ಪ್ರ. ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬಾರಿ ಪರಮಪ್ರಸಾದ ಸ್ವೀಕರಿಸಬಹುದೇ?

ಪ್ರ. ಒಬ್ಬರು ಒಂದೇ ದಿನ ದಿವ್ಯಬಲಿಯ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಅಥವಾ ಮೂರು ಬಾರಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದರೆ, ಪ್ರತಿ ದಿವ್ಯಬಲಿಯಲ್ಲಿಯೂ ದಿವ್ಯಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬಹುದೇ?

ಉ. ಇದು ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಪರಮಪವಿತ್ರ ಸಂಸ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು, ಭೂಲೋಕದಲ್ಲಾಗಲಿ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಾಗಲಿ ಯಾವುದೇ ಮಾನವನು ಮಾಡಬಹುದಾದ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಾರ್ಯವಾಗಿದೆ. ಸಂತ ಅಗಸ್ಟಿನ್ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ಪ್ರತಿದಿನವೂ [ಪರಮಪವಿತ್ರ ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು] ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸಿರಿ.[1] ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮ ತಂದೆಯೇ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವಂತೆ, ದಿವ್ಯಪ್ರಸಾದದಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮ ಪ್ರಭುವೇ ನಮ್ಮ ನಿತ್ಯದ ಆಹಾರ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ನೆನಪಿಡಬೇಕು.  ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳು ಪ್ರತಿದಿನ ಪರಮಪವಿತ್ರ ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕೆಂದು, ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ದಿವ್ಯಬಲಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕೆಂದು ಧರ್ಮಸಭೆ ಬಲವಾಗಿ ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡುತ್ತದೆ.  ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಾರ್ಯವಾದ್ದರಿಂದ, ದಿನದಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಬಾರಿ ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಕೆಲವರು ತಾರ್ಕಿಕವಾಗಿ ತೀರ್ಮಾನಿಸಬಹುದು.  ಆದರೆ ಈ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವು ಸಂಸ್ಕಾರದ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು, ಅಂದರೆ ಅದರ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು, ಗಣನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. 

ಪರಮಪವಿತ್ರ ಸಂಸ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ನಾವು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು, ಧರ್ಮಸಭೆಯೊಂದಿಗೆ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆಯಲ್ಲಿರುವ ಮತ್ತು ವಿವೇಚನೆಯ ವಯಸ್ಸನ್ನು, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಏಳು ವರ್ಷವನ್ನು, ತಲುಪಿರುವವರು ಮಾತ್ರ ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಮುಂದೆ ಬರಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ನೆನಪಿಡಬೇಕು. ಧರ್ಮಸಭೆಯೊಂದಿಗೆ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆಯಲ್ಲಿರಲು, ತನ್ನ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಗುರುತರ ಪಾಪವಿರುವುದರ ಅರಿವು ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಇರಬಾರದು.  ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳು ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ತಮ್ಮ ಆತ್ಮವನ್ನೂ ದೇಹವನ್ನೂ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕೆಂದೂ ಧರ್ಮಸಭೆ ಬಯಸುತ್ತದೆ.  ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಸಂಸ್ಕಾರದ ಸ್ವರ್ಗೀಯ ಆಹಾರಕ್ಕೂ ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಪೋಷಣೆಗಾಗಿ ನಾವು ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರಕ್ಕೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಅದರ ಕುರಿತು ಚಿಂತಿಸುವ ಮೂಲಕ ನಾವು ನಮ್ಮ ಆತ್ಮವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತೇವೆ.  ಇದು ಪವಿತ್ರವಾದುದಕ್ಕೂ ಲೌಕಿಕವಾದುದಕ್ಕೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಾಗಿದೆ.  ಅಮೆರಿಕ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನಗಳಂತಹ ಆಹಾರಕೇಂದ್ರಿತ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಇದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. ಆಹಾರವು ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿರುವ ಸಮಾಜಗಳಲ್ಲಿ, ನಾವು ಸುಲಭವಾಗಿ ಆಹಾರವನ್ನೇ ಆರಾಧ್ಯವಸ್ತುವಾಗಿಸಬಹುದು; ಇದರಿಂದ ಸದಾ ನಮ್ಮ ಹಸಿವನ್ನು ತಣಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುವುದರ ಮೇಲೆಯೇ ಅವಲಂಬಿತರಾಗಬಹುದು.  ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನೇ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು: ನಾವು ನಮ್ಮ ನೆರೆಯವರೊಂದಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಶಾಂತಿಯಿಂದ ಇದ್ದೇವೆಯೇ, ಅವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇವೆಯೇ? ಮೂರನೆಯದಾಗಿ, ಈಗಾಗಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ, ನಾವು ನಮ್ಮ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು; ಅಗತ್ಯವಿದ್ದರೆ, ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಸಂಸ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿವೇದಿಸಬೇಕು. ನಾಲ್ಕನೆಯದಾಗಿ, ನಮ್ಮ ಅಯೋಗ್ಯತೆಯ ಕುರಿತು ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಬೇಕು.  ದಿವ್ಯಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಸ್ವಲ್ಪ ಮೊದಲು ನಾವು ಹೇಳುವ ಶತಾಧಿಪತಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಮಾತುಗಳಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು: “ಪ್ರಭುವೇ, ನೀನು ನನ್ನ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಬರಲು ನಾನು ಯೋಗ್ಯನಲ್ಲ; ಆದರೆ ನೀನು ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿದರೆ ಸಾಕು, ನನ್ನ ಆತ್ಮವು ಸ್ವಸ್ಥವಾಗುವುದು.”  ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ನಾವು ಸಂತ ಪೇತ್ರನೊಂದಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಬೇಕು: “ಪ್ರಭುವೇ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆಂದು ನಿನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ.”[2]

ನಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನೂ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು. ದಿವ್ಯಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಮೊದಲು, ನೀರು ಮತ್ತು ಔಷಧಿಯನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಬೇರೆ ಆಹಾರಪಾನೀಯಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸದಿರುವ ಮೂಲಕ ಇದನ್ನು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಿಂದ ದಿವ್ಯಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವವರೆಗೆ ಆಹಾರಪಾನೀಯಗಳಿಂದ ದೂರವಿರುವ ಪ್ರಾಚೀನ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದು ಶ್ಲಾಘನೀಯ.  ಪರಮಪವಿತ್ರ ಸಂಸ್ಕಾರದಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮ ಪ್ರಭುವೇ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಿಮ್ಮ ಬೆಳಗಿನ ಮೊದಲ ಆಹಾರವಾಗಿರಲಿ.  ನಿತ್ಯದ ದಿವ್ಯಬಲಿಯೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಪವಿತ್ರ ಬಲಿಯರ್ಪಣೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ, ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಸೂಕ್ತವಾದ ಉಡುಪು ಧರಿಸುವ ಮೂಲಕವೂ ನಾವು ನಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು.  ಮದುವೆಯ ಉಡುಪಿಲ್ಲದೆ ಅರಸನ ಔತಣಕೂಟದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು, ಹೊರಗೆ ಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಾಮತಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.[3]

ಎಲ್ಲ ಕೊಡುಗೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಈ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ನಾವು ನಮ್ಮ ಆತ್ಮ ಮತ್ತು ದೇಹ ಎರಡನ್ನೂ ಹೇಗೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಈ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನು ದಿನಕ್ಕೆ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕೆಂದು ಒಬ್ಬರು ಭಾವಿಸಬಹುದು. ಧರ್ಮಸಭೆಯು ತನ್ನ ವಿವೇಕದಿಂದ, ಎರಡು ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದನ್ನು ದಿನಕ್ಕೆ ಎರಡು ಬಾರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ:  ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಮೂಢನಂಬಿಕೆಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು; ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, Ite, Missa est ಎಂಬ ಮಾತುಗಳ ಮಹತ್ವವನ್ನು ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳಿಗೆ ನೆನಪಿಸಲು.  ದಿವ್ಯಬಲಿಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾಜಕರು ಹೇಳುವ ಮಾತುಗಳಿವು; ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, “Mass” ಎಂಬ ಪದವು ನಮಗೆ ಇದರಿಂದಲೇ ಬಂದಿದೆ. ಇದನ್ನು ಇಂಗ್ಲಿಷಿಗೆ ಅನುವಾದಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ, ಆದರೆ ಅಕ್ಷರಶಃ ಅನುವಾದಿಸಿದರೆ “ಹೋಗಿರಿ, ಅವಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸಲಾಗಿದೆ” ಎಂದಾಗುತ್ತದೆ.  ಇದರ ಅರ್ಥವೇನೆಂದರೆ, ಸಭೆಯು, ಅಂದರೆ ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳು, ಹೊರಟುಹೋಗಿ ದಿವ್ಯಬಲಿಯಲ್ಲಿ ತಾವು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.  ನಾವು ನಮ್ಮ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇವೆ, ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.  ಸುವಾರ್ತೆಯನ್ನು ಸಾರುವುದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಗುರಿ ಜನರನ್ನು ಪ್ರಭುವಿನ ಔತಣಕೂಟಕ್ಕೆ ಕರೆತರುವುದಾಗಿದೆ. 

ದಿನಕ್ಕೆ ಎರಡು ಬಾರಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಅನುಮತಿಸುವಾಗಲೂ, ಒಬ್ಬರು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಿತ್ಯದ ದಿವ್ಯಬಲಿಗೆ ಹೋಗಿ, ನಂತರ ಅದೇ ದಿನ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಯ ಅಥವಾ ವಿವಾಹದ ದಿವ್ಯಬಲಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅದು ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ; ಅಥವಾ ಶನಿವಾರ ಬೆಳಗಿನ ದಿವ್ಯಬಲಿಗೂ, ಬಳಿಕ ಭಾನುವಾರದ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಪೂರೈಸುವ ಶನಿವಾರ ಸಂಜೆಯ ದಿವ್ಯಬಲಿಗೂ ಹೋಗುವಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ.  ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ದಿವ್ಯಪ್ರಸಾದವು ಅಂತಿಮ ಪಾಥೇಯವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅಂದರೆ ಮರಣಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಬಹುಶಃ ಕೊನೆಯ ಬಾರಿಗೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರು ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಎರಡನೆಯ ಬಾರಿಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಬಹುದು. 

ನಮ್ಮ ನಿತ್ಯದ ಆಹಾರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವಾಗ, ನಾವು ಆ ಸ್ವರ್ಗೀಯ ಔತಣಕೂಟದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಡೋಣ. ನಾವು ದಿನಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ಗಮನಹರಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, ನಾವು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಕೊಡುಗೆಯ ಮೇಲೆಯೂ, ಹೊರಟುಹೋಗಿ ಇತರರನ್ನು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಬಳಿಗೆ ನಡೆಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂತೆ ನಮ್ಮ ಆತ್ಮ ಮತ್ತು ದೇಹವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಮೇಲೆಯೂ ಗಮನಹರಿಸಬೇಕು. 

ಇನ್ನಷ್ಟು ಕತೋಲಿಕ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರಗಳು