ಆ ಪ್ರೀತಿಯೇ ನನ್ನನ್ನು ನಂಬುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಯಾವ ಫಲಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಇದನ್ನು ಕೇಳುವರು? ನಿನ್ನ ಕೊಡುಗೆಯಿಂದ ನಾನು ನಿನಗೆ ಎಷ್ಟು ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ನನ್ನೊಡನೆ ಆನಂದಿಸಲು ಅವರು ಬಯಸುವರೇ? ನನ್ನದೇ ಭಾರದಿಂದ ನಾನು ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಹಿಂದೆ ಉಳಿಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ನನಗಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲು ಬಯಸುವರೇ? ಅಂಥವರಿಗೆ ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ತೆರೆದಿಡುವೆನು. ಏಕೆಂದರೆ, ನನ್ನ ದೇವರಾದ ಪ್ರಭುವೇ, ನಮ್ಮ ಪರವಾಗಿ ಅನೇಕರು ನಿನಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸುವುದೂ, ನಮಗಾಗಿ ಅನೇಕರು ನಿನ್ನನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಅಲ್ಪ ಫಲವೇನಲ್ಲ. ನನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕೆಂದು ನೀನು ಕಲಿಸುತ್ತೀಯೋ ಅದನ್ನು ಸಹೋದರ ಮನಸ್ಸು ಪ್ರೀತಿಸಲಿ; ನನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾವುದಕ್ಕಾಗಿ ದುಃಖಿಸಬೇಕೆಂದು ನೀನು ಕಲಿಸುತ್ತೀಯೋ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅದು ದುಃಖಿಸಲಿ. ಅದು ಸಹೋದರ ಮನಸ್ಸಾಗಿರಲಿ, ಪರಕೀಯ ಮನಸ್ಸಲ್ಲ; ವ್ಯರ್ಥವಾದುದನ್ನು ಮಾತನಾಡುವ ಬಾಯಿಯೂ ಅನೀತಿಯ ಬಲಗೈಯೂ ಉಳ್ಳ ಪರಕೀಯರ ಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಸಿನಂತಿರದಿರಲಿ. ಬದಲಾಗಿ, ನನ್ನನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿದಾಗ ನನಗಾಗಿ ಸಂತೋಷಿಸುವ, ನನ್ನನ್ನು ಮೆಚ್ಚದಿದ್ದಾಗ ನನಗಾಗಿ ದುಃಖಿಸುವ ಸಹೋದರ ಮನಸ್ಸಾಗಿರಲಿ; ಏಕೆಂದರೆ ಮೆಚ್ಚಿದರೂ ಮೆಚ್ಚದಿದ್ದರೂ ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂಥವರಿಗೆ ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ತೆರೆದಿಡುವೆನು: ನನ್ನ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಅವರು ನೆಮ್ಮದಿಯ ಉಸಿರೆಳೆಯುವರು; ನನ್ನ ಕೆಟ್ಟ ಕೃತ್ಯಗಳಿಗಾಗಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಡುವರು. ನನ್ನ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೃತ್ಯಗಳು ನಿನ್ನ ಏರ್ಪಾಡುಗಳೂ ನಿನ್ನ ಕೊಡುಗೆಗಳೂ ಆಗಿವೆ; ನನ್ನ ಕೆಟ್ಟ ಕೃತ್ಯಗಳು ನನ್ನ ಅಪರಾಧಗಳೂ ನಿನ್ನ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪುಗಳೂ ಆಗಿವೆ. ಮೊದಲನೆಯದನ್ನು ಕಂಡು ಅವರು ನೆಮ್ಮದಿಯ ಉಸಿರೆಳೆಯಲಿ, ಎರಡನೆಯದಕ್ಕಾಗಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಡಲಿ; ನಿನ್ನ ಧೂಪಪಾತ್ರೆಗಳಾದ ನನ್ನ ಸಹೋದರರ ಹೃದಯಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಗೀತೆಗಳೂ ಅಳುವೂ ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಏರಿಬರಲಿ. ಪ್ರಭುವೇ, ನಿನ್ನ ಪವಿತ್ರ ಮಂದಿರದ ಧೂಪವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಕೋ; ನಿನ್ನ ನಾಮದ ನಿಮಿತ್ತ, ನಿನ್ನ ಮಹಾ ಕರುಣೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರು. ನೀನು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಕೈಬಿಡದೆ, ನನ್ನ ಅಪೂರ್ಣತೆಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸು.

ನಾನು ಹಿಂದೆ ಹೇಗಿದ್ದೆ ಎಂಬುದನ್ನಲ್ಲ, ಈಗ ಹೇಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿವೇದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಫಲ ಇದಾಗಿದೆ: ನಡುಕದೊಡಗೂಡಿದ ಗುಪ್ತ ಹರ್ಷದಲ್ಲಿಯೂ, ಭರವಸೆಯೊಡಗೂಡಿದ ಗುಪ್ತ ದುಃಖದಲ್ಲಿಯೂ ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳಾದ ಮಾನವಪುತ್ರರ ಕಿವಿಗಳಿಗೂ ಇದನ್ನು ನಿವೇದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಅವರು ನನ್ನ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗಾರರು, ನನ್ನ ಮರ್ತ್ಯ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸಹಭಾಗಿಗಳು, ನನ್ನ ಸಹಪೌರರು ಮತ್ತು ಸಹಯಾತ್ರಿಕರು; ನನಗಿಂತ ಮುಂದೆ ಹೋದವರಾಗಲಿ, ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಬರಲಿರುವವರಾಗಲಿ, ಅವರು ನನ್ನ ದಾರಿಯ ಸಂಗಾತಿಗಳು. ಇವರು ನಿನ್ನ ಸೇವಕರು, ನನ್ನ ಸಹೋದರರು; ಇವರು ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳಾಗಿರಬೇಕೆಂದು ನೀನು ಬಯಸುತ್ತೀಯೆ. ಇವರು ನನ್ನ ಯಜಮಾನರು; ನಾನು ನಿನ್ನೊಡನೆ, ನಿನ್ನಿಂದ ಜೀವಿಸಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ, ಇವರ ಸೇವೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನೀನು ನನಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸುತ್ತೀಯೆ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಈ ವಾಕ್ಯವು ಮಾತಿನಿಂದ ಆಜ್ಞಾಪಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಮಾಡಿ, ಅದನ್ನು ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆರವೇರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಮುಂದೆ ನಡೆಯದಿದ್ದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅರ್ಥವಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಇದನ್ನು ಕೃತ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಮಾತಿನಲ್ಲಿಯೂ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ನಿನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಗಳ ಕೆಳಗೆ ಇದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ನಿನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಗಳ ಕೆಳಗೆ ನನ್ನ ಆತ್ಮವು ನಿನಗೆ ಅಧೀನವಾಗಿರದಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ನನ್ನ ದೌರ್ಬಲ್ಯವು ನಿನಗೆ ತಿಳಿದಿರದಿದ್ದರೆ, ನಾನು ದೊಡ್ಡ ಅಪಾಯದಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದೆನು. ನಾನು ಚಿಕ್ಕವನು, ಆದರೆ ನನ್ನ ತಂದೆ ಸದಾ ಜೀವಿಸುತ್ತಾನೆ; ನನ್ನ ರಕ್ಷಕನು ನನಗೆ ಸಾಕು. ಏಕೆಂದರೆ ನನಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದವನೂ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡುವವನೂ ಆತನೇ; ನೀನೇ ನನಗೆ ಸರ್ವ ಒಳಿತಾಗಿದ್ದೀಯೆ. ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ನೀನು ನನ್ನೊಡನೆ ಇದ್ದೀಯೆ; ಹೌದು, ನಾನು ನಿನ್ನೊಡನೆ ಇರುವುದಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆಯೇ ನೀನು ನನ್ನೊಡನೆ ಇದ್ದೀಯೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಯಾರ ಸೇವೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನೀನು ನನಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸುತ್ತೀಯೋ ಅವರಿಗೆ ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ತೆರೆದಿಡುವೆನು—ಹಿಂದೆ ಹೇಗಿದ್ದೆ ಎಂದಲ್ಲ, ಈಗ ಹೇಗಿದ್ದೇನೆ, ಇನ್ನೂ ಹೇಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದನ್ನು. ಆದರೆ ನಾನು ನನ್ನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತೀರ್ಪನ್ನೂ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.

ಏಕೆಂದರೆ ಪ್ರಭುವೇ, ನನ್ನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತೀರ್ಪು ನೀಡುವವನು ನೀನೇ. ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿರುವ ಅವನ ಆತ್ಮವಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ಅವನ ಅಂತರಂಗದ ಸಂಗತಿಗಳು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಅವನೊಳಗಿರುವ ಆತ್ಮಕ್ಕೇ ತಿಳಿಯದಂಥ ಸಂಗತಿಯೂ ಇದೆ. ಆದರೆ ಪ್ರಭುವೇ, ಅವನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ನಿನಗೆ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ತಿಳಿದಿದೆ. ನಾನು ನಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ನನ್ನನ್ನು ಧೂಳು ಮತ್ತು ಬೂದಿ ಎಂದು ಎಣಿಸಿಕೊಂಡರೂ, ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದಿರುವಂಥ ಸಂಗತಿಯೊಂದು ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ. ನಿಜವಾಗಿಯೂ, ಈಗ ನಾವು ಕನ್ನಡಿಯ ಮೂಲಕ ಮಸುಕಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ; ಇನ್ನೂ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನಿಂದ ದೂರವಿರುವವರೆಗೆ, ನಿನ್ನೊಡನೆ ಇರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನನ್ನೊಡನೆಯೇ ಇರುತ್ತೇನೆ. ಆದರೂ ನೀನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುವವನಲ್ಲ ಎಂದು ನಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ; ಆದರೆ ನಾನು ಯಾವ ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ನಿಲ್ಲಬಲ್ಲೆ, ಯಾವುದನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ನಿಲ್ಲಲಾರೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಭರವಸೆಯಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ನಂಬಿಗಸ್ತನು. ನಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಗೆ ಮೀರಿದ ಪ್ರಲೋಭನೆಗೆ ನಾವು ಒಳಗಾಗಲು ನೀನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ; ಅದನ್ನು ನಾವು ತಾಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂತೆ, ಪ್ರಲೋಭನೆಯೊಡನೆ ಅದರಿಂದ ಪಾರಾಗುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನೂ ಒದಗಿಸುವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿರುವುದನ್ನು ನಾನು ನಿವೇದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವೆನು; ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದಿರುವುದನ್ನೂ ನಿವೇದಿಸಿಕೊಳ್ಳುವೆನು. ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿರುವುದು, ನೀನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಬೆಳಗುವುದರಿಂದಲೇ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ; ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದಿರುವುದು, ನಿನ್ನ ಮುಖದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕತ್ತಲೆಯು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಬೆಳಕಿನಂತಾಗುವವರೆಗೂ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದೆ ಇರುತ್ತದೆ.

ಕರ್ತನೇ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಸಂದೇಹದಿಂದಲ್ಲ, ದೃಢವಾದ ಅರಿವಿನಿಂದ. ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯದಿಂದ ನೀನು ನನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನು ತಟ್ಟಿರುವೆ; ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದೆ. ಹೌದು, ಆಕಾಶವೂ ಭೂಮಿಯೂ ಅವುಗಳಲ್ಲಿರುವುದೆಲ್ಲವೂ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯಿಂದಲೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕೆಂದು ನನಗೆ ಹೇಳುತ್ತವೆ; ಯಾರೂ ನೆಪ ಹೇಳಲಾಗದಂತೆ ಅವು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೀಗೆ ಹೇಳುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇನ್ನೂ ಆಳವಾಗಿ, ನೀನು ಯಾರ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರಲು ಬಯಸುವೆಯೋ ಅವರ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರುವೆ; ಯಾರ ಮೇಲೆ ಕನಿಕರ ತೋರಿರುವೆಯೋ ಅವರ ಮೇಲೆ ಕನಿಕರ ತೋರುವೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆಕಾಶವೂ ಭೂಮಿಯೂ ನಿನ್ನ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಹೇಳುವುದು ಕಿವುಡು ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ. ಆದರೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವಾಗ ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಏನನ್ನು? ದೇಹಗಳ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನಲ್ಲ, ಕಾಲದ ಸುಂದರ ಲಯವನ್ನಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಆನಂದ ನೀಡುವ ಬೆಳಕಿನ ಹೊಳಪನ್ನಲ್ಲ, ಬಗೆಬಗೆಯ ಹಾಡುಗಳ ಮಧುರ ಸ್ವರಗಳನ್ನಲ್ಲ, ಹೂವುಗಳ, ಸುಗಂಧ ತೈಲಗಳ ಮತ್ತು ಪರಿಮಳದ ದ್ರವ್ಯಗಳ ಸುವಾಸನೆಯನ್ನಲ್ಲ, ಮನ್ನಾ ಮತ್ತು ಜೇನುತುಪ್ಪವನ್ನಲ್ಲ, ದೈಹಿಕ ಆಲಿಂಗನಕ್ಕೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಾಗುವ ಅಂಗಗಳನ್ನಲ್ಲ. ನನ್ನ ದೇವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವಾಗ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನೂ ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ನನ್ನ ದೇವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವಾಗ ನಾನು ಒಂದು ಬಗೆಯ ಬೆಳಕನ್ನೂ ಮಧುರ ನಾದವನ್ನೂ ಪರಿಮಳವನ್ನೂ ಆಹಾರವನ್ನೂ ಆಲಿಂಗನವನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ—ನನ್ನ ಅಂತರಂಗದ ಬೆಳಕು, ಮಧುರ ನಾದ, ಪರಿಮಳ, ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಆಲಿಂಗನವನ್ನು. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳವು ಒಳಗೊಳ್ಳಲಾರದ್ದು ನನ್ನ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ; ಕಾಲವು ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲಾರದ್ದು ಅಲ್ಲಿ ಮೊಳಗುತ್ತದೆ; ಉಸಿರಾಟವು ಚದುರಿಸಲಾರದ್ದು ಅಲ್ಲಿ ಪರಿಮಳ ಬೀರುತ್ತದೆ; ತಿಂದರೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗದ್ದು ಅಲ್ಲಿ ರುಚಿ ನೀಡುತ್ತದೆ; ತೃಪ್ತಿಯೂ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾರದ್ದು ಅಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ದೇವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವಾಗ ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಇದನ್ನೇ.

ಮತ್ತು ಇದು ಏನು? ನಾನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದೆ; ಅದು ನನಗೆ, “ನಾನು ಆತನಲ್ಲ” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿತು; ಅದರಲ್ಲಿರುವುದೆಲ್ಲವೂ ಅದನ್ನೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡವು. ನಾನು ಸಮುದ್ರವನ್ನೂ ಅದರ ಆಳಗಳನ್ನೂ ಹರಿದಾಡುವ ಜೀವಿಗಳನ್ನೂ ಕೇಳಿದೆ; ಅವು, “ನಾವು ನಿನ್ನ ದೇವರಲ್ಲ; ನಮಗಿಂತ ಮೇಲಿರುವವನನ್ನು ಹುಡುಕು” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದವು. ನಾನು ಬೀಸುವ ಗಾಳಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದೆ; ಇಡೀ ವಾಯುಮಂಡಲವೂ ಅದರಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವುಗಳೂ, “ಅನಾಕ್ಸಿಮೆನೀಸ್ ಭ್ರಮೆಗೊಂಡಿದ್ದನು; ನಾನು ದೇವರಲ್ಲ” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದವು. ನಾನು ಆಕಾಶಗಳನ್ನೂ ಸೂರ್ಯನನ್ನೂ ಚಂದ್ರನನ್ನೂ ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನೂ ಕೇಳಿದೆ. “ನಾವು ಕೂಡ ನೀನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವ ದೇವರಲ್ಲ” ಎಂದು ಅವು ಹೇಳಿದವು. ಆಗ ನನ್ನ ದೇಹದ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದಿರುವ ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳಿಗೂ ನಾನು, “ನೀವು ನನ್ನ ದೇವರಲ್ಲವೆಂದು ಆತನ ಕುರಿತು ನನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೀರಿ; ಆತನ ಬಗ್ಗೆ ಏನಾದರೂ ಹೇಳಿರಿ” ಎಂದು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದೆ. ಅವು ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, “ಆತನೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು” ಎಂದು ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದವು. ನಾನು ಅವುಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದು ಅವುಗಳ ಕುರಿತು ಚಿಂತಿಸುವುದರ ಮೂಲಕ; ಅವುಗಳ ಸುಂದರ ರೂಪವೇ ಉತ್ತರ ನೀಡಿತು. ಆಗ ನಾನು ನನ್ನೆಡೆಗೇ ತಿರುಗಿ, “ನೀನು ಯಾರು?” ಎಂದು ನನ್ನನ್ನೇ ಕೇಳಿಕೊಂಡೆ. “ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದೆ. ಇಗೋ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಆತ್ಮ ಮತ್ತು ದೇಹ ನನಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ; ಒಂದು ಹೊರಗಿದೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಒಳಗಿದೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದರ ಮೂಲಕ ನಾನು ನನ್ನ ದೇವರನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕು? ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳ ಕಿರಣಗಳೆಂಬ ದೂತರನ್ನು ಎಷ್ಟು ದೂರ ಕಳುಹಿಸಬಹುದೋ ಅಷ್ಟು ದೂರ, ಭೂಮಿಯಿಂದ ಆಕಾಶದವರೆಗೆ ದೇಹದ ಮೂಲಕ ನಾನು ಆತನನ್ನು ಹುಡುಕಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಒಳಗಿರುವುದೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದುದು; ಏಕೆಂದರೆ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆ ವಹಿಸಿ ತೀರ್ಪು ನೀಡುವ ಅದರ ಬಳಿಗೇ ದೇಹದ ಎಲ್ಲ ದೂತರು ಆಕಾಶದ, ಭೂಮಿಯ ಮತ್ತು ಅವುಗಳಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲದರ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ತಂದು ಒಪ್ಪಿಸಿದರು: “ನಾವು ದೇವರಲ್ಲ; ಆದರೆ ಆತನೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.” ನನ್ನ ಅಂತರಂಗವು ಈ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಬಾಹ್ಯದ ಸೇವೆಯ ಮೂಲಕ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿತು. ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿರುವ ನಾನು ಅವುಗಳನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡೆ; ಮನಸ್ಸಾಗಿರುವ ನಾನು, ನನ್ನ ದೇಹದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮೂಲಕ ಅವುಗಳನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡೆ. ವಿಶ್ವದ ಇಡೀ ರಚನೆಯನ್ನು ನನ್ನ ದೇವರ ಕುರಿತು ಕೇಳಿದೆ; ಅದು ನನಗೆ, “ನಾನು ಆತನಲ್ಲ; ಆದರೆ ಆತನೇ ನನ್ನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿತು.

ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಸರಿಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಈ ಭೌತಿಕ ರೂಪ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಹಾಗಾದರೆ ಅದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ? ಸಣ್ಣ ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಅದನ್ನು ನೋಡುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲಾರವು. ಏಕೆಂದರೆ ಅವುಗಳ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ತಿಳಿಸುವುದನ್ನು ವಿವೇಚಿಸಿ ತೀರ್ಮಾನಿಸಲು ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಆಳುವ ವಿವೇಕಬುದ್ಧಿ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯರು ಪ್ರಶ್ನಿಸಬಲ್ಲರು; ಹೀಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ವಸ್ತುಗಳ ಮೂಲಕ ದೇವರ ಅದೃಶ್ಯ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಬಲ್ಲರು. ಆದರೆ ಆ ವಸ್ತುಗಳ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅವರು ಅವುಗಳಿಗೆ ಅಧೀನರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಅಧೀನರಾದವರು ತೀರ್ಪು ನೀಡಲಾರರು. ಪ್ರಶ್ನಿಸುವವರಿಗೆ ವಿವೇಚಿಸಿ ತೀರ್ಮಾನಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸೃಷ್ಟಿವಸ್ತುಗಳೂ ಅವರಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬನು ಕೇವಲ ನೋಡುವಾಗ, ಮತ್ತೊಬ್ಬನು ನೋಡಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವಾಗ, ಸೃಷ್ಟಿವಸ್ತುಗಳು ತಮ್ಮ ಧ್ವನಿಯನ್ನು (ಅಂದರೆ, ತಮ್ಮ ತೋರಿಕೆಯನ್ನು) ಬದಲಾಯಿಸಿ, ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯಾಗಿಯೂ ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ರೀತಿಯಾಗಿಯೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅವು ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರೂ, ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಮೌನವಾಗಿದ್ದು ಮತ್ತೊಬ್ಬನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತವೆ. ಇನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಅವು ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಅವುಗಳ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಒಳಗಿರುವ ಸತ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸುವವರು ಮಾತ್ರ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಸತ್ಯವು ನನಗೆ, “ಆಕಾಶವಾಗಲಿ, ಭೂಮಿಯಾಗಲಿ, ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಭೌತಿಕ ವಸ್ತುವಾಗಲಿ ನಿನ್ನ ದೇವರಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ನೋಡುವವನಿಗೆ ಅವುಗಳ ಸ್ವಭಾವವೇ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ: “ಅವು ಪದಾರ್ಥರಾಶಿ; ಪದಾರ್ಥರಾಶಿಯ ಒಂದು ಭಾಗವು ಅದರ ಇಡೀ ರಾಶಿಗಿಂತ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿದೆ.” ಈಗ, ಓ ನನ್ನ ಆತ್ಮವೇ, ನಾನು ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇನೆ; ನೀನು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಭಾಗವಾಗಿರುವೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ನನ್ನ ದೇಹದ ಪದಾರ್ಥರಾಶಿಗೆ ಜೀವ ತುಂಬಿ ಅದನ್ನು ಸಜೀವಗೊಳಿಸುತ್ತೀಯೆ; ಯಾವುದೇ ದೇಹವು ಮತ್ತೊಂದು ದೇಹಕ್ಕೆ ಹೀಗೆ ಜೀವ ನೀಡಲಾರದು. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ದೇವರು ನಿನಗೂ ನಿನ್ನ ಜೀವದ ಜೀವವಾಗಿದ್ದಾನೆ.

ಹಾಗಾದರೆ, ನನ್ನ ದೇವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವಾಗ ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಏನನ್ನು? ನನ್ನ ಆತ್ಮದ ಶಿರಸ್ಸಿಗೂ ಮೇಲಿರುವ ಆತನು ಯಾರು? ನನ್ನ ಆತ್ಮದ ಮೂಲಕವೇ ನಾನು ಆತನ ಬಳಿಗೆ ಏರುವೆನು. ನನ್ನ ದೇಹದೊಂದಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಒಂದಾಗಿಸಿ, ಅದರ ಇಡೀ ಆಕಾರವನ್ನು ಜೀವದಿಂದ ತುಂಬಿಸುವ ಆ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಾನು ದಾಟಿ ಹೋಗುವೆನು. ಆ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೂ ನನ್ನ ದೇವರನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಾರೆನು; ಹಾಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದರೆ, ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದ ಕುದುರೆಯೂ ಹೇಸರಗತ್ತೆಯೂ ಆತನನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವುಗಳ ದೇಹಗಳೂ ಅದೇ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಜೀವಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಶಕ್ತಿಯಿದೆ; ಅದರಿಂದ ನಾನು ದೇಹಕ್ಕೆ ಜೀವ ನೀಡುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಕರ್ತನು ನನಗಾಗಿ ರೂಪಿಸಿದ ನನ್ನ ಮಾಂಸಮಯ ದೇಹಕ್ಕೆ ಸಂವೇದನೆಯನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತೇನೆ. ಕಣ್ಣು ಕೇಳಬಾರದೆಂದೂ, ಕಿವಿ ನೋಡಬಾರದೆಂದೂ ಆತನು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಬದಲಾಗಿ, ಕಣ್ಣಿನ ಮೂಲಕ ನಾನು ನೋಡಬೇಕೆಂದೂ, ಕಿವಿಯ ಮೂಲಕ ನಾನು ಕೇಳಬೇಕೆಂದೂ, ಇತರ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಅದರದೇ ಆದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸ್ಥಾನವನ್ನೂ ಕಾರ್ಯವನ್ನೂ ನೇಮಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಇವು ಬೇರೆಬೇರೆಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಒಂದೇ ಮನಸ್ಸಾಗಿರುವ ನಾನು ಇವುಗಳ ಮೂಲಕ ಆ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಈ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ ನಾನು ದಾಟಿ ಹೋಗುವೆನು; ಏಕೆಂದರೆ ಕುದುರೆಗೂ ಹೇಸರಗತ್ತೆಗೂ ಈ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ; ಅವುಗಳೂ ದೇಹದ ಮೂಲಕ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತವೆ.

ಹಾಗಾದರೆ ನನ್ನ ಸ್ವಭಾವದ ಈ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ ದಾಟಿ, ನನ್ನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದಾತನ ಕಡೆಗೆ ಹಂತಹಂತವಾಗಿ ಏರುವೆನು. ಆಗ ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಯ ಬಯಲುಗಳನ್ನೂ ವಿಶಾಲ ಅರಮನೆಗಳನ್ನೂ ತಲುಪುತ್ತೇನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಗ್ರಹಿಸಿದ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಒಳಬಂದ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳ ನಿಧಿಗಳಿವೆ. ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಗ್ರಹಿಸಿದ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ದೊಡ್ಡದಾಗಿಯೋ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿಯೋ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡು, ನಾವು ಆಲೋಚಿಸುವ ಇತರ ಎಲ್ಲ ಸಂಗತಿಗಳೂ ಅಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹವಾಗಿವೆ; ಹಾಗೆಯೇ, ಸ್ಮರಣೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ ಕಾದಿರಿಸಲಾದ, ಮರೆವು ಇನ್ನೂ ನುಂಗಿ ಹೂತುಹಾಕದ ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಸಂಗತಿಗಳೂ ಅಲ್ಲಿವೆ. ನಾನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ನನಗೆ ಬೇಕಾದುದನ್ನು ಹೊರತರಲು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ; ಕೆಲವು ತಕ್ಷಣವೇ ಬರುತ್ತವೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಹುಡುಕಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ; ಅವುಗಳನ್ನು ಯಾವುದೋ ಒಳಗಿನ ಸಂಗ್ರಹಸ್ಥಳದಿಂದ ತರುವಂತೆ ಹೊರತರಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಗುಂಪುಗುಂಪಾಗಿ ಧಾವಿಸಿ ಬರುತ್ತವೆ; ಒಂದು ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಬಯಸಿ ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅವು ಮುಂದೆ ಬಂದು, “ಬಹುಶಃ ನೀನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವುದು ನಾನೇ ಇರಬಹುದೇ?” ಎಂದು ಕೇಳುವಂತಿರುತ್ತವೆ. ನಾನು ಬಯಸಿದ್ದು ತನ್ನ ಗುಪ್ತಸ್ಥಳದಿಂದ ಅನಾವರಣಗೊಂಡು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸುವವರೆಗೆ, ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಕೈಯಿಂದ ಇವುಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಯ ಕಣ್ಮುಂದಿನಿಂದ ಓಡಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಕರೆದಂತೆ ಅವು ಸುಲಭವಾಗಿ, ಕ್ರಮ ತಪ್ಪದೆ ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದಾಗಿ ಬರುತ್ತವೆ; ಮುಂದಿರುವವು ಹಿಂದಿನವಕ್ಕೆ ದಾರಿಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತವೆ; ಹಾಗೆ ದಾರಿಮಾಡಿಕೊಡುವಾಗ ಅವು ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತವೆ, ನಾನು ಬಯಸಿದಾಗ ಮತ್ತೆ ಬರಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ನಾನು ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಕಂಠಪಾಠವಾಗಿ ಹೇಳುವಾಗ ಇದೆಲ್ಲ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಸಂಗತಿಗಳೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ, ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಭಾಗಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಂರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ತನ್ನದೇ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಒಳಬಂದಿದೆ: ಬೆಳಕು, ಎಲ್ಲ ಬಣ್ಣಗಳು ಮತ್ತು ವಸ್ತುಗಳ ಆಕಾರಗಳು ಕಣ್ಣುಗಳ ಮೂಲಕ; ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಶಬ್ದಗಳು ಕಿವಿಗಳ ಮೂಲಕ; ಎಲ್ಲ ವಾಸನೆಗಳು ಮೂಗಿನ ಹೊಳ್ಳೆಗಳ ಮಾರ್ಗದಿಂದ; ಎಲ್ಲ ರುಚಿಗಳು ಬಾಯಿಯ ಮೂಲಕ; ಗಟ್ಟಿಯಾದದ್ದು ಅಥವಾ ಮೃದುವಾದದ್ದು, ಬಿಸಿಯಾದದ್ದು ಅಥವಾ ತಣ್ಣಗಾದದ್ದು, ಒರಟಾದದ್ದು, ಭಾರವಾದದ್ದು ಅಥವಾ ಹಗುರವಾದದ್ದು ಎಂಬ ಅನುಭವಗಳು ದೇಹದ ಹೊರಗಾಗಲಿ ಒಳಗಾಗಲಿ ಇಡೀ ದೇಹದ ಸಂವೇದನೆಯ ಮೂಲಕ ಒಳಬಂದಿವೆ. ಸ್ಮರಣೆಯ ಆ ಮಹಾ ಆಶ್ರಯಸ್ಥಳವು ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ತನ್ನ ಅಸಂಖ್ಯಾತ, ಗುಪ್ತವಾದ, ವರ್ಣಿಸಲಾಗದ ಅಂಕುಡೊಂಕುಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತದೆ; ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗ ಅವು ದೊರೆಯುವಂತೆಯೂ ಹೊರತರಬಹುದಾದಂತೆಯೂ ಇರುತ್ತವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ತನ್ನದೇ ದ್ವಾರದಿಂದ ಒಳಬಂದು ಅಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ವಸ್ತುಗಳು ತಾವೇ ಒಳಬರುವುದಿಲ್ಲ; ಗ್ರಹಿಸಲಾದ ವಸ್ತುಗಳ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳು ಮಾತ್ರ, ಆಲೋಚನೆಯು ಅವನ್ನು ಮರಳಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿರುತ್ತವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರತಿರೂಪವೂ ಯಾವ ಇಂದ್ರಿಯದ ಮೂಲಕ ಒಳಬಂದು ಸಂಗ್ರಹವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿದರೂ, ಈ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳು ಹೇಗೆ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆಂದು ಯಾರು ಹೇಳಬಲ್ಲರು? ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಮೌನದಲ್ಲಿಯೂ ಇದ್ದಾಗಲೂ, ಬಯಸಿದರೆ ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣಗಳನ್ನು ಮೂಡಿಸಬಲ್ಲೆನು; ಕಪ್ಪು ಮತ್ತು ಬಿಳುಪಿನ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನೂ, ನನಗೆ ಬೇಕಾದ ಇತರ ಬಣ್ಣಗಳ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನೂ ಗುರುತಿಸಬಲ್ಲೆನು. ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳ ಮೂಲಕ ಒಳಬಂದ ಪ್ರತಿರೂಪವನ್ನು ನಾನು ಮತ್ತೆ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಶಬ್ದಗಳು ನುಗ್ಗಿಬಂದು ಅದಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವುಗಳೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದರೂ, ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿ, ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಇಡಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ ಇರುತ್ತವೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವುಗಳನ್ನೂ ನಾನು ಕರೆಯುತ್ತೇನೆ; ತಕ್ಷಣವೇ ಅವು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುತ್ತವೆ. ನನ್ನ ನಾಲಿಗೆ ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿದ್ದರೂ, ನನ್ನ ಗಂಟಲಿನಿಂದ ಧ್ವನಿ ಹೊರಡದಿದ್ದರೂ, ಹೀಗೆ ನಾನು ಇಷ್ಟಬಂದಷ್ಟು ಹಾಡಬಲ್ಲೆನು. ಕಿವಿಗಳ ಮೂಲಕ ಒಳಬಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಸಂಗ್ರಹವನ್ನು ಕರೆದಾಗ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವ ಬಣ್ಣಗಳ ಆ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳು ನುಗ್ಗಿಬಂದು ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ, ಇತರ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮೂಲಕ ಒಳಬಂದು ಕೂಡಿರುವ ಉಳಿದ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನೂ ನನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಹೌದು, ಯಾವ ವಾಸನೆಯನ್ನೂ ಆಘ್ರಾಣಿಸದಿದ್ದರೂ, ಲಿಲಿ ಹೂವುಗಳ ಪರಿಮಳವನ್ನು ವಯೊಲೆಟ್ ಹೂವುಗಳ ಪರಿಮಳದಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಗುರುತಿಸುತ್ತೇನೆ; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನೂ ರುಚಿಸದೆ ಅಥವಾ ಮುಟ್ಟದೆ, ಕೇವಲ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಸಿಹಿಯಾದ ದ್ರಾಕ್ಷಾರಸಕ್ಕಿಂತ ಜೇನುತುಪ್ಪವನ್ನೂ, ಒರಟಾದುದಕ್ಕಿಂತ ನುಣುಪಾದುದನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಮೆಚ್ಚುತ್ತೇನೆ.

ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಯ ಆ ವಿಶಾಲ ಪ್ರಾಂಗಣದಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲೇ ನಾನು ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಮರೆತಿರುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಆಕಾಶ, ಭೂಮಿ, ಸಮುದ್ರ ಮತ್ತು ಅವುಗಳಲ್ಲಿರುವ ಯಾವುದರ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಯೋಚಿಸಬಲ್ಲೆನೋ ಅದೆಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನೊಂದಿಗಿವೆ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಾನು ನನ್ನನ್ನೂ ಎದುರುಗೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ; ಯಾವಾಗ, ಎಲ್ಲಿ, ಏನು ಮಾಡಿದೆ, ಯಾವ ಭಾವನೆಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ಮಾಡಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಅನುಭವದಿಂದಾಗಲಿ, ಇತರರ ಮಾತನ್ನು ನಂಬಿದ್ದರಿಂದಾಗಲಿ ನನಗೆ ನೆನಪಿರುವುದೆಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲಿದೆ. ಅದೇ ಭಂಡಾರದಿಂದ, ನಾನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಸಂಗತಿಗಳ ಅಥವಾ ನನ್ನ ಅನುಭವದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನಂಬಿದ ಸಂಗತಿಗಳ ಹೊಸಹೊಸ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳನ್ನು ಗತಕಾಲದ ಸಂಗತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಜೋಡಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವುಗಳಿಂದ ಮುಂದೆ ನಡೆಯಬಹುದಾದ ಕಾರ್ಯಗಳು, ಘಟನೆಗಳು ಮತ್ತು ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಊಹಿಸುತ್ತೇನೆ; ಮತ್ತೆ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಈಗ ನನ್ನ ಮುಂದೆಯೇ ಇರುವಂತೆ ಮನನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಅಷ್ಟೊಂದು ಹೆಚ್ಚಿನ ಮತ್ತು ಮಹತ್ತಾದ ಸಂಗತಿಗಳ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಆ ದೊಡ್ಡ ಭಂಡಾರದಲ್ಲಿ, “ನಾನು ಇದನ್ನು ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಆಗ ಇದು ಅಥವಾ ಅದು ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ” ಎಂದು ನನಗೆ ನಾನೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. “ಅಯ್ಯೋ, ಇದು ಅಥವಾ ಅದು ನೆರವೇರಿದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತದೆ!” “ದೇವರು ಇದು ಅಥವಾ ಅದು ಸಂಭವಿಸದಂತೆ ತಡೆಯಲಿ!” ಹೀಗೆ ನನಗೆ ನಾನೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಮಾತನಾಡುವಾಗ, ನಾನು ಹೇಳುವ ಎಲ್ಲ ಸಂಗತಿಗಳ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳೂ ಅದೇ ಸ್ಮರಣೆಯ ಭಂಡಾರದಿಂದ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತವೆ; ಆ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ನಾನು ಮಾತನಾಡಲಾರೆ.

ಓ ನನ್ನ ದೇವರೇ, ಸ್ಮರಣೆಯ ಈ ಶಕ್ತಿ ಎಷ್ಟು ಮಹತ್ತಾದದ್ದು, ಅದೆಷ್ಟು ಅಪಾರವಾದದ್ದು! ಅದೊಂದು ವಿಶಾಲವಾದ, ಎಲ್ಲೆಯಿಲ್ಲದ ಕೊಠಡಿ! ಅದರ ಆಳದ ತಳವನ್ನು ಯಾರು ತಾನೆ ಕಂಡಿದ್ದಾರೆ? ಆದರೂ ಇದು ನನ್ನದೇ ಶಕ್ತಿ, ನನ್ನ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಸೇರಿದುದು; ಆದರೆ ನಾನು ಏನಾಗಿದ್ದೇನೋ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನೇ ಗ್ರಹಿಸಲಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಮನಸ್ಸು ತನ್ನನ್ನೇ ಒಳಗೊಳ್ಳಲು ತುಂಬಾ ಕಿರಿದಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾದರೆ, ಅದು ತನ್ನೊಳಗೆ ಒಳಗೊಳ್ಳಲಾಗದ ತನ್ನದೇ ಭಾಗವು ಎಲ್ಲಿರಬೇಕು? ಅದು ಅದರೊಳಗಿರದೆ ಹೊರಗಿದೆಯೇ? ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಅದು ತನ್ನನ್ನೇ ಏಕೆ ಗ್ರಹಿಸಲಾರದು? ಇದನ್ನು ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ಅದ್ಭುತವಾದ ಬೆರಗು ನನ್ನನ್ನು ಆವರಿಸುತ್ತದೆ; ವಿಸ್ಮಯ ನನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುತ್ತದೆ. ಜನರು ಪರ್ವತಗಳ ಎತ್ತರವನ್ನು, ಸಮುದ್ರದ ಬಲಿಷ್ಠ ಅಲೆಗಳನ್ನು, ನದಿಗಳ ವಿಶಾಲ ಹರಿವನ್ನು, ಸಾಗರದ ವಿಸ್ತಾರವನ್ನು ಮತ್ತು ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಪಥಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಬೆರಗಾಗಲು ದೂರದೂರಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ತಮ್ಮನ್ನೇ ಕಡೆಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಇವೆಲ್ಲದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದಾಗ ಅವನ್ನು ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದಕ್ಕೂ ಅವರು ಬೆರಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೂ, ನಾನು ಹಿಂದೆ ಕಂಡಿದ್ದ ಪರ್ವತಗಳು, ಅಲೆಗಳು, ನದಿಗಳು, ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ನಂಬುವ ಆ ಸಾಗರವನ್ನು ಆಗ ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಯೊಳಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಕಾಣದಿದ್ದರೆ, ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೊರಗೆ ಅವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ, ಅವುಗಳ ನಡುವಿನ ಅದೇ ವಿಶಾಲ ಅಂತರಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವನ್ನು ಕಂಡೆನು. ಆದರೂ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ನೋಡುವ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದಲೇ ನಾನು ಅವನ್ನು ನನ್ನೊಳಗೆ ಎಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ; ಅವುಗಳೇ ನನ್ನೊಂದಿಗಿಲ್ಲ, ಅವುಗಳ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳು ಮಾತ್ರ ಇವೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ದೇಹದ ಯಾವ ಇಂದ್ರಿಯದ ಮೂಲಕ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಿತವಾಯಿತು ಎಂಬುದೂ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ.

ಆದರೆ ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಯ ಅಳೆಯಲಾಗದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವು ಇವುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಉದಾರ ವಿದ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಲಿತಿರುವ ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಮರೆತಿರದ ಎಲ್ಲವೂ ಇಲ್ಲಿವೆ; ಅವು ಯಾವುದೋ ಒಳಗಿನ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲ್ಪಟ್ಟಂತಿವೆ, ಆದರೆ ಅದು ನಿಜವಾಗಿ ಒಂದು ಸ್ಥಳವಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿರುವುದು ಅವುಗಳ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳಲ್ಲ, ಆ ವಿಷಯಗಳೇ. ಏಕೆಂದರೆ ಸಾಹಿತ್ಯವೆಂದರೇನು, ವಾದಿಸುವ ಕಲೆಯೆಂದರೇನು, ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ವಿಧಗಳಿವೆ—ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿರುವುದೆಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ರೀತಿ ಹೇಗಿದೆಯೆಂದರೆ, ನಾನು ಅದರ ಪ್ರತಿರೂಪವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಒಳಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಆ ವಿಷಯವನ್ನೇ ಹೊರಗೆ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಅದು ಧ್ವನಿಯಂತೆ ಮೊಳಗಿ ಮರೆಯಾಗಿ ಹೋದದ್ದೂ ಅಲ್ಲ; ಧ್ವನಿಯು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮುದ್ರೆಯನ್ನು ಉಳಿಸುವುದರಿಂದ, ಅದು ಇನ್ನು ಮೊಳಗದಿದ್ದಾಗಲೂ ಮೊಳಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದು ವಾಸನೆಯಂತೆಯೂ ಅಲ್ಲ; ವಾಸನೆಯು ಹಾದುಹೋಗಿ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಕರಗುವಾಗ ಘ್ರಾಣೇಂದ್ರಿಯವನ್ನು ತಟ್ಟುತ್ತದೆ, ಅದರ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಪ್ರತಿರೂಪವನ್ನು ಸ್ಮರಣೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತದೆ; ಅದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ನಾವು ಆ ಅನುಭವವನ್ನು ಮರುಜೀವಗೊಳಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅದು ಆಹಾರದಂತೆಯೂ ಅಲ್ಲ; ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿರುವ ಆಹಾರಕ್ಕೆ ಈಗ ನಿಜವಾಗಿ ಯಾವ ರುಚಿಯೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಇನ್ನೂ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸವಿಯುತ್ತೇವೆ. ಅಥವಾ ದೇಹವು ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಅರಿಯುವ ಯಾವುದೇ ವಸ್ತುವಿನಂತೆಯೂ ಅಲ್ಲ; ಆ ವಸ್ತು ನಮ್ಮಿಂದ ದೂರವಾದ ಮೇಲೂ ಸ್ಮರಣೆಯು ಅದನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಆ ವಸ್ತುಗಳೇ ಸ್ಮರಣೆಯೊಳಗೆ ಸಾಗಿಸಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ; ಅವುಗಳ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳು ಮಾತ್ರ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾದ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡಲ್ಪಟ್ಟು, ಅದ್ಭುತವಾದ ಕೋಶಗಳಲ್ಲಿ ಎಂಬಂತೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ; ಅಲ್ಲಿಂದ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕ್ರಿಯೆಯ ಮೂಲಕ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾಗಿ ಹೊರತರಲ್ಪಡುತ್ತವೆ.

ಆದರೆ ಈಗ, ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮೂರು ವಿಧವಾಗಿವೆ—“ಒಂದು ವಸ್ತು ಇದೆಯೇ? ಅದು ಏನು? ಅದು ಯಾವ ಬಗೆಯದು?”—ಎಂದು ನಾನು ಕೇಳುವಾಗ, ಆ ಪದಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಧ್ವನಿಗಳ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳನ್ನು ನಾನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತೇನೆ; ಆ ಧ್ವನಿಗಳು ಸದ್ದಿನೊಂದಿಗೆ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾದುಹೋಗಿ, ಈಗ ಇಲ್ಲವಾಗಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಅರಿತಿರುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಆ ಧ್ವನಿಗಳು ಸೂಚಿಸುವ ವಿಷಯಗಳನ್ನೇ ನಾನು ನನ್ನ ದೇಹದ ಯಾವ ಇಂದ್ರಿಯದಿಂದಲೂ ಗ್ರಹಿಸಿಲ್ಲ; ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯಲ್ಲದೆ ಬೇರೆಲ್ಲಿಯೂ ಅವುಗಳನ್ನು ಅರಿತಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಟ್ಟಿರುವುದು ಅವುಗಳ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳನ್ನಲ್ಲ, ಆ ವಿಷಯಗಳನ್ನೇ. ಅವು ನನ್ನೊಳಗೆ ಹೇಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದವು ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳಬಲ್ಲವರು ಹೇಳಲಿ; ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ದೇಹದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರವೇಶಮಾರ್ಗಗಳನ್ನೂ ನಾನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಆದರೆ ಅವು ಯಾವ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದವು ಎಂಬುದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಾಗಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣುಗಳು ಹೇಳುತ್ತವೆ: “ಆ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳಿಗೆ ಬಣ್ಣವಿದ್ದಿದ್ದರೆ, ಅವುಗಳ ಕುರಿತು ನಾವು ತಿಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು.” ಕಿವಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತವೆ: “ಅವು ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅವುಗಳ ಅರಿವನ್ನು ನಾವು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೆವು.” ಮೂಗಿನ ಹೊಳ್ಳೆಗಳು ಹೇಳುತ್ತವೆ: “ಅವುಗಳಿಗೆ ವಾಸನೆಯಿದ್ದಿದ್ದರೆ, ಅವು ನಮ್ಮ ಮೂಲಕ ಹಾದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು.” ರುಚಿಯ ಇಂದ್ರಿಯವು ಹೇಳುತ್ತದೆ: “ಅವುಗಳಿಗೆ ರುಚಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಬೇಡಿ.” ಸ್ಪರ್ಶದ ಇಂದ್ರಿಯವು ಹೇಳುತ್ತದೆ: “ಅದಕ್ಕೆ ಗಾತ್ರವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನಾನು ಅದನ್ನು ಮುಟ್ಟಿಲ್ಲ; ನಾನು ಅದನ್ನು ಮುಟ್ಟದಿದ್ದರೆ, ಅದರ ಕುರಿತು ಏನನ್ನೂ ತಿಳಿಸಿಲ್ಲ.” ಹಾಗಾದರೆ ಈ ವಿಷಯಗಳು ಎಲ್ಲಿಂದ, ಹೇಗೆ ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದವು? ಹೇಗೆಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು. ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಅವುಗಳನ್ನು ಕಲಿತಾಗ, ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಂಬಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ, ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಅವುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದೆ. ಅವು ಸತ್ಯವೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಬೇಕೆಂದಾಗ ಹೊರತೆಗೆಯುವಂತೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಟ್ಟು, ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ನಾನು ಅವುಗಳನ್ನು ಕಲಿಯುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲೇ ಅವು ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿದ್ದವು; ಆದರೆ ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಅವು ಎಲ್ಲಿದ್ದವು? ಅಥವಾ, ಅವುಗಳ ಕುರಿತು ಯಾರಾದರೂ ಹೇಳಿದಾಗ, ನಾನು ಅವುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, “ಹೌದು, ಹಾಗೆಯೇ ಇದೆ, ಅದು ಸತ್ಯ” ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದೇಕೆ? ಅವು ಆಗಲೇ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಇನ್ನೂ ಆಳವಾದ ಮೂಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟು ಹೂತುಹೋಗಿದ್ದಂತೆ ಇದ್ದುದರಿಂದಲೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಸೂಚನೆಯು ಅವುಗಳನ್ನು ಹೊರಗೆ ತರದಿದ್ದರೆ, ಬಹುಶಃ ನಾನು ಅವುಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಗ್ರಹಿಸಲೇ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲವೇ?

ಆದ್ದರಿಂದ, ನಮ್ಮ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸದೆ, ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಯಾವ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳ ನೆರವಿಲ್ಲದೆ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಅವು ಇದ್ದಂತೆಯೇ ನೇರವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸುವಾಗ, ಅವುಗಳನ್ನು ಕಲಿಯುವುದು ಎಂದರೆ ಏನು ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಅದು ಮನನದ ಮೂಲಕ ಅವುಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದೂ, ಗಮನಕೊಡುವುದರ ಮೂಲಕ, ಸ್ಮರಣೆಯು ಹಿಂದೆ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗಿ, ಯಾವ ಕ್ರಮವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಹೊಂದಿದ್ದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು, ಅದೇ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ಕೈಗೆಟುಕುವಂತೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಡುವುದೂ ಅಲ್ಲದೆ ಬೇರೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಮೊದಲು ಅವು ಅಲ್ಲಿ ತಿಳಿಯದೆ, ಚದುರಿ, ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದವು; ಹೀಗೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಟ್ಟಾಗ, ಅವುಗಳಿಗೆ ಪರಿಚಿತವಾದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅವು ಸುಲಭವಾಗಿ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಕಂಡುಕೊಂಡು, ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಕೈಗೆಟುಕುವಂತೆ ಇಡಲಾದ ಇಂಥ ಎಷ್ಟೋ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆ ಹೊತ್ತಿದೆ! ಇವುಗಳನ್ನೇ ನಾವು ಕಲಿತಿದ್ದೇವೆ, ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲವಾದರೂ ನಾನು ಅವುಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೆ, ಅವು ಮತ್ತೆ ಎಷ್ಟು ಹೂತುಹೋಗಿ, ಆಳವಾದ ಮೂಲೆಗಳೊಳಗೆ ಜಾರಿಹೋಗುತ್ತವೆಯೆಂದರೆ, ಹೊಸ ವಿಷಯಗಳೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಮತ್ತೆ ಯೋಚಿಸಿ ಹೊರತೆಗೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವುಗಳಿಗೆ ಬೇರೆ ನೆಲೆಯಿಲ್ಲ. ಅವುಗಳನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತೆ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಲೇಬೇಕು; ಅಂದರೆ, ಅವು ಚದುರಿರುವಲ್ಲಿಂದ ಮತ್ತೆ ಸಂಗ್ರಹಿಸಬೇಕು. ಇದರಿಂದಲೇ “cogitation” ಎಂಬ ಪದ ಬಂದಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ cogo (ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸು) ಮತ್ತು cogito (ಮತ್ತೆ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸು) ಎಂಬ ಪದಗಳಿಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಇರುವ ಸಂಬಂಧವು ago ಮತ್ತು agito, facio ಮತ್ತು factito ಎಂಬ ಪದಗಳಿಗೆ ಇರುವ ಸಂಬಂಧದಂತೆಯೇ ಇದೆ. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸು ಈ ಪದವನ್ನು (cogitation) ತನ್ನದೇ ಆದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಯಾವುದೋ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ “ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದನ್ನು” ಅಲ್ಲ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ “ಮತ್ತೆ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದನ್ನು,” ಅಂದರೆ ಒಂದೆಡೆ ಸೇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸರಿಯಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು ಅಥವಾ ಆಲೋಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಸಂಖ್ಯೆಗಳು ಮತ್ತು ಆಯಾಮಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ತರ್ಕತತ್ತ್ವಗಳು ಮತ್ತು ನಿಯಮಗಳನ್ನೂ ಸ್ಮರಣೆ ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನೂ ದೇಹದ ಯಾವ ಇಂದ್ರಿಯವೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವುಗಳಿಗೆ ಬಣ್ಣವಾಗಲಿ, ಶಬ್ದವಾಗಲಿ, ರುಚಿಯಾಗಲಿ, ವಾಸನೆಯಾಗಲಿ, ಸ್ಪರ್ಶವಾಗಲಿ ಇಲ್ಲ. ಅವುಗಳನ್ನು ಚರ್ಚಿಸುವಾಗ ಸೂಚಿಸಲು ಬಳಸುವ ಪದಗಳ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ; ಆದರೆ ಆ ಧ್ವನಿಗಳು ಬೇರೆ, ಅವು ಸೂಚಿಸುವ ವಿಷಯಗಳು ಬೇರೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿರುವ ಧ್ವನಿಗಳು ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿರುವ ಧ್ವನಿಗಳಿಗಿಂತ ಬೇರೆ; ಆದರೆ ಆ ವಿಷಯಗಳು ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷೆಯವೂ ಅಲ್ಲ, ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಭಾಷೆಯವೂ ಅಲ್ಲ, ಬೇರೆ ಯಾವ ಭಾಷೆಯವೂ ಅಲ್ಲ. ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪಿಗಳು ಎಳೆದ ರೇಖೆಗಳನ್ನು, ಜೇಡರ ನೂಲಿನಂತೆ ಅತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ರೇಖೆಗಳನ್ನೂ ನಾನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಅವುಗಳೂ ಬೇರೆ; ನನ್ನ ದೇಹದ ಕಣ್ಣು ನನಗೆ ತೋರಿಸಿದ ಆ ರೇಖೆಗಳ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳಲ್ಲ ಇವು. ದೇಹದ ಯಾವುದೇ ಕಲ್ಪನೆಯ ನೆರವಿಲ್ಲದೆ ತನ್ನೊಳಗೇ ಇವುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವವನು ಇವುಗಳನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದಾನೆ. ನನ್ನ ದೇಹದ ಎಲ್ಲ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮೂಲಕವೂ, ನಾವು ಎಣಿಸುವ ವಸ್ತುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಗಳನ್ನೂ ನಾನು ಗ್ರಹಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ನಾವು ಎಣಿಸಲು ಬಳಸುವ ಸಂಖ್ಯೆಗಳು ಬೇರೆ; ಅವು ಈ ವಸ್ತುಗಳ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳೂ ಅಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿವೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ಕಾಣದವನು ನಾನು ಇವುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಲಿ; ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುವಾಗ ನಾನು ಅವನಿಗಾಗಿ ಮರುಗುವೆನು.

ಈ ಎಲ್ಲ ಸಂಗತಿಗಳೂ ನನಗೆ ನೆನಪಿವೆ; ಅವುಗಳನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ಕಲಿತೆನೆಂಬುದೂ ನನಗೆ ನೆನಪಿದೆ. ಅವುಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಅತ್ಯಂತ ಸುಳ್ಳಾಗಿ ಎತ್ತಲಾದ ಅನೇಕ ಆಕ್ಷೇಪಣೆಗಳನ್ನೂ ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ, ಅವುಗಳೂ ನನಗೆ ನೆನಪಿವೆ. ಅವು ಸುಳ್ಳಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವು ನನಗೆ ನೆನಪಿವೆ ಎಂಬುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಆ ಸತ್ಯಗಳಿಗೂ ಅವುಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಎತ್ತಲಾದ ಈ ಸುಳ್ಳುಗಳಿಗೂ ನಡುವಿನ ಭೇದವನ್ನು ನಾನು ಗುರುತಿಸಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದೂ ನನಗೆ ನೆನಪಿದೆ. ಈ ಸಂಗತಿಗಳ ಕುರಿತು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಆಲೋಚಿಸಿದಾಗ ಅವುಗಳ ಭೇದವನ್ನು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಗುರುತಿಸಿದ್ದೆನೆಂದು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೂ, ಈಗ ಅವುಗಳ ಭೇದವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಕ್ಕೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಗ್ರಹಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹೀಗೆ, ಈ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆನೆಂಬುದು ನನಗೆ ನೆನಪಿದೆ; ಮತ್ತು ಈಗ ನಾನು ವಿವೇಚಿಸಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನನ್ನ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ; ಇದರಿಂದ, ಈಗ ಅದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮುಂದೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಹೀಗಾಗಿ, ನಾನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಈಗ ಈ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ಮುಂದೆ ಎಂದಾದರೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಾದರೆ, ಸ್ಮೃತಿಯ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಅದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವೆನು.

ಇದೇ ಸ್ಮೃತಿಯು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನೂ ತನ್ನೊಳಗೆ ಹೊಂದಿದೆ. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸು ಅವುಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವಾಗ ತನ್ನೊಳಗೆ ಹೊಂದಿರುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ; ಸ್ಮೃತಿಯು ತನ್ನದೇ ಆದ ಶಕ್ತಿಗನುಸಾರವಾಗಿ, ತೀರ ಭಿನ್ನವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ಈಗ ಸಂತೋಷಪಡದೆಯೇ ಹಿಂದೆ ನಾನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ; ಮತ್ತು ದುಃಖಪಡದೆಯೇ ನನ್ನ ಹಿಂದಿನ ದುಃಖವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಒಮ್ಮೆ ನಾನು ಭಯಪಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ಈಗ ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ನೆನೆಯುತ್ತೇನೆ; ಮತ್ತು ಆಸೆಯಿಲ್ಲದೆಯೇ ಹಿಂದಿನ ಆಸೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಗೆ ತರುತ್ತೇನೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ನನ್ನ ಹಿಂದಿನ ದುಃಖವನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದಲೂ, ಹಿಂದಿನ ಸಂತೋಷವನ್ನು ದುಃಖದಿಂದಲೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ದೇಹಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಇದು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಮನಸ್ಸು ಒಂದು, ದೇಹ ಮತ್ತೊಂದು. ಆದ್ದರಿಂದ, ದೇಹಕ್ಕೆ ಹಿಂದೆ ಉಂಟಾದ ಯಾವುದೋ ನೋವನ್ನು ನಾನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಸ್ಮೃತಿಯೇ ಮನಸ್ಸಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸೋಣ. ಏಕೆಂದರೆ, ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ವಹಿಸಿದಾಗ, “ಅದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೋ” ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ; ಮರೆತಾಗ, “ಅದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ,” ಮತ್ತು “ಅದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಜಾರಿಹೋಯಿತು” ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ; ಹೀಗೆ ಸ್ಮೃತಿಯನ್ನೇ ಮನಸ್ಸು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತೇವೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ, ನಾನು ನನ್ನ ಹಿಂದಿನ ದುಃಖವನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವೂ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ದುಃಖವೂ ಇರುವುದು ಹೇಗೆ? ಮನಸ್ಸು ತನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಸ್ಮೃತಿಯು ತನ್ನಲ್ಲಿರುವ ದುಃಖದಿಂದ ದುಃಖಪಡುವುದಿಲ್ಲವೇಕೆ? ಬಹುಶಃ ಸ್ಮೃತಿಯು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದಲ್ಲವೇ? ಹಾಗೆ ಯಾರು ಹೇಳುವರು? ಆದ್ದರಿಂದ ಸ್ಮೃತಿಯು ಮನಸ್ಸಿನ ಹೊಟ್ಟೆಯಂತಿದೆ; ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ದುಃಖಗಳು ಸಿಹಿ ಮತ್ತು ಕಹಿ ಆಹಾರಗಳಂತಿವೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಸ್ಮೃತಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದಾಗ, ಅವು ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಹೋದಂತಾಗುತ್ತದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಆದರೆ ಅವುಗಳ ರುಚಿಯನ್ನು ಸವಿಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇವು ಒಂದೇ ರೀತಿಯವು ಎಂದು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದ; ಆದರೂ ಇವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಭಿನ್ನವೂ ಅಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಇಗೋ, ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವೋದ್ವೇಗಗಳು ನಾಲ್ಕು—ಆಸೆ, ಸಂತೋಷ, ಭಯ, ದುಃಖ—ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳುವಾಗ, ಅದನ್ನು ನನ್ನ ಸ್ಮೃತಿಯಿಂದಲೇ ಹೊರತರುತ್ತೇನೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ಅದರ ಉಪವಿಧಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಿ, ಅದರ ಲಕ್ಷಣವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾ, ಅವುಗಳ ಕುರಿತು ನಾನು ಏನೇ ಚರ್ಚಿಸಬಲ್ಲೆನೋ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಾದುದನ್ನು ನನ್ನ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲೇ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ; ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಅದನ್ನು ಹೊರತರುತ್ತೇನೆ. ಆದರೂ ಅವುಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಗೆ ತಂದು ಸ್ಮರಿಸುವಾಗ, ಈ ಭಾವೋದ್ವೇಗಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದರಿಂದಲೂ ನಾನು ಉದ್ವಿಗ್ನನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೌದು, ನಾನು ಅವುಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಹೊರತರುವುದಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ಅವು ಅಲ್ಲಿದ್ದವು; ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ಅವುಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರತರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ಹಾಗಾದರೆ, ಮೆಲುಕು ಹಾಕುವಾಗ ಆಹಾರವು ಹೊಟ್ಟೆಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬರುವಂತೆ, ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಇವು ಸ್ಮೃತಿಯಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತವೆಯೇನೋ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ಇವುಗಳನ್ನು ಹೀಗೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಚರ್ಚಿಸುವವನು ತನ್ನ ಚಿಂತನೆಯ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದ ಸಿಹಿಯನ್ನಾಗಲಿ ದುಃಖದ ಕಹಿಯನ್ನಾಗಲಿ ಏಕೆ ಸವಿಯುವುದಿಲ್ಲ? ಈ ಹೋಲಿಕೆಯು ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸರಿಹೊಂದದಿರುವುದರಿಂದ, ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಸರಿಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಏಕೆಂದರೆ, ದುಃಖ ಅಥವಾ ಭಯದ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ನಾವು ದುಃಖಪಡಲೇಬೇಕಾಗಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ಭಯಪಡಲೇಬೇಕಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವುಗಳ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡಲು ಯಾರು ತಾನೇ ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಿದ್ದರು? ಆದರೂ, ನಮ್ಮ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಅವುಗಳ ಹೆಸರುಗಳ ಶಬ್ದಗಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಆ ಸಂಗತಿಗಳ ಕುರಿತ ಅರಿವೂ ದೊರೆಯದಿದ್ದರೆ, ನಾವು ಅವುಗಳ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡಲಾರೆವು. ಆ ಶಬ್ದಗಳು ದೇಹದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮೂಡಿಸಿದ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿವೆ; ಆದರೆ ಆ ಸಂಗತಿಗಳ ಕುರಿತ ಅರಿವನ್ನು ನಾವು ದೇಹದ ಯಾವುದೇ ಮಾರ್ಗದ ಮೂಲಕ ಪಡೆದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಮನಸ್ಸೇ ತನ್ನ ಭಾವೋದ್ವೇಗಗಳ ಅನುಭವದ ಮೂಲಕ ಅವುಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿ ಸ್ಮೃತಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿತು; ಅಥವಾ ಸ್ಮೃತಿಗೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸದೆಯೇ, ಸ್ಮೃತಿಯು ತಾನಾಗಿಯೇ ಅವುಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿತು.

ಆದರೆ ಅದು ಪ್ರತಿರೂಪಗಳ ಮೂಲಕವೋ ಅಲ್ಲವೋ ಎಂದು ಸುಲಭವಾಗಿ ಯಾರು ಹೇಳಬಲ್ಲರು? ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನಾನು ಕಲ್ಲಿನ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಸೂರ್ಯನ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಆ ವಸ್ತುಗಳೇ ನನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಗೋಚರವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳು ನನ್ನ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತವೆ. ನಾನು ದೈಹಿಕ ನೋವಿನ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಆದರೆ ನನಗೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ನೋಯದಿರುವಾಗ ಆ ನೋವು ನನ್ನಲ್ಲಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅದರ ಪ್ರತಿರೂಪ ನನ್ನ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಮಾತನಾಡುವಾಗ ನೋವನ್ನೂ ಸುಖವನ್ನೂ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಗುರುತಿಸಲೂ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ದೈಹಿಕ ಆರೋಗ್ಯದ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ದೇಹ ಸ್ವಸ್ಥವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಆರೋಗ್ಯವೇ ನನ್ನಲ್ಲಿದೆ. ಆದರೂ ಅದರ ಪ್ರತಿರೂಪವೂ ನನ್ನ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಆ ಹೆಸರಿನ ಧ್ವನಿ ಏನನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ರೋಗಿಗಳ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಅದೇ ಪ್ರತಿರೂಪವು ಸ್ಮೃತಿಯ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಉಳಿದಿರದಿದ್ದರೆ, ಆರೋಗ್ಯದ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳಿದಾಗ ಯಾವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅವರಿಗೂ ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾವು ಎಣಿಸಲು ಬಳಸುವ ಸಂಖ್ಯೆಗಳ ಹೆಸರನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಅವುಗಳ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳಲ್ಲ, ಸಂಖ್ಯೆಗಳೇ ನನ್ನ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿವೆ. ಸೂರ್ಯನ ಪ್ರತಿರೂಪದ ಹೆಸರನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಆ ಪ್ರತಿರೂಪ ನನ್ನ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅದರ ಪ್ರತಿರೂಪದ ಪ್ರತಿರೂಪವನ್ನಲ್ಲ; ಅದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಂದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಆ ಪ್ರತಿರೂಪವೇ ನನ್ನ ಮುಂದಿರುತ್ತದೆ. ನಾನು ಸ್ಮೃತಿಯ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ನಾನು ಹೆಸರಿಸುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತೇನೆ. ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಅಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತೇನೆ? ಅದೂ ತನ್ನಲ್ಲಿರುವುದು ತನ್ನ ಪ್ರತಿರೂಪದ ಮೂಲಕವೇ ಹೊರತು ತಾನೇ ಅಲ್ಲವೇ?

ನಾನು ಮರೆವಿನ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳಿ, ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೆಸರಿಸುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಾಗ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಅದನ್ನು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರದಿದ್ದರೆ, ನಾನು ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಗುರುತಿಸಬಲ್ಲೆ? ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಆ ಹೆಸರಿನ ಧ್ವನಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ, ಅದು ಸೂಚಿಸುವ ಸಂಗತಿಯ ಬಗ್ಗೆ. ಅದನ್ನು ನಾನು ಮರೆತಿದ್ದರೆ, ಆ ಧ್ವನಿ ಏನನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ನಾನು ಸ್ಮೃತಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ, ಸ್ಮೃತಿಯೇ ತನ್ನ ಮೂಲಕ ತನ್ನಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮರೆವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ, ಸ್ಮೃತಿ ಮತ್ತು ಮರೆವು ಎರಡೂ ಇರುತ್ತವೆ: ನಾನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನೆರವಾಗುವ ಸ್ಮೃತಿ, ಮತ್ತು ನಾನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮರೆವು. ಆದರೆ ಮರೆವು ಎಂದರೆ ಸ್ಮೃತಿಯ ಅಭಾವವಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೇನು? ಹಾಗಾದರೆ, ಅದು ಇದ್ದಾಗ ನಾನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದಿರುವುದರಿಂದ, ಅದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಅದು ಹೇಗೆ ಇರಬಲ್ಲದು? ಆದರೆ ನಾವು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಎಂದಾದರೆ, ಮತ್ತು ಮರೆವನ್ನು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರದಿದ್ದರೆ ಅದರ ಹೆಸರನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಅದು ಸೂಚಿಸುವ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಗುರುತಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದಾದರೆ, ಮರೆವು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದೆ ಎಂದಾಯಿತು. ಹೀಗಾಗಿ ನಾವು ಮರೆಯದಿರಲೆಂದು ಅದು ಇರುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆ ಅದು ಇರುವುದರಿಂದಲೇ ನಾವು ಮರೆಯುತ್ತೇವೆ. ಇದರಿಂದ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದುದೇನೆಂದರೆ, ನಾವು ಮರೆವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಅದು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿರುವುದು ತಾನೇ ಅಲ್ಲ, ತನ್ನ ಪ್ರತಿರೂಪದ ಮೂಲಕ. ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ತಾನೇ ಅಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಮರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಈಗ ಇದನ್ನು ಯಾರು ಶೋಧಿಸಬಲ್ಲರು? ಇದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಯಾರು ಗ್ರಹಿಸಬಲ್ಲರು?

ಪ್ರಭುವೇ, ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಾನು ಇದರಲ್ಲಿ ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ಹೌದು, ನನ್ನೊಳಗೇ ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಹಣೆಯ ಬೆವರು ಅತಿಯಾಗಿ ಸುರಿಸಿ ದುಡಿಯಬೇಕಾದ ಕಠಿಣ ಭೂಮಿಯಂತೆ ನಾನು ಆಗಿದ್ದೇನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾವೀಗ ಆಕಾಶದ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಶೋಧಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ, ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ನಡುವಿನ ಅಂತರಗಳನ್ನು ಅಳೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ, ಅಥವಾ ಭೂಮಿಯ ಸಮತೋಲನದ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ನಾನೇ, ಮನಸ್ಸಾಗಿರುವ ನಾನೇ. ನಾನು ಅಲ್ಲದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ನನಗೆ ದೂರವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದೇನೂ ಅಷ್ಟೊಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯವಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನಗಿಂತ ನನಗೆ ಹತ್ತಿರವಾದುದು ಯಾವುದು? ಆದರೂ ಇಗೋ, ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಸ್ಮೃತಿಯ ಶಕ್ತಿ ನನಗೇ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅದಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನೂ ನಾನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾರೆ. ನಾನು ಮರೆವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರುವಾಗ, ನಾನು ಏನು ಹೇಳಲಿ? ನಾನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನನ್ನ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಲೇ? ಅಥವಾ ನಾನು ಮರೆಯದಿರಲೆಂದೇ ಮರೆವು ನನ್ನ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲೇ? ಇವೆರಡೂ ತೀರ ಅಸಂಬದ್ಧ. ಮೂರನೆಯ ದಾರಿ ಯಾವುದಿದೆ? ನಾನು ಮರೆವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ, ನನ್ನ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿರುವುದು ಮರೆವೇ ಅಲ್ಲ, ಅದರ ಪ್ರತಿರೂಪ ಎಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳಬಲ್ಲೆ? ಯಾವುದೇ ಸಂಗತಿಯ ಪ್ರತಿರೂಪವು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚೊತ್ತಬೇಕಾದರೆ, ಆ ಪ್ರತಿರೂಪವು ಮೂಡಲು ಆ ಸಂಗತಿಯೇ ಮೊದಲು ಇರಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಹಾಗಿರುವಾಗ ಇದನ್ನೂ ನಾನು ಹೇಗೆ ಹೇಳಬಲ್ಲೆ? ನಾನು ಕಾರ್ತೇಜನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಹೀಗೆಯೇ; ನಾನು ಹೋಗಿರುವ ಎಲ್ಲ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು, ನಾನು ನೋಡಿರುವ ಜನರ ಮುಖಗಳನ್ನು, ಇತರ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ತಿಳಿಸಿದ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಹೀಗೆಯೇ; ದೇಹದ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನಾಗಲಿ ಅನಾರೋಗ್ಯವನ್ನಾಗಲಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಹೀಗೆಯೇ. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಸಂಗತಿಗಳು ಇದ್ದಾಗ, ನನ್ನ ಸ್ಮೃತಿ ಅವುಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿತು. ಆ ಸಂಗತಿಗಳು ಇಲ್ಲದಿರುವಾಗ ನಾನು ಅವುಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ, ನನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಆ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಂದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಈ ಮರೆವು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿರುವುದು ತಾನೇ ಅಲ್ಲ, ತನ್ನ ಪ್ರತಿರೂಪದ ಮೂಲಕವಾದರೆ, ಅದರ ಪ್ರತಿರೂಪವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮರೆವೇ ಅಲ್ಲಿ ಇತ್ತು ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಆದರೆ ಮರೆವು ತನ್ನ ಇರುವಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ದಾಖಲಾಗಿರುವುದನ್ನೂ ಅಳಿಸಿಹಾಕುತ್ತದೆ ಎಂದಾದರೆ, ಅದು ಇದ್ದಾಗ ತನ್ನ ಪ್ರತಿರೂಪವನ್ನು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬರೆದಿಟ್ಟಿತು? ಆದರೂ, ಅದು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆಗಿರಲಿ, ಆ ರೀತಿ ಗ್ರಹಿಸುವುದಕ್ಕೂ ವಿವರಿಸುವುದಕ್ಕೂ ಮೀರಿದ್ದಾಗಿದ್ದರೂ, ನಾವು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಅಳಿಸಿಹಾಕುವ ಮರೆವನ್ನೇ ಸಹ ನಾನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿದೆ.

ಸ್ಮರಣಶಕ್ತಿಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಎಷ್ಟು ಮಹತ್ತರವಾದುದು! ಓ ನನ್ನ ದೇವರೇ, ಅದು ವಿಸ್ಮಯಭಯವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುವಂಥದ್ದು, ಆಳವಾದ, ಮಿತಿಯಿಲ್ಲದ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯುಳ್ಳದ್ದು; ಇದೇ ಮನಸ್ಸು, ಇದೇ ಸ್ವತಃ ನಾನು. ಹಾಗಾದರೆ, ಓ ನನ್ನ ದೇವರೇ, ನಾನು ಯಾರು? ನನ್ನ ಸ್ವರೂಪವೇನು? ವೈವಿಧ್ಯಮಯವೂ ಬಹುರೂಪವೂ ಅತ್ಯಂತ ವಿಶಾಲವೂ ಆದ ಒಂದು ಜೀವ. ಇಗೋ, ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಯ ಬಯಲುಗಳಲ್ಲಿ, ಗುಹೆಗಳಲ್ಲಿ, ಆಳವಾದ ಗವಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಸಂಗತಿಗಳಿವೆ; ಅವು ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಬಗೆಯ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ವಿಷಯಗಳಿಂದ ತುಂಬಿವೆ. ಎಲ್ಲ ಭೌತಿಕ ವಸ್ತುಗಳಂತೆ ಕೆಲವು ಪ್ರತಿರೂಪಗಳ ಮೂಲಕ ಅಲ್ಲಿವೆ; ಕಲೆಗಳಂತೆ ಕೆಲವು ನೇರವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿವೆ; ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವನೆಗಳಂತೆ ಕೆಲವು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕಲ್ಪನೆಗಳ ಅಥವಾ ಮುದ್ರೆಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿವೆ. ಮನಸ್ಸು ಆ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸದಿದ್ದಾಗಲೂ ಸ್ಮರಣೆಯು ಅವುಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆ; ಆದರೂ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿರುವುದೆಲ್ಲವೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಇವೆಲ್ಲದರ ಮೇಲೂ ನಾನು ಓಡಾಡುತ್ತೇನೆ, ಹಾರಾಡುತ್ತೇನೆ; ನನ್ನಿಂದಾದಷ್ಟು ಈ ಕಡೆಯೂ ಆ ಕಡೆಯೂ ಆಳಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುತ್ತೇನೆ; ಆದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಅಂತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಮಾನವನ ಈ ಮರ್ತ್ಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಮರಣೆಯ ಬಲವು ಇಷ್ಟು ಮಹತ್ತರವಾದುದು, ಜೀವದ ಬಲವು ಇಷ್ಟು ಮಹತ್ತರವಾದುದು. ಹಾಗಾದರೆ, ನನ್ನ ನಿಜವಾದ ಜೀವವೇ ಆಗಿರುವ ಓ ನನ್ನ ದೇವರೇ, ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಸ್ಮರಣೆ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ನನ್ನ ಈ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ ನಾನು ದಾಟಿಹೋಗುವೆನು; ಹೌದು, ಓ ಮಧುರ ಜ್ಯೋತಿಯೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಲು ನಾನು ಅದನ್ನು ದಾಟಿಹೋಗುವೆನು. ನೀನು ನನಗೆ ಏನು ಹೇಳುತ್ತೀ? ಇಗೋ, ನನಗಿಂತ ಮೇಲಿರುವ ನಿನ್ನ ಕಡೆಗೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲಕ ನಾನು ಏರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಹೌದು, ನಿನ್ನನ್ನು ತಲುಪಬಹುದಾದ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ತಲುಪುವ ಬಯಕೆಯಿಂದಲೂ, ನಿನ್ನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಯಕೆಯಿಂದಲೂ, ಸ್ಮರಣೆ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ನನ್ನ ಈ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಈಗ ನಾನು ದಾಟಿಹೋಗುವೆನು. ಏಕೆಂದರೆ ಮೃಗಗಳಿಗೂ ಪಕ್ಷಿಗಳಿಗೂ ಸ್ಮರಣೆಯಿದೆ; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವು ತಮ್ಮ ಗುಹೆಗಳಿಗೂ ಗೂಡುಗಳಿಗೂ ಹಿಂದಿರುಗಲಾರವು, ತಾವು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಲಾರವು. ನಿಜಕ್ಕೂ, ಸ್ಮರಣೆಯಿಲ್ಲದೆ ಅವು ಯಾವುದನ್ನೂ ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರವು. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಕಾಲಿನ ಮೃಗಗಳಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿ, ಆಕಾಶದ ಪಕ್ಷಿಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ವಿವೇಕವುಳ್ಳವನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದಾತನನ್ನು ತಲುಪಲು ನಾನು ಸ್ಮರಣೆಯನ್ನೂ ದಾಟಿಹೋಗುವೆನು. ನಾನು ಸ್ಮರಣೆಯನ್ನೂ ದಾಟಿಹೋಗುವೆನು; ಆದರೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಒಳ್ಳೆಯದೂ ನಿಶ್ಚಿತವೂ ಆದ ಮಾಧುರ್ಯವೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವೆನು? ನಿನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವೆನು? ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಯ ಹೊರಗೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡರೆ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ ಎಂದರ್ಥ. ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸದಿದ್ದರೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ?

ತನ್ನ ಬೆಳ್ಳಿನಾಣ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ದೀಪ ಹಿಡಿದು ಅದನ್ನು ಹುಡುಕಿದ ಆ ಸ್ತ್ರೀಗೆ, ಅದರ ನೆನಪಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದು ಎಂದಿಗೂ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಸಿಕ್ಕಾಗ, ಅದರ ನೆನಪಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅದು ಅದೇ ನಾಣ್ಯವೆಂದು ಅವಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು? ನಾನು ಅನೇಕ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಕಂಡುಕೊಂಡದ್ದು ನನಗೆ ನೆನಪಿದೆ; ಅದರಿಂದ ನನಗೆ ಇದು ತಿಳಿದಿದೆ: ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವಾಗ, ಯಾರಾದರೂ “ಇದೇನಾ?” “ಅದೇನಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ, ನಾನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ವಸ್ತುವನ್ನು ನನ್ನ ಮುಂದಿಡುವವರೆಗೂ “ಇಲ್ಲ” ಎಂದೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅದು ಯಾವುದಾದರೂ ಆಗಿರಲಿ, ಅದರ ನೆನಪು ನನಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ನನ್ನ ಮುಂದಿಟ್ಟರೂ ನಾನು ಅದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ನನಗೆ ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಳೆದುಹೋದ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ನಾವು ಹುಡುಕಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೀಗೆಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ. ಆದರೂ, ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ವಸ್ತು ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದಂತಾದರೂ, ಸ್ಮರಣೆಯಿಂದ ಮರೆಯಾಗದಿದ್ದರೆ—ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವ ಯಾವುದೇ ಭೌತಿಕ ವಸ್ತುವಿನಂತೆ—ಅದರ ಪ್ರತಿರೂಪವು ಇನ್ನೂ ಒಳಗೆ ಉಳಿದಿರುತ್ತದೆ. ಅದು ಮತ್ತೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವವರೆಗೂ ಅದನ್ನು ಹುಡುಕಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅದು ಸಿಕ್ಕಾಗ, ಒಳಗಿರುವ ಪ್ರತಿರೂಪದ ಮೂಲಕ ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕಳೆದುಹೋದದ್ದನ್ನು ಗುರುತಿಸದ ಹೊರತು, ಅದು ಸಿಕ್ಕಿದೆ ಎಂದು ನಾವು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ; ಅದರ ನೆನಪಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಅದು ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಮರೆಯಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿತ್ತು.

ಆದರೆ ನಾವು ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಮರೆತು, ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹುಡುಕುವಾಗ ಸಂಭವಿಸುವಂತೆ, ಸ್ಮರಣೆಯೇ ಏನನ್ನಾದರೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಕೊನೆಗೆ ನಾವು ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಅಲ್ಲದೆ ಬೇರೆಲ್ಲಿ ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ? ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಷಯದ ಬದಲು ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಬೇರೊಂದು ಎದುರಾದರೆ, ನಾವು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವುದು ಸಿಗುವವರೆಗೂ ಅದನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕುತ್ತೇವೆ. ಅದು ಸಿಕ್ಕಾಗ, “ಇದೇ ಅದು” ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸದಿದ್ದರೆ ನಾವು ಹಾಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದನ್ನು ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರದಿದ್ದರೆ ಗುರುತಿಸಲೂ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನಾವು ಅದನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೆವು. ಅಥವಾ ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಮ್ಮಿಂದ ಮರೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲವೇ? ನಮ್ಮ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿದ್ದ ಭಾಗದ ಮೂಲಕ ಕಳೆದುಹೋದ ಭಾಗವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೆವೇ? ಏಕೆಂದರೆ, ಸ್ಮರಣೆಯು ತಾನು ಎಂದಿನಂತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿಲ್ಲವೆಂದು ಅರಿತು, ತನ್ನ ಹಿಂದಿನ ರೂಢಿಗೆ ಕೊರತೆಯುಂಟಾಗಿ ಅಂಗವಿಕಲವಾದಂತೆ, ತಾನು ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯಬೇಕೆಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಿತ್ತೇ? ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನಮಗೆ ಪರಿಚಯವಿರುವ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ನಾವು ನೋಡಿದಾಗ ಅಥವಾ ಅವರ ಕುರಿತು ಯೋಚಿಸಿದಾಗ, ಅವರ ಹೆಸರನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆಗ ಬೇರೆ ಏನೇ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದರೂ ಅದು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಅದನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಯೋಚಿಸುವ ರೂಢಿ ನಮಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕುತ್ತೇವೆ. ಕೊನೆಗೆ ಸರಿಯಾದ ಹೆಸರು ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದಾಗ, ನಮ್ಮ ಅರಿವು ತನ್ನ ಎಂದಿನ ವಿಷಯವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಅದರಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅದು ಸ್ಮರಣೆಯಿಂದಲೇ ಅಲ್ಲದೆ ಬೇರೆಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ? ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ನೆನಪಿಸಿದಾಗ ನಾವು ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಾಗಲೂ ಅದು ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಬರುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ಅದನ್ನು ಹೊಸ ವಿಷಯವೆಂದು ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ, ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಅವರು ಹೇಳಿದ ಹೆಸರು ಸರಿಯೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಅದು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಳಿಸಿಹೋಗಿದ್ದರೆ, ಯಾರಾದರೂ ನೆನಪಿಸಿದರೂ ನಮಗೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ಮರೆತಿದ್ದೇವೆಂದು ನಮಗೆ ನೆನಪಿರುವ ವಿಷಯವನ್ನು ನಾವು ಇನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮರೆತಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ, ನಾವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮರೆತಿರುವುದನ್ನು, ಅದು ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದರೂ, ಹುಡುಕಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಹಾಗಾದರೆ, ಓ ಪ್ರಭುವೇ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಹೇಗೆ ಹುಡುಕುತ್ತೇನೆ? ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ದೇವರೇ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕುವಾಗ ಸುಖಮಯ ಜೀವನವನ್ನೇ ಹುಡುಕುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಆತ್ಮವು ಜೀವಿಸುವಂತೆ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕುವೆನು. ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ದೇಹವು ನನ್ನ ಆತ್ಮದಿಂದ ಜೀವಿಸುತ್ತದೆ; ನನ್ನ ಆತ್ಮವು ನಿನ್ನಿಂದ ಜೀವಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾದರೆ, “ಇಷ್ಟು ಸಾಕು” ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕಾದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವವರೆಗೂ ಆ ಸುಖಮಯ ಜೀವನ ನನಗೆ ದೊರಕಿಲ್ಲದಿರುವಾಗ, ನಾನು ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಹುಡುಕುತ್ತೇನೆ? ಅದನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ಹುಡುಕುತ್ತೇನೆ? ಅದನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದವನಂತೆ, ನಾನು ಅದನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೇನೆಂಬ ನೆನಪಿನೊಂದಿಗೆ, ಸ್ಮರಣೆಯ ಮೂಲಕವೇ? ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ತಿಳಿದಿರದೆ, ಇಲ್ಲವೇ ಮರೆತಿದ್ದೇನೆಂಬುದೂ ನೆನಪಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಮರೆತುಹೋಗಿ, ಅದು ತಿಳಿಯದ ವಿಷಯವೆಂಬಂತೆ ಅದನ್ನು ಕಲಿಯುವ ಬಯಕೆಯಿಂದಲೇ? ಸುಖಮಯ ಜೀವನವನ್ನೇ ಎಲ್ಲರೂ ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಅದನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಬಯಸದವರು ಯಾರಾದರೂ ಇದ್ದಾರೆಯೇ? ಅದನ್ನು ಇಷ್ಟಾಗಿ ಬಯಸುವಂತೆ ಅವರು ಅದನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಅರಿತುಕೊಂಡರು? ಅದನ್ನು ಇಷ್ಟಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವಂತೆ ಎಲ್ಲಿ ಕಂಡರು? ನಿಜವಾಗಿಯೂ, ಅದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿದೆ; ಹೇಗೆಂಬುದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು. ಹೌದು, ಅದನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವನು ಸುಖಿಯಾಗಿರುವ ಇನ್ನೊಂದು ರೀತಿಯೂ ಇದೆ; ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಧನ್ಯರಾಗಿರುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅದನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ, ಇವರು ಅದನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ; ಆದರೂ ನಿಜದಲ್ಲಾಗಲಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಾಗಲಿ ಸುಖಿಗಳಾಗಿರದವರಿಗಿಂತ ಇವರು ಉತ್ತಮ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ಕೊನೆಯವರೂ ಅದನ್ನು ಯಾವುದೋ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಂದಿರದಿದ್ದರೆ, ಸುಖಿಗಳಾಗಿರಬೇಕೆಂದು ಹೀಗೆ ಬಯಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಅವರು ಹಾಗೆ ಬಯಸುತ್ತಾರೆಂಬುದಂತೂ ಅತ್ಯಂತ ನಿಶ್ಚಿತ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವರು ಹೇಗೋ ಅದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ; ಹೇಗೆಂಬುದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಯಾವುದೋ ಬಗೆಯ ಅರಿವಿನ ಮೂಲಕ ಅದನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ; ಆ ಅರಿವು ಎಂಥದ್ದೆಂಬುದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು. ಅದು ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿದೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ನನ್ನನ್ನು ಗೊಂದಲಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ನಾವು ಒಮ್ಮೆ ಸುಖಿಗಳಾಗಿದ್ದೆವು ಎಂದಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಸುಖಿಗಳಾಗಿದ್ದೆವೋ, ಅಥವಾ ಮೊದಲು ಪಾಪ ಮಾಡಿದ ಆ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಸುಖಿಗಳಾಗಿದ್ದೆವೋ—ಅವನಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸತ್ತೆವು; ಅವನಿಂದ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ದುಃಖದೊಂದಿಗೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತೇವೆ—ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನೀಗ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸುಖಮಯ ಜೀವನವು ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿದೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನಷ್ಟೇ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನಮಗೆ ಅದರ ಅರಿವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾವು ಅದನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ಹೆಸರನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೇವೆ; ಅದು ಸೂಚಿಸುವ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ನಾವು ಬಯಸುತ್ತೇವೆಂದು ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಆ ಶಬ್ದದಿಂದ ನಾವು ಆನಂದಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷಿಕನೊಬ್ಬ ಅದನ್ನು ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಾಗ, ಏನು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯದ ಕಾರಣ ಅವನು ಆನಂದಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಭಾಷಿಕರಾದ ನಾವು ಆನಂದಿಸುತ್ತೇವೆ; ಅವನು ಅದನ್ನು ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದರೆ ಅವನೂ ಆನಂದಿಸುವನು. ಏಕೆಂದರೆ ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷಿಕರೂ ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಭಾಷಿಕರೂ ಇತರ ಎಲ್ಲ ಭಾಷೆಗಳ ಜನರೂ ಅಷ್ಟೊಂದು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುವ ಆ ಸಂಗತಿಯೇ ಗ್ರೀಕ್ ಆಗಲಿ ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಆಗಲಿ ಅಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿದೆ. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ, “ನೀವು ಸುಖಿಗಳಾಗಿರಲು ಬಯಸುವಿರಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ, ಅವರು ಒಂದೇ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ, “ಬಯಸುತ್ತೇವೆ” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸುವರು. ಆ ಹೆಸರು ಸೂಚಿಸುವ ಸಂಗತಿಯೇ ಅವರ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿರದಿದ್ದರೆ ಹೀಗೆ ಆಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಕಾರ್ತೇಜ್ ನಗರವನ್ನು ಕಂಡವನು ಅದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆಯೇ ಇದೂ ಆಗಿದೆಯೇ? ಇಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಸುಖಮಯ ಜೀವನವು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ಭೌತಿಕ ವಸ್ತುವಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ, ನಾವು ಸಂಖ್ಯೆಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆಯೇ? ಇಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಸಂಖ್ಯೆಗಳ ಅರಿವುಳ್ಳವನು ಅವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹುಡುಕುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಸುಖಮಯ ಜೀವನದ ಅರಿವು ನಮಗಿದೆ, ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ನಾವು ಅದನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇವೆ; ಆದರೂ ನಾವು ಸುಖವಾಗಿರಲು ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂದು ಇನ್ನೂ ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ಹಾಗಾದರೆ, ನಾವು ವಾಕ್ಚಾತುರ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆಯೇ? ಇಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಹೆಸರನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗಲೂ, ಇನ್ನೂ ವಾಕ್ಚಾತುರ್ಯ ಹೊಂದಿರದ ಕೆಲವರು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಹೊಂದಲು ಬಯಸುವ ಅನೇಕರು ಆ ಗುಣವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಇದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಅದರ ಅರಿವಿದೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಇವರು ತಮ್ಮ ದೈಹಿಕ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮೂಲಕ ಇತರರ ವಾಕ್ಚಾತುರ್ಯವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸಿ, ತಾವೂ ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿದ್ದಾರೆ. (ನಿಜವಾಗಿ, ಅದರ ಕುರಿತು ಯಾವುದೋ ಆಂತರಿಕ ಅರಿವು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವರು ಅದರಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆ ಆನಂದಿಸದಿದ್ದರೆ ತಾವೂ ಅವರಂತಾಗಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.) ಆದರೆ ಸುಖಮಯ ಜೀವನವನ್ನು ನಾವು ಇತರರಲ್ಲಿ ಯಾವ ದೈಹಿಕ ಇಂದ್ರಿಯದ ಮೂಲಕವೂ ಅನುಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ, ನಾವು ಆನಂದವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆಯೇ? ಬಹುಶಃ ಹಾಗಿರಬಹುದು; ಏಕೆಂದರೆ ದುಃಖದಲ್ಲಿರುವಾಗಲೂ ನಾನು ನನ್ನ ಆನಂದವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ; ಸುಖವಾಗಿಲ್ಲದಾಗ ಸುಖಮಯ ಜೀವನವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆಯೇ. ನನ್ನ ಆನಂದವನ್ನು ನಾನು ಯಾವತ್ತೂ ದೈಹಿಕ ಇಂದ್ರಿಯದಿಂದ ನೋಡಲಿಲ್ಲ, ಕೇಳಲಿಲ್ಲ, ಮೂಸಲಿಲ್ಲ, ಸವಿಯಲಿಲ್ಲ, ಮುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ನಾನು ಆನಂದಿಸಿದಾಗ ಅದನ್ನು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದೆ. ಅದರ ಅರಿವು ನನ್ನ ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತು; ಹೀಗಾಗಿ, ನಾನು ಯಾವುದರಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸಿದ್ದೆನೆಂದು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೋ ಅವುಗಳ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಸಹ್ಯದಿಂದಲೂ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹಂಬಲದಿಂದಲೂ ಅದನ್ನು ನೆನಪಿಗೆ ತಂದುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಕೀಳಾದ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ಒಂದು ಬಗೆಯ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದೆ; ಈಗ ಅವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತೇನೆ, ಶಪಿಸುತ್ತೇನೆ. ಬೇರೆ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಮತ್ತು ಸಜ್ಜನಿಕೆಯ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸಿದ್ದೆ; ಅವು ಈಗ ಬಹುಶಃ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಅವನ್ನು ಹಂಬಲದಿಂದ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಹಿಂದಿನ ಆನಂದವನ್ನು ದುಃಖದಿಂದ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.

ಹಾಗಾದರೆ, ಸುಖಮಯ ಜೀವನವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು, ಪ್ರೀತಿಸಲು, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸಲು, ನಾನು ಅದನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಯಾವಾಗ ಅನುಭವಿಸಿದೆ? ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಅಲ್ಲ, ನನ್ನ ಹೊರತಾಗಿ ಕೆಲವರು ಮಾತ್ರವೂ ಅಲ್ಲ; ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸುಖವಾಗಿರಲು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ಯಾವುದೋ ನಿಶ್ಚಿತ ಅರಿವಿನಿಂದ ನಮಗೆ ಅದರ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅಷ್ಟು ದೃಢಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ನಾವು ಅದನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇದು ಹೇಗೆ: ಇಬ್ಬರು ಪುರುಷರನ್ನು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಬಯಸುವಿರಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ, ಒಬ್ಬನು ಬಹುಶಃ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ ಎಂದೂ, ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದೂ ಉತ್ತರಿಸಬಹುದು; ಆದರೆ ಸುಖವಾಗಿರಲು ಬಯಸುವಿರಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ, ಇಬ್ಬರೂ ಯಾವ ಸಂದೇಹವೂ ಇಲ್ಲದೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಹೌದು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಒಬ್ಬನು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಕ್ಕೂ, ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಹೋಗದಿರುವುದಕ್ಕೂ ಸುಖವಾಗಿರಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಕಾರಣವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬನು ತನ್ನ ಆನಂದವನ್ನು ಇದರಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಿದರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಅದರಲ್ಲಿ ಹುಡುಕುತ್ತಾನೆ; ಆದರೂ ಸುಖವಾಗಿರಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಮನಸ್ಸಿನವರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದೇ ಇದರ ಅರ್ಥವೋ? ಏಕೆಂದರೆ, ಅವರನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ, ತಮಗೆ ಆನಂದ ಬೇಕೆಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಈ ಆನಂದವನ್ನೇ ಅವರು ಸುಖಮಯ ಜೀವನವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಒಬ್ಬನು ಒಂದು ಮಾರ್ಗದಿಂದ, ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಮತ್ತೊಂದು ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಈ ಆನಂದವನ್ನು ಪಡೆದರೂ, ಎಲ್ಲರ ಗುರಿಯೂ ಒಂದೇ; ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಅವರು ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅದೇ ಆನಂದ. ಅದನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇವೆಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಾದುದರಿಂದ, ಅದು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿದೆ; ಸುಖಮಯ ಜೀವನವೆಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಭುವೇ, ಹಾಗಾಗದಿರಲಿ! ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ತನ್ನ ಅಂತರಂಗವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುವ ನಿನ್ನ ಸೇವಕನ ಹೃದಯದಿಂದ ಆ ಭಾವನೆ ದೂರವಾಗಿರಲಿ; ಆನಂದವು ಎಂಥದ್ದೇ ಆಗಿರಲಿ, ಅದರಿಂದಲೇ ನಾನು ಸುಖವಾಗಿದ್ದೇನೆಂದು ಭಾವಿಸುವುದು ಎಂದಿಗೂ ಆಗದಿರಲಿ. ಏಕೆಂದರೆ ಭಕ್ತಿಹೀನರಿಗೆ ದೊರೆಯದ, ಆದರೆ ನಿನ್ನ ನಿಮಿತ್ತವೇ ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವರಿಗೆ ದೊರೆಯುವ ಆನಂದವೊಂದಿದೆ; ನೀನೇ ಅವರ ಆನಂದ. ನಿನ್ನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ, ನಿನ್ನಲ್ಲಿ, ನಿನಗಾಗಿ ಆನಂದಿಸುವುದೇ ಸುಖಮಯ ಜೀವನ; ಇದೇ ಅದು, ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಬೇರೊಂದು ಇದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವವರು ನಿಜವಾದ ಆನಂದವನ್ನಲ್ಲ, ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೋ ಬೆನ್ನಟ್ಟುತ್ತಾರೆ. ಆದರೂ ಆನಂದದ ಯಾವುದೋ ಹೋಲಿಕೆಯಿಂದ ಅವರ ಇಚ್ಛೆಯು ವಿಮುಖವಾಗಿಲ್ಲ.

ಹಾಗಾದರೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಸುಖವಾಗಿರಲು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ನಿಶ್ಚಿತವಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಏಕೈಕ ಸುಖಜೀವನವಾದ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುವುದನ್ನು ಬಯಸದವರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಸುಖಜೀವನವನ್ನು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಎಲ್ಲರೂ ಇದನ್ನೇ ಬಯಸುತ್ತಾರೆಯೇ? ಆದರೆ ಶರೀರವು ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿಯೂ, ಆತ್ಮವು ಶರೀರಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿಯೂ ಬಯಸುವುದರಿಂದ, ತಾವು ಇಚ್ಛಿಸುವುದನ್ನು ಮಾಡಲಾಗದೆ, ತಮ್ಮಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾದುದನ್ನೇ ಮಾಡಿ ಅದರಿಂದ ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆಯೇ? ಏಕೆಂದರೆ ತಮ್ಮಿಂದ ಮಾಡಲಾಗದಿರುವುದನ್ನು ಮಾಡಲು ತಮಗೆ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಉಂಟಾಗುವಷ್ಟು ದೃಢವಾಗಿ ಅವರು ಅದನ್ನು ಇಚ್ಛಿಸುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲವೇ? ನಾನು ಯಾರನ್ನೇ ಕೇಳಿದರೂ, ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾನೆಯೇ ಅಥವಾ ಸುಳ್ಳಿನಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾನೆಯೇ? ಅವರು “ನಾವು ಸುಖವಾಗಿರಲು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ” ಎಂದು ಹೇಳಲು ಹೇಗೆ ಹಿಂಜರಿಯುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಹಾಗೆಯೇ “ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ” ಎಂದು ಹೇಳಲೂ ಹಿಂಜರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಸುಖಜೀವನವೆಂದರೆ ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುವುದು; ಅಂದರೆ, ನನ್ನ ದೇವರೇ, ನನ್ನ ಬೆಳಕೇ, ನನ್ನ ವದನದ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯವೇ, ಸತ್ಯವೇ ಆಗಿರುವ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುವುದು. ಎಲ್ಲರೂ ಬಯಸುವ ಸುಖಜೀವನ ಇದೇ; ಈ ಜೀವನವೊಂದೇ ಸುಖಮಯವಾದದ್ದು, ಇದನ್ನೇ ಎಲ್ಲರೂ ಬಯಸುತ್ತಾರೆ; ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸಬೇಕೆಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಮೋಸಮಾಡಲು ಬಯಸುವ ಅನೇಕರನ್ನು ನಾನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ; ಮೋಸಹೋಗಲು ಬಯಸುವ ಯಾರನ್ನೂ ಕಂಡಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ, ಅವರು ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತಲ್ಲಿಯೇ ಹೊರತು ಈ ಸುಖಜೀವನವನ್ನು ಬೇರೆಲ್ಲಿ ಅರಿತರು? ಅವರು ಮೋಸಹೋಗಲು ಬಯಸದಿರುವುದರಿಂದ, ಸತ್ಯವನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುವುದಲ್ಲದೆ ಬೇರೇನೂ ಅಲ್ಲದ ಸುಖಜೀವನವನ್ನು ಅವರು ಪ್ರೀತಿಸುವಾಗ, ಸತ್ಯವನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ಸತ್ಯದ ಅರಿವು ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಉಳಿದಿರದಿದ್ದರೆ, ಅವರು ಅದನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ಅವರು ಅದರಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸದಿರುವುದೇಕೆ? ಅವರು ಸುಖವಾಗಿಲ್ಲದಿರುವುದೇಕೆ? ಏಕೆಂದರೆ, ಅವರನ್ನು ಸುಖಿಗಳನ್ನಾಗಿಸಬಲ್ಲದ್ದರ ಮಂದವಾದ ನೆನಪಿಗಿಂತಲೂ, ಅವರನ್ನು ದುಃಖಿಗಳನ್ನಾಗಿಸಲು ಹೆಚ್ಚು ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಇತರ ಸಂಗತಿಗಳು ಅವರನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಲವಾಗಿ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ. ಆದರೂ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೆಳಕಿದೆ; ಕತ್ತಲು ಅವರನ್ನು ಆವರಿಸದಂತೆ ಅವರು ನಡೆಯಲಿ, ನಡೆಯಲಿ.

ಆದರೆ “ಸತ್ಯವು ದ್ವೇಷವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುವುದು” ಏಕೆ? ಸತ್ಯವನ್ನು ಸಾರುವ ನಿನ್ನ ಮನುಷ್ಯನು ಅವರಿಗೆ ಶತ್ರುವಾಗುವುದು ಏಕೆ? ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುವುದಲ್ಲದೆ ಬೇರೇನೂ ಅಲ್ಲದ ಸುಖಜೀವನವನ್ನು ಅವರು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರಲ್ಲವೇ? ಅವರು ಸತ್ಯವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ ರೀತಿಯೇ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನೋ: ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಪ್ರೀತಿಸುವವರು, ತಾವು ಪ್ರೀತಿಸುವುದೇ ಸತ್ಯವಾಗಿರಲಿ ಎಂದು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ; ತಾವು ಮೋಸಹೋಗಲು ಬಯಸದ ಕಾರಣ, ತಾವು ಮೋಸಹೋಗಿದ್ದೇವೆಂಬುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಅವರು ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಆ ಸಂಗತಿಗಾಗಿ ಸತ್ಯವನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸತ್ಯವು ಬೆಳಕನ್ನು ನೀಡುವಾಗ ಅವರು ಅದನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅದು ಅವರನ್ನು ಖಂಡಿಸುವಾಗ ಅದನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ತಾವು ಮೋಸಹೋಗಲು ಬಯಸದಿದ್ದರೂ ಮೋಸಮಾಡಲು ಬಯಸುವುದರಿಂದ, ಸತ್ಯವು ತನ್ನನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಪ್ರಕಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಅದನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಅವರ ನಿಜಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆಯುವಾಗ ಅದನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸತ್ಯವು ಅವರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಫಲ ನೀಡುವುದು: ತನ್ನಿಂದ ಬಯಲಾಗಲು ಇಚ್ಛಿಸದವರನ್ನು ಅವರ ಇಚ್ಛೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿಯೇ ಅದು ಬಯಲಿಗೆಳೆಯುವುದು; ಆದರೆ ತಾನು ಮಾತ್ರ ಅವರಿಗೆ ಪ್ರಕಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ, ಹೀಗೆ, ಹೌದು, ಹೀಗೆಯೇ ಕುರುಡೂ ರೋಗಗ್ರಸ್ತವೂ ಮಲಿನವೂ ಕುರೂಪವೂ ಆಗಿರುವ ಮಾನವನ ಮನಸ್ಸು ತಾನು ಮರೆಯಾಗಿರಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ತನಗೆ ಯಾವುದೂ ಮರೆಯಾಗಿರಬಾರದೆಂದು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಸಿಗುವ ಪ್ರತಿಫಲವೋ ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದದ್ದು: ಅದು ಸತ್ಯದಿಂದ ಮರೆಯಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಸತ್ಯವು ಅದರಿಂದ ಮರೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೂ, ಇಷ್ಟು ದುಃಖದಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಅದು ಸುಳ್ಳುಗಳಿಗಿಂತ ಸತ್ಯಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಆನಂದಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾದರೆ, ಯಾವ ಚಿತ್ತಭಂಗವೂ ಅಡ್ಡಿಯಾಗದೆ, ಯಾರಿಂದ ಎಲ್ಲವೂ ಸತ್ಯವಾಗಿವೆಯೋ ಆ ಏಕೈಕ ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅದು ಆನಂದಿಸುವಾಗ ಸುಖವಾಗಿರುವುದು.

ಕರ್ತನೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಎಷ್ಟು ದೂರ ಸಂಚರಿಸಿದ್ದೇನೆಂದು ನೋಡು; ಅದರ ಹೊರಗೆ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನನ್ನು ಅರಿತಂದಿನಿಂದ ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಿನ್ನ ಕುರಿತಾದ ಬೇರೇನನ್ನೂ ನಾನು ಕಂಡಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಅರಿತಂದಿನಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಮರೆತಿಲ್ಲ. ನಾನು ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಂಡಲ್ಲಿಯೇ, ಸತ್ಯಸ್ವರೂಪನಾದ ನನ್ನ ದೇವರನ್ನು ಕಂಡೆ; ಆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತಂದಿನಿಂದ ನಾನು ಅದನ್ನು ಮರೆತಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಅರಿತಂದಿನಿಂದ ನೀನು ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವೆ; ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವಾಗ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ, ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇವೇ ನನ್ನ ಪವಿತ್ರ ಆನಂದಗಳು; ನನ್ನ ದೀನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿ, ನಿನ್ನ ಕರುಣೆಯಿಂದ ನೀನು ಇವುಗಳನ್ನು ನನಗೆ ನೀಡಿರುವೆ.

ಆದರೆ, ಪ್ರಭುವೇ, ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ನೀನು ಎಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವೆ? ಅದರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವೆ? ನಿನಗಾಗಿ ಎಂಥ ನಿವಾಸವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುವೆ? ನಿನಗಾಗಿ ಎಂಥ ಪವಿತ್ರಾಲಯವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವೆ? ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುವ ಮೂಲಕ ನೀನು ಅದಕ್ಕೆ ಈ ಗೌರವವನ್ನು ನೀಡಿರುವೆ; ಆದರೆ ಅದರ ಯಾವ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ನೀನು ನೆಲೆಸಿರುವೆ ಎಂಬುದನ್ನೇ ನಾನು ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನನ್ನು ಕುರಿತು ಚಿಂತಿಸುವಾಗ, ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವ ಸ್ಮರಣೆಯ ಭಾಗಗಳನ್ನು ನಾನು ದಾಟಿ ಮುಂದೆ ಹೋದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಭೌತಿಕ ವಸ್ತುಗಳ ಪ್ರತಿರೂಪಗಳ ನಡುವೆ ನೀನು ನನಗೆ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದ ಭಾಗಗಳಿಗೆ ಬಂದೆ; ಅಲ್ಲಿಯೂ ನೀನು ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ನೆಲೆಯೊಳಗೇ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದೆ; ಮನಸ್ಸು ತನ್ನನ್ನೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ, ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೂ ಒಂದು ನೆಲೆಯಿದೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಯೂ ನೀನು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಭೌತಿಕ ಪ್ರತಿರೂಪವಲ್ಲ; ನಾವು ಹರ್ಷಿಸುವಾಗ, ದುಃಖಿಸುವಾಗ, ಬಯಸುವಾಗ, ಭಯಪಡುವಾಗ, ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ, ಮರೆಯುವಾಗ ಅಥವಾ ಇಂಥ ಇತರ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಜೀವಿಯ ಭಾವನೆಯೂ ಅಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ನೀನು ಮನಸ್ಸೂ ಅಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಮನಸ್ಸಿನ ಕರ್ತನಾದ ದೇವರು. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ನೀನು ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಬದಲಾಗದೆ ಉಳಿಯುವೆ. ಆದರೂ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡಂದಿನಿಂದ ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಲು ನೀನು ಕೃಪೆ ತೋರಿರುವೆ. ಹಾಗಾದರೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಬೇರೆಬೇರೆ ಸ್ಥಳಗಳಿವೆ ಎಂಬಂತೆ, ನೀನು ಅದರ ಯಾವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವೆ ಎಂದು ನಾನೀಗ ಏಕೆ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ? ನೀನು ಅದರಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ನಿಶ್ಚಯ. ಏಕೆಂದರೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡಂದಿನಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ; ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವಾಗ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.

ಹಾಗಾದರೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲು ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಂಡೆ? ಏಕೆಂದರೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲು ನೀನು ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲು ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಂಡೆ? ನನಗಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾದ ನಿನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳವೆಂಬುದೇ ಇಲ್ಲ; ನಾವು ಹಿಂದಕ್ಕೂ ಮುಂದಕ್ಕೂ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ, ಆದರೆ ಸ್ಥಳವೆಂಬುದೇ ಇಲ್ಲ. ಓ ಸತ್ಯವೇ, ನಿನ್ನ ಸಲಹೆಯನ್ನು ಕೇಳುವ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನೀನು ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಕಿವಿಗೊಡುವೆ; ಅವರು ನಾನಾ ವಿಷಯಗಳ ಕುರಿತು ನಿನ್ನ ಸಲಹೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದರೂ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಿಸುವೆ. ನೀನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಯೇ ಉತ್ತರಿಸುವೆ; ಆದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ವಿಷಯಗಳ ಕುರಿತು ನಿನ್ನ ಸಲಹೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ತಮಗೆ ಬೇಕಾದುದನ್ನೇ ಅವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ತಾನು ಬಯಸುವುದನ್ನೇ ನಿನ್ನಿಂದ ಕೇಳಲು ಹಾತೊರೆಯುವುದಕ್ಕಿಂತ, ನಿನ್ನಿಂದ ಕೇಳಿದುದನ್ನೇ ಬಯಸುವವನು ನಿನ್ನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸೇವಕನು.

ಓ ಪುರಾತನವಾದರೂ ಸದಾ ನವೀನವಾಗಿರುವ ಸೌಂದರ್ಯವೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲು ನಾನು ಎಷ್ಟು ತಡಮಾಡಿದೆ! ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲು ಎಷ್ಟು ತಡಮಾಡಿದೆ! ಇಗೋ, ನೀನು ನನ್ನೊಳಗಿದ್ದೆ; ಆದರೆ ನಾನು ಹೊರಗಿದ್ದೆ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೆ. ವಿಕಾರಗೊಂಡಿದ್ದ ನಾನು, ನೀನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಆ ಸುಂದರ ರೂಪಗಳ ನಡುವೆ ಮುಳುಗಿದ್ದೆ. ನೀನು ನನ್ನೊಡನೆ ಇದ್ದೆ; ಆದರೆ ನಾನು ನಿನ್ನೊಡನೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಹೊಂದಿರದಿದ್ದರೆ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿಯೇ ಇರಲಾಗದ ವಸ್ತುಗಳೇ ನನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನಿಂದ ದೂರ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟಿದ್ದವು. ನೀನು ಕರೆದೆ, ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕೂಗಿದೆ, ನನ್ನ ಕಿವುಡುತನವನ್ನು ಭೇದಿಸಿದೆ. ನೀನು ಮಿಂಚಿದೆ, ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದೆ, ನನ್ನ ಕುರುಡುತನವನ್ನು ಚದುರಿಸಿದೆ. ನೀನು ಸುಗಂಧವನ್ನು ಹರಡಿದೆ; ನಾನು ಉಸಿರೆಳೆದುಕೊಂಡು ನಿನಗಾಗಿ ಹಾತೊರೆದೆ. ನಾನು ಸವಿದೆ; ಈಗ ಹಸಿಯುತ್ತೇನೆ, ಬಾಯಾರುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದೆ; ನಿನ್ನ ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ನಾನು ದಹಿಸಿದೆ.

ನನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಸ್ತಿತ್ವದಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಾಗ, ನನಗೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ದುಃಖವಾಗಲಿ ಶ್ರಮವಾಗಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ; ನನ್ನ ಜೀವನವು ನಿನ್ನಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತುಂಬಿ, ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಜೀವಿಸಲಿದೆ. ನೀನು ಯಾರನ್ನು ತುಂಬುವೆಯೋ ಅವರನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತುವೆ; ಆದರೆ ಈಗ ನಾನು ನಿನ್ನಿಂದ ತುಂಬಿಲ್ಲದಿರುವುದರಿಂದ ನನಗೆ ನಾನೇ ಹೊರೆಯಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಶೋಚನೀಯ ಸಂತೋಷಗಳು ಆನಂದಭರಿತ ದುಃಖಗಳೊಡನೆ ಸೆಣಸುತ್ತಿವೆ; ಯಾವ ಬದಿಗೆ ಜಯವೆಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು. ಅಯ್ಯೋ, ನನ್ನ ದುರ್ಗತಿಯೇ! ಪ್ರಭುವೇ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರು. ನನ್ನ ಕೆಟ್ಟ ದುಃಖಗಳು ನನ್ನ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂತೋಷಗಳೊಡನೆ ಸೆಣಸುತ್ತಿವೆ; ಯಾವ ಬದಿಗೆ ಜಯವೆಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು. ಅಯ್ಯೋ, ನನ್ನ ದುರ್ಗತಿಯೇ! ಪ್ರಭುವೇ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರು. ಅಯ್ಯೋ, ನನ್ನ ದುರ್ಗತಿಯೇ! ಇಗೋ, ನಾನು ನನ್ನ ಗಾಯಗಳನ್ನು ಮರೆಮಾಚುವುದಿಲ್ಲ; ನೀನು ವೈದ್ಯನು, ನಾನು ರೋಗಿ; ನೀನು ಕರುಣಾಮಯನು, ನಾನು ದೀನನು. ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಮಾನವನ ಇಡೀ ಜೀವನವು ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲವೇ? ತೊಂದರೆಗಳನ್ನೂ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನೂ ಯಾರು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ? ಅವುಗಳನ್ನು ಸಹಿಸಬೇಕೆಂದು ನೀನು ಆಜ್ಞಾಪಿಸುವೆ, ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕೆಂದಲ್ಲ. ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಒಬ್ಬನು ಪ್ರೀತಿಸಿದರೂ, ತಾನು ಸಹಿಸುವುದನ್ನು ಯಾರೂ ಪ್ರೀತಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ತಾನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರೂ, ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಏನೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೇ ಒಳಿತೆಂದು ಅವನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ನಾನು ಸುಖಸಮೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಹಾತೊರೆಯುತ್ತೇನೆ; ಸುಖಸಮೃದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಹೆದರುತ್ತೇನೆ. ಮಾನವನ ಇಡೀ ಜೀವನವು ಪರೀಕ್ಷೆಯಾಗಿರದಂಥ ಯಾವ ಮಧ್ಯಸ್ಥಿತಿ ಇವೆರಡರ ನಡುವೆ ಇದೆ? ಸಂಕಟದ ಭಯದಿಂದಲೂ ಸಂತೋಷವು ಕೆಡುವುದರಿಂದಲೂ ಲೋಕದ ಸುಖಸಮೃದ್ಧಿಗಳಿಗೆ ಧಿಕ್ಕಾರ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಧಿಕ್ಕಾರ! ಸುಖಸಮೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಹಾತೊರೆಯುವುದರಿಂದಲೂ, ಸಂಕಟವೇ ಕಠಿಣವಾದುದಾಗಿರುವುದರಿಂದಲೂ, ಅದು ಸಹನೆಯನ್ನು ಮುರಿದುಹಾಕಬಹುದಾದುದರಿಂದಲೂ ಲೋಕದ ಸಂಕಟಗಳಿಗೆ ಧಿಕ್ಕಾರ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ, ಮೂರನೆಯ ಬಾರಿಯೂ ಧಿಕ್ಕಾರ! ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಮಾನವನ ಇಡೀ ಜೀವನವು, ಯಾವ ವಿರಾಮವೂ ಇಲ್ಲದೆ, ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲವೇ?

ನನ್ನ ಭರವಸೆಯೆಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನ ಅಪಾರ ಕರುಣೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಹೊರತು ಬೇರೆಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ನೀನು ಆಜ್ಞಾಪಿಸುವುದನ್ನು ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸು; ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸು. ನೀನು ನಮಗೆ ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹವನ್ನು ಆಜ್ಞಾಪಿಸುತ್ತೀಯೆ. ದೇವರು ದಯಪಾಲಿಸದ ಹೊರತು ಯಾರೂ ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹದಿಂದಿರಲಾರರು ಎಂದು ನಾನು ಅರಿತಾಗ, ಅದು ಯಾರ ಕೊಡುಗೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದೂ ಜ್ಞಾನದ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಒಬ್ಬನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ನಿಜವಾಗಿಯೂ, ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹದ ಮೂಲಕ ನಾವು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಯಾವುದರಿಂದ ದೂರವಾಗಿ ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಚದುರಿಹೋಗಿದ್ದೆವೋ ಆ ಏಕಸ್ವರೂಪನ ಬಳಿಗೆ ಮರಳಿ ತರಲ್ಪಡುತ್ತೇವೆ. ನಿನ್ನೊಡನೆ ಇನ್ನಾವುದನ್ನಾದರೂ ಪ್ರೀತಿಸುವವನು, ಅದನ್ನು ನಿನಗಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸದಿದ್ದರೆ, ಅವನು ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ತೀರ ಕಡಿಮೆಯೇ. ಸದಾ ಉರಿಯುತ್ತಾ ಎಂದಿಗೂ ಉರಿದುಹೋಗದ ಓ ಪ್ರೀತಿಯೇ! ಪ್ರೀತಿಸ್ವರೂಪನೇ, ನನ್ನ ದೇವರೇ, ನನ್ನನ್ನು ಉರಿಸು. ನೀನು ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹವನ್ನು ಆಜ್ಞಾಪಿಸುತ್ತೀಯೆ: ನೀನು ಆಜ್ಞಾಪಿಸುವುದನ್ನು ನನಗೆ ದಯಪಾಲಿಸು; ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸು.

ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನೀನು ನನಗೆ ಶರೀರದ ದುರಾಶೆ, ಕಣ್ಣುಗಳ ದುರಾಶೆ ಮತ್ತು ಲೋಕದ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯಿಂದ ಸಂಯಮವನ್ನು ಆಜ್ಞಾಪಿಸುತ್ತೀಯೆ. ವಿವಾಹೇತರ ಸಹಜೀವನದಿಂದ ದೂರವಿರಲು ನೀನು ಆಜ್ಞಾಪಿಸುತ್ತೀಯೆ; ವಿವಾಹದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ನೀನು ಅನುಮತಿಸಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಉತ್ತಮವಾದುದನ್ನು ಸಲಹೆ ನೀಡಿದ್ದೀಯೆ. ನೀನು ಅದನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಸಂಸ್ಕಾರದ ಸೇವಕನಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆಯೇ ಅದು ನೆರವೇರಿತು. ಆದರೂ ನನ್ನ ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವು ನನ್ನ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿಸಿದ ಅಂತಹ ವಿಷಯಗಳ ಚಿತ್ರಗಳು ಇನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿವೆ; ಈ ಸ್ಮರಣೆಯ ಕುರಿತು ನಾನು ಬಹಳವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಎಚ್ಚರವಾಗಿರುವಾಗ ಅವು ಬಲಹೀನವಾಗಿದ್ದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅವು ಸುಖವನ್ನು ಕೊಡುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ನನ್ನ ಸಮ್ಮತಿಯನ್ನೂ ಪಡೆದು, ಬಹುತೇಕ ನಿಜವೆನಿಸುವ ಅನುಭವವನ್ನೂ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ. ಹೌದು, ಆ ಚಿತ್ರಗಳ ಭ್ರಮೆಯು ನನ್ನ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ ಶರೀರದಲ್ಲಿಯೂ ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ರಬಲವಾಗುತ್ತದೆಯೆಂದರೆ, ಎಚ್ಚರವಾಗಿರುವಾಗ ನೈಜ ಸಂಗತಿಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಸಲಾರವೋ, ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಸುಳ್ಳು ದೃಶ್ಯಗಳು ಅದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತವೆ. ನನ್ನ ದೇವರಾದ ಪ್ರಭುವೇ, ಆಗಲೂ ನಾನು ನಾನೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಆದರೂ ಎಚ್ಚರದಿಂದ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರುವ ಅಥವಾ ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಎಚ್ಚರಕ್ಕೆ ಮರಳುವ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಒಂದು ಸ್ಥಿತಿಗೂ ಇನ್ನೊಂದು ಸ್ಥಿತಿಗೂ ಎಷ್ಟೊಂದು ವ್ಯತ್ಯಾಸ! ಎಚ್ಚರವಾಗಿರುವಾಗ ಇಂತಹ ಪ್ರೇರಣೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ವಿವೇಕವು ಆಗ ಎಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ? ಆ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನೇ ಅದರ ಮುಂದೆ ಒತ್ತಾಯದಿಂದ ತಂದರೂ ಅದು ಅಚಲವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಕಣ್ಣುಗಳು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಅದೂ ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆಯೇ? ಶರೀರದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳೊಡನೆ ಅದೂ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರುತ್ತದೆಯೇ? ಹಾಗಾದರೆ, ಅನೇಕ ಬಾರಿ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿಯೂ ನಾವು ಪ್ರತಿರೋಧಿಸಿ, ನಮ್ಮ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಅದರಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪರಿಶುದ್ಧವಾಗಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿ, ಇಂತಹ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳಿಗೆ ಸಮ್ಮತಿ ನೀಡದಿರುವುದು ಹೇಗೆ? ಆದರೂ ಈ ಎರಡು ಸ್ಥಿತಿಗಳ ನಡುವೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆಯೆಂದರೆ, ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ನಡೆದಾಗಲೂ ಎಚ್ಚರವಾದ ಮೇಲೆ ನಾವು ಅಂತಃಸಾಕ್ಷಿಯ ಶಾಂತಿಗೆ ಮರಳುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಯಾವುದೋ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ದುಃಖಿಸಿದರೂ, ಅದನ್ನು ಮಾಡಿದವರು ನಾವಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸದಿಂದಲೇ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.

ಸರ್ವಶಕ್ತ ದೇವರೇ, ನನ್ನ ಆತ್ಮದ ಎಲ್ಲ ರೋಗಗಳನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸಲು ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಇನ್ನೂ ಹೇರಳವಾದ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನನ್ನ ನಿದ್ರೆಯ ಅಶುದ್ಧ ಚಲನೆಗಳನ್ನೂ ಶಮನಗೊಳಿಸಲು ನೀನು ಸಮರ್ಥನಲ್ಲವೇ! ಪ್ರಭುವೇ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಕೊಡುಗೆಗಳನ್ನು ನೀನು ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಸುವೆ; ಆಗ ನನ್ನ ಆತ್ಮವು ಕಾಮಾಭಿಲಾಷೆಯ ಅಂಟಿನಿಂದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ನನ್ನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರಲಿ; ಅದು ತನಗೆ ತಾನೇ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ದಂಗೆಯೇಳದಿರಲಿ; ಕನಸುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಚಿತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಶರೀರದ ಮಲಿನತೆಯವರೆಗೂ ಹೋಗುವ ಆ ಹೀನ ಭ್ರಷ್ಟ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡದಿರುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅವುಗಳಿಗೆ ಸಮ್ಮತಿಯನ್ನೂ ನೀಡದಿರಲಿ. ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿರುವವನ ಪರಿಶುದ್ಧ ಭಾವನೆಗಳ ಮೇಲೆಯೂ ಇಂತಹ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಪ್ರಭಾವವಿರದಂತೆ ಮಾಡುವುದು—ಒಂದು ಆಲೋಚನೆಯಿಂದ ತಡೆಯಬೇಕಾದಷ್ಟೂ ಪ್ರಭಾವವಿರದಂತೆ ಮಾಡುವುದು—ಜೀವನದ ಮುಂದಿನ ಯಾವಾಗಲೋ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಈಗಿನ ನನ್ನ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಇದನ್ನು ಸಾಧಿಸುವುದು ಸರ್ವಶಕ್ತನಿಗೆ ಕಷ್ಟವಲ್ಲ. ನಾವು ಬೇಡುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಯೋಚಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲಾದುದನ್ನು ಮಾಡಲು ನೀನು ಸಮರ್ಥನು. ಆದರೆ ಈ ಬಗೆಯ ನನ್ನ ಕೆಡುಕಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಇನ್ನೂ ಹೇಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನನ್ನ ಒಳ್ಳೆಯ ಪ್ರಭುವಿನ ಮುಂದೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ; ನೀನು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವುದರಲ್ಲಿ ನಡುಕದೊಡನೆ ಹರ್ಷಿಸುತ್ತಾ, ನಾನು ಇನ್ನೂ ಅಪೂರ್ಣನಾಗಿರುವ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಶೋಕಿಸುತ್ತಾ ಇದ್ದೇನೆ. ಮರಣವು ವಿಜಯದಲ್ಲಿ ನುಂಗಲ್ಪಡುವಾಗ, ನನ್ನ ಬಾಹ್ಯ ಮತ್ತು ಆಂತರಿಕ ಮನುಷ್ಯನು ನಿನ್ನೊಡನೆ ಹೊಂದಲಿರುವ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಶಾಂತಿಯವರೆಗೂ, ನೀನು ನನ್ನಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಕರುಣೆಯನ್ನು ಪರಿಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವೆ ಎಂಬ ಭರವಸೆಯಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ.

ದಿನನಿತ್ಯದ ಮತ್ತೊಂದು ಕಷ್ಟವಿದೆ; ಆ ದಿನಕ್ಕೆ ಅದೊಂದೇ ಸಾಕಾಗಿದ್ದರೆ ಎಂದು ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ಊಟಮಾಡುವುದರಿಂದಲೂ ಕುಡಿಯುವುದರಿಂದಲೂ ನಮ್ಮ ಶರೀರದ ಹಾನಿಕರ ಕ್ಷಯವನ್ನು ನಾವು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ನೀನು ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನೂ ಆಹಾರವನ್ನೂ ಕೊನೆಗಾಣಿಸುವವರೆಗೂ ಇದು ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ; ಆಗ ಅದ್ಭುತವಾದ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಶೂನ್ಯತೆಯನ್ನು ನೀಗಿಸಿ, ಈ ಅವಿನಾಶಿಯಾದುದನ್ನು ಶಾಶ್ವತ ಅವಿನಾಶಿತ್ವದಿಂದ ಹೊದಿಸುವೆ. ಆದರೆ ಈಗ ಈ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯು ನನಗೆ ಸಿಹಿಯಾಗಿದೆ; ಆ ಸಿಹಿಗೆ ನಾನು ಸೆರೆಯಾಗದಂತೆ ಅದರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡುತ್ತೇನೆ; ಉಪವಾಸಗಳ ಮೂಲಕ ದಿನವೂ ಯುದ್ಧಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಅನೇಕ ಬಾರಿ ನನ್ನ ಶರೀರವನ್ನು ಹತೋಟಿಗೆ ತರುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ನೋವುಗಳು ಸುಖದ ಮೂಲಕ ದೂರವಾಗುತ್ತವೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಹಸಿವು ಮತ್ತು ಬಾಯಾರಿಕೆ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೋವುಗಳೇ; ಪೋಷಣೆಯೆಂಬ ಔಷಧವು ನಮ್ಮ ನೆರವಿಗೆ ಬಾರದಿದ್ದರೆ, ಅವು ಜ್ವರದಂತೆ ಸುಟ್ಟು ಕೊಲ್ಲುತ್ತವೆ. ನಿನ್ನ ಕೊಡುಗೆಗಳ ಸಾಂತ್ವನಗಳ ಮೂಲಕ ಆ ಔಷಧವು ನಮ್ಮ ಕೈಗೆಟುಕುವಂತಿದೆ; ಆ ಕೊಡುಗೆಗಳಿಂದ ಭೂಮಿ, ನೀರು ಮತ್ತು ಗಾಳಿಯು ನಮ್ಮ ದೌರ್ಬಲ್ಯಕ್ಕೆ ನೆರವಾಗುತ್ತವೆ. ಹೀಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಸಂಕಟಕ್ಕೇ ತೃಪ್ತಿ ಎಂಬ ಹೆಸರಿಡಲಾಗಿದೆ.

ಆಹಾರವನ್ನು ಔಷಧದಂತೆ ಸೇವಿಸಲು ನಾನು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ನೀನು ನನಗೆ ಕಲಿಸಿದ್ದೀಯೆ. ಆದರೆ ಹಸಿವಿನ ಅಸ್ವಸ್ಥತೆಯಿಂದ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬುವ ತೃಪ್ತಿಯ ಕಡೆಗೆ ನಾನು ಸಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ, ಆ ಸಾಗುವಿಕೆಯಲ್ಲೇ ಭೋಗಾಸಕ್ತಿಯ ಬಲೆ ನನ್ನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿಯುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಸಾಗುವಿಕೆಯೇ ಸುಖಕರವಾಗಿದೆ; ನಾವು ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ತಲುಪಬೇಕಾದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪಲು ಬೇರೆ ದಾರಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ತಿನ್ನುವುದಕ್ಕೂ ಕುಡಿಯುವುದಕ್ಕೂ ಆರೋಗ್ಯವೇ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅಪಾಯಕಾರಿಯಾದ ಸುಖವೊಂದು ಅದರ ಸಂಗಾತಿಯಾಗಿ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನಾನು ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅಥವಾ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಆ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಮಾಡುವಂತೆ, ಅದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಮುಂದಾಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಇವೆರಡರ ಅಳತೆಯೂ ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ; ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ಆಹಾರವು ಸುಖಕ್ಕೆ ತೀರಾ ಕಡಿಮೆಯೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೂ ಆಹಾರವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿರುವುದು ದೇಹದ ಅಗತ್ಯವಾದ ಆರೈಕೆಯೋ, ಅಥವಾ ಹೊಟ್ಟೆಬಾಕತನದ ಸುಖಲಾಲಸೆಯು ಮೋಸದಿಂದ ತನ್ನ ಸೇವೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಡುತ್ತಿದೆಯೋ ಎಂಬುದು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯಲ್ಲಿ ದುರ್ದೈವಿ ಆತ್ಮವು ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತದೆ; ತನ್ನನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅದರಲ್ಲೇ ಒಂದು ನೆಪವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆರೋಗ್ಯದ ಮಿತಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಸಾಕು ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಲ್ಲವೆಂದು ಹಿಗ್ಗುತ್ತದೆ; ಹೀಗೆ ಆರೋಗ್ಯದ ಹೊದಿಕೆಯಡಿ ತನ್ನ ಸುಖತೃಪ್ತಿಯ ವಿಷಯವನ್ನು ಮರೆಮಾಚಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ನಾನು ಪ್ರತಿದಿನ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ; ನಿನ್ನ ಬಲಗೈಯ ನೆರವನ್ನು ಬೇಡುತ್ತೇನೆ; ನನ್ನ ಗೊಂದಲಗಳನ್ನು ನಿನಗೇ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ದೃಢವಾದ ನಿರ್ಧಾರ ಇನ್ನೂ ನನಗಿಲ್ಲ.

ಅತಿಭೋಜನದಿಂದಲೂ ಕುಡಿತದಿಂದಲೂ ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳು ಭಾರವಾಗದಿರಲಿ ಎಂದು ಆಜ್ಞಾಪಿಸುವ ನನ್ನ ದೇವರ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ನಾನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ. ಕುಡಿತವು ನನ್ನಿಂದ ದೂರವಾಗಿದೆ; ಅದು ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಾರದಂತೆ ನೀನು ಕರುಣೆ ತೋರುವೆ. ಆದರೆ ಅತಿಭೋಜನವು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಿನ್ನ ಸೇವಕನನ್ನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಅದು ನನ್ನಿಂದ ದೂರವಾಗಿರುವಂತೆ ನೀನು ಕರುಣೆ ತೋರುವೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ನೀಡದಿದ್ದರೆ ಯಾರೂ ಸಂಯಮದಿಂದ ಇರಲಾರರು. ನಾವು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ ಬೇಡುವ ಅನೇಕ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ನೀನು ನಮಗೆ ನೀಡುತ್ತೀಯೆ; ನಾವು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವ ಮೊದಲೇ ಪಡೆದಿರುವ ಯಾವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ. ಹೌದು, ಇದನ್ನು ನಾವು ಮುಂದೆ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲೆಂದೇ ಅದನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ. ನಾನು ಎಂದೂ ಕುಡುಕನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ನೀನು ಕುಡಿತದಿಂದ ಬಿಡಿಸಿದ ಕುಡುಕರನ್ನು ನಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ. ಎಂದೂ ಕುಡುಕರಾಗಿರದವರು ಹಾಗಾಗದೆ ಉಳಿದದ್ದು ನಿನ್ನಿಂದಲೇ; ಹಾಗೆಯೇ ಹಿಂದೆ ಕುಡುಕರಾಗಿದ್ದವರು ಸದಾಕಾಲ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿಯದಿದ್ದದ್ದೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ; ಮತ್ತು ಇದು ಯಾರಿಂದ ಆಯಿತೆಂದು ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಅರಿತುಕೊಂಡದ್ದೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ. ನಿನ್ನ ಮತ್ತೊಂದು ಧ್ವನಿಯನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಿದೆ: ನಿನ್ನ ದುರಾಸೆಗಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಬೇಡ, ನಿನ್ನ ಸುಖಭೋಗದಿಂದ ದೂರ ತಿರುಗಿಕೋ. ಹೌದು, ನಾನು ಬಹಳವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಈ ಮಾತನ್ನೂ ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ: ನಾವು ತಿಂದರೆ ನಮಗೆ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ; ತಿನ್ನದಿದ್ದರೆ ನಮಗೆ ಕೊರತೆಯೇನೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂದರೆ, ತಿನ್ನುವುದು ನನ್ನನ್ನು ಸಮೃದ್ಧನನ್ನಾಗಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ತಿನ್ನದಿರುವುದು ನನ್ನನ್ನು ದುಃಖಿತನನ್ನಾಗಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಮತ್ತೊಂದು ಮಾತನ್ನೂ ನಾನು ಕೇಳಿದೆ: ನಾನು ಯಾವುದೇ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅದರಲ್ಲೇ ತೃಪ್ತನಾಗಿರಲು ಕಲಿತಿದ್ದೇನೆ; ಸಮೃದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುವುದೂ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು, ಕೊರತೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದೂ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ನನಗೆ ಶಕ್ತಿ ನೀಡುವ ಕ್ರಿಸ್ತನ ಮೂಲಕ ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಬಲ್ಲೆ. ಇಗೋ, ಸ್ವರ್ಗೀಯ ಸೇನಾಶಿಬಿರದ ಒಬ್ಬ ಸೈನಿಕ; ನಮ್ಮಂತೆ ಧೂಳಿನವನಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸ್ವಾಮೀ, ನಾವು ಧೂಳು ಎಂಬುದನ್ನೂ, ಧೂಳಿನಿಂದಲೇ ನೀನು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದೀಯೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ನೆನಪಿಸಿಕೋ; ಅವನು ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದನು, ಈಗ ಮತ್ತೆ ದೊರೆತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ಇದನ್ನು ತನ್ನಿಂದ ತಾನೇ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಇಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ನಿನ್ನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದರೂ, ಅವನೂ ಅದೇ ಧೂಳಿನಿಂದ ಆದವನೇ. ನನಗೆ ಶಕ್ತಿ ನೀಡುವಾತನ ಮೂಲಕ ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಬಲ್ಲೆ ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ನಾನು ಹಾಗೆ ಮಾಡಲು ಶಕ್ತನಾಗುವಂತೆ ನನ್ನನ್ನು ಬಲಪಡಿಸು. ನೀನು ಆಜ್ಞಾಪಿಸುವುದನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸು; ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ಆಜ್ಞಾಪಿಸು. ತಾನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆಂದು ಅವನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವಾಗ ಪ್ರಭುವಿನಲ್ಲಿಯೇ ಹೆಮ್ಮೆಪಡುತ್ತಾನೆ. ತಾನು ಪಡೆಯಲೆಂದು ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಬೇಡುವುದನ್ನೂ ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಹೊಟ್ಟೆಯ ಆಸೆಗಳನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ತೆಗೆದುಹಾಕು ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಓ ನನ್ನ ಪರಿಶುದ್ಧ ದೇವರೇ, ನೀನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದ ಕಾರ್ಯವು ನೆರವೇರುವಾಗ ಅದನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುವವನು ನೀನೇ ಎಂಬುದು ಇದರಿಂದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಒಳ್ಳೆಯ ತಂದೆಯೇ, ಶುದ್ಧರಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಶುದ್ಧವೆಂದೂ, ಆದರೆ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಿನ್ನುವ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಅದು ಕೆಡುಕೆಂದೂ ನೀನು ನನಗೆ ಕಲಿಸಿದ್ದೀಯೆ; ನೀನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಒಳ್ಳೆಯದೆಂದೂ, ಕೃತಜ್ಞತಾಸ್ತುತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಯಾವುದನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲವೆಂದೂ; ಆಹಾರವು ನಮ್ಮನ್ನು ದೇವರಿಗೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲವೆಂದೂ; ಊಟ ಅಥವಾ ಪಾನೀಯದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ತೀರ್ಪುಮಾಡಬಾರದೆಂದೂ; ತಿನ್ನುವವನು ತಿನ್ನದವನನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸದಿರಲೆಂದೂ, ತಿನ್ನದವನು ತಿನ್ನುವವನನ್ನು ತೀರ್ಪುಮಾಡದಿರಲೆಂದೂ ನೀನು ಕಲಿಸಿದ್ದೀಯೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ನಾನು ಕಲಿತಿದ್ದೇನೆ; ನಿನಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆಗಳು, ನಿನಗೆ ಸ್ತುತಿ, ನನ್ನ ದೇವರೇ, ನನ್ನ ಗುರುವೇ. ನನ್ನ ಕಿವಿಗಳ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತಟ್ಟಿ, ನನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುವವನೇ, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡಿಸು. ನಾನು ಹೆದರುವುದು ಆಹಾರದ ಅಶುದ್ಧತೆಗೆ ಅಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುವ ದುರಾಸೆಯ ಅಶುದ್ಧತೆಗೆ. ಆಹಾರಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಮಾಂಸವನ್ನೂ ತಿನ್ನಲು ನೋಹನಿಗೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡಲಾಗಿತ್ತೆಂದೂ, ಎಲೀಯನಿಗೆ ಮಾಂಸವನ್ನು ಆಹಾರವಾಗಿ ನೀಡಲಾಗಿತ್ತೆಂದೂ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು; ಮೆಚ್ಚತಕ್ಕ ಸಂಯಮವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದವನು ಮಿಡತೆಗಳೆಂಬ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ತಿಂದದ್ದರಿಂದ ಅಶುದ್ಧನಾಗಲಿಲ್ಲವೆಂದೂ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಏಸಾವನು ಬೇಳೆಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸಿ ಮೋಸಹೋದನೆಂದೂ, ದಾವೀದನು ಒಂದು ಗುಟುಕು ನೀರಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ದೂಷಿಸಿಕೊಂಡನೆಂದೂ, ನಮ್ಮ ಅರಸನಿಗೆ ಬಂದ ಪ್ರಲೋಭನೆಯು ಮಾಂಸದ ಕುರಿತಾಗಿರದೆ ರೊಟ್ಟಿಯ ಕುರಿತಾಗಿತ್ತೆಂದೂ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಮರುಭೂಮಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಜನರೂ ಗದರಿಕೆಗೆ ಅರ್ಹರಾದದ್ದು ಮಾಂಸಕ್ಕಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸಿದ್ದರಿಂದಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಆಹಾರದ ಆಸೆಯಿಂದ ಪ್ರಭುವಿನ ವಿರುದ್ಧ ಗೊಣಗುಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ.

ಹೀಗೆ ಈ ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳ ನಡುವೆ ಇದ್ದುಕೊಂಡು, ನಾನು ಪ್ರತಿದಿನ ಊಟಪಾನಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರಿಯಾಸಕ್ತಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡುತ್ತೇನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಉಪಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಬಾಳುವುದನ್ನು ತೊರೆಯುವಂತೆ, ಊಟಪಾನಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆಗೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊರೆದು, ಮತ್ತೆಂದೂ ಅವುಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟದಿರಲು ನಿರ್ಧರಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾಲಿಗೆಯ ಲಗಾಮನ್ನು ಅತಿಯಾದ ಸಡಿಲಿಕೆಯೂ ಅತಿಯಾದ ಬಿಗಿತವೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಹಿಡಿದಿರಬೇಕು. ಓ ಕರ್ತನೇ, ಅಗತ್ಯದ ಮಿತಿಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಮೀರಿ ಹೋಗದವನು ಯಾರು? ಅಂಥವನು ಯಾರೇ ಆಗಿರಲಿ, ಅವನು ಮಹಾನ್ ವ್ಯಕ್ತಿ; ಅವನು ನಿನ್ನ ನಾಮವನ್ನು ಮಹಿಮೆಪಡಿಸಲಿ. ಆದರೆ ನಾನು ಅಂಥವನಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಪಾಪಿ. ಆದರೂ ನಾನೂ ನಿನ್ನ ನಾಮವನ್ನು ಮಹಿಮೆಪಡಿಸುತ್ತೇನೆ; ಲೋಕವನ್ನು ಜಯಿಸಿದಾತನು ನನ್ನ ಪಾಪಗಳಿಗಾಗಿ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಸ್ಥಿಕೆ ವಹಿಸುತ್ತಾನೆ; ತನ್ನ ದೇಹದ ದುರ್ಬಲ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಆತನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಅಪೂರ್ಣವಾಗಿರುವುದನ್ನು ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಂಡಿವೆ; ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಬರೆಯಲ್ಪಡುವವು.

ಸುಗಂಧಗಳ ಆಕರ್ಷಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಹೆಚ್ಚು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅವು ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಅವುಗಳ ಕೊರತೆ ನನಗೆ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಇದ್ದಾಗ ನಾನು ಅವುಗಳನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೂ ಅವುಗಳಿಲ್ಲದೆ ಇರಲು ಸದಾ ಸಿದ್ಧನಾಗಿರುತ್ತೇನೆ. ನನಗೆ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಹೀಗೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ; ಬಹುಶಃ ನಾನು ಮೋಸಹೋಗಿರಬಹುದು. ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳು ನನಗೇ ಮರೆಯಾಗಿರುವುದೂ ಒಂದು ದುಃಖಕರ ಕತ್ತಲೆಯೇ. ಹೀಗಾಗಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಶಕ್ತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತನ್ನನ್ನೇ ವಿಚಾರಿಸುವಾಗ, ತನ್ನನ್ನೇ ಸುಲಭವಾಗಿ ನಂಬಲು ಧೈರ್ಯಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅನುಭವವು ಬಯಲುಮಾಡದ ಹೊರತು, ಅದರೊಳಗೆ ಇರುವುದೂ ಬಹುಪಾಲು ಮರೆಯಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷೆಯೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಈ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ತಾವು ಸುರಕ್ಷಿತರೆಂದು ಭಾವಿಸಬಾರದು; ಏಕೆಂದರೆ ಕೆಟ್ಟವನಾಗಿದ್ದವನು ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾದಂತೆಯೇ, ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗಿದ್ದವನು ಕೆಟ್ಟವನಾಗುವುದೂ ಸಾಧ್ಯ. ನಮ್ಮ ಏಕೈಕ ಭರವಸೆ, ಏಕೈಕ ನಂಬಿಕೆ, ನಿಶ್ಚಿತವಾದ ಏಕೈಕ ವಾಗ್ದಾನ ನಿನ್ನ ಕರುಣೆಯೇ.

ಕಿವಿಗೆ ಆನಂದ ನೀಡುವ ವಿಷಯಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ವಶದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದವು; ಆದರೆ ನೀನು ಆ ಬಂಧನವನ್ನು ಸಡಿಲಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದೆ. ಈಗ, ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯಗಳು ಜೀವ ತುಂಬುವ ಆ ಮಧುರ ಸ್ವರಗಳನ್ನು ಸಿಹಿಯಾದ, ಶ್ರುತಿಬದ್ಧವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಡಿದಾಗ, ನಾನು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ; ಆದರೂ ಅವುಗಳಿಗೆ ಬಂಧಿತನಾಗುವಷ್ಟು ಅಲ್ಲ, ಬಯಸಿದಾಗ ಅವುಗಳಿಂದ ದೂರವಾಗಲು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಆದರೆ ಅವುಗಳಿಗೆ ಜೀವವಾಗಿರುವ ಮತ್ತು ನನ್ನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶ ಪಡೆಯಲು ದಾರಿಯಾಗಿರುವ ವಾಕ್ಯಗಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ, ಆ ಸ್ವರಗಳೂ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಗೌರವದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತವೆ; ಅವುಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ನೀಡುವುದು ನನಗೆ ಬಹಳ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವುಗಳಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಗೌರವ ನೀಡುತ್ತಿರುವೆನೆಂದು ನನಗೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಪವಿತ್ರ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಹಾಡದೆ ಹೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಹೀಗೆ ಹಾಡಿದಾಗ ಅವು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪವಿತ್ರವಾಗಿಯೂ ಉತ್ಸಾಹಪೂರ್ಣವಾಗಿಯೂ ಭಕ್ತಿಯ ಜ್ವಾಲೆಯತ್ತ ಎತ್ತುತ್ತವೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲದೆ, ನಮ್ಮ ಆತ್ಮದ ವಿವಿಧ ಭಾವಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕ ಸ್ವರಲಯಗಳು ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಗಾಯನದಲ್ಲಿಯೂ ಮಧುರ ವೈವಿಧ್ಯದಿಂದ ಇವೆ; ಅವುಗಳ ನಡುವಿನ ಯಾವುದೋ ಗುಪ್ತ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ಆ ಭಾವಗಳು ಜಾಗೃತಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಎಂದು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಶರೀರದ ಈ ಸುಖವು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ನನ್ನನ್ನು ವಂಚಿಸುತ್ತದೆ; ಆತ್ಮವು ಅದಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗಿ ದುರ್ಬಲಗೊಳ್ಳಬಾರದು. ಇಂದ್ರಿಯವು ವಿವೇಕಕ್ಕೆ ವಿಧೇಯವಾಗಿ, ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ವಿವೇಕಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶ ನೀಡಲಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದು ವಿವೇಕಕ್ಕಿಂತ ಮುಂದೆ ಓಡಿ, ಅದನ್ನೇ ಮುನ್ನಡೆಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಈ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ಪಾಪ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಆದರೆ ಬಳಿಕ ಅದರ ಅರಿವು ನನಗಾಗುತ್ತದೆ.

ಬೇರೆ ಸಮಯಗಳಲ್ಲಿ, ಈ ವಂಚನೆಯನ್ನೇ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಅತಿಯಾದ ಆತಂಕದಿಂದ, ಮಿತಿಮೀರಿದ ಕಠೋರತೆಯ ತಪ್ಪಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತೇನೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇದು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆಂದರೆ, ದಾವೀದರ ಕೀರ್ತನೆಗಳಿಗೆ ಬಳಸುವ ಮಧುರ ಸಂಗೀತದ ಸ್ವರಮಾಧುರ್ಯವೆಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಕಿವಿಗಳಿಂದಲೂ ಸಭೆಯಿಂದಲೂ ದೂರವಾಗಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡ್ರಿಯಾದ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರಾದ ಅಥನಾಸಿಯಸ್ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ನನಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿದ್ದ ಒಂದು ವಿಧಾನವೇ ಹೆಚ್ಚು ಸುರಕ್ಷಿತವೆಂದು ತೋರುತ್ತದೆ: ಅವರು ಕೀರ್ತನೆ ಓದುವವನಿಗೆ ಸ್ವರದ ಏರಿಳಿತವನ್ನು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ ಓದುವಂತೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು; ಅದು ಹಾಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮಾತನಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಹತ್ತಿರವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ, ನಾನು ಮರಳಿ ಪಡೆದ ವಿಶ್ವಾಸದ ಆರಂಭದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಸಭೆಯ ಕೀರ್ತನಾಗಾನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಸುರಿಸಿದ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗಲೂ, ಈಗಲೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ, ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ತವಾದ ಸ್ವರಲಯದಲ್ಲಿ ಹಾಡಿದಾಗ ಗಾಯನದಿಂದಲ್ಲ, ಹಾಡಲಾಗುವ ವಿಷಯಗಳಿಂದ ನಾನು ಮನಕರಗುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸುವಾಗಲೂ, ಈ ಪದ್ಧತಿಯ ಮಹತ್ತರ ಪ್ರಯೋಜನವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಹೀಗೆ ನಾನು ಸುಖದ ಅಪಾಯಕ್ಕೂ ಅಂಗೀಕೃತವಾದ ಹಿತಕ್ಕೂ ನಡುವೆ ತೂಗಾಡುತ್ತೇನೆ. ಆದರೂ, ಬದಲಾಯಿಸಲಾಗದ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಘೋಷಿಸುವವನಂತೆ ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಹಾಡುವ ರೂಢಿಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದರತ್ತಲೇ ಹೆಚ್ಚು ಒಲವು ತೋರುತ್ತೇನೆ; ಹೀಗೆ ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ಸಿಗುವ ಆನಂದದ ಮೂಲಕ ದುರ್ಬಲ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಭಕ್ತಿಯ ಭಾವದತ್ತ ಏರಲಿ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಆಶಯ. ಆದರೆ ಹಾಡುವ ವಾಕ್ಯಗಳಿಗಿಂತ ಧ್ವನಿಯಿಂದಲೇ ನಾನು ಹೆಚ್ಚು ಮನಕರಗಿದಾಗ, ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಅರ್ಹವಾದ ಪಾಪ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ; ಆಗ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಕೇಳದಿರುವುದೇ ಮೇಲು ಎಂದು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಈಗ ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ; ಸತ್ಕಾರ್ಯವು ಫಲಿಸುವಂತೆ ನಿಮ್ಮ ಅಂತರಂಗದ ಭಾವಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರೇ, ನೀವೆಲ್ಲರೂ ನನ್ನೊಡನೆ ಅಳಿರಿ, ನನಗಾಗಿ ಅಳಿರಿ. ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ತರದವರಾದ ನಿಮಗೆ ಈ ವಿಷಯಗಳು ತಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಓ ಕರ್ತನೇ, ನನ್ನ ದೇವರೇ, ನೀನು ಕಿವಿಗೊಡು; ಗಮನಿಸು, ನೋಡು, ಕರುಣೆತೋರು ಮತ್ತು ನನ್ನನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸು. ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ನನಗೇ ಒಂದು ಒಗಟಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಇದೇ ನನ್ನ ದೌರ್ಬಲ್ಯ.

ನನ್ನ ಈ ದೇಹದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಪಡೆಯುವ ಸುಖದ ವಿಷಯ ಇನ್ನೂ ಉಳಿದಿದೆ. ನಿನ್ನ ಆಲಯದ ಕಿವಿಗಳಾದ ಆ ಸಹೋದರಭಾವದ, ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಕಿವಿಗಳು ಆಲಿಸುವಂತೆ, ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಿವೇದಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಹೀಗೆ, ಇನ್ನೂ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ದೈಹಿಕ ಕಾಮದ ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳ ಕುರಿತ ನಿವೇದನೆಯನ್ನು ಮುಗಿಸಬೇಕು. ನಾನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಡುತ್ತಾ, ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿರುವ ನನ್ನ ನಿವಾಸವನ್ನು ವಸ್ತ್ರದಂತೆ ಧರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಕಣ್ಣುಗಳು ಸುಂದರವಾದ, ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಆಕಾರಗಳನ್ನೂ ಉಜ್ವಲವಾದ, ಮೃದುವಾದ ಬಣ್ಣಗಳನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತವೆ. ಇವು ನನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿರಲಿ; ಬದಲಾಗಿ, ಇವುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ದೇವರು ಅದನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಲಿ. ಇವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯವು; ಆದರೂ ನನ್ನ ಪರಮ ಒಳಿತು ಆತನೇ ಹೊರತು ಇವುಗಳಲ್ಲ. ನಾನು ಎಚ್ಚರವಾಗಿರುವಾಗ ದಿನವಿಡೀ ಇವು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಸಂಗೀತದಿಂದಲೂ ಎಲ್ಲ ಧ್ವನಿಗಳಿಂದಲೂ ದೊರಕುವ ವಿರಾಮದಂತೆ, ಇವುಗಳಿಂದ ನನಗೆ ಯಾವ ವಿರಾಮವೂ ದೊರಕುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಬಣ್ಣಗಳ ರಾಣಿಯಾದ ಈ ಬೆಳಕು, ನಾವು ನೋಡುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆವರಿಸಿ, ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಎಲ್ಲಿದ್ದರೂ ವಿವಿಧ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಳಿ ಸುಳಿದಾಡುತ್ತಾ, ನಾನು ಬೇರೆ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸದಿರುವಾಗಲೂ ನನಗೆ ಹಿತವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಎಷ್ಟು ಬಲವಾಗಿ ಸುತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆಂದರೆ, ಅದನ್ನು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ತೆಗೆದುಹಾಕಿದರೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಹಂಬಲದಿಂದ ಹುಡುಕುತ್ತೇನೆ; ಅದು ಬಹುಕಾಲ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮನಸ್ಸು ದುಃಖಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಓ ಬೆಳಕೇ, ತೋಬಿಯಾಸನು ಈ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮುಚ್ಚಿಹೋಗಿದ್ದಾಗಲೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡನು; ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಜೀವದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬೋಧಿಸಿ, ತಾನೂ ಪ್ರೀತಿಯ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನಿಡುತ್ತಾ ಎಂದಿಗೂ ದಾರಿತಪ್ಪದೆ ಮುಂದೆ ನಡೆದನು. ಇಸಾಕನೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡನು; ಅವನ ದೈಹಿಕ ಕಣ್ಣುಗಳು ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಿಂದ ಮಂಕಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಹೋಗಿದ್ದಾಗ, ತನ್ನ ಪುತ್ರರನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ಆಶೀರ್ವದಿಸುವುದಲ್ಲ, ಆಶೀರ್ವದಿಸುವ ಮೂಲಕ ಅವರನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ವರ ಅವನಿಗೆ ದೊರಕಿತು. ಯಾಕೋಬನೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಂಡನು; ಅತಿಯಾದ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಿಂದ ಅವನೂ ಕುರುಡನಾಗಿದ್ದರೂ, ಪ್ರಕಾಶಿತ ಹೃದಯದಿಂದ ತನ್ನ ಪುತ್ರರ ಮೂಲಕ, ಅವರಲ್ಲಿ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಸೂಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಭವಿಷ್ಯದ ಜನಾಂಗದ ವಿವಿಧ ಕುಲಗಳ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಿದನು. ಯೋಸೇಫನಿಂದ ತನಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ, ಗೂಢಾರ್ಥವುಳ್ಳ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೈಗಳನ್ನು ಅಡ್ಡಹಾಕಿ ಇರಿಸಿದನು; ಅವರ ತಂದೆಯು ತನ್ನ ಹೊರಗಣ್ಣಿಗೆ ಕಂಡಂತೆ ಆ ಕೈಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಬಯಸಿದ ರೀತಿಯಲ್ಲಲ್ಲ, ತಾನು ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ವಿವೇಚಿಸಿದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಇರಿಸಿದನು. ಇದೇ ಆ ಬೆಳಕು; ಅದು ಒಂದೇ, ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಕಂಡು ಪ್ರೀತಿಸುವವರೆಲ್ಲರೂ ಒಂದಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ನಾನು ಹೇಳಿದ ಆ ಭೌತಿಕ ಬೆಳಕು, ಈ ಲೋಕವನ್ನು ಕುರುಡಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವವರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿನ ಬದುಕನ್ನು ಆಕರ್ಷಕವೂ ಅಪಾಯಕಾರಿಯೂ ಆದ ಮಾಧುರ್ಯದಿಂದ ಸವಿಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ತಿಳಿದಿರುವವರು, “ಓ ಸರ್ವವನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಪ್ರಭುವೇ,” ಅದನ್ನು ನಿನ್ನ ಸ್ತುತಿಗೀತೆಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ನಿದ್ರಾಮಗ್ನರಾಗಿ ಅದರ ವಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನೂ ಅಂಥವನಾಗಿರಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ನಿನ್ನ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಾನು ನಡೆಯುವ ಪಾದಗಳು ಬಲೆಗೆ ಸಿಲುಕದಂತೆ, ಕಣ್ಣುಗಳ ಈ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತೇನೆ; ನನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಬಲೆಯಿಂದ ಬಿಡಿಸಬೇಕೆಂದು, ನನ್ನ ಅಗೋಚರ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನಿನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಎತ್ತುತ್ತೇನೆ. ಅವು ಬಲೆಗೆ ಸಿಲುಕುವುದರಿಂದ, ನೀನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತೀ. ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೂ ಹಾಕಿರುವ ಬಲೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಪದೇಪದೇ ಸಿಲುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವುಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡಿಸುವುದನ್ನು ನೀನು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಇಸ್ರಾಯೇಲನ್ನು ಕಾಯುವ ನೀನು ತೂಕಡಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ನಿದ್ರಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ.

ಜನರು ತಮ್ಮದೇ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಪ್ರಲೋಭಿಸಲು ಎಷ್ಟೊಂದು ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಅಲಂಕಾರಿಕ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ! ನಮ್ಮ ಉಡುಪುಗಳಲ್ಲಿ, ಪಾದರಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ, ಪಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ, ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವಿವಿಧ ಪ್ರತಿಮೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಾನಾ ಕಲೆಗಳಿಂದಲೂ ತಯಾರಿಕಾ ವಿಧಾನಗಳಿಂದಲೂ ಇವುಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇವು ಅಗತ್ಯವಾದ ಮತ್ತು ಮಿತವಾದ ಎಲ್ಲ ಬಳಕೆಯನ್ನೂ, ಭಕ್ತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಎಲ್ಲ ಅರ್ಥವನ್ನೂ ಬಹಳವಾಗಿ ಮೀರಿವೆ. ಹೀಗೆ ಅವರು ಹೊರಗೆ ತಾವೇ ಮಾಡಿದವುಗಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾ, ಒಳಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದಾತನನ್ನು ತೊರೆದು, ತಾವು ಏನಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೋ ಅದನ್ನೇ ನಾಶಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ! ಆದರೆ ನನ್ನ ದೇವರೇ, ನನ್ನ ಮಹಿಮೆಯೇ, ನಾನು ಇದರಿಂದಲೂ ನಿನಗೆ ಸ್ತುತಿಗೀತೆಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತೇನೆ; ನನ್ನನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುವಾತನಿಗೆ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಮಾನವರ ಆತ್ಮಗಳ ಮೂಲಕ ಅವರ ನಿಪುಣ ಕೈಗಳಿಗೆ ತಲುಪುವ ಆ ಸುಂದರ ವಿನ್ಯಾಸಗಳು, ನಮ್ಮ ಆತ್ಮಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಮೇಲಿರುವ ಆ ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಬರುತ್ತವೆ; ನನ್ನ ಆತ್ಮವು ಹಗಲಿರುಳೂ ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಬಾಹ್ಯ ಸೌಂದರ್ಯಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುವವರೂ ಅವುಗಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುವವರೂ, ಅವುಗಳನ್ನು ನಿರ್ಣಯಿಸುವ ಮಾನದಂಡವನ್ನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆಯೇ ಹೊರತು, ಅವುಗಳನ್ನು ಬಳಸುವ ಮಾನದಂಡವನ್ನಲ್ಲ. ಅವರು ಆತನನ್ನು ಗ್ರಹಿಸದಿದ್ದರೂ ಆತನು ಅಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ; ಅವರು ದಾರಿತಪ್ಪದೆ, ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸುಖಕರವಾದ ಆಯಾಸದಲ್ಲಿ ಚೆಲ್ಲಿಹಾಕದೆ, ನಿನಗಾಗಿ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬುದೇ ಇದರ ಉದ್ದೇಶ. ನಾನೂ ಇದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಅರಿಯುತ್ತಾ ಇದ್ದರೂ, ಈ ಬಾಹ್ಯ ಸೌಂದರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಪ್ರಭುವೇ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತೀ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತೀ; ಏಕೆಂದರೆ ನಿನ್ನ ಕೃಪಾಪ್ರೀತಿ ನನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗಿದೆ. ನಾನು ದೀನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ, ನೀನಾದರೋ ಕರುಣೆಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತೀ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾನು ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಾತ್ರ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾಗ, ನನಗೇ ಅರಿವಾಗದಂತೆ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತೀ; ಇನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾನು ಅವುಗಳಿಗೆ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವುದರಿಂದ, ನೋವಿನೊಂದಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತೀ.

ಇದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದು ಬಗೆಯ ಪ್ರಲೋಭನೆಯೂ ಸೇರುತ್ತದೆ; ಅದು ಹಲವು ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಅಪಾಯಕಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಸುಖಭೋಗಗಳಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುವ ಶರೀರದ ದುರಾಶೆಯಿದೆ; ಅದಕ್ಕೆ ದಾಸರಾಗಿ ನಿನ್ನಿಂದ ದೂರ ಹೋಗುವವರು ಅದರಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ದೇಹದ ಅದೇ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮೂಲಕ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ವ್ಯರ್ಥವಾದ, ಕುತೂಹಲಭರಿತವಾದ ಒಂದು ಬಯಕೆಯೂ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಕಲಿಕೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮರೆಮಾಚಿಕೊಂಡಿರುವ ಈ ಬಯಕೆ, ಶರೀರದಲ್ಲಿ ಸುಖಪಡುವುದಕ್ಕಲ್ಲ, ಶರೀರದ ಮೂಲಕ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಿದೆ. ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಹಂಬಲವೇ ಇದರ ನೆಲೆಯಾಗಿರುವುದರಿಂದಲೂ, ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಬಳಸುವ ಇಂದ್ರಿಯ ದೃಷ್ಟಿಯಾಗಿರುವುದರಿಂದಲೂ, ಪವಿತ್ರ ವಚನದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಕಣ್ಣುಗಳ ದುರಾಶೆ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನೋಡುವುದು ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೇ ಸೇರಿದ ಕೆಲಸ; ಆದರೂ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅರಸಲು ಇತರ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಬಳಸುವಾಗ ಅವುಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ನಾವು ಈ ಪದವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತೇವೆ. ಅದು ಹೇಗೆ ಮಿಂಚುತ್ತದೆ ಕೇಳು ಎಂದಾಗಲಿ, ಅದು ಹೇಗೆ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುತ್ತದೆ ಮೂಸಿ ನೋಡು ಎಂದಾಗಲಿ, ಅದು ಹೇಗೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ ರುಚಿ ನೋಡು ಎಂದಾಗಲಿ, ಅದು ಹೇಗೆ ಥಳಥಳಿಸುತ್ತದೆ ಮುಟ್ಟಿ ನೋಡು ಎಂದಾಗಲಿ ನಾವು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುವಂಥವು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ. ಆದರೂ, ಕಣ್ಣುಗಳು ಮಾತ್ರ ಗ್ರಹಿಸಬಲ್ಲ ಅದು ಹೇಗೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ ನೋಡು ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಅದು ಹೇಗೆ ಸದ್ದುಮಾಡುತ್ತದೆ ನೋಡು, ಅದು ಹೇಗೆ ವಾಸನೆ ಬೀರುತ್ತದೆ ನೋಡು, ಅದರ ರುಚಿ ಹೇಗಿದೆ ನೋಡು, ಅದು ಎಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದೆ ನೋಡು ಎಂದೂ ಹೇಳುತ್ತೇವೆ. ಹೀಗೆ, ಈಗಾಗಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮೂಲಕ ಪಡೆಯುವ ಒಟ್ಟಾರೆ ಅನುಭವವನ್ನು ಕಣ್ಣುಗಳ ದುರಾಶೆ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನೋಡುವ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೇ ಅಗ್ರಸ್ಥಾನವಿದ್ದರೂ, ಇತರ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಯಾವುದಾದರೂ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅರಸುವಾಗ, ಹೋಲಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ತಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

ಆದರೆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಎಲ್ಲಿ ಸುಖವನ್ನು ಅರಸುತ್ತವೆ, ಎಲ್ಲಿ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ತಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಇದರಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಬಹುದು. ಸುಖವು ಸುಂದರವಾದ, ಇಂಪಾದ, ಸುಗಂಧಭರಿತವಾದ, ರುಚಿಕರವಾದ, ಮೃದುವಾದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಅರಸುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಕುತೂಹಲವು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ನೋಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಇವುಗಳಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾದವುಗಳನ್ನೂ ಅರಸುತ್ತದೆ. ಕಿರಿಕಿರಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕೆಂದಲ್ಲ, ಅವುಗಳನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ದುರಾಶೆಯಿಂದ ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನನ್ನು ನಡುಗಿಸುವಂಥ ಛಿದ್ರಗೊಂಡ ಶವವನ್ನು ನೋಡುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸುಖವಿದೆ? ಆದರೂ ಅದು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಬಿದ್ದಿದ್ದರೆ, ಜನರು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಗುಂಪುಗೂಡಿ, ದುಃಖಿತರಾಗಿ, ಬಿಳಿಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಅದನ್ನು ಕಾಣಲು ಅವರು ಹೆದರುತ್ತಾರೆ. ಎಚ್ಚರವಾಗಿದ್ದಾಗ ಯಾರಾದರೂ ಅದನ್ನು ನೋಡುವಂತೆ ಅವರನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದರೇನೋ, ಅಥವಾ ಅದರ ಸೌಂದರ್ಯದ ಕುರಿತ ಯಾವುದೋ ಸುದ್ದಿ ಅವರನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸೆಳೆದಿತೇನೋ ಎಂಬಂತೆ! ಇತರ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಹೀಗೆಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ; ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸುತ್ತ ಹೋದರೆ ಬಹಳ ದೀರ್ಘವಾಗುತ್ತದೆ. ರಂಗಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲಾಗುವ ಆ ಎಲ್ಲ ವಿಚಿತ್ರ ದೃಶ್ಯಗಳಿಗೂ ಈ ಕುತೂಹಲದ ಕಾಯಿಲೆಯೇ ಮೂಲ. ಇದರಿಂದಲೇ ಮನುಷ್ಯರು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಗುಪ್ತ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಶೋಧಿಸಲು ಮುಂದಾಗುತ್ತಾರೆ; ಅದು ನಮ್ಮ ಗುರಿಗೆ ಹೊರತಾದದ್ದು. ಅವುಗಳನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ; ಆದರೂ ಅವುಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನೇ ಹೊರತು ಬೇರೇನನ್ನೂ ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೇ ವಿಕೃತ ಜ್ಞಾನದ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಮಾಟಮಂತ್ರದ ವಿದ್ಯೆಗಳನ್ನು ಅರಸುವುದಕ್ಕೂ ಇದೇ ಕಾರಣ. ಧರ್ಮಾಚರಣೆಯಲ್ಲಿಯೂ ದೇವರನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಇದೇ ಕಾರಣ: ಯಾವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಬಯಸದೆ, ಕೇವಲ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ನೋಡುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಆತನಿಂದ ಸೂಚಕಕಾರ್ಯಗಳನ್ನೂ ಅದ್ಭುತಗಳನ್ನೂ ಬೇಡುವಾಗ ಹೀಗಾಗುತ್ತದೆ.

ಬಲೆಗಳೂ ಅಪಾಯಗಳೂ ತುಂಬಿರುವ ಈ ವಿಶಾಲ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ, ಇಗೋ, ನನ್ನ ರಕ್ಷಣೆಯ ದೇವರೇ, ನೀನು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಿಂದ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕವನ್ನು ನಾನು ಕತ್ತರಿಸಿ, ನನ್ನ ಹೃದಯದಿಂದ ಹೊರದೂಡಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೂ ಇಂಥ ಎಷ್ಟೋ ಸಂಗತಿಗಳು ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನ ಸುತ್ತ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದಲೂ ಝೇಂಕರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಇಂಥ ಯಾವುದೂ ನನ್ನ ಗಮನವನ್ನು ಸೆಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ನನ್ನಲ್ಲಿ ವ್ಯರ್ಥ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಲು ನಾನು ಯಾವಾಗ ಧೈರ್ಯಪಡಬಲ್ಲೆ? ಈಗ ರಂಗಮಂದಿರಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಸೆಳೆದೊಯ್ಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನಿಜ; ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಗತಿಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದರಲ್ಲಿಯೂ ನನಗೆ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ; ನನ್ನ ಆತ್ಮವು ಎಂದಿಗೂ ಸತ್ತವರ ಆತ್ಮಗಳನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿಲ್ಲ; ಪವಿತ್ರತೆಗೆ ಧಕ್ಕೆ ತರುವ ಎಲ್ಲ ಗುಪ್ತ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ನಾನು ಅಸಹ್ಯಪಡುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಕರ್ತನಾದ ದೇವರೇ, ದೀನತೆಯಿಂದಲೂ ಏಕಚಿತ್ತದಿಂದಲೂ ನಾನು ಸೇವಿಸಬೇಕಾದ ನಿನ್ನಿಂದ ಯಾವುದಾದರೂ ಸೂಚಕಕಾರ್ಯವನ್ನು ಬಯಸುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಶತ್ರುವು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಎಂಥ ಕುತಂತ್ರಗಳನ್ನೂ ಸಲಹೆಗಳನ್ನೂ ಪ್ರಯೋಗಿಸುತ್ತಾನೆ! ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಅರಸನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿಯೂ, ನಮ್ಮ ನಿರ್ಮಲವೂ ಪವಿತ್ರವೂ ಆದ ತಾಯ್ನಾಡಾದ ಜೆರುಸಲೇಮಿನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ: ಅಂಥದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡುವುದು ಈಗ ನನ್ನಿಂದ ದೂರವಿರುವಂತೆಯೇ, ಅದು ಸದಾ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚುಹೆಚ್ಚಾಗಿ ದೂರವಾಗಿರಲಿ. ಆದರೆ ಯಾರದಾದರೂ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವಾಗ, ನನ್ನ ಗುರಿ ಮತ್ತು ಉದ್ದೇಶ ತೀರ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ನಿನ್ನ ಚಿತ್ತದಂತೆ ನಡೆದು, ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಲು ನೀನು ನನಗೆ ಅನುಗ್ರಹಿಸುತ್ತೀಯೆ ಮತ್ತು ಮುಂದೆಯೂ ಅನುಗ್ರಹಿಸುವೆ.

ಆದರೂ, ಪ್ರತಿದಿನ ಎಷ್ಟೆಷ್ಟು ಕ್ಷುಲ್ಲಕವೂ ತುಚ್ಛವೂ ಆದ ವಿಷಯಗಳು ನಮ್ಮ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ಪ್ರಲೋಭಿಸುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ನಾವು ಅವುಗಳಿಗೆ ಮಣಿಯುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಯಾರು ಎಣಿಸಬಲ್ಲರು? ದುರ್ಬಲರಿಗೆ ನೋವುಂಟುಮಾಡಬಾರದೆಂದು, ಜನರು ಹೇಳುವ ವ್ಯರ್ಥ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರಂತೆ ನಾವು ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಕೇಳತೊಡಗುತ್ತೇವೆ; ಆಮೇಲೆ ಕ್ರಮೇಣ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗುತ್ತೇವೆ! ಮೊಲವನ್ನು ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ನಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡಲು ನಾನು ಈಗ ಕ್ರೀಡಾಂಗಣಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಹೊಲದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹಾದುಹೋಗುವಾಗ ಅಂಥ ಬೆನ್ನಟ್ಟುವಿಕೆ ಕಂಡರೆ, ಅದು ಯಾವುದೋ ಗಂಭೀರ ಚಿಂತನೆಯಿಂದಲೂ ನನ್ನ ಗಮನವನ್ನು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಸೆಳೆದು, ತನ್ನ ಹಿಂದೆ ಎಳೆಯಬಹುದು. ನಾನು ಸವಾರಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಆ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸದಿದ್ದರೂ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅತ್ತ ಹೊರಳಿಸುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ದೌರ್ಬಲ್ಯವನ್ನು ನನಗೆ ತೋರಿಸಿದ ನೀನು, ಆ ದೃಶ್ಯವನ್ನೇ ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ನೆಲೆಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಿನ್ನೆಡೆಗೆ ಏರಬೇಕೆಂದೋ, ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗಬೇಕೆಂದೋ ತಕ್ಷಣವೇ ನನ್ನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸದಿದ್ದರೆ, ನಾನು ಮಂದಮತಿಯಾಗಿ ಅದನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತುಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವಾಗ, ನೊಣಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯುವ ಹಲ್ಲಿಯೋ, ತನ್ನ ಬಲೆಗೆ ನುಗ್ಗುವ ನೊಣಗಳನ್ನು ಸಿಕ್ಕಿಸುವ ಜೇಡವೋ ಆಗಾಗ ನನ್ನ ಗಮನವನ್ನು ಸೆಳೆಯುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳಲಿ? ಅವು ಕೇವಲ ಸಣ್ಣ ಜೀವಿಗಳೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ವಿಷಯ ಬೇರೆಯಾಗುತ್ತದೆಯೇ? ಅವುಗಳಿಂದ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತಗೊಳಿಸುವ ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತೇನೆ; ಆದರೆ ಮೊದಲು ನನ್ನ ಗಮನವನ್ನು ಸೆಳೆಯುವುದು ಈ ಉದ್ದೇಶವಲ್ಲ. ಬಿದ್ದ ಮೇಲೆ ಬೇಗನೆ ಏಳುವುದು ಒಂದು; ಬೀಳದೇ ಇರುವುದು ಇನ್ನೊಂದು. ಇಂತಹ ವಿಷಯಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಜೀವನ ತುಂಬಿದೆ; ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಅದ್ಭುತವಾದ ಮಹಾ ಕರುಣೆಯೇ ನನ್ನ ಏಕೈಕ ಭರವಸೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಹೃದಯವು ಇಂಥ ವಿಷಯಗಳ ಪಾತ್ರೆಯಾಗಿ, ಈ ವಿಪುಲವಾದ ವ್ಯರ್ಥ ಸಂಗತಿಗಳ ರಾಶಿಯಿಂದ ತುಂಬಿಹೋದಾಗ, ಅವುಗಳಿಂದ ನಮ್ಮ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳೂ ಆಗಾಗ ತಡೆಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ, ಚಿತ್ತಚಾಂಚಲ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತವೆ. ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಸ್ವರವನ್ನು ನಿನ್ನ ಕಿವಿಗಳ ಕಡೆಗೆ ಎತ್ತುವಾಗ, ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ನುಗ್ಗಿಬರುವ ವ್ಯರ್ಥ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಈ ಮಹತ್ವದ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಭಂಗ ತರುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಇದನ್ನೂ ನಾವು ಅಲ್ಪಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಬೇಕೇ? ಅಥವಾ, ನಮ್ಮನ್ನು ಪರಿವರ್ತಿಸಲು ನೀನು ಆರಂಭಿಸಿರುವುದರಿಂದ, ನಿನ್ನ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಕರುಣೆಯ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾವುದಾದರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತೆ ಭರವಸೆಯ ಕಡೆಗೆ ತರಬಲ್ಲದೇ?

ನೀನು ಈಗಾಗಲೇ ನನ್ನನ್ನು ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಪರಿವರ್ತಿಸಿರುವೆ ಎಂಬುದು ನಿನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ. ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ತೀವ್ರ ಹಂಬಲದಿಂದ ಮೊದಲು ನನ್ನನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸಿದವನು ನೀನೇ. ಹೀಗೆ ನನ್ನ ಉಳಿದ ಎಲ್ಲ ಅಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ, ನನ್ನ ಎಲ್ಲ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸಿ, ನನ್ನ ಜೀವವನ್ನು ನಾಶದಿಂದ ವಿಮೋಚಿಸಿ, ಕರುಣೆಯನ್ನೂ ದಯೆಯನ್ನೂ ನನಗೆ ಕಿರೀಟವಾಗಿ ತೊಡಿಸಿ, ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂಗತಿಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಬಯಕೆಯನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಲು ನೀನು ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದೆ. ನಿನ್ನ ಭಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಅಂಕೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟು, ನಿನ್ನ ನೊಗಕ್ಕೆ ಬಾಗುವಂತೆ ನನ್ನ ಕುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ಪಳಗಿಸಿದವನು ನೀನೇ. ಈಗ ನಾನು ಆ ನೊಗವನ್ನು ಹೊರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ಅದು ನನಗೆ ಹಗುರವಾಗಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಹಾಗೆಯೇ ವಾಗ್ದಾನ ಮಾಡಿರುವೆ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿರುವೆ. ನಿಜವಾಗಿ, ಅದನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳಲು ನಾನು ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೂ ಅದು ಹಾಗೆಯೇ ಇತ್ತು; ಆದರೆ ಅದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ, ಓ ಪ್ರಭುವೇ, ನೀನೊಬ್ಬನೇ ಅಹಂಕಾರವಿಲ್ಲದ ಪ್ರಭು; ಏಕೆಂದರೆ ನೀನೊಬ್ಬನೇ ನಿಜವಾದ ಪ್ರಭು, ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಯಾವ ಪ್ರಭುವೂ ಇಲ್ಲ. ಈ ಮೂರನೆಯ ಬಗೆಯ ಪ್ರಲೋಭನೆಯೂ ನನ್ನಿಂದ ದೂರವಾಗಿದೆಯೇ? ಅಥವಾ ಈ ಇಡೀ ಜೀವಿತಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ದೂರವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಅಂದರೆ, ನಿಜವಾದ ಆನಂದವೇ ಅಲ್ಲದ ಒಂದು ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕೆಂಬ ಏಕೈಕ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ, ಜನರು ನಮಗೆ ಹೆದರಬೇಕೆಂದೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕೆಂದೂ ಬಯಸುವುದು! ಇದು ದಯನೀಯ ಜೀವನ, ಅಸಹ್ಯವಾದ ಜಂಬ! ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಇದರಿಂದಲೇ ಜನರು ನಿನ್ನನ್ನು ನಿರ್ಮಲವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ನಿನಗೆ ಭಯಭಕ್ತಿ ತೋರುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಅಹಂಕಾರಿಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ, ದೀನರಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೀ. ಹೌದು, ಲೋಕದ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಗಳ ಮೇಲೆ ನೀನು ಗುಡುಗುತ್ತೀ; ಪರ್ವತಗಳ ಅಸ್ತಿವಾರಗಳು ನಡುಗುತ್ತವೆ. ಮಾನವ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿನ ಕೆಲವು ಹುದ್ದೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಜನರು ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದೂ ನಮಗೆ ಹೆದರುವುದೂ ಈಗ ಅಗತ್ಯವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಧನ್ಯತೆಯ ಶತ್ರುವು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ದಾಳಿ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅವನು “ಭೇಷ್, ಭೇಷ್” ಎಂಬ ತನ್ನ ಬಲೆಗಳನ್ನು ಹರಡುತ್ತಾನೆ. ನಾವು ಅವುಗಳಿಗಾಗಿ ದುರಾಸೆಯಿಂದ ಕೈಚಾಚಿ, ಅರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ಸಿಕ್ಕಿಬೀಳಬೇಕೆಂದೂ, ನಮ್ಮ ಆನಂದವನ್ನು ನಿನ್ನ ಸತ್ಯದಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಮನುಷ್ಯರ ವಂಚನೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳಿಸಬೇಕೆಂದೂ ಅವನು ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಜನರು ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದರಲ್ಲಿಯೂ ನಮಗೆ ಹೆದರುವುದರಲ್ಲಿಯೂ ನಾವು ಸಂತೋಷಪಡಬೇಕೆಂದು ಅವನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ—ನಿನ್ನ ನಿಮಿತ್ತವಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನಿನ್ನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ನಾವು ತೆಗೆದುಕೊಂಡವರಂತೆ. ಹೀಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ತನ್ನಂತೆಯೇ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಪ್ರೀತಿಯ ಬಂಧಗಳಿಂದಲ್ಲ, ಶಿಕ್ಷೆಯ ಸಂಕೋಲೆಗಳಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ತನ್ನವರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸಿಂಹಾಸನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಸಂಕಲ್ಪಿಸಿದವನೂ ಅವನೇ; ಹೀಗೆ ಕತ್ತಲೆಗೆ ಸಿಲುಕಿ, ತಣ್ಣಗಾದವರು, ವಿಕೃತವಾಗಿಯೂ ವಕ್ರವಾಗಿಯೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಅನುಕರಿಸುತ್ತಾ, ಅವನನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕೆಂಬುದು ಅವನ ಉದ್ದೇಶ. ಆದರೆ, ಓ ಪ್ರಭುವೇ, ಇಗೋ, ನಾವು ನಿನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಮಂದೆ. ನಮ್ಮನ್ನು ನಿನ್ನವರಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸು, ನಿನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಚಾಚು, ಅವುಗಳ ಕೆಳಗೆ ನಾವು ಹಾರಾಡುವಂತಾಗಲಿ. ನೀನೇ ನಮ್ಮ ಮಹಿಮೆಯಾಗಿರು; ನಿನ್ನ ನಿಮಿತ್ತ ಜನರು ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲಿ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯಕ್ಕೆ ಭಯಭಕ್ತಿ ತೋರಲಿ. ನೀನು ದೂಷಿಸುವಾಗಲೂ ಜನರಿಂದ ಪ್ರಶಂಸೆ ಪಡೆಯಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುವವನನ್ನು, ನೀನು ನ್ಯಾಯತೀರಿಸುವಾಗ ಜನರು ಕಾಪಾಡಲಾರರು; ನೀನು ದಂಡನೆ ವಿಧಿಸುವಾಗ ಅವನನ್ನು ಬಿಡಿಸಲಾರರು. ಆದರೆ, ಪಾಪಿಯು ತನ್ನ ಮನದ ದುರಾಸೆಗಳಿಗಾಗಿ ಹೊಗಳಲ್ಪಡುವ ಸಂದರ್ಭವಾಗಲಿ, ಅಧರ್ಮವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವವನು ಆಶೀರ್ವದಿಸಲ್ಪಡುವ ಸಂದರ್ಭವಾಗಲಿ ಅಲ್ಲದೆ, ನೀನು ನೀಡಿರುವ ಯಾವುದೋ ವರಕ್ಕಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನು ಹೊಗಳಲ್ಪಡುವಾಗ, ತಾನು ಯಾವ ವರಕ್ಕಾಗಿ ಹೊಗಳಲ್ಪಡುತ್ತಾನೋ ಆ ವರವು ತನಗಿರುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ತನಗೆ ಸಿಗುವ ಹೊಗಳಿಕೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಹೆಚ್ಚು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರೆ, ನೀನು ಅವನನ್ನು ಮೆಚ್ಚದಿದ್ದರೂ ಅವನು ಹೊಗಳಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನನ್ನು ಹೊಗಳಿದವನು ಹೊಗಳಿಸಿಕೊಂಡವನಿಗಿಂತ ಉತ್ತಮನು. ಏಕೆಂದರೆ ಮೊದಲನೆಯವನು ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿರುವ ದೇವರ ವರದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು; ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ದೇವರು ಕೊಟ್ಟ ವರಕ್ಕಿಂತ ಮನುಷ್ಯನು ಕೊಟ್ಟ ವರದಲ್ಲೇ ಹೆಚ್ಚು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು.

ಓ ಪ್ರಭುವೇ, ಈ ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ; ಎಡೆಬಿಡದೆ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಜನರ ನಾಲಿಗೆಯೇ ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿದಿನದ ಕುಲುಮೆ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ನೀನು ನಮಗೆ ಆತ್ಮಸಂಯಮವನ್ನು ಆಜ್ಞಾಪಿಸುತ್ತೀಯೆ. ನೀನು ಆಜ್ಞಾಪಿಸುವುದನ್ನೇ ದಯಪಾಲಿಸು; ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ಆಜ್ಞಾಪಿಸು. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೃದಯದ ನಿಟ್ಟುಸಿರುಗಳನ್ನೂ ನನ್ನ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಪ್ರವಾಹವನ್ನೂ ನೀನು ಬಲ್ಲೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಪಿಡುಗಿನಿಂದ ನಾನು ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಶುದ್ಧನಾಗಿದ್ದೇನೆಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ತಿಳಿಯದ ನನ್ನ ಗುಪ್ತ ಪಾಪಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಬಹಳ ಭಯವಿದೆ. ಇತರ ಬಗೆಯ ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನನಗೆ ಯಾವುದಾದರೊಂದು ಮಾರ್ಗವಿದೆ; ಆದರೆ ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಮಾರ್ಗ ಬಹುತೇಕ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶರೀರದ ಸುಖಗಳಿಂದಲೂ ವ್ಯರ್ಥ ಕುತೂಹಲದಿಂದಲೂ ತಡೆದು ಹಿಡಿಯುವಾಗ, ಅವುಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಅಥವಾ ಅವುಗಳಿಲ್ಲದೆ ಇರುವಾಗ, ನಾನು ಎಷ್ಟು ಪ್ರಗತಿ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆಂದು ಕಾಣಬಲ್ಲೆ. ಆಗ ಅವುಗಳಿಲ್ಲದೆ ಇರುವುದು ನನಗೆ ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಅಥವಾ ಕಡಿಮೆ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನನ್ನನ್ನೇ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಇನ್ನು, ಆ ಮೂರು ದುರಾಶೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೊಂದು, ಎರಡು ಅಥವಾ ಮೂರಕ್ಕೂ ನೆರವಾಗಲೆಂದು ಬಯಸುವ ಸಂಪತ್ತಿನ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ, ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಹೊಂದಿರುವಾಗ ಆತ್ಮವು ಅದನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲಾಗದಿದ್ದರೆ, ತನ್ನನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಹೊಗಳಿಕೆ ಇಲ್ಲದೆ ಇದ್ದು, ಆ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು, ನಾವು ಕೆಟ್ಟ ಜೀವನ ನಡೆಸಬೇಕೇ? ನಮ್ಮನ್ನು ತಿಳಿದವರೆಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವಷ್ಟು ಭ್ರಷ್ಟವಾಗಿಯೂ ಘೋರವಾಗಿಯೂ ಬದುಕಬೇಕೇ? ಇದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಹುಚ್ಚುತನವನ್ನು ಹೇಳಲು ಅಥವಾ ಯೋಚಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಆದರೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಸತ್ಕಾರ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೊಗಳಿಕೆಯು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಬರಬೇಕಾದದ್ದೂ ಆಗಿದ್ದರೆ, ಒಳ್ಳೆಯ ಜೀವನವನ್ನೇ ತ್ಯಜಿಸಬಾರದಂತೆ, ಅದರ ಸಂಗಡ ಬರುವ ಹೊಗಳಿಕೆಯನ್ನೂ ನಾವು ತ್ಯಜಿಸಬಾರದು. ಆದರೂ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಸಂಗತಿ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇಲ್ಲದಾಗ ಮಾತ್ರ, ಅದಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿರಬಲ್ಲೆನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬಲ್ಲೆ.

ಹಾಗಾದರೆ, ಓ ಪ್ರಭುವೇ, ಈ ಬಗೆಯ ಪ್ರಲೋಭನೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ಏನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಿ? ಹೊಗಳಿಕೆಯಿಂದ ನನಗೆ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಹೊಗಳಿಕೆಗಿಂತಲೂ ಸತ್ಯವೇ ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೇನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಿ? ಏಕೆಂದರೆ, ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲೂ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಂದ ಮತಿಗೆಟ್ಟವನಾಗಿ ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಹೊಗಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನೋ, ಅಥವಾ ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿಯೂ ದೃಢವಾಗಿಯೂ ಇದ್ದು ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ದೂಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನೋ ಆಯ್ಕೆಮಾಡಲು ನನಗೆ ಹೇಳಿದರೆ, ನಾನು ಯಾವುದನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ. ಆದರೂ ನನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಯಾವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದಕ್ಕಾಗಿ ನನಗಿರುವ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯು ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಹೆಚ್ಚಿಸದಿರಲಿ ಎಂದು ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಅದು ನನ್ನ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ; ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ನಿಂದೆಯು ಅದನ್ನು ಕಡಿಮೆಮಾಡುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಈ ದುಃಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ನಾನು ಕಳವಳಗೊಂಡಾಗ, ಒಂದು ಸಮರ್ಥನೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ದೇವರೇ, ಅದಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಬೆಲೆಯಿದೆಯೆಂದು ನೀನೇ ಬಲ್ಲೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯಲ್ಲೇ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ನೀನು ನಮಗೆ ಆತ್ಮಸಂಯಮವನ್ನು, ಅಂದರೆ ಯಾವ ಸಂಗತಿಗಳಿಂದ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನೀತಿಯನ್ನು, ಅಂದರೆ ಯಾವುದರ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಇರಿಸಬೇಕೆಂಬುದನ್ನೂ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದ್ದೀಯೆ. ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ನೆರೆಯವನನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕೆಂದು ನೀನು ಬಯಸಿದ್ದೀಯೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ಹೊಗಳಿಕೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಂತೋಷಪಡುವಾಗ, ನಾನು ನನ್ನ ನೆರೆಯವನ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲೋ ಸನ್ಮಾರ್ಗದ ಕಡೆಗಿನ ಅವನ ಒಲವಿನಲ್ಲೋ ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ನನಗನಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಅವನು ತನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದ ಸಂಗತಿಯನ್ನಾಗಲಿ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನಾಗಲಿ ನಿಂದಿಸುವುದನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಅವನಲ್ಲಿರುವ ಕೆಡುಕಿಗಾಗಿ ನಾನು ದುಃಖಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದು ನನಗನಿಸುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನನ್ನನ್ನು ಹೊಗಳುವುದರಿಂದಲೇ ನನಗೆ ದುಃಖವಾಗುತ್ತದೆ: ನನ್ನಲ್ಲಿ ನನಗೇ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಹೊಗಳಿದಾಗ, ಅಥವಾ ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ಒಳಿತುಗಳಿಗೆ ಅವುಗಳಿಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬೆಲೆ ಕೊಟ್ಟಾಗ ಹೀಗಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನನ್ನನ್ನು ಹೊಗಳುವವನು ನನ್ನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾದ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹೊಂದಿರಬಾರದೆಂಬ ಬಯಕೆಯಿಂದಲೇ ನಾನು ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತಿರುವೆನೋ ಎಂದು ನನಗೆ ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯುವುದು? ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿಯಿಂದಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವ ಅದೇ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂಗತಿಗಳು ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಗೂ ಇಷ್ಟವಾದಾಗ ಅವು ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಇಷ್ಟವಾಗುವುದರಿಂದಲೇ ಹೀಗಾಗುತ್ತಿದೆಯೋ? ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗಿರುವ ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಸಿಗದಾಗ, ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನನಗೇ ಹೊಗಳಿಕೆ ಸಿಕ್ಕಂತಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಆಗ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದ ಸಂಗತಿಗಳು ಹೊಗಳಲ್ಪಡುತ್ತವೆ, ಅಥವಾ ನನಗೆ ಕಡಿಮೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವ ಸಂಗತಿಗಳಿಗೇ ಹೆಚ್ಚು ಹೊಗಳಿಕೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆಯೇ ನನಗೆ ಸಂಶಯವಿದೆಯೇ?

ಓ ಸತ್ಯವೇ, ಇಗೋ, ನನ್ನನ್ನು ಹೊಗಳಿದಾಗ ನನ್ನ ನಿಮಿತ್ತವಲ್ಲ, ನನ್ನ ನೆರೆಯವನ ಒಳಿತಿನ ನಿಮಿತ್ತವೇ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಸ್ಪಂದಿಸಬೇಕೆಂದು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಾಣುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹಾಗೆಯೇ ಇದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದಿರುವುದು ಕಡಿಮೆ. ಓ ನನ್ನ ದೇವರೇ, ನನ್ನನ್ನೂ ನನಗೆ ತಿಳಿಯಪಡಿಸಬೇಕೆಂದು ಈಗ ನಿನ್ನನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಆಗ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕುಂದುಗಳನ್ನು ನಾನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೋ ಅವನ್ನು, ನನಗಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬೇಕಾದ ನನ್ನ ಸಹೋದರರ ಮುಂದೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ. ನನ್ನನ್ನು ಹೊಗಳಿದಾಗ ನನ್ನ ನೆರೆಯವನ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನನ್ನನ್ನು ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ನಿಂದಿಸಿದಾಗ ಆಗುವಷ್ಟು ಸ್ಪಂದನೆ, ಮತ್ತೊಬ್ಬನನ್ನು ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ನಿಂದಿಸಿದಾಗ ಏಕೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ? ನನ್ನ ಎದುರಲ್ಲೇ ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ಮೇಲೆ ಅಷ್ಟೇ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ನಿಂದೆ ಹೊರಿಸಿದಾಗ ಆಗುವುದಕ್ಕಿಂತ, ನನ್ನ ಮೇಲೆಯೇ ನಿಂದೆ ಹೊರಿಸಿದಾಗ ನನಗೆ ಏಕೆ ಹೆಚ್ಚು ನೋವಾಗುತ್ತದೆ? ಇದೂ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದೆಯೇ? ಅಥವಾ ಕೊನೆಗೂ ನಾನು ನನ್ನನ್ನೇ ಮೋಸಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡು, ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿಯೂ ನಾಲಿಗೆಯಲ್ಲಿಯೂ ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲವೋ? ಓ ಪ್ರಭುವೇ, ನನ್ನ ಬಾಯಿಯೇ ನನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ಪುಷ್ಟಿಗೊಳಿಸುವ ಪಾಪಿಯ ಎಣ್ಣೆಯಾಗದಂತೆ, ಈ ಹುಚ್ಚುತನವನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ದೂರಮಾಡು. ನಾನು ಬಡವನೂ ನಿರ್ಗತಿಕನೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೂ ಗುಪ್ತ ನಿಟ್ಟುಸಿರುಗಳ ನಡುವೆ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನಾನೇ ಅತೃಪ್ತನಾಗಿ, ನನ್ನ ಅಪೂರ್ಣ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕೊರತೆಯಾಗಿರುವುದು ನವೀಕೃತವಾಗಿ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗುವವರೆಗೆ, ಅಹಂಕಾರಿಯ ಕಣ್ಣಿಗೆ ತಿಳಿಯದ ಆ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ತಲುಪುವವರೆಗೆ, ನಿನ್ನ ಕರುಣೆಯನ್ನು ಅರಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಆದರೂ ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಡುವ ಮಾತು ಮತ್ತು ಜನರಿಗೆ ತಿಳಿಯುವ ಕಾರ್ಯಗಳು, ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮೂಲಕ ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕರವಾದ ಪ್ರಲೋಭನವನ್ನು ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ತರುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮದೇ ಆದ ಯಾವುದೋ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಈ ಪ್ರೀತಿ ಜನರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯನ್ನು ಬೇಡಿ ಕೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನನ್ನೊಳಗೆ ನಾನೇ ಅದನ್ನು ಖಂಡಿಸುವಾಗಲೂ, ಹಾಗೆ ಖಂಡಿಸುತ್ತೇನೆಂಬ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಲೋಭಿಸುತ್ತದೆ. ವ್ಯರ್ಥ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದರ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಅದು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಹೆಮ್ಮೆಪಡುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ, ಅದು ಯಾವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಪಡುತ್ತದೆಯೋ ಅದು ಇನ್ನು ವ್ಯರ್ಥ ಕೀರ್ತಿಯ ತಿರಸ್ಕಾರವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವಾಗ ಅದು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಒಳಗೂ, ಹೌದು, ಒಳಗೂ ಇಂಥದೇ ಪ್ರಲೋಭನದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಮತ್ತೊಂದು ಕೆಡುಕಿದೆ. ಅದರಿಂದ ಜನರು ಇತರರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸದಿದ್ದರೂ, ಅಥವಾ ಅವರಿಗೆ ಅಸಮಾಧಾನ ಉಂಟುಮಾಡಿದರೂ, ಅಥವಾ ಅವರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸಲು ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸದಿದ್ದರೂ, ತಮ್ಮಲ್ಲೇ ತಾವು ಸಂತುಷ್ಟರಾಗಿ ವ್ಯರ್ಥ ಅಹಂಕಾರಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ತಮ್ಮಲ್ಲೇ ಸಂತುಷ್ಟರಾಗುತ್ತಾ ಅವರು ನಿನಗೆ ಬಹಳ ಅಸಮಾಧಾನ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲದವುಗಳನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯವೆಂಬಂತೆ ಕಂಡು ಆನಂದಿಸುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೊಡುಗೆಗಳನ್ನು ತಮ್ಮದೇ ಎಂಬಂತೆ ಕಂಡು ಆನಂದಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅಥವಾ ಅವು ನಿನ್ನವೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರೂ, ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಪುಣ್ಯಾರ್ಹತೆಗಳಿಗಾಗಿ ಅವು ದೊರೆತವೆಂಬಂತೆ ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅಥವಾ ಅವು ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಬಂದವೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರೂ, ಸಹೋದರಭಾವದಿಂದ ಸಂತೋಷಿಸದೆ, ಇತರರಿಗೆ ಆ ಅನುಗ್ರಹ ದೊರೆಯುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಅಸೂಯೆಪಡುತ್ತಾರೆ. ಇವೆಲ್ಲದರಲ್ಲಿಯೂ ಇಂಥ ಇತರ ಅಪಾಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕಷ್ಟಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನನ್ನ ಹೃದಯದ ನಡುಕವನ್ನು ನೀನು ನೋಡುತ್ತೀಯೆ. ನನ್ನ ಗಾಯಗಳನ್ನು ನಾನೇ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ, ನೀನು ಅವುಗಳನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸುತ್ತಿರುವೆ ಎಂಬುದನ್ನೇ ನಾನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಓ ಸತ್ಯವೇ, ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಬಲ್ಲದ್ದನ್ನು ನಿನ್ನ ಮುಂದಿಟ್ಟು ನಿನ್ನ ಸಲಹೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಯಾವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರದಿಂದಿರಬೇಕು, ಯಾವುದನ್ನು ಬಯಸಬೇಕು ಎಂದು ನನಗೆ ಕಲಿಸುತ್ತಾ ನೀನು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ನಡೆಯದ ಸ್ಥಳವೆಲ್ಲಿದೆ? ನನ್ನ ಬಾಹ್ಯ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಜಗತ್ತನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದೆ; ನನ್ನಿಂದ ನನ್ನ ದೇಹಕ್ಕೆ ದೊರೆಯುವ ಜೀವವನ್ನೂ ನನ್ನ ಈ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನೂ ಗಮನಿಸಿದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ನನ್ನ ಸ್ಮೃತಿಯ ಒಳಮೂಲೆಗಳನ್ನು, ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಸಂಗ್ರಹಗಳಿಂದ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಸಜ್ಜುಗೊಂಡಿರುವ ಆ ಅನೇಕ ವಿಶಾಲ ಕೊಠಡಿಗಳನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿ ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ನಿಂತೆ. ನಿನ್ನಿಲ್ಲದೆ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನೂ ವಿವೇಚಿಸಲಾರದವನಾಗಿದ್ದೆ; ಆದರೆ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ನೀನಲ್ಲವೆಂದು ಕಂಡುಕೊಂಡೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದು, ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ಅದರ ಘನತೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ಮಾಡಲು ಶ್ರಮಿಸಿದ ನಾನೂ ನೀನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವನ್ನು ನನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ತಿಳಿಸಿದಂತೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದೆ; ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತಿವೆ ಎಂದು ನನಗನಿಸಿದ ಇತರವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದೆ; ವರದಿ ನೀಡುವ ಆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನೇ ಎಣಿಸಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಿದೆ; ನನ್ನ ಸ್ಮೃತಿಯ ವಿಶಾಲ ಭಂಡಾರದಲ್ಲಿ ಕೆಲವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಪರಿಗಣಿಸಿದೆ, ಇತರವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದೆ, ಮತ್ತಿತರವನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದೆ. ಇದನ್ನು ಮಾಡಿದ ನಾನೂ, ಅಂದರೆ ಇದನ್ನು ಮಾಡಲು ನನಗಿದ್ದ ಶಕ್ತಿಯೂ, ನೀನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ನೀನೇ ಸದಾ ನೆಲೆಸಿರುವ ಬೆಳಕು. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಇವೆಯೇ, ಅವು ಏನು, ಅವುಗಳಿಗೆ ಯಾವ ಮೌಲ್ಯ ನೀಡಬೇಕು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನೇ ಕೇಳಿದೆ; ನೀನು ನನಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡಿ ಆಜ್ಞಾಪಿಸುವುದನ್ನು ಕೇಳಿದೆ. ಇದನ್ನು ನಾನು ಆಗಾಗ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಇದು ನನಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಅನಿವಾರ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯಗಳಿಂದ ಬಿಡುವು ದೊರೆಯುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಈ ಸಂತೋಷವನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಿನ್ನ ಸಲಹೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ನಾನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವ ಇವೆಲ್ಲವುಗಳಲ್ಲಿ, ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಹೊರತು ನನ್ನ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ಸುರಕ್ಷಿತ ತಾಣವನ್ನೂ ಕಾಣಲಾರೆ. ನಿನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಚದುರಿಹೋದ ನನ್ನ ಅಂಗಗಳು ಒಟ್ಟುಗೂಡಲಿ; ನನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ನಿನ್ನಿಂದ ದೂರವಾಗದಿರಲಿ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಆತ್ಮದ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಅಪರೂಪವಾದ ಒಂದು ಅನುಭವವನ್ನು ನೀನು ನನಗೆ ಅನುಗ್ರಹಿಸುತ್ತೀಯೆ. ಅದು ಅಪೂರ್ವ ಮಾಧುರ್ಯಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತದೆ. ಅದು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾದರೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಮುಂಬರುವ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಸೇರದಿರುವಂಥದ್ದು ಏನಿರಬಹುದೆಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು. ಆದರೆ ನನ್ನ ದಯನೀಯ ಹೊರೆಗಳಿಂದಾಗಿ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಈ ಕೆಳಗಿನ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಕುಸಿಯುತ್ತೇನೆ. ಹಿಂದಿನ ಅಭ್ಯಾಸವು ನನ್ನನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸೆಳೆದು ಬಂಧಿಸುತ್ತದೆ. ನಾನು ಬಹಳವಾಗಿ ಅಳುತ್ತೇನೆ; ಆದರೂ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಬಂಧಿತನಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತೇನೆ. ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸದ ಭಾರವು ನಮ್ಮನ್ನು ಇಷ್ಟು ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಉಳಿಯಬಲ್ಲೆ, ಆದರೆ ಉಳಿಯಲು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ, ಆದರೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಎರಡೂ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ದಯನೀಯನೇ.

ಹೀಗೆ ಆ ತ್ರಿವಿಧ ದುರಾಶೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪಾಪಗಳ ರೋಗಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದ್ದೇನೆ; ನಿನ್ನ ಬಲಗೈ ನನ್ನ ನೆರವಿಗೆ ಬರಲೆಂದು ಕರೆದಿದ್ದೇನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಗಾಯಗೊಂಡ ಹೃದಯದಿಂದ ನಿನ್ನ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ; ಅದರಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿದು, “ಅಲ್ಲಿಗೆ ಯಾರು ತಲುಪಬಲ್ಲರು? ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರಿನಿಂದ ನಾನು ಹೊರದೂಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. ಎಲ್ಲದರ ಮೇಲೂ ಆಳ್ವಿಕೆ ನಡೆಸುವ ಸತ್ಯ ನೀನೇ. ಆದರೆ ನನ್ನ ದುರಾಶೆಯಿಂದಾಗಿ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಲು ಬಯಸಲಿಲ್ಲವಾದರೂ, ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಸುಳ್ಳನ್ನೂ ಹೊಂದಿರಲು ಬಯಸಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ತಾನೇ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯದಂತಾಗುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಲು ಯಾರೂ ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಸುಳ್ಳಿನೊಂದಿಗೆ ನಿನ್ನನ್ನೂ ಹೊಂದಿರಲು ನೀನು ಅವಕಾಶ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ.

ನನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಸಂಧಾನಪಡಿಸಲು ನಾನು ಯಾರನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು? ನಾನು ದೇವದೂತರ ಮೊರೆ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತೇ? ಯಾವ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳಿಂದ? ಯಾವ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳಿಂದ? ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಬಲದಿಂದ ಅದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲಾಗದ ಅನೇಕರು ಈ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ, ವಿಚಿತ್ರ ದರ್ಶನಗಳ ಬಯಕೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿ, ವಂಚನೆಗೆ ಒಳಗಾಗಲು ತಕ್ಕವರೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆಂದು ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಗರ್ವದಿಂದ ಉಬ್ಬಿ, ತಮ್ಮ ವಿದ್ಯೆಯ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕಿದರು; ತಮ್ಮ ಎದೆ ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಉಬ್ಬಿಕೊಂಡರು. ಹೀಗೆ ತಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಸಮ್ಮತಿಯಿಂದ, ತಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರದಲ್ಲಿ ಸಹಸಂಚುಗಾರರಾದ ಆಕಾಶದ ಅಧಿಪತಿಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಸೆಳೆದುಕೊಂಡರು. ತಮ್ಮನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಬಲ್ಲ ಮಧ್ಯಸ್ಥನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು, ಆ ದುಷ್ಟಶಕ್ತಿಗಳ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಪ್ರಭಾವಗಳಿಂದ ವಂಚಿತರಾದರು; ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಮಧ್ಯಸ್ಥನು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಬೆಳಕಿನ ದೂತನ ವೇಷ ತಾಳಿಕೊಂಡಿದ್ದವನು ಪಿಶಾಚನೇ ಆಗಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಮಾಂಸದ ದೇಹವಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಅಹಂಕಾರಭರಿತ ಮಾನವರನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ಆಕರ್ಷಿಸಿತು. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಮರ್ತ್ಯರೂ ಪಾಪಿಗಳೂ ಆಗಿದ್ದರು; ಆದರೆ ಪ್ರಭುವೇ, ಅವರು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಯಾರೊಂದಿಗೆ ಸಂಧಾನವಾಗಲು ಬಯಸಿದರೋ ಆ ನೀನು ಅಮರನೂ ಪಾಪರಹಿತನೂ ಆಗಿರುವೆ. ಆದರೆ ದೇವರಿಗೂ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ಮಧ್ಯಸ್ಥನಾಗುವವನಲ್ಲಿ ದೇವರಿಗೆ ಹೋಲುವ ಅಂಶವೂ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಹೋಲುವ ಅಂಶವೂ ಇರಬೇಕು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಎರಡೂ ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನಂತಿದ್ದರೆ ಅವನು ದೇವರಿಂದ ದೂರವಾಗಿರುವನು; ಅಥವಾ ಎರಡೂ ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ದೇವರಂತಿದ್ದರೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ತೀರಾ ಭಿನ್ನನಾಗಿರುವನು; ಹೀಗಾಗಿ ಮಧ್ಯಸ್ಥನಾಗಲಾರನು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ನಿಗೂಢ ತೀರ್ಪುಗಳಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರವು ಯಾರಿಂದ ವಂಚಿಸಲ್ಪಡಲು ಅರ್ಹವಾಯಿತೋ ಆ ಕಪಟ ಮಧ್ಯಸ್ಥನಿಗೆ ಮನುಷ್ಯನೊಂದಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿರುವ ಒಂದು ಅಂಶವಿದೆ: ಅದು ಪಾಪ. ಇನ್ನೊಂದು ಅಂಶದಲ್ಲಿ ತಾನು ದೇವರಿಗೆ ಸಮಾನನೆಂದು ಅವನು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ; ಮರ್ತ್ಯವಾದ ಮಾಂಸದ ದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸದಿರುವುದರಿಂದ, ತಾನು ಅಮರನೆಂದು ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಪಾಪದ ಸಂಬಳ ಮರಣವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಮನುಷ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಅವನಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿರುವುದು ಇದಾಗಿದೆ: ಅವರೊಂದಿಗೆ ಅವನೂ ಮರಣದಂಡನೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗಬೇಕು.

ಆದರೆ ನಿನ್ನ ನಿಗೂಢ ಕರುಣೆಯಲ್ಲಿ ನೀನು ದೀನರಿಗೆ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಮತ್ತು ಯಾರ ಮಾದರಿಯಿಂದ ಅವರೂ ಅದೇ ದೀನತೆಯನ್ನು ಕಲಿಯಲೆಂದು ನೀನು ಕಳುಹಿಸಿದ ನಿಜವಾದ ಮಧ್ಯಸ್ಥನು, ದೇವರಿಗೂ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ಮಧ್ಯಸ್ಥನಾದ ಮನುಷ್ಯ ಕ್ರಿಸ್ತ ಯೇಸು, ಮರ್ತ್ಯ ಪಾಪಿಗಳಿಗೂ ಅಮರನಾದ ನೀತಿವಂತನಿಗೂ ನಡುವೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು. ಆತನು ಮನುಷ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಮರ್ತ್ಯನೂ ದೇವರೊಂದಿಗೆ ನೀತಿವಂತನೂ ಆಗಿದ್ದನು. ಹೀಗೆ, ನೀತಿಯ ಪ್ರತಿಫಲವು ಜೀವವೂ ಶಾಂತಿಯೂ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ, ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಿರುವ ನೀತಿಯ ಮೂಲಕ, ಈಗ ನೀತಿವಂತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟ ಪಾಪಿಗಳ ಮರಣವನ್ನು ಆತನು ನಿರರ್ಥಕಗೊಳಿಸಬೇಕಿತ್ತು; ಆ ಮರಣದಲ್ಲಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳಲು ಆತನು ಇಚ್ಛಿಸಿದ್ದನು. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದ ಪವಿತ್ರ ಪುರುಷರಿಗೆ ಆತನನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಯಿತು; ಆಗ ಅವರು ಮುಂದೆ ಸಂಭವಿಸಲಿದ್ದ ಆತನ ಯಾತನೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸವಿಟ್ಟು, ನಾವು ಈಗಾಗಲೇ ಸಂಭವಿಸಿದ ಆ ಯಾತನೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸವಿಡುವಂತೆಯೇ, ರಕ್ಷಣೆ ಹೊಂದುವಂತಾಯಿತು. ಏಕೆಂದರೆ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಆತನು ಮಧ್ಯಸ್ಥನಾಗಿದ್ದನು; ಆದರೆ ವಾಕ್ಯವಾಗಿ ಆತನು ದೇವರಿಗೂ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವವನಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಆತನು ದೇವರಿಗೆ ಸಮಾನನೂ, ದೇವರೊಂದಿಗೆ ದೇವರೂ, ಒಟ್ಟಾಗಿ ಏಕದೇವರೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ.

ಒಳ್ಳೆಯ ತಂದೆಯೇ, ನಿನ್ನ ಏಕೈಕ ಪುತ್ರನನ್ನೂ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ, ಭಕ್ತಿಹೀನರಾದ ನಮಗಾಗಿ ಆತನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಟ್ಟ ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು ಎಷ್ಟಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಿರುವೆ! ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು ಎಷ್ಟಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಿರುವೆ! ನಿನಗೆ ಸಮಾನನಾಗಿರುವುದನ್ನು ಅಪಹರಣವೆಂದು ಎಣಿಸದ ಆತನು ನಮಗಾಗಿ ಶಿಲುಬೆಯ ಮರಣಕ್ಕೂ ಅಧೀನನಾದನು. ಸತ್ತವರಲ್ಲಿ ಸ್ವತಂತ್ರನಾಗಿದ್ದವನು ಆತನು ಮಾತ್ರ; ತನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವ ಅಧಿಕಾರವೂ ಅದನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯುವ ಅಧಿಕಾರವೂ ಆತನಿಗಿತ್ತು. ನಮಗಾಗಿ ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ಆತನು ವಿಜಯಿಯೂ ಬಲಿಪಶುವೂ ಆದನು; ಬಲಿಪಶುವಾದುದರಿಂದಲೇ ವಿಜಯಿಯಾದನು. ನಮಗಾಗಿ ನಿನ್ನ ಮುಂದೆ ಆತನು ಯಾಜಕನೂ ಬಲಿಯೂ ಆದನು; ಬಲಿಯಾದುದರಿಂದಲೇ ಯಾಜಕನಾದನು. ನಿನ್ನಿಂದ ಜನಿಸಿ, ನಮಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ, ನಿನ್ನ ಸೇವಕರಾಗಿದ್ದ ನಮ್ಮನ್ನು ನಿನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ನಿನ್ನ ಬಲಗಡೆಯಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಿ ನಮಗಾಗಿ ಮಧ್ಯಸ್ಥಿಕೆ ವಹಿಸುವ ಆತನ ಮೂಲಕ ನೀನು ನನ್ನ ಎಲ್ಲ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸುವೆ ಎಂಬ ನನ್ನ ಭರವಸೆ ಆತನಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿದೆ; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾನು ನಿರಾಶನಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳು ಅನೇಕವೂ ದೊಡ್ಡವೂ ಆಗಿವೆ; ಅವು ಅನೇಕ, ಹೌದು ದೊಡ್ಡವು. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಔಷಧವು ಅವುಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಶಕ್ತಿಯುತವಾಗಿದೆ. ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯವು ಮಾಂಸಧಾರಿಯಾಗಿ ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ವಾಸಿಸದೆ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ, ಆ ವಾಕ್ಯವು ಮನುಷ್ಯನೊಂದಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಐಕ್ಯಕ್ಕೂ ಬಹುದೂರದಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ನಾವು ಭಾವಿಸಿ, ನಮ್ಮ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಿರಾಶರಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ನನ್ನ ಪಾಪಗಳಿಂದಲೂ ನನ್ನ ದುಃಸ್ಥಿತಿಯ ಹೊರೆಯಿಂದಲೂ ಭಯಭೀತನಾಗಿ, ನಾನು ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆಲೋಚಿಸಿ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಓಡಿಹೋಗಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ತಡೆದು, ಈ ಮಾತುಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿದೆ: ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಕ್ರಿಸ್ತನು ಎಲ್ಲರಿಗಾಗಿ ಮರಣಹೊಂದಿದನು; ಜೀವಿಸುವವರು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ತಮಗಾಗಿ ಜೀವಿಸದೆ, ತಮಗಾಗಿ ಮರಣಹೊಂದಿದಾತನಿಗಾಗಿ ಜೀವಿಸಬೇಕು. ನೋಡು, ಪ್ರಭುವೇ, ನಾನು ಜೀವಿಸಿ, ನಿನ್ನ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿರುವ ಅದ್ಭುತ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವಂತೆ ನನ್ನ ಚಿಂತೆಯನ್ನು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಹಾಕುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಅಜ್ಞಾನವೂ ನನ್ನ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳೂ ನಿನಗೆ ತಿಳಿದಿವೆ; ನನಗೆ ಕಲಿಸು, ನನ್ನನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸು. ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತಿಳಿವಳಿಕೆಯ ಎಲ್ಲ ನಿಧಿಗಳು ಯಾರಲ್ಲಿ ಅಡಗಿವೆಯೋ ಆ ನಿನ್ನ ಏಕೈಕ ಪುತ್ರನು ತನ್ನ ರಕ್ತದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ವಿಮೋಚಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಅಹಂಕಾರಿಗಳು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಮಾತನಾಡದಿರಲಿ; ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ವಿಮೋಚನೆಗಾಗಿ ಕೊಟ್ಟ ಬೆಲೆಯನ್ನು ನಾನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇನೆ, ಅದನ್ನು ತಿಂದು ಕುಡಿಯುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಬಡವನಾದ ನಾನು, ತಿಂದು ತೃಪ್ತರಾದವರ ನಡುವೆ ಆತನಿಂದ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಬಯಸಿದ್ದೇನೆ; ಆತನನ್ನು ಹುಡುಕುವವರು ಪ್ರಭುವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವರು.

ಪರಿವಿಡಿ